Jane Eyre

"Dziwne Losy Jane Eyre" to książka która przywróciła moją dawną miłość do czytania. Jane jest typem bohaterki której poczynania śledzę z największą uwagą, jej myśli o własnej osobie często łamały mi serce. Główny romans bardzo mnie wzruszył. Początek książki troszkę się ciągnie, ale warto przejść przez pierwsze rozdziały, bardzo polecam.

"Dziwne Losy Jane Eyre" to książka która przywróciła moją dawną miłość do czytania. Jane jest typem bohaterki której poczynania śledzę z największą uwagą, jej myśli o własnej osobie często łamały mi serce. Główny romans bardzo mnie wzruszył. Początek książki troszkę się ciągnie, ale warto przejść przez pierwsze rozdziały, bardzo polecam.

"Dziwne losy Jane Eyre" to całkiem przyjemny klasyk. Akcja nie spieszy się, a przyjemność czytelnik odnajduje w kwiecistych zwrotach i urzekających opisach natury. Losy tytułowej bohaterki, kiedyś oparte na doświadczeniach samej pisarki, dziś są już pewną egzotyką dla osób urodzonych prawie dwieście lat później. Dla mnie był to miły audiobook (dzięki uprzejmości Wolnych Lektur),którego niespieszna akcja towarzyszyła mi przy codziennych czynnościach. Mimo znacznych różnic kulturowych świata bohaterki i mimo naprawdę antypatycznych postaci męskich (i ta różnica wieku!),całościowo książkę oceniam pozytywnie.

"Dziwne losy Jane Eyre" to całkiem przyjemny klasyk. Akcja nie spieszy się, a przyjemność czytelnik odnajduje w kwiecistych zwrotach i urzekających opisach natury. Losy tytułowej bohaterki, kiedyś oparte na doświadczeniach samej pisarki, dziś są już pewną egzotyką dla osób urodzonych prawie dwieście lat później. Dla mnie był to miły audiobook (dzięki uprzejmości Wolnych...

Z początku ciekawa i wciągająca. Trochę mnie nużyła przy wątku zalotów co spowodowało przerwę w czytaniu- jestem już w wieku w którym zaloty czterdziestolatka do osiemnastolatki zależnej od jego woli (nie ważne jaki ten czterdziestolatek by nie był) są dla mnie czymś co nie powinno mieć miejsca. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego ze moje przekonania wynikają z tego w jakich czasach się urodziłam i z jaką świadomością zostałam wychowana. Mimo wszystko- pod koniec opowieść naprawdę mnie wciągnęła, był plot twist którego kompletnie się nie spodziewałam i nie połączyłam kropek. Podsumowując jest to ciekawa historia (tym bardziej z perspektywy czasu- jak wszystko się zmieniło),zaskakująca i świetnie napisana.

Z początku ciekawa i wciągająca. Trochę mnie nużyła przy wątku zalotów co spowodowało przerwę w czytaniu- jestem już w wieku w którym zaloty czterdziestolatka do osiemnastolatki zależnej od jego woli (nie ważne jaki ten czterdziestolatek by nie był) są dla mnie czymś co nie powinno mieć miejsca. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego ze moje przekonania wynikają z tego w...

Dziwne losy leżały u mnie od paru miesięcy na regale, otrzymane w prezencie i jak przypuszczałam miały tam czekać jeszcze przez kolejne pare. Po przeczytaniu wichrowych wzgórz skłoniłam się do wybrania jej - bez żadnych oczekiwań, ponieważ Valetta wyjątkowo mnie znużyła i odłożyłam ją w połowie. Opowieść o Jane Eyre jest wybitna, ciekawa, trzymająca w napięciu, piękna i mogłabym te zachwyty wymieniać i wymieniać. Bohaterka jest bardzo dumna i odważna, jest wspaniałym przykładem moralności i odpowiedniej pokory. Ciężko mi uwierzyć, że książka bardzo spoza mojego gustu aż tak mi przypadła! Zdecydowanie polecam 🤍

Dziwne losy leżały u mnie od paru miesięcy na regale, otrzymane w prezencie i jak przypuszczałam miały tam czekać jeszcze przez kolejne pare. Po przeczytaniu wichrowych wzgórz skłoniłam się do wybrania jej - bez żadnych oczekiwań, ponieważ Valetta wyjątkowo mnie znużyła i odłożyłam ją w połowie. Opowieść o Jane Eyre jest wybitna, ciekawa, trzymająca w napięciu, piękna i...

Nie dałam rady. Jest to literatura, której wartości nie chce podważać; ale tak odbiegająca od dzisiejszych standardów społecznych i kodów kulturowych, że po prostu czytanie tego jest obwarowane ciągłym poczuciem dyskomfortu (żeby nie powiedzieć cring-u :D )

Nie dałam rady. Jest to literatura, której wartości nie chce podważać; ale tak odbiegająca od dzisiejszych standardów społecznych i kodów kulturowych, że po prostu czytanie tego jest obwarowane ciągłym poczuciem dyskomfortu (żeby nie powiedzieć cring-u :D )

Gdybym miała wehikuł czasu, bez chwili zastanowienia wsiadłabym do niego i przeniosła się do XIX wieku, by paść przed Charlotte Bronte na kolana i dziękować jej z całego serca, z całych sił za tę powieść.

