Osobisty przewodnik po depresji

Książka jest osobista i znacznie lepiej by wyszło, gdyby nie było w niej pewnych stwierdzeń pewników, które powinny być wypowiadane jedynie przez psychologów, lekarzy, czyli profesjonalistów, jak np. teoria odnośnie spełnienia kilku z podanych przez autora symptomów depresji.

Książka jest osobista i znacznie lepiej by wyszło, gdyby nie było w niej pewnych stwierdzeń pewników, które powinny być wypowiadane jedynie przez psychologów, lekarzy, czyli profesjonalistów, jak np. teoria odnośnie spełnienia kilku z podanych przez autora symptomów depresji.

Zapis osobistych doświadczeń depresji zazwyczaj trąci grafomanią albo zbyt wystylizowaną polszczyzną, która ma pomóc uniknąć owej grafomanii. Jastrun - jako człowiek pióra - pisze wspaniale, ale grzęźnie za to w mieliźnie bonmotów. Wdzięcznych i bardzo prawdziwych, ale w przedziwny sposób pozbawionych emocji. Chyba lepiej przemawiają do mnie książki napisane przez psychologów - ich doświadczenie jest co prawda zapośredniczone, ale przefiltrowane przez opowieści licznych pacjentów i pacjentek daje obraz nie mniejszego cierpienia, a lakoniczny język pozbawiony literackich ozdobników, paradoksalnie wydaje mi się bardziej empatyczny.
Doceniam próbę przeniesienia na papier zapisu straszliwej męczarni jaką są epizody depresji i próba ich przetrwania, ale to jedna z książek, która jest zapisem bez dźwięku...

Zapis osobistych doświadczeń depresji zazwyczaj trąci grafomanią albo zbyt wystylizowaną polszczyzną, która ma pomóc uniknąć owej grafomanii. Jastrun - jako człowiek pióra - pisze wspaniale, ale grzęźnie za to w mieliźnie bonmotów. Wdzięcznych i bardzo prawdziwych, ale w przedziwny sposób pozbawionych emocji. Chyba lepiej przemawiają do mnie książki napisane przez...

Interesująca książka, niemniej jednak trafiłem w niej na jeden fragment o antychrześcijańskim wydźwięku (osobista opinia autora). Wybaczam Panu Jastrunowi za to choć było to dla mnie dość przykre i bolesne... (27.12.2021 / 11.2022).

Interesująca książka, niemniej jednak trafiłem w niej na jeden fragment o antychrześcijańskim wydźwięku (osobista opinia autora). Wybaczam Panu Jastrunowi za to choć było to dla mnie dość przykre i bolesne... (27.12.2021 / 11.2022).

"Ja - wdowiec po samym sobie" (48).

"Kogo nie dotknęła depresja, ten nie wie, co to heroizm życia. Zanim powstały obozy koncentracyjne, te małe były już w nas" (49).

"Jak mam podziwiać dramat Nowego Testamentu, ja, któremu codziennie po tysiąc razy wbijają gwoździe w stopy, w dłonie i w głowę? Ja, który na dodatek nie ma wiary, że me cierpienie odkupi czyjeś grzechy, ani wiary w zmartwychwstanie, w życie wieczne i w dobrego ojca w niebiosach?" (54).

"Gdyby można było powodować depresję u ludzi, pewnie jest to już możliwe, i wprowadzić taką karę do prawodawstwa, to myślę, że kara miesiąca ciężkiej depresji zamiast kilku lat więzienia uchodziłaby za karę bardzo surową, nawet nieludzką. Chory na depresję zazdrości więźniom wolnym od tej choroby, nawet skazanym na wiele lat więzienia. Bo nie ma bardziej okrutnej celi niż własna głowa" (189-190).

"Ja - wdowiec po samym sobie" (48).

"Kogo nie dotknęła depresja, ten nie wie, co to heroizm życia. Zanim powstały obozy koncentracyjne, te małe były już w nas" (49).

"Jak mam podziwiać dramat Nowego Testamentu, ja, któremu codziennie po tysiąc razy wbijają gwoździe w stopy, w dłonie i w głowę? Ja, który na dodatek nie ma wiary, że me cierpienie odkupi czyjeś grzechy, ani...

https://www.instagram.com/p/CTFX3xQtVrf/

https://www.instagram.com/p/CTFX3xQtVrf/

Książka warta przeczytania choćby dlatego, że w "ludzki" sposób pokazuje problemy (myśli),z którymi zmagają się ludzie w depresji.

Książka warta przeczytania choćby dlatego, że w "ludzki" sposób pokazuje problemy (myśli),z którymi zmagają się ludzie w depresji.

