Śmiertelne rtęciowe kłamstwa

Owen Yeates - Detektyw przyszłości, bezczelny i wiecznie nawalony, polski odpowiednik Jamesa Bonda, zmiksowany z Philipem Marlowem. Czy warto go poznać? Na pewno warto mieć go po swojej stronie, chociaż chłop często pakuje się w jakieś kłopoty. Ludzie z tamtej strony czasu to drugi tom o przygodach detektywa Owena Yeatesa, napisany przez Eugeniusza Dębskiego. Z twórczością Dębskiego miałem okazję już obcować przy okazji serii Moherfucker, która doczekała się już 4 tomów (ja na razie mam za sobą dwa). Ale to właśnie ta cyberpunkowa seria o detektywie przyszłości, wzbudza we mnie bardzo pozytywne emocje. Znajdziemy tu specyficzny humor, dużo akcji i ciekawą intrygę. Wydaje mi się, że warto poznać pierwszy tom historii (Ludzie z tamtej strony świata),żeby nie czuć się zagubionym w tej książce, pomimo, że pierwszy tym był dla mnie trochę nudny. Cieszę się, że dałem szansę bohaterowi i postanowiłem sięgnąć po kolejny tom, bo ominęła by mnie wspaniała rozrywka! Co mi się tu podoba? Cyberpunkowy klimat Fajne gadżety, którymi dysponuje nasz bohater Cięty i specyficzny humor Yeatesa Ciekawie ułożona intryga Dialogi i przemyślenia bohatera wszystko to składa się na naprawdę dobrą książkę, gdzie Philip Marlowe i James Bond spotykają się w klimatach cyberpunkowych. Seria liczy sobie 10 tomów i na pewno za jakiś czas sięgnę po kolejne.

"Rubinowy rycerz" jest powieścią niemal identyczną w swej konstrukcji i stylu co pierwszy tom sagi. Niestety, nie jest to już wyłącznie zaletą. Schematyczna konstrukcja opowieści, liniowość narracji, nieustanne gnanie do przodu w tempie nie pozwalającym czytelnikowi na odpoczynek i chwilę refleksji stają się nieco nurzące. Powieść nie jest zła i nadal w miarę dobrze się ją czyta, ale wyraźnie widać, iż autor zna tylko jedną sztuczkę i powtarza ją w kółko.

Poprzednie dwa tomy nie zdobyły mojej sympatii. Zrobiłam zatem dłuższą przerwę i trochę z przypadku sięgnęłam po kolejną powieść z serii. Jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że tym razem bawi. Nie jest to może śmiech do łez, lecz doceniłam żart słowny autora. Co prawda niewiele mu brakuje, aby przejść z kategorii zabawny do wydumany, a może nawet wysilony, lecz na szczęście tym razem balansuje po tej właściwej stronie. Owen, nasze alter ego Raymonda Chandlera, detektyw, były policjant, smakosz alkoholi (a może nawet alkoholik) czuje się znudzony karierą pisarza. Niby jest cicho i spokojnie, niby nikt mu kości nie rachuje i twarzy nie obija, lecz po cichu marzy mu się jakaś ciekawa sprawa. Taka, która wyrwałaby go z marazmu, a jednocześnie stała się pożywką dla kolejnej powieści, czytadłem zwanej. I jak to mawiają Anglosasi – uważaj czego sobie życzysz. Będą pościgi, bijatyki, piękne kobiety i drogie trunki. Chcecie od książki czegoś więcej? To poszukajcie innej. Ta jest po prostu dla rozrywki. A uważny czytelnik może będzie w stanie rozwiązać zagadkę. Autor jest uprzejmy zostawić kilka wskazówek. Wersja audio – przyjemna.

Garretta się lubi lub nie. To sarkastyczny koleś, który jest niezwykle uparty. Książki Cooka również akceptuje się od razu albo wcale. Bywają seksistowskie i przedstawiają wyłącznie męską perspektywę. Trochę jak u Fleminga. No ale cóż... jak już uznamy, że to nam nie przeszkadza, bo to tylko książka, a nie poradnik, to można się wcale nieźle uśmiać. A i jakąś zagadkę kryminalną rozwiązać. Tym razem z bogami i wyznawcami.