Jakaż to była wspaniała podróż czytelnicza!
To, co się ze mną działo podczas lektury... Nawet nie wiedziałam, że do tego stopnia mogę przeżywać fikcyjną opowieść.

Jestem przygnieciona talentem literackim Charlotte. Dosłownie, I'm obsessed. Już zakupiłam całą jej twórczość i zamierzam przeczytać w tym roku wszystko, co wyszło spod jej niezwykłego pióra. Każde zdanie było nieziemsko piękne, magiczne, delektowałam się tym językiem, chłonęłam, obcowanie z nim było jak uroczystość.

"Dziwne losy Jane Eyre" uleczyły mnie, odmieniły; dodały odwagi, siły i wiary w siebie, zaszczepiły chęci do działania oraz do walki o własne szczęście, które - jak każdy z nas i nawet pomimo trudności, chwil zwątpienia czy strachu przed zmianą - mam możliwości sama kreować. A jednocześnie... zapewniły mi taki emocjonalny rollercoaster, że już zawsze będę pamiętać, jak się czułam czytając tę książkę, jaką atmosferę miały tamte dni, jakie światło wpadało do pokoju.

Główną bohaterkę polubiłam od samego początku. To nie jakaś tam słodka, wystraszona cierpiętnica - to mająca swoje zdanie, wygadana i dzielna dziewczyna, której silny charakter nie został złamany ani razu. Podobała mi się jej sprawczość, to, że nie bała się życia i wychodzenia ze swojej tzw. strefy komfortu.
W ogóle jestem pełna podziwu dla wnikliwości psychologicznej, z jaką autorka kreśli postacie na kartach swej powieści. A wątek miłosny? Mistrzostwo! Charlotte genialnie zbudowała napięcie pomiędzy Jane a Rochesterem - nie mogłam się oderwać od ich wspólnych scen, ta chemia aż kipiała ze stron :D (serio, współczesne romanse nawet nie mają podjazdu, a tu mamy wiktoriańską Anglię, więc tym bardziej ukłony dla autorki, bo oddać te iskry, tę pasję w tamtej epoce i uczynić to duuuużo lepiej niż współcześni twórcy przy dzisiejszej swobodzie języka i obyczajów, to naprawdę daje do myślenia!)

10/10. Arcydzieło.

Gdybym miała wehikuł czasu, bez chwili zastanowienia wsiadłabym do niego i przeniosła się do XIX wieku, by paść przed Charlotte Bronte na kolana i dziękować jej z całego serca, z całych sił za tę powieść.

Jakaż to była wspaniała podróż czytelnicza!
To, co się ze mną działo podczas lektury... Nawet nie wiedziałam, że do tego stopnia mogę przeżywać fikcyjną opowieść....

Skradła moje serce wiele lat temu gdy o niej słyszałam, ale dopiero w tym miesiącu po nią sięgnęłam. Wow. Na początku było trochę nudno, ale późniejsza akcja... gdy już myślisz, że teraz poczytasz trochę o spokojnym życiu i po kilku rozdziałach wpadasz w rutynę, nagle jeden akapit zmienia całą akcję o 180°. Czasem przeszkadzały mi takie rzeczy jak działania bohaterów lub ich wiek i rozczarowała mnie rownież końcowka, zbyt szybka, nie pozwalała czytelnikowi wejść mocniej do świata przedstawionego oraz przeżyć emocje razem z bohaterami, ale ta książka zdecydowanie zajmuje miejsce na mojej półce z wyjątkowym dziełami. Napisała tu wszystkie wady, które zauważyłam, pozostałe strony są idealne, ale jest jakiś limit słów, a ich by nie starczyło żeby opisać piękno tej powieści. Gorąco polecam, zarówno młodzieży jak i dorosłym

Skradła moje serce wiele lat temu gdy o niej słyszałam, ale dopiero w tym miesiącu po nią sięgnęłam. Wow. Na początku było trochę nudno, ale późniejsza akcja... gdy już myślisz, że teraz poczytasz trochę o spokojnym życiu i po kilku rozdziałach wpadasz w rutynę, nagle jeden akapit zmienia całą akcję o 180°. Czasem przeszkadzały mi takie rzeczy jak działania bohaterów lub...

"Dziwne losy Jane Eyre” - Charlotte Brontë
Jane jest sierotą, której nie Dany jest zaznacz ciepła od bliskich, ani krewnych. Poznajemy ją od najmłodszych lat, obserwujemy jak trafia do nieprzyjemnej szkoły, a potem jak młode dziewczę stawia swoje pierwsze dorosłe kroki.