Gdy osiem lat temu pierwszy raz usłyszałam o depresji i wpadłam w wir, życia byle przeżyć nie wiedziałam jeszcze co mnie czeka w kolejnych latach. Każde kolejne spotkania z psychologami upewniały mnie w myślach, że to jest zupełnie nie dla mnie!

Teraz jednak wiem, że trafiałam na złych psychologów. Latami chodziłam od jednego psychologa do drugiego, u każdego wyglądało to jak spotkanie na ploteczkach. Bez większego sensu. Takim sposobem chodziłam do nich kilka miesięcy gdy się gorzej czułam a później na kilka miesięcy przestawałam. Wtedy myślałam, że depresja to przeszłość. Że zniknęła i nic mi już nie grozi.

Bardzo się myliłam. Bo nikt ze mną nie rozmawiał, nikt mi nic nie tłumaczył. Kolejne stresy, niepowodzenia i traumatyczne przeżycia sprawiały, że wylądowałam na samym dnie będąc bliska urządzenia sobie pikniku na torach. Dopiero wtedy trafiłam do lekarzy i psychologów, którzy zauważyli problem, rozpoczęli leczenie a ja rozpoczęłam walkę. To ważne, aby rozumieć z czym się zmagamy i ta książka dobrze to opisuje, choć większość opisów traktowałam jako "przecież wiem, mam tak!". Mimo wszystko pozwala wiele zrozumieć... nie tylko osobie chorej, ale także jej bliskim oraz innym, którzy są po prostu ciekawi.

Gdy osiem lat temu pierwszy raz usłyszałam o depresji i wpadłam w wir, życia byle przeżyć nie wiedziałam jeszcze co mnie czeka w kolejnych latach. Każde kolejne spotkania z psychologami upewniały mnie w myślach, że to jest zupełnie nie dla mnie!

Teraz jednak wiem, że trafiałam na złych psychologów. Latami chodziłam od jednego psychologa do drugiego, u każdego wyglądało to...

Na pewno warto przeczytać, jeśli człowiek zmaga się z depresją lub towarzyszy osobie depresyjnej.

Na pewno warto przeczytać, jeśli człowiek zmaga się z depresją lub towarzyszy osobie depresyjnej.

Nie ocenię tej książki ze względu na jej temat. Chcę tylko wspomnieć, że mnie osobiście rozczarowała. Może to dlatego, że z depresją żyję po sąsiedzku i nic mnie w tej książce nie zaskoczyło. Może to dlatego, że od kilku lat żyję w zawieszeniu, ale nie odczułam żadnych emocji wylewających się z zapisanych stron. Ot, ciekawe metafory, fajne zdania. Ale nic więcej. Może to dlatego, że jest już jesień, więc oczekiwałam wsparcia w smutku, chciałam poczuć, że ktoś też nienawidzi tu być i ma ochotę strzelić sobie w łeb. Ale tego nie dostałam. A przynajmniej nie tak jak chciałam. Chyba miałam zbyt duże oczekiwania, co do tej książki albo przeczytałam ją w nieodpowiednim czasie. Mimo wszystko polecam, warto czytać takie osobiste przewodniki po chorobach i zaburzeniach psychicznych.

Nie ocenię tej książki ze względu na jej temat. Chcę tylko wspomnieć, że mnie osobiście rozczarowała. Może to dlatego, że z depresją żyję po sąsiedzku i nic mnie w tej książce nie zaskoczyło. Może to dlatego, że od kilku lat żyję w zawieszeniu, ale nie odczułam żadnych emocji wylewających się z zapisanych stron. Ot, ciekawe metafory, fajne zdania. Ale nic więcej. Może to...

Książka jest świetna, choć trudno tak napisać o tym osobistym "dzienniku jachtowym" dzielnego żeglarza, który podróżuje po falach depresji. Tę książkę może zrozumieć tylko ten, który sam zmaga się z ta chorobą. Niemniej - polecam wszystkim, gdyż ten podstępny wróg może zaatakować każdego znienacka. Jeśli zaś żyjesz z osoba chorującą na depresję - przeczytaj ją tym bardziej - może wtedy zrozumiesz, co ona czuje i nie popełnisz błędów w komunikacji z nią, np. nie powiesz "weź się w garść". Polecam!

Książka jest świetna, choć trudno tak napisać o tym osobistym "dzienniku jachtowym" dzielnego żeglarza, który podróżuje po falach depresji. Tę książkę może zrozumieć tylko ten, który sam zmaga się z ta chorobą. Niemniej - polecam wszystkim, gdyż ten podstępny wróg może zaatakować każdego znienacka. Jeśli zaś żyjesz z osoba chorującą na depresję - przeczytaj ją tym bardziej...