Legia Cudzoziemska

Tajne służby, w filmach sensacyjnych zawsze takie wszechmocne i potężne. Tajni agenci tacy nieomylni, profesjonaliści bez emocji, tajne operacje zaplanowane we wszystkich szczegółach, misterne, efektowne i z happy endem. A prawdziwe życie sobie. To moja najgłębsza refleksja po przeczytaniu tej książki. Nawet taki Mossad - w świecie wywiadu słusznie cieszący się ogromnym prestiżem - "wtapiał" co niemiara, popełniał błędy, zawalał misje. Na szczęście dla Izraela, nie tylko on. Ich przeciwnicy również zaliczali gafy, podejmowali złe decyzje...i chyba dlatego tak już przeszło 80 lat trwa ta sekretna wojna i końca nie widać... Książka momentami świetna w analizie sytuacji geopolitycznej, momentami nużąca ogromem informacji.

William Breuer to jeden z najpopularniejszych amerykańskich historyków wojskowości. Autor ujawnia niewiarygodne wydarzenia związane z poszukiwaniem nowych, najbardziej skutecznych broni. I gigantyczne wysiłki czynione po obu stronach frontu, żeby te nowatorskie wynalazki wykorzystać – często za pomocą tajnych misji, spisków, mistyfikacji, szpiegostwa i jego nowej gałęzi: wywiadu elektronicznego. Odtajniona nieznana wojna wywiadów i naukowców. Zakulisowy pojedynek intelektów toczony pomiędzy naukowcami, kryptoanalitykami wszystkich walczących stron w II wojnie światowej. W swoich książkach, napisanych żywo i z rozmachem, dociera zawsze do niepublikowanych informacji i przedstawia je w tempie najlepszej powieści sensacyjnej, które zdecydowały o wyniku wojny.

Książkę przeczytałam jeszcze przed wybuchem wojny w Ukrainie i oczywiście miałam nadzieję, że nie ma ona nic wspólnego z rzeczywistością i żadna wojna nie wisi w powietrzu. Kiedy czytałam o rozwoju technologii wojskowej, wszelkiej maści uzbrojenia, zastosowaniu robotów samodoskonalących się i uczących, nie potrzebujących kamizelek kuloodpornych i pozbawionych strachu i instynktu samozachowawczego - to wydawało mi się, że generał ściągał od Stanisława Lema z książki "Pokój na Ziemi" (taki żarcik oczywiście). Choć tak naprawdę nie ma z czego żartować i czas pokazał, że staliśmy u progu wojny - w zdecydowanej większości kompletnie tego nieświadomi, zajęci swoimi codziennymi sprawami. Szkoda, że kiedy był na to czas, nikt nie wziął sobie do serca rozważań generała. Szkoda, że trafna i dalekowzroczna diagnoza nikogo nie skłoniła do działania. I taka mnie nachodzi smutna refleksja, że nawet jeśli jest wśród nas ktoś kto widzi dalej i więcej, to i tak niewiele to zmienia.

Kubeł zimnej wody Nie znam się na wojnie, jestem cywilem. Jak większość obywateli zawsze i wszędzie. Jednak wspólnoty ludzi prowadzą wojny, a część z nich zajmuje się tym w miarę profesjonalnie. W naszym regionie od 500 lat mamy sąsiada, co raz na kilkadziesiąt lat prowadzi wojny zaczepne i podboje. Jest to kraj Górnej Wolty z rakietami nuklearnym z dwoma argumentami: surowce i wojna. Okazuje się, że są i byli ludzie, którzy nie zapominają o tym na codzień. Warto sprawdzić komu powierzyliśmy obronę, bo może okazać się, że nie leci z nami pilot. Opinie generała Różańskiego są surowe, konkretne i pochodzą od środka. Czytelnik dowie się przede wszystkim dlaczego bać się Rosji, jak wojny prowadzi i co możemy zrobić, żeby nie być być bezzębnym, szczekającym psem. Pan Juliusz Ćwieluch to dziennikarz z "Polityki", solidny profesjonalista, czy też pasjonat spraw wojskowości. Książka się trochę zestarzała, ale nie na tyle, żeby wnioski nie dały do myślenia. Od razu zaznaczę, że mniej tu geopolityki, a więcej strategii, rozmów o sprzęcie, o szkoleniu żołnierzy itp. Wojna od kuchnii.

Niedługa lektura. Polecam, szczególnie "chłopakom", w każdym wieku. .Brutalnie weryfikuje Wasze/Nasze gry wyobraźni o tym, czym była i jaka jest Legia Cudzoziemska. Wciąga, bo temat jest ciekawy. Wciąga, bo Autor nie zostawia ani jednej linijki bez treści. Nie jestem nadmiernym fanem literatury faktu. Książki reportażowe nie są tym, co kocham nade wszystko. Ta książka nawet teraz, a od lektury minęło już kilka dni, denerwuje mnie swoją obecnością na półce. Wojna, wojsko....cyt.(z okładki)"egzotyka, alkohol i dziwki - choć raczej w innej kolejności". Prawda.....

Napiszę tylko JPRD. Demokraci, Republikanie jeden ch.. ! Teraz można zrozumieć te bliskie kontakty z Izraelem. Jeden wart drugiego, dlatego trzymają się razem. Obama prof. Prawa konstytucyjnego, który zabił więcej ludzi niż Busch pozamykał w czarnych dziurach.

Legia Cudzoziemska opisana przez polskiego ochotnika, który opisuje jak to wszystko wygląda od środka od rekrutacji poprzez szkolenie aż do udziału w misjach w zapalnych rejonach świata. Czyta się to świetnie, gładko, autor wpłata wiele wątków humorystycznych. Lektura obowiązkowa dla każdego kto chce się coś dowiedzieć o Legii Cudzoziemskiej.

Bardzo dobra monografia jednej z najlepszych jednostek specjalnych na świecie, autor porusza tematy nie tylko związane z historią jednostki, jej początkami, ale ujawnia w miarę możliwości kwestie techniczne o których się nie mówi na co dzień - objaśnia z jakim "betonem" w wojsku polskim i rządzie mieli do czynienia dowódcy jednostki oraz zwykli żołnierze. Pokazuje że nawet w 2005 roku wielu generałów i polityków dla których jedyną świętością był/jest/ i będzie regulamin, który sam w sobie jest antykiem nie nadającym się dla współczesnego pola walki, nie rozumiało zasad działania i możliwości wykorzystania spec grup. Również, w miarę możliwości, pisarz uchyla rąbka tajemnicy odnośnie różnych operacji przeprowadzonych przez gromowców. Myślę że tę książkę mogę polecić nie tylko czytelnikom zainteresowanymi militariami, ale również "przeciętnemu kowalskiemu", który po prostu chce się czegoś dowiedzieć o "Gromowcach".

Bardzo dobra, profesjonalna na tyle, ze można się wiele dowiedzieć, popularna na tyle, ze nie meczy detalami, faktami etc -rzeczami nieistotnymi. Nie ma też tego zacięcia "sportowego" w ilości trafień i rywalizacji miedzy formacjami (a nawet pojedynczymi sniperami).

Bardzo ciekawa książka ukazuje brutalny świat, a dokładnie konfliktu w Iraku. W książce została dokładnie przedstawiona tylko jedna akcja, ale za to taką, która zmieniła życie autora. Pokazano tu też, co zostaje w głowie człowieka po tragedii, jaką przeżył. Mocna pozycja jeśli kogoś interesuje tematyka wojny, pracy sapera, najsilniejszej przyjaźni, współpracy, braterstwa i bohaterstwa to Polecam

Świetny poradnik - głównie dla średnio-zaawansowanych, ale również dla miłośników broni i osób zainteresowanych posługiwaniem się bronią - oprócz konkretnego tekstu, masy zdjęć są również kody QR z odnośnikami do youtube i filmików instruktażowych. Widać, że autor jest naprawdę fachowcem, który przysłowiowo "zjadł zęby w tym temacie"

"Spowiedź legionisty" to przede wszystkim duża niespodzianka w kwestii pojmowania Legii Cudzoziemskiej, porównując dla przykładu książkę "Psy wojny" Krzysztofa Wójcika. Tam czytelnik miał okazję zapoznać się z motywem ucieczki przed systemem i brutalny sposób traktowania dyktowanym przez panujący wówczas ustrój. Tutaj, mimo różnic czasowych, obraz ten wygląda nieco podobnie ale autor będący jednocześnie bohaterem tej opowieści przedstawia ten „ból” w zdecydowanie odmienny sposób. Jak już wspomniałem ucieczka, to główny powód dla którego Polacy jak i przedstawiciele pozostałych stu dwudziestu dziewięciu światowych narodowości swoje kroki kierują ku pierwszej rejestracji by wcielić się do jednostki stanowiącej wolność, oderwanie względem poprzedniego etapu a jednocześnie szansę na nowe życie. Sebastian Cybulski zaczynał w ten właśnie sposób. Autor nie informuje przed czym ucieka i co przeskrobał. Z drugiej strony, nikt go o to przecież nie pyta, bo skoro spotykamy się podczas próby dołączenia do Legii Cudzoziemskiej, to niech ta opowieść zacznie się w tym właśnie miejscu. Tak właśnie zaczyna się historia podróży jednego człowieka. Z każdej strony niesamowita, bo i bogata w relacje z poszczególnych szkoleń czy nawet karnych momentów, a i gęsta od wewnętrznych niepewności i zawahań względem wybranego kierunku rozwoju. Kiedy zacząłem szukać tej pozycji, główną myślą jaką się kierowałem to chęć poznania kolejnych opisów jak to bestialsko są traktowani polscy żołnierze w Legii Cudzoziemskiej. Oczywiście dostałem to wszystko w postaci morderczych treningów, szkoleń, codziennych musztr i o dziwo mnóstwo, ale to na prawdę niesamowitej ilości imprez, które zwykle kończyły się karnymi aresztami, a za nimi od nowa - treningi, szkolenia itd. Sebastian Cybulski opisuje swój każdy krok na drodze od pierwszego zgłoszenia i jakże brutalnego zetknięcia z systemem, poprzez kurs na kaprala, aż do momentu zakończenia kontraktu. To szereg różnych misji na wielu kontynentach świata. To codzienna walka z własnym ciałem i upór, który pomagał dążyć tam, gdzie rezygnowali inni. W pewnym momencie czułem się jakbym czytał kolejne zapiski z selekcji podczas zajęć takich elitarnych jednostek jak amerykański Navy SEALS czy polskiego GROM-u lub Formozy. Ciągle wprost nieludzkie zmęczenie, brak snu i krzyki dowodzących. Zabrakło tylko symbolicznego dzwonka z amerykańskiego etapu „Hell Week” do dyspozycji rezygnujących a mielibyśmy komplet. "Spowiedź legionisty" to podróż w czasie bo przywoływane wspomnienia dotyczą końcówki lat dziewięćdziesiątych i mamy świadomość, że to też zupełnie inne czasy. Ilość wówczas wspomnianych przez autora polskich żołnierzy działających na różnych szczeblach Legii Cudzoziemskiej może szokować bo przecież obrany przez kandydatów kierunek narażał ich na konflikt z polskim prawem. Sebastian Cybulski otworzył się przed czytelnikiem ukazując swoją drogę „legionisty”. Z początku zagubionego adepta względem różnic językowych, z biegiem czasu przeradzającego się w wojownika na militarnej arenie międzynarodowej. To połączenie porażek w kwestii życia osobistego i sukcesów w drodze po kolejnych szczeblach francuskiej kariery. Niestety wszystko ma swój koniec i chciałoby się powiedzieć, że to miniony czas, ale po tej książce mam wrażenie, baa, jestem przekonany, że legionistą zostaje się przez całe życie.

Jeśli oczekujesz fantazyjnych opisów misji, pourywanych kończyn i rzeki krwi, daj sobie spokój z czytaniem. W tej pozycji Naval serwuje czytelnikowi raczej lekturę podróżniczą, lekko i interesująco opisując swoje przeżycia z treningu w Belize. Podobała mi się liczba ciekawostek, wątek główny również nie nudził - w sam raz jako relaksująca lektura na wolne popołudnie.

