„Tożsamość Bourne’a” Roberta Ludluma była dla mnie niespodzianką, gdyż bardzo długo wzbraniałam się przed sensacją zarówno w filmach, jak i książkach. Uważałam, że to gatunek nie dla mnie, a ta książka stanowczo mi nie podejdzie. Nie mogłam się bardziej pomylić. Chciałabym, żeby każde moje pierwsze zetknięcie się z danym gatunkiem zaczynało się od tak dobrych lektur jak ta. Bardzo szybko wciągnęła mnie swoją fabułą, nabierającą co chwila rozpędu akcją, napięciem i pogłębiającą się intrygą, grą z tożsamością głównego bohatera oraz bardzo dobrze wykreowanymi postaciami. Naprawdę przyjemnie spędziłam czas przy tej lekturze i bardzo chciałabym o niej zapomnieć, żeby znów móc przeczytać ją po raz pierwszy.
Fabuła była naprawdę wciągająca, dobrze przemyślana i zaplanowana od pierwszej strony aż do ostatniej. Początek był nieco spokojny, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to tylko cisza przed burzą. Gdy Bourne trafił do Szwajcarii, akcja bardzo przyspieszyła i od tego momentu niemal nie pozwalała mi oderwać się od książki. Każdy moment na przerwanie lektury był zły. Choć zdarzały się spokojniejsze i wolniejsze rozdziały, to było ich niewiele i traktowałam je raczej jako chwile na wytchnienie, zwłaszcza że po nich tempo historii znów bardzo szybko rosło. Czasem też pojawiały się humorystyczne sceny, które bawiły, skutecznie rozładowywały napięcie i mam poczucie, że również wpasowywały się w całą historię. Dzięki nim historia zachowywała równowagę i ani przez moment nie przytłaczała mnie samą akcją.
Ponadto Ludlum jak dla mnie mistrzowsko sobie poradził z dialogami oraz opisami. Gdy pochylał się nad wyglądem miejsc, choćby Paryża, to miałam wrażenie, jakbym tam była i obserwowała to, co wskazuje mi autor. Mogłam się w tym bardzo łatwo zatracić. Ludlum często też zwracał uwagę detale, jak np. co działo się w tle, jak zachowywali się przechodnie, przez co miałam poczucie, że pierwszy, drugi i dalsze plany były bardzo żywe. Z kolei dialogi między postaciami zdawały się bardzo naturalne, nieprzegadane i to właśnie za ich sprawą przekazywano istotne informacje. Dzięki nim czułam, że napięcie w scenach nie opadało, a relacje między postaciami wydawały się autentyczne. Wielokrotnie miałam poczucie, jakbym podczas lektury oglądała film we własnej wyobraźni.
Postacie w „Tożsamości Bourne’a” zasługują na szczególne wyróżnienie. Każda z nich była dla mnie złożona, wyraźnie zarysowana i miała swoje miejsce w historii. Nie miałam poczucia, by ktokolwiek pojawił się przypadkowo, każdy miał jakiś cel. W całej książce nawet epizodyczne postacie, np. z pozoru zwykły taksówkarz, były częścią tej historii i przyczyniały się do rozwoju zdarzeń.
Szczególnie spodobała mi się postać Marie, wobec której początkowo miałam spore obawy. Bałam się, że jej rola ograniczy się do stania i bycia ładnym dodatkiem dla głównego bohatera. Szybko jednak okazała się jedną z najlepiej napisanych postaci. Niezachwianie towarzyszyła Bourne'owi w jego wyprawach, wspierała go w odzyskiwaniu pamięci, pomagała mu i wdrażała w dobrze sobie znany świat finansów. Czułam, że z Bournem byli sobie równi. Choć na początku dostrzegałam w jej zachowaniu rysy książkowego syndromu sztokholmskiego, nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór postaci i z czasem przestałam zwracać na to uwagę.
Moją uwagę przykuł również Bourne, którego kreacja była według mnie fenomenalna. Bardzo podobał mi się ten zabieg, że wraz z nim odkrywałam kim tak właściwie jest i że nawet do końca książki nie było to takie pewne. Informacje na jego temat były według mnie idealnie rozmieszczone w czasie. Dzięki temu nie miałam poczucia przytłoczenia nadmiarem faktów oraz mogłam zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazł. Szczególnie ciekawił mnie dysonans między Bournem „teraz” a „kiedyś”. Jego zagubienie i niepewność kontrastowały z wyuczonymi umiejętnościami, którym w niebezpiecznych sytuacjach ufał bez wahania, choć sam ich do końca nie rozumiał. Najbardziej jednak empatyzowałam z nim w momentach, gdy na głos analizował swoją przeszłość, wpadał w potok myśli i próbował uporządkować chaos w swojej głowie. Miałam wrażenie, jakbym była tuż obok i wyczuwała narastające w nim napięcie, z ciekawością śledziłam jego próby poskładania siebie od nowa.
