Bramy w piasku

Name: Bramy w piasku
Rating: 5,8 (147 reviews)
Author: Roger Zelazny
ISBN: 8385784179

Roger Zelazny

5,8 / 10

147 ocen

12 opinii

Alkazar

Wydawnictwo: Alkazar Seria: Science Fiction (Alkazar) fantasy, science fiction

384 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Seria:: Science Fiction (Alkazar)
Tytuł oryginału:: Doorways in the Sand
Data wydania:: 1993-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1993-01-01
Liczba stron:: 384
Czas czytania: 6 godz. 24 min.
Język:: polski
ISBN:: 8385784179
Tłumacz:: Agnieszka Sylwanowicz

Bramy w piasku to powieść, w której wydarzenia toczą się w oszałamiającym tempie: terroryści, Obcy, pracownicy naukowi obdarzeni niezwykłymi talentami starają się wyjaśnić zagadkę tajemniczego kamienia z pradziejów Kosmosu...

Średnia ocen

5,8 / 10

12 opinii 147 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Bramy w piasku w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Bramy w piasku

Średnia ocen

5,8 / 10

147 ocen

Twoja ocena

0 / 10

2 ocen

3 ocen

10 ocen

31 ocen

45 ocen

32 ocen

10 ocen

1 ocen

3 ocen

Opinia

Literatur Fantastyczny

21.08.2025

7 / 10

Na półkach:

Bramy w piasku to dość typowa dla Rogera Zelaznego historia rozgrywająca się w niedalekiej przyszłości. Fabuła książki koncentruje się na intrydze kryminalnej, która zmusza bohatera do nieustannego ruchu i konfrontacji ze swoimi przeciwnikami. Choć schemat ten powtarza się w twórczości Amerykanina regularnie, w porównaniu z dzisiejszymi standardami prowadzenia fabuły wciąż broni się znakomicie. Gdyby nie złe tłumaczenie, powieść znalazłaby się w mojej topce książek tego autora.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

266 użytkowników ma tytuł Bramy w piasku na półkach głównych

Przeczytane 202
Chcę przeczytać 60
Teraz czytam 4

60 użytkowników ma tytuł Bramy w piasku na półkach dodatkowych

Posiadam 37
Fantastyka 9
Audiobooki 4
Science Fiction 4
Audiobook 3
Sci-Fi 2
Fantastyka/Science-Fiction 1

Tagi i tematy do książki Bramy w piasku

sf obcy kamień terroryści wspinaczka

Inne książki autora

Więcej

0,0

This Mortal Mountain: Volume 3: The Collected Stories of Roger Zelazny Roger Zelazny

6,9

Nieśmiertelny. Istoty światła i mroku. Wyspa umarłych. Oko kota Roger Zelazny

0,0

Threshold: Volume 1: The Collected Stories of Roger Zelazny Roger Zelazny

0,0

Power & Light: Volume 2: The Collected Stories of Roger Zelazny Roger Zelazny

0,0

Last Exit to Babylon: Volume 4: The Collected Stories of Roger Zelazny Roger Zelazny

0,0

Nine Black Doves: Volume 5: The Collected Stories of Roger Zelazny Roger Zelazny

0,0

The Road to Amber: Volume 6: The Collected Stories of Roger Zelazny Roger Zelazny

więcej

Roger Zelazny

Amerykański pisarz science fiction i fantasy. Używał również pseudonimu Harrison Denmark. Urodził się w Euclid w Ohio jako jedyne dziecko Josephine Sweet oraz Josepha Franka Zelazny’ego (Żelaznego). Jego ojciec był emigrantem z Polski, z Rypina, a matka amerykańską Irlandką. W liceum Roger redagował szkolną gazetkę, dołączył również do klubu Creative Writing Club. Jesienią 1955 roku zaczął uczęszczać do Case Western Reserve University, którą ukończył w 1959 roku. Dostał się na Uniwersytet Columbia w Nowym Jorku, który ukończył w 1962 roku. W fanzinie „Thurban 1” (#3, 1953 r.) pojawiła się pierwsza część jego opowiadania Conditional Benefit. Jego pierwsze opublikowane opowiadanie to Mr. Fuller’s Revolt („Literary Calvalcade”, 1954 r.). Jako profesjonalny pisarz zadebiutował opowiadaniami Jego wielