Spine of the World

Serię tą czytałem kilkanaście lat temu i teraz wróciłem żeby doczytać dalszy ciąg. Wiadomo, że to trochę już nie to... Jednak czytało się fajnie. Taka lekka i przyjemna sentymentalna podróż do Zapominanych Krain.

Serię tą czytałem kilkanaście lat temu i teraz wróciłem żeby doczytać dalszy ciąg. Wiadomo, że to trochę już nie to... Jednak czytało się fajnie. Taka lekka i przyjemna sentymentalna podróż do Zapominanych Krain.

Harlekin DnD, ale czyta się bardzo dobrze.

Harlekin DnD, ale czyta się bardzo dobrze.

O mój bosze szumiący. O ty gromowładny dębie... Czy kto tam stał za Wulfgarem i jego kreacją, bo odnoszę mylne wrażenie, że Salvatore chyba pomylił się przy pisaniu, albo nie miał pomysłu, albo... Albo ja nie wiem, co myśleć o książce, w której ilość absurdów goni na łeb na szyję, nawet jeśli bierzemy poprawkę na to, że pisał to Salvatore, u którego już różne dziwy i odklejki bywały. "Grzbiet Świata" to jednak książka bardzo słaba, bardzo nijaka i w całym cyklu absolutnie najgorsza. Nie dlatego, że wynaturzenia Drizzta są męczące, czy że po raz miliardowy obserwujemy jego walkę na dwa sejmitary. Nie! Tu jego wynaturzenia filozoficzne były wręcz cudowne, bo... Główny bohater to Wulfgar.
Jakby to kogo obchodziło, co z wielkoludem się dzieje... Welp. Zapraszam!

https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/01/32025-robert-anthony-salvatore-grzbiet.html

O mój bosze szumiący. O ty gromowładny dębie... Czy kto tam stał za Wulfgarem i jego kreacją, bo odnoszę mylne wrażenie, że Salvatore chyba pomylił się przy pisaniu, albo nie miał pomysłu, albo... Albo ja nie wiem, co myśleć o książce, w której ilość absurdów goni na łeb na szyję, nawet jeśli bierzemy poprawkę na to, że pisał to Salvatore, u którego już różne dziwy i...

Must have

Must have

Gdyby do lektury szkolnej wstawić Conana Barbarzyńcę. Za drugim razem czyta się lepiej, bo bardzo szybko :D

Gdyby do lektury szkolnej wstawić Conana Barbarzyńcę. Za drugim razem czyta się lepiej, bo bardzo szybko :D

Z wszystkich Drizztowych książek tą już za gówniaka lubiłem najmniej. Dotyczyła w końcu bohatera, którego średnio lubiłem, a jeszcze zrobiono z niego strasznego frajera, pod przykrywką traumy jaką była śmierć i tortury w piekle. Może dzisiaj byłbym bardziej wyrozumiały, gdybym umiał przebrnąć jakkolwiek przez te fatalnie napisane i przetłumaczone książeczki.

Z wszystkich Drizztowych książek tą już za gówniaka lubiłem najmniej. Dotyczyła w końcu bohatera, którego średnio lubiłem, a jeszcze zrobiono z niego strasznego frajera, pod przykrywką traumy jaką była śmierć i tortury w piekle. Może dzisiaj byłbym bardziej wyrozumiały, gdybym umiał przebrnąć jakkolwiek przez te fatalnie napisane i przetłumaczone książeczki.

Książka ma dwa główne wątki. O ile droga Wulfgara była miejscami przytłaczająca, ale nadal ciekawa, o tyle wątek Meraldy przez 3/5 czasu sprawiał mi niemal fizyczne cierpienie. Dopiero jednak ostatnia część książki sprawiła, że oceniam ją na ostrożne 4, a nie 2, bo nawet najwspanialsze zakończenie nie uratowałoby książki, która przez sporą część była dosłowną udręką.

Książka ma dwa główne wątki. O ile droga Wulfgara była miejscami przytłaczająca, ale nadal ciekawa, o tyle wątek Meraldy przez 3/5 czasu sprawiał mi niemal fizyczne cierpienie. Dopiero jednak ostatnia część książki sprawiła, że oceniam ją na ostrożne 4, a nie 2, bo nawet najwspanialsze zakończenie nie uratowałoby książki, która przez sporą część była dosłowną udręką.

Mam problem. Z jednej strony książka wybija się fabularnie na tle innych. Z drugiej jednak ta sama fabuła jest irytująca i przez pierwszą połowę - nudna. Ba, miałem flashbacki z "Cierpień młodego Wertera".

Mam problem. Z jednej strony książka wybija się fabularnie na tle innych. Z drugiej jednak ta sama fabuła jest irytująca i przez pierwszą połowę - nudna. Ba, miałem flashbacki z "Cierpień młodego Wertera".

Wulfgar walczy ze swoimi demonami w Luskan, rozwiązania szukając na dnie butelki i w karczemnych bijatykach. Nawiązuje przyjaźń z Morikiem Łotrem i ponownie staje się dumnym, aroganckim barbarzyńcą, zasługę za to przypisując zniewoleniu przez Ertu. W trakcie bardzo spektakularnej egzekucji zostaje wyrzucony z Luskan i trafia do bardzo małego lenna.

Meralda jest piękną, wiejską dziewczyną, podkochującą się w przystojnym wieśniaku. Jednak w niej zakocha się kto inny - sam lord lenna! Dziewczyna staje na rozdrożu swoich uczuć, lecz nie przewiduje, że pragnąc zakończenia jednej z tych znajomości wpadnie w niewyobrażalne kłopoty.

Jak losy barbarzyńskiego króla wpłyną na losy wiejskiej dziewczyny? Jakich hańb dopuści się Wulfgar zaślepiony wspomnieniami pełnych tortur?

Zdecydowany spadek formy. Pomimo, że znajdujemy "pewne" zakończenie losów styranego Wulfgara, to jednak koszt jakim to dostajemy i jakim wpleciono w to romansidło wieśniaczki i lorda, jest zbyt duży. Brak reszty drużyny w tej części sagi o Drizzt'cie, tylko potęguje negatywny efekt. 5 gwiazdek, bardziej na zachętę przed kolejnym tomem.

Wulfgar walczy ze swoimi demonami w Luskan, rozwiązania szukając na dnie butelki i w karczemnych bijatykach. Nawiązuje przyjaźń z Morikiem Łotrem i ponownie staje się dumnym, aroganckim barbarzyńcą, zasługę za to przypisując zniewoleniu przez Ertu. W trakcie bardzo spektakularnej egzekucji zostaje wyrzucony z Luskan i trafia do bardzo małego lenna.

Meralda jest piękną,...

Ciąg dalszy skoku na kasę. Coraz bardziej bezczelnego.

Ciąg dalszy skoku na kasę. Coraz bardziej bezczelnego.