Początek książki jest twardy i toporny, a to za sprawą iście akademickiego stylu pisania. Im dalej więcej drzew i lepiej, choć trzeba mieć na uwadze, że książka jest z 2008 roku. Logistyka i zaopatrzenie podczas "Iraqi Freedom" było realizowane poprzez prywatne firmy tak jak ochrona ambasady amerykańskiej w "Zielonej Strefie". Każdy słyszał o "BlackWater", ta jest tutaj jednak inne, powiedzmy, mniej rzucające się w oczy, firmy realizują rządowe kontrakty, lokalnego i bogatego watażki, czy koncernu, który chce przejąć źródło surowców w Afryce. Najemnictwo, jak autor wskazuje, jest po polityce, prostytucji, trzecim najstarszym zawodem na świecie.

Moja pierwsza książka jaką przeczytałem spod szyldu ,,polskie siły specjalne'' i JW GROM i posiada specjalne miejsce na półeczce. Bardzo życiowa, zachęcająca do motywacji i działania oraz walczenia o siebie. Książka z dużym humorem, uchyla rąbka tajemnicy z procesu rekrutacji, szkolenia i samych misji zagranicznych. Gorąco polecam.

To była jedna z tych bardzo ciekawych książek jakie było mi dane przeczytać do tej pory. Historia człowieka, który przedkładał dobro Ojczyzny nad rodzinę i walczył o to by na świecie było jak najmniej zła, eliminując je w sposób w jaki większość z nas miałaby na pewno problem. Historia snajpera przy której nie ma nawet na nudę, w której jest wszystko co tylko może spotkać człowieka w jego życiu. Jak dla mnie to świetna książka, do której na pewno jeszcze wrócę.

Jak już pisałem w swojej innej recenzji, nie jestem fanem wojennej literatury wspomnieniowej. Częsty subiektywizm opisywanych doświadczeń, koloryzowanie, zakłamywanie, uwypuklanie własnego męstwa i bohaterstwa, demonizowanie przeciwnika, a z drugiej strony przemilczanie faktów niewygodnych na zasadzie - nie wiem, nie widziałem, ja tylko wykonywałem rozkazy powoduje, że najczęściej nie jest to dobre źródło informacji i na przytaczane wydarzenia często najlepiej brać sporą poprawkę i traktować z przymrużeniem oka. Koronnym przykładem może tutaj być książka Leona Degrelle - "Front Wschodni 1941-1945". W tym wypadku mamy do czynienia z czymś nieco odmiennym. Jest to na tle literatury wspomnieniowej pozycja na swój sposób wyjątkowa. Przy całym szacunku dla prostego, szeregowego żołnierza i jego frontowej niedoli, tutaj bierzemy do rąk książkę człowieka wykształconego, specjalisty. Autor, profesor chirurgii, został przydzielony do niemieckiej Grupy Armii Północ i w składzie 16 armii w latach 1941-1943 jako konsultant przebywał na froncie wschodnim w okolicach Leningradu. To bardzo ciekawy zapis wydarzeń na pierwszej linii, a także wielu kuriozalnych przypadków ran postrzałowych, złamań, odmrożeń itp. Dobrze wyważone są tutaj proporcje - odwiedzamy głębokie zaplecze i szpitale polowe, ale także śledzimy wydarzenia na froncie, wściekłe sowieckie kontrofensywy oraz dramatyczne, aczkolwiek finalnie zwycięskie dla wojsk niemieckich walki w tzw. Kotle Demiańskim, zimą 1941/1942 roku. Autor dobrze również ilustruje ówczesny poziom medycyny pola walki - mamy tutaj pokazane konkretne metody leczenia i opatrywania ran, niekiedy kontrowersyjne i wywołujące liczne spory między personelem medycznym, jak na przykład wypalanie ran stosowane przez jednego z lekarzy z sąsiedniej jednostki. Momentami lektura jest naprawdę szokująca. Nie ma tutaj heroizmu, jest natomiast śmierć, ból, cierpienie, ludzkie dramaty, wszy, przenikliwe zimno, które dotykają obydwu stron konfliktu w takim samym stopniu, co pokazuje jakim piekłem był Front Wschodni II Wojny Światowej. Wyjątkowo celne dywagacje autora na temat bezsensu i bezcelowości ataku III Rzeszy na ZSRR dodatkowo podnoszą wartość merytoryczną książki. To po prostu trzeba przeczytać, szczególnie jeśli kogoś interesuje szeroko rozumiana logistyka wojenna oraz drugowojenna medycyna pola walki.