Nie wiem co się odjaniepawla w mojej głowie ostatnio. To już trzecia czy czwarta książka której nie mogę. Niektóre rzucam po paru stronach, inne, jak właśnie Przeobrażenie mam w 2/3 przeczytane i niby cóż prostszego niż usiąść, doczytać, ocenić i zacząć coś innego? A ja nie mogę. I książki dobieram tak że powinny do cholery mi się podobać. To taki mój krzyk o uwagę, jeśli też tak masz to się odezwij, może razem odkryjemy dlaczego tak się dzieje. A samo Przeobrażenie jest dobre. Czytałam z przyjemnością ale nie wiem jak się kończy :D

Garrett po raz kolejny zostaje wplątany w intrygę wbrew swej woli. Tak na dobrą sprawę nigdy nie panuje nad sytuacją i cały czas błądzi po omacku. Tym razem jego ukochana zostaje ugodzona nożem. Potem okazuje się, że zamieszana w to jest tajemnicza Pani Węży, jakaś mosiężna Księga, stado morCartha i gnomy. Dużo się dzieje, jak zwykle u Cooka. Czyta się świetnie, bo tak dużego stężenia poczucia humoru rzadko uświadczymy u tak klasowych pisarzy. Szkoda, że to już moja czwarta przygoda z detektywem Garrettem, gdyż w naszym pięknym języku wszystkich przygód nie znajdziemy. Także apel do Wydawnictwa Mag: tłumaczcie i wydawajcie!

Kolejna z przeczytanych ostatnio książek, w których czułem się, jakbym wrócił do dawno niewidzianego, znajomego, przyjaznego miejsca. Myślę o „Belgariadzie” (i „Malloreonie”),w których zaczytywałem się w późnej podstawówce i wczesnym liceum, a zwłaszcza o charakterystycznym humorze przewijającym się przez te cykle: sarkastycznym, a jednocześnie prostym i dobrodusznym. „Odkupienie Althalusa” to opowieść z zupełnie innego świata, z innymi krainami, religiami i postaciami, ale humor jest tu ten sam. Podobnie jak potoczystość języka i „lubialność” bohaterów. Wydawałoby się więc, że to książka do pochłonięcia w kilka wieczorów, prawda? Zwłaszcza że cała historia – rzecz niebywała u Eddingsów! – zamyka się w jednym, acz opasłym tomie. A jednak nie. Zaskakująco się męczyłem. I po przeczytaniu nie do końca wiem, czym. Możliwe, że stężeniem humoru (w „Belgariadzie” on był jednak trochę bardziej zróżnicowany i mniej nachalnie dawkowany, tu zaś prawie wszyscy rozmawiają ze sobą ze swadą i zgryźliwością charakterystyczną dla Silka/Kheldara). A może dlatego, że tak jak tam poszczególne krainy i nacje zarysowane były mocną, charakterną kreską, tak tu zlewały mi się ze sobą i stanowiły niezbyt wciągającą, jednorodną masę. Nieszczególnie zżyłem się z geografią, historią czy socjologią tego świata. A jednak jest w nim dużo fajnych fabularnych pomysłów i krzepkich postaci, jak bohater tytułowy albo bogini Dweia, przez co nie miałem wrażenia, że czytam odgrzewanego kotleta opakowanego w nową okładkę. Mimo wszystko polecam, jeśli ktoś lubi Eddingsów. Mocne 6/10.