Muszę jednak przyznać, że niektóre momenty wymagały ode mnie większego skupienia. Dotyczyło to rozdziałów, w których naradzali się wysoko postawieni urzędnicy, CIA oraz rząd. Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały 19 i 20, w których sporo kwestii się wyjaśniło, dużo się działo, ale jednocześnie pojawiło się stanowczo za dużo dla mnie postaci naraz. Dodatkowo autor naprzemiennie żonglował ich imionami, nazwiskami i pseudonimami, przez co szybko zaczęło mi się wszystko mieszać. Gdy już kończyłam 20. rozdział, żałowałam, że wcześniej nie wpadłam na pomysł stworzenia sobie listy postaci, która pomogłaby mi uporządkować wszystkie informacje. Konieczny okazał się powrót do początku 19.
Nie spodziewałam się, że aż tak w tej książce przepadnę. Z ogromną przyjemnością zagłębiałam się w jej fabułę, dałam się wciągnąć akcji oraz chętnie poznawałam kolejne, świetnie rozwinięte postacie. Według mnie Ludlum zrobił kawał dobrej roboty, książka z pewnością zostanie w mojej głowie na dłużej. Z przyjemnością sięgnę po dwie kolejne tomy serii o Jasonie Bournie.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Czas zabijania
Bardzo ciekawa powieść sądowa interesująco rozgrywająca kwestie rasowe na południu Stanów. Mentalny następca Zabić drozda, pół wieku później, ale pewne rzeczy nie zmieniają się tak szybko choć pozory zdają się świadczyć iż jest lepiej.
Bardzo ciekawa powieść sądowa interesująco rozgrywająca kwestie rasowe na południu Stanów. Mentalny następca Zabić drozda, pół wieku później, ale pewne rzeczy nie zmieniają się tak szybko choć pozory zdają się świadczyć iż jest lepiej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzeba przyznać, że Grisham umie w słowa. I sam się zastanawiam czy nie przebija w gadulstwie Stephena Kinga? Powieść zawiera według mnie zbyt wiele wątków i momentami jest przegadana. Być może zamiarem Grishama było wierne oddanie ducha tamtych czasów, atmosfery miasteczka i sali sądowej? W pewien sposób się to udało, jednak w moim przekonaniu, autor użył do tego zbyt wielu słów.
Nie zmienia to jednak faktu, że to dobra powieść, można wysłuchać jej z zainteresowaniem i zaangażowaniem. Lektor - Filip Kosior - robi doskonałą robotę.
Trzeba przyznać, że Grisham umie w słowa. I sam się zastanawiam czy nie przebija w gadulstwie Stephena Kinga? Powieść zawiera według mnie zbyt wiele wątków i momentami jest przegadana. Być może zamiarem Grishama było wierne oddanie ducha tamtych czasów, atmosfery miasteczka i sali sądowej? W pewien sposób się to udało, jednak w moim przekonaniu, autor użył do tego zbyt...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie wciągnęła mnie.
Nie wciągnęła mnie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Czas zabijania” to jest petarda. Już dawno nie miałem tak, że od pierwszej strony wpadłem w wir wydarzeń i dosłownie czułem, jak napięcie rośnie z każdym kolejnym rozdziałem. John Grishim potrafi połączyć rodzinny dramat z walką sądową, osadzoną na tle brutalnej przemocy rasowej. Ta historia, mimo że fikcyjna, tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, jak bardzo chory i niesprawiedliwy jest amerykański system prawny. Jednak przyznam, że co chwilę łapałem się na tym, że miałem wewnętrzny dylemat moralny dotyczący wyroku., który zapada w tej hsitorii.
Postaci jest mnóstwo - adwokaci, prokuratorzy, sędziowie, świadkowie, oskarżeni i inni - a co najlepsze, o każdej z nich się pamięta. Autor pisze w taki sposób, że nikt nie jest tutaj tylko tłem. Nawet te drugoplanowe osoby mają swoje motywacje i wnoszą coś ważnego do fabuły, co rzadko udaje się w tak rozbudowanych historiach.
Koniec końców, to jest książka, która zostawia w głowie mnóstwo pytań o sprawiedliwość, winę i to, jaką cenę jesteśmy gotowi zapłacić, żeby osiągnąć to, co uważamy za słuszne. Gdybym tylko miał jeden wolny dzień, pochłonąłbym tę książkę w całości, pomimo że niezła z niej cegła.
„Czas zabijania” to jest petarda. Już dawno nie miałem tak, że od pierwszej strony wpadłem w wir wydarzeń i dosłownie czułem, jak napięcie rośnie z każdym kolejnym rozdziałem. John Grishim potrafi połączyć rodzinny dramat z walką sądową, osadzoną na tle brutalnej przemocy rasowej. Ta historia, mimo że fikcyjna, tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, jak bardzo chory i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z nielicznych książek, która moim zdaniem, jest słabsza od adaptacji filmowej. To nie znaczy, że książka jest słaba ale film udoskonalił niedociągnięcia książkowe i skrócił rozwlekłość akcji w porównaniu z opisami książkowymi.