Niestety w moim odczuciu jest to powieść, która niemozebnie się wlecze. Myślę, że mogłaby ona zawierać o połowę mniej stron ponieważ dzieje się w niej naprawdę mało. Byłoby to jednak do wybaczenia gdyby nie to, że w główny wątek czyli miłość głównych bohaterów bardzo ciężko jest uwierzyć. Jest on miałki, bez żadnych porywów, a mężczyzna który porwał serce Jane jest nieciekawy i nie ma do zaoferowania żadnych ciekawych linijek dialogów. Niestety też książka co oczywiste pochodząca z czasów wiktoriańskich trąci mocno starymi przekonaniami i relacja między bohaterami nie jest miła do obserwowania, a Jane która przedstawia siebie zawsze jako nie warto niczego tylko kobietę i nazywające wybranka swojego serca panem utrudnia jeszcze bardziej odbiór tej historii.

"Dziwne losy Jane Eyre” - Charlotte Brontë
Jane jest sierotą, której nie Dany jest zaznacz ciepła od bliskich, ani krewnych. Poznajemy ją od najmłodszych lat, obserwujemy jak trafia do nieprzyjemnej szkoły, a potem jak młode dziewczę stawia swoje pierwsze dorosłe kroki.

Niestety w moim odczuciu jest to powieść, która niemozebnie się wlecze. Myślę, że mogłaby ona zawierać...

Wspaniała, złożona powieść, poruszająca wiele wartych przemyślenia kwestii.

I dlatego nie mogę znieść tego, że określa się te powieść jako romans. Wydaje mi się, że działa tu prosty schemat: „książkę napisała kobieta, jest dwójka bohaterów, którzy mają się ku sobie, to musi być romans”. A ta książka jest wszystkim poza romansem. Owszem, mamy tu wątek miłosny, ale według mnie jest to jedynie tło do ukazania historii silnej, niezależnej i dumnej kobiety. Jane jest niezwykle silną bohaterką, która nieustannie walczy o swoją godność i próbuje znaleźć swoje miejsce w świecie, który dla kobiet w jej położeniu wcale nie był przecież łatwy. Niesamowicie podziwiam ją za umiejętność brania spraw w swoje ręce, podejmowania decyzji i działań, które są zgodne z nią samą, nawet w sytuacji, gdy następstwa niosą przykre dla niej skutki. I to jest dla mnie sedno tej powieści - jej bezkompromisowość i walka o swoje.

To wszystko sprawia, że nie mogę znieść też tego jak romantyzowany jest Edward Rochester. Dzieje się z nim to samo co z Heathcliffem z powieści drugiej z sióstr Bronte - bohater, który wcale nie zasługuje na łatkę romantycznego ideału mężczyzny, dostaje ją, mimo tego, że traktuje bohaterkę przedmiotowo, trywializuje jej postać i traktuje jak swoją własność, a momentami wręcz jak zabawkę albo projekt do ukształtowania, jakby Jane była z plasteliny, a przecież ona nieustannie udowadnia jak silną i samodzielną jest osobą.

W mojej ocenie jest on nieco nieobliczalny i egoistyczny, ma swoje za uszami (cała akcja z tym ślubem!),ale też nie uważam go za potwora - myślę, że w gruncie rzeczy kierują nim po prostu ludzkie uczucia, chce kochać i być kochanym, natomiast dąży do tego w patologiczny sposób, manipulując i będąc toksycznym.

Nie potrafię patrzeć na niego jak na wielkiego bohatera romantycznego i nie uważam, że tak powinniśmy go odbierać. Widzę w nim raczej człowieka pełnego sprzeczności, zdolnego do uczuć, ale jednocześnie przyzwyczajonego do tego, że inni, w tym Jane, mają się dopasować do jego potrzeb.

Dlatego dla mnie historia Jane Eyre to nie historia miłosna, tylko opowieść o kobiecej niezależności i o tym, jakim wyzwaniem jest się jej trzymać, zwłaszcza, gdy wciąż musisz walczyć z cudzymi oczekiwaniami.

Wspaniała, złożona powieść, poruszająca wiele wartych przemyślenia kwestii.

I dlatego nie mogę znieść tego, że określa się te powieść jako romans. Wydaje mi się, że działa tu prosty schemat: „książkę napisała kobieta, jest dwójka bohaterów, którzy mają się ku sobie, to musi być romans”. A ta książka jest wszystkim poza romansem. Owszem, mamy tu wątek miłosny, ale według...

Cudowna. Nie tak jak "Wichrowe wzgórza" Emily Bronte (chociaż niektórzy dowodzą, że to Emily była autorką wszystkich powieści "sióstr Bronte"). Wiktoriańskie powieści mają klasę i charakter. Dla niektórych mogą zdać się trochę naiwne ale to tylko dodaje im uroku. Ja uwielbiam.

Cudowna. Nie tak jak "Wichrowe wzgórza" Emily Bronte (chociaż niektórzy dowodzą, że to Emily była autorką wszystkich powieści "sióstr Bronte"). Wiktoriańskie powieści mają klasę i charakter. Dla niektórych mogą zdać się trochę naiwne ale to tylko dodaje im uroku. Ja uwielbiam.