Smok i Jerzy cierpi na podobny problem jaki otacza cykl Kroniki Amberu. Fantasy pisane w latach 70-tych zatrzymało się jakością w tamtych latach i nie można go zreformować na współczesne realia gatunku. W odróżnieniu jednak od powieści Amberu Zelazny'ego, Smok i Jerzy bawi czytelnika aurą nostalgii i magicznego świata wyjętego rodem z najlepszych baśni. W książce, na wskroś brytyjskiej - co jest wielokrotnie podkreślane, znajdziemy częste odniesienia do historii Anglii, powieści o Robin Hoodzie czy mitów arturiańskich, co okraszone zostaje wspaniałym humorem Monthy Pythona wyjętym z kinowego Świętego Graala. Fabuła, często nieprzewidywalna w zamyśle i bogata w ciekawy bestiariusz jak harpie, olbrzym, piaszczomroki, ciemne moce czy tytułowe smoki, przypomina konstrukcją pierwszy tom Władcy Pierścieni Tolkiena, a jej drużyna składa się nie tylko z rycerzy i łuczników, ale też smoków i mówiącego wilka wyruszających po porwaną „księżniczkę". Jedynym zawodzącym elementem jest brak ukazania szerszego spektrum bitew o zamki, co obserwujemy tylko z punktu widzenia bohatera przemienionego w tytułowego smoka. Pozycja mocno osadzona w realiach Średniowiecza, pomimo upływu ponad 40 lat dalej zachwyca swoją lekkością i zabawą konwencją.

Książka jest interesująca, jednak nie jestem zwolennikiem przerywanej akcji i fabuły. Mnogość bohaterów jest na plus, jednak swoista "nieśmiertelność" pewnych postaci przytłacza. Brakuje mi wytłumaczenia pewnych zjawisk i tego, jak mozna je kształtować, jak rozwiązywać dany problem. Brak też informacji o pewnych postaciach irytuje, tym bardziej, że bohaterowie tej książki są naprawdę barwni, niezwykle plastyczni, i wyjątkowo pociągający. Mam nadzieję, że znajdę kolejne książki Autora, by zaspokoić swoją ciekawość. W każdym razie - gorąco polecam.

Nieco mniej znany cykl/seria autora "Belariady" Davida Eddingsa, jednego z moich ulubionych autorów fantasy z dawnych lat. Zaczytywałem się obydwoma będąc nastolatkiem. Wróciłem po latach z ciekawości jak odbiorę go, jako dorosły, w dodatku o wiele bardziej oczytany czlowiek. Źle nie jest... Ciekawa historia, pomysły, zakony rycerskie, różnego rodzaju bogowie, starsi i młodsi, intrygi kościelno/polityczne, magia, trolle i przed wszystkim – jak to u niego – zróznicowane i barwne postaci, bohaterowie. Poczynając od drobnego złodziejaszka, poprzez samych rycerzy w tym głównego bohatera, na różnego rodzaju spotykanych przez nichprzyjaciół. Nie ma zbyt wiele przemocy, czy różnego rodzaju wątpliwych scen (jak chociażby u Ziemiańskiego) - typowe można by powiedzieć, ale przyjemnie napisane High Fantasy, mające w dodatku , podobnie jak "Belgariada", kontynuuacje. Teoretycznie dla ludzi w każdym wieku, ale praktycznie raczej dla młodszych czytelników (nastolatków i tzw young adult). Ewentualnie dla ludzi mniej obeznanych z gatunkiem, lub też właśnie szukających takiej właśnie, lżejszej nieco, łatwiejszej i przyjemniejszej lektury. Starszego, względnie bardziej doświadczonego czytelnika, aczkolwiek czyta się przyjemnie, może razić nieco język, względnie momentami "naiwność" typowa dla tego podgatunku. (high fantasy) Bohaterom niezależnie od różnych przeciwności, wszystko się udaję, mało kto ginie, a jeśli już to przeważnie ci źli. Czarne jest czarne, a białe, białe. I wszystko jasne. Sentyment pozostał, nadal szybko i z przyjemnością się czyta, pomimo, że któryś tam raz, ale widać różnicę w porównaniu z bardziej "dorosłymi" pozycjami z tego gatunku (Rothfus, Sanderson, Erikson, Sapkowski itp) Dam 7/10 jeśli idzie o ten podgatunek, rodzaj fantasy.

Jejku, jak ja kocham ten cykl. On ma wszystko wspaniałego bohatera, wspaniały świat, świetną koncepcję "klanów" i hierarchii, religię, doskonały humor. Wszystko mi się tu podoba. To moje ulubione książki. (Dorównuje im w moim serduszku tylko "Kwestia wyboru" MarMaxa Borowskiego, może dlatego, że Tegrom kojarzy mi się bardzo z Shonsu, a może bo tam też jest świetny świat i humor).

a griffith miał taki cienki mieczyk i parował nim ciosy jedną ręką wiesz supernierealistyczne, ale gdyby w mandze chodziło o realizm to ludzie by myśleli że japonia to pewnie jeden z afrykańskich krajów btw, jest megarealistyczna historia fantasy bardzo podobna steve duncan zaczyna się trylogia od książki 'pozłacany łańcuch' chyba tam jest coś takiego że jest gildia fechtmistrzów zależnie od tego czy są bardziej silni czy bardziej zręczni to mają rapiery albo pałasze griffith ma rapier a guts pałasz tam jest ceremonia łączenia fechmistrza z panem przebija mu serce pan, a potem musi mu służyć do końca życia fechtmistrz jestem praktycznie pewien że Miura to czytał Dave Duncan dwa razy tę trylogię przeczytałem raz za młodu i teraz na starość, za młodu tylko pierwszą część, strasznie długo byłem pod silnym wrażeniem jak doskonale została skonstruowana tam opowieść też

„Miasto w zieleni i błękicie” Anny Kańtoch, Fabryka Słów 2004, wysłuchane Legimi Kańtoch fantastyczna to jest to. Książka trochę się ciągnie, ale mamy fajnych bohaterów, intrygę, krytykę religii, wątki romantyczne. Do Domenica Jordana i „Przedksiężycowych” sporo brakuje, ale to naprawdę przyjemna lektura. Audiobook tu chyba dobrze wypada, taka ciut przegadana, nie-spieszna opowieść. Ale emocje są.

Zaskakująco dobre. Niestety, jak to kiedyś bywało, książka jest częścią serii, która nie miała szczęścia w Polsce. Najpierw Amber wydał tylko jeden tom (i to drugi z serii) "Jednym zaklęciem", a kiedy w 2001 roku MAG podjął się kontynuacji, wydał jedynie trzy. A szkoda. Mając za sobą dwa pierwsze tomy, rozumiem, ze jest to seria o magii, to ona jest prawdziwym bohaterem. Może nie ma tutaj technikaliów, to raczej podejście uproszczone i mityczne (runy, occultum, słowa i rytuały) a mimo to spektakularne. Autor ma przewrotne poczucie humoru i pakuje swoich bohaterów w zabawne sytuacje. Narracja jest neispieszna, mimo, że przeżywamy z Valderem w sumie kilkadziesiąt lat. Książka ma ukryty morał (podobnie jak "Jednym zaklęciem") sytuacja nigdy nie jest beznadziejna i zawsze można znaleźć "obejście". Przyjemny kawałek starszej fantastyki.

W literaturze science fiction i cyberpunk nie ma nazwiska bardziej wpływowego od Williama Gibsona. Autor ten jest uważany za jednego z prekursorów gatunku i nieprzerwanie dostarcza czytelnikom opowieści, które przenoszą ich w mroczne, futurystyczne światy, pełne zaawansowanej technologii, moralnych dylematów i zaskakujących zwrotów akcji. W tej recenzji skupimy się na dziesięciu fascynujących opowiadaniach Gibsona, które pozostawiają niezatarte wrażenie i skłaniają do refleksji nad przyszłością i kondycją ludzką w erze technologicznego postępu. Pierwszym opowiadaniem jest swego rodzaju esencja cyberpunkowego świata. Fabuła toczy się futurystycznym świecie pełnym zaawansowanej technologii, gdzie bohater, Johnny, pełni rolę kuriera danych z implantem w mózgu. Gibson doskonale tworzy akcję z lekkim napięciem, tworząc historię, która naprawdę wciąga. Świat jest mroczny, pełen cybernetycznych implantów. Gibson jest mistrzem tego typu kreacji, a Johnny Mnemonic to doskonały przykład jego zdolności w tej tematyce. Opowiadanie doskonale oddaje atmosferę przyszłości, bliskiej przyszłości, z ukrytym podtekstem związanym z zagrożeniem uzależnienia się od technologii. Kolejnym, równie ciekawym opowiadaniem w tym zbiorze jest Kontinuum Gernsbacka. Gibson tym razem zabiera nas w surrealistyczny świat wizji przyszłości z okresu lat 30-tych dwudziestego wieku. Eksperymentuje tutaj z kontrastem między wyidealizowaną wizją przyszłości, a rzeczywistością. Opowiadanie ukazuje, że wizje przyszłości ewoluują i wpływają na naszą rzeczywistość. To swego rodzaju refleksja nad tym, ze współczesna wizja przyszłości różni się od tych, które były kształtowane w przeszłości. Nasze marzenia i lęki odnośnie przyszłości wciąż wpływają na nasze podejście do technologii i ogólnego postępu. Trzecim z kolei opowiadaniem jest Kawałki holograficznej róży, które jest pełne subtelności i melancholii. Gibson skupia sie na technologii holograficznych róż. Zręcznie łączy elementy osobistej historii z technologicznym postępem, co sugeruje, że technologia służyć może do przechowywania wspomnieć i emocji. To kolejne opowiadanie w którym Gibson jest mistrzem eksploracji relacji między technologią a ludzkimi uczuciami. Pozostawia w czytelniku silne wrażenie i skłania do refleksji nad naszą zależnością od technologii. Pasujący gatunek to 4 z kolei opowiadanie, które eksploruje temat obcości i potrzeby przynależności. Gibson pokusił się o przedstawienie nam mrocznego obrazu obcych istot, które przybierają ludzką formę, aby znaleźć swoje miejsce w naszym społeczeństwie. Są tu elementy przerażające, ale równie fascynujące, ponieważ, co oznacza bycie obcym i jakie kompromisy gotowi jesteśmy podjąć, aby pasować do otaczającego nas świata. Gibson zachęca nas zatem nad głębszym zastanowieniem się nad własnym stosunkiem do obcości i inności. Kolejnym opowiadaniem jest W głębi lądu., które przenosi czytelnika w odległe rejony kosmosu i eksploruje temat kontaktu z obcymi formami życia. Doskonale zbudowane napięcie i atmosfera grozy, ukazuje, że nieznane może być bardzo przerażające. Izolacja i brak zrozumienia w obliczu kosmicznych tajemnic, stają się tutaj głównym źródłem lęku. Gibson przypomina nam, że eksploracja kosmosu niesie ze sobą nie tylko fascynację z samego odkrywania, ale także stanowi potencjalne zagrożenie dla całego gatunku ludzkiego. Czerwona gwiazda to dość fajne i zarazem dobrze przemyślane opowiadanie, w którym mamy elementy nauki, wiary w kosmiczną eksplorację. Konfrontacja księdza z naukowcem. Gibson prowokuje czytelnika i skupia uwagę na fundamentalnych kwestiach ludzkiego istnienia. Zachęca do rozważań na temat naszych przekonań i naszego miejsca w kosmosie. Hotel New Rose to spisek, moralne dylematy i technologia, ja kto u Gibsona. Opowiadanie skupia sie na dwóch mężczyznach, którzy biorą udział w spisku przeciwko korporacji. W miarę rozwijającej fabuły, dochodzimy do refleksji nad tematami takimi jak poświęcenie, lojalność czy moralne wybory. Gibson tutaj doskonale adaptuje kwestię moralności w futurystycznym świecie. Powoli dochodzimy do końca, trzecim od końca opowiadaniem jest Zimowy Targ. W opowiadaniu eksplorujemy sztukę i technologię, oczami artysty, który wykorzystuje zaawansowane technologię do tworzenia dzieł sztuki. Myślę, że to dość ciekawe opowiadanie, w kontekście ostatniego rozwoju różnych SI udostępnionych ludziom. Niektórzy to bardzo krytykują, ale podobnie jak Gibson, uważam, że jednak pomimo wszechobecnej technologii ludzkie emocje i wyrażanie artystycznego geniuszu nadal ma swoje miejsce. Zatem to opowiadanie jest dość mocno aktualne i może skłaniać do refleksji, że nawet w świecie przesyconym technologią, sztuka nadal jest źródłem inspiracji i piękna, nieważne jakie narzędzia wykorzystujesz do jej tworzenia. Przedostatnim opowiadaniem jest Pojedynek. Mroczne i brudne, trochę ciężko, pokazuje pewną dehumanizacje i brutalność, okrutne rozrywki. To swego rodzaju ostry bez ogródek komentarz na temat ludzkiej natury i tendencji do dehumanizacji. To trochę takie wyzwanie rzucone czytelnikowi, że będzie musiał zmierzyć się z brutalnością, w kontekście nadchodzącego futurystycznego świata. No i ostatnim opowiadaniem jest absolutny klasyk - Wypalić Chrome. Klasyka cyberpunka, na poziomie Neuromancera. Świat hakerów, technologia, zdrady, włamania. To historia o podejmowaniu ryzyka i poświeceniu, o dwóch hakerach, którzy próbują włamać się do korporacyjnej bazy. W opowiadaniu mamy typowy cybernetyczny świat, estetyka, emocje, korporacje - główne elementy. To też kolejny przykład konkretnego definiowania podgatunku, jakim jest Cyberpunk. Uważam, że wszystkie opowiadania Williama GIbsona są pomysłowe, i głębokie, są swego rodzaju odważnym eksperymentem. Widać w nich, że Gibson nie boi się poruszania dogłębnych tematów na temat ludzkości, dehumanizacji, technologii, obcości czy moralności. Opowiadania prowokują a czytelnik po ich przeczytaniu z pewnością pozostaje z rozważaniami na temat bliskiej i nie tak odległej przyszłości oraz naszego miejsca w świecie technologicznych cudów i równocześnie wyzwań. William Gibson to z pewnością wizjoner literatury sci-fi, który ciągle przekracza granice, prowokuję. Każdy pasjonat tego typu gatunku powinien wynieść z jego twórczości dużo dobrego. I osobiście polecam każdemu. :)