Jedna z nielicznych książek, która moim zdaniem, jest słabsza od adaptacji filmowej. To nie znaczy, że książka jest słaba ale film udoskonalił niedociągnięcia książkowe i skrócił rozwlekłość akcji w porównaniu z opisami książkowymi.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFantastycznie napisana książka z bardzo ciekawym i kontrowersyjnym motywem. Zemsta ojca, rasizm południa USA, prawo i nieczyste zagrania połączone z dynamiczną akcją. Książka, dzięki której Grisham należy do jednego z moich ulubionych autorów.
Fantastycznie napisana książka z bardzo ciekawym i kontrowersyjnym motywem. Zemsta ojca, rasizm południa USA, prawo i nieczyste zagrania połączone z dynamiczną akcją. Książka, dzięki której Grisham należy do jednego z moich ulubionych autorów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątek bardzo brutalny i jeśli ktoś nie lubi czytać o krzywdzeniu dzieci, to początek książki nie jest dla was. Dalej głównie sprawa sądowa i niewiele akcji, ale ciekawa.
Początek bardzo brutalny i jeśli ktoś nie lubi czytać o krzywdzeniu dzieci, to początek książki nie jest dla was. Dalej głównie sprawa sądowa i niewiele akcji, ale ciekawa.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSystem prawny w USA jest absurdalny.
System prawny w USA jest absurdalny.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO tym, że nie należy zadzierać z ojcami małych dziewczynek.
To jest kolejna książka Grishama, od której trudno mi się było oderwać, nawet pomimo tego, że widziałam wcześniej film (a poza tym to mimo wszystko nie są książki, które miałyby jakieś bardzo zaskakujące zakończenia). Tutaj wyraźnie widać, że amerykański proces sądowy to w dużej mierze spektakl, w którym bardziej niż fakty liczy się to, kto jest bardziej przekonującym mówcą, kto lepiej umie grać na emocjach, kto umiejętniej wykorzysta wszystkie przysługujące mu przywileje, a czasem też to, kto mniej zanudzi przysięgłych - dlatego jest to tak emocjonujące widowisko. Adwokaci są tu przedstawiani jako ludzie, którzy przede wszystkim kochają dziennikarzy i rozgłos i zrobią praktycznie wszystko, żeby pokazać się przez chwilę w telewizji, a w ich wizerunkowych przepychankach często zupełnie ginie człowiek i dramat, który go zaprowadził na ławę oskarżonych. Bardzo istotny jest też rysujący się przy okazji tej sprawy konflikt na tle rasowym.
Przy czym nie polecam tłumaczenia Zbigniewa Kościuka, to autorstwa Bogumiły Nawrot wydaje się dużo zgrabniejsze.
O tym, że nie należy zadzierać z ojcami małych dziewczynek.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo jest kolejna książka Grishama, od której trudno mi się było oderwać, nawet pomimo tego, że widziałam wcześniej film (a poza tym to mimo wszystko nie są książki, które miałyby jakieś bardzo zaskakujące zakończenia). Tutaj wyraźnie widać, że amerykański proces sądowy to w dużej mierze spektakl, w którym bardziej...
Po latach wróciłem do mistrza thrillera prawniczego. Ta debiutancka powieść (cały czas byłem przekonany, że to “Firma” była pierwsza) napisana 40 lat temu jeszcze dziś pod wieloma względami może być wzorem dla naśladowców.
Pomijam styl Grishama, bo to jest niepodrabialne, ale np. mało kto potrafi wprowadzić ogromną liczbę postaci w taki sposób, że każdą można zapamiętać i nic się nie myli.
Dla mnie dwie największe wartości tej książki to niezapomniany obraz społeczny Południa Stanów, a także przystępnie pokazane mechanizmy systemu prawnego opartego na ławie przysięgłych.
Najsłabszą stroną Grishama są zakończenia. Jasne, że formuła tego gatunku wyklucza suspens, ale i tak mogłoby to wyglądać bardziej wyraziście.
To niewątpliwie klasyk, może momentami trącący myszką, ale zdecydowanie wart przeczytania.
Po latach wróciłem do mistrza thrillera prawniczego. Ta debiutancka powieść (cały czas byłem przekonany, że to “Firma” była pierwsza) napisana 40 lat temu jeszcze dziś pod wieloma względami może być wzorem dla naśladowców.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPomijam styl Grishama, bo to jest niepodrabialne, ale np. mało kto potrafi wprowadzić ogromną liczbę postaci w taki sposób, że każdą można zapamiętać i...