Ciekawie opisana historia działań SOG w Wietnamie, czyli jednostek działających za linią wroga. Książkę całkiem dobrze się czyta, opisuje ona szczegółowo przebieg wielu akcji i misji. Jedna z niewielu pozycji z tego okresu w języku polskim. Szkoda, że książka nie ma ilustracji i jakiejś mapki. Według mnie aż prosi się o nowe, bogatsze wydanie. Polecam każdemu miłośnikowi działań jednostek specjalnych.

Książka dostaje 8 - mimo tego, że jest bardzo nierówna - za bardzo udane rozdziały dotyczące karabinów z którymi autor miał do czynienia (sporo broni na szkodniki). Ta część pracy jest jak dla mnie wręcz wybitna. Natomiast część będąca rysem historycznym jest baaardzo nierówna. Sowiecka interwencja i chwalenie pod niebiosa SMLE to jakaś pomyłka. Zaś stwierdzenie, ze na dystansie 200m SMLE miał jakąś zdecydowaną przewagę nad sowieckimi kałachami (w tym momencie już na amunicje 5.45 mm) to brednia. Każdy kto mógł porównywac i strzelać z obu karabinów wie, że AK na nowszą, mniejszą amunicję, na tym dystansie jest bardzo celny i strzela równie celnie co SMLE a za to dużo szybciej. Różnice zaczynają się pojawiać na 400m gdy dużo lżejszy pocisk kałasznikowa jest bardziej podatny na podmuchy wiatru i spowodowany tym znos. Nota bene autor twierdzi, że celność brytyjskiej konstrukcji jest jakaś nadzwyczajna ale parę -naście stron dalej porównuje ze sobą Mosina (jedną z gorszych konstrukcji tego typu) i Mausera - porównanie wykazuje, ze oba karabiny na dystansie 200m nie różnią się zasadniczo celnością (a wręcz SMLE z którego strzelał autor wypadło najgorzej!). Baa sam autor też przyznaje, ze Afgańczycy nie dysponowali nowymi karabinami a starymi, mocno zużytymi - co nie poprawia celności. Jak ktoś nie miał okazji strzelać z obu broni może poszukać np na YT kanału 9 holes review. Panowie, zawsze ci sami, strzelają przy użyciu stałych przyrządów do celów ustawionych na dystansach, 150, 200, 250, 300, 350, 400, 450 i 500m i każdy trzeba trafić dwa razy. Daje to minimum 16 strzałów. W tym teście SMLE musiało oddać No4 Mk1 musiało oddać 25 strzałów by wykonać zadanie, AK 74 30 strzałów a dla ciekowści - wedle autora mniej celne niż SMLE SWD Dragunowa na tym samym dystansie zużyło 18 strzałów. Mówiąc krótko jakaś nadzwyczajna celność starych, zużytych SMLE, z co najmniej starą amunicją to bujda na resorach i mit. Celność ta zapewne nie odbiegała (a pewnie i ustępowała) nowym AK 74 i dalece ustępowała SWD Dragunowa. Zresztą sami mudżahedini o tym wiedzieli i jak tylko mogli się dozbroić na sowieckich żołnierzach (czy poprzez zabranie broni trupowi, czy poprzez kradzież z bazy albo zakup) to to robili. Pod koniec interwencji trudno jest znaleźć bojownika bez sowieckiego karabinu a przecież na tym etapie dostawali wsparcie z USA w postaci najnowszych pocisków ziemia-powietrze więc i amunicje typu 303 British mogli sobie zażyczyć. Kolejną dziwnostką jest stwierdzenie, ze karabin to po rosyjsku "pur". Otóż karabin to po rosyjsku wintowka. SWT-40 to samozariadna wintowka tokariewa czyli samoładujący karabin tokariewa (literalnie). SWD to samozariadna wintowka dragunowa etc etc. KM to puljemiot. Pistolet maszynowy to pistoletnyj puljemiot. Skąd autorowi wziął się ten "pur" to naprawdę nie wiem. Mimo tych wpadek we wstępie w momencie w którym autor przechodzi do opisu karabinów które zna lepiej i którymi posługiwał się częściej (a przynajmniej takie odnoszę wrażenie) praca staje się diablo lepsza. Dlatego myślę, ze mimo wszystko warto ją polecić.