Antologia złożona z opowiadań o nieco mrocznej stronie urbanfantasy. Gorąco polecam. Świetnie się czyta, akcja wciąga ... muszę jednak ostrzec, czasem czułam niedosyt, szczególnie gdy trafiałam na nieznanych bohaterów a okazywało się że jest seria, to szukała aby ich poznać :)

Bramy w piasku to dość typowa dla Rogera Zelaznego historia rozgrywająca się w niedalekiej przyszłości. Fabuła książki koncentruje się na intrydze kryminalnej, która zmusza bohatera do nieustannego ruchu i konfrontacji ze swoimi przeciwnikami. Choć schemat ten powtarza się w twórczości Amerykanina regularnie, w porównaniu z dzisiejszymi standardami prowadzenia fabuły wciąż broni się znakomicie. Gdyby nie złe tłumaczenie, powieść znalazłaby się w mojej topce książek tego autora.

Dla mnie obok książek Tolkiena, klasyka fantasy. Opiera się na tym, na czym powinno opierać dobre fantasy: na motywie podróży i na przeżywaniu w jej trakcie niezliczonych fantastycznych przygód. Bardzo lekka książka, pełna humoru. Trochę już zapomniana. Polecam całą trylogię.

Bardzo przyjemna opowieść fantastyczna w ciekawych zainspirowanych arabskimi legendami realiach. Bohaterowie są ciekawi, różnorodni i nieoczywiści; są to ludzie bardzo młodzi oraz starzy i zmęczeni, nie ma klasycznego fantastycznego herosa. Koniec pozostawia nieco do życzenia z słabo zarysowanymi antagonistami, lecz zostawia otwartą furtkę i ciekawy status quo. Mam nadzieję, że autor w przerwie od pisania komiksów popełni kolejny tom Tronu Półksiężyca

Zaczyna się jak udana parodia fantazy, po jakichś stu stronach robi się bardziej serio, ale nadal jest ciekawie. Zaczyna się od podróży królewicza Ruperta na jednorożcu (a jest warunek który trzeba spełnić, żeby móc jeździć na jednorożcu...) i wkurza go pchła , która weszła mu pod zbroję a potem jest walka z przerażającym tworami ciemności, z których jeden wymordował całe miasteczko. Trochę mi przeszkadzała ta zmiana nastroju w trakcie, ale ogólnie jestem zaintrygowana, pierwsza część kończy sie cliff hangerem, na pewno będę czytać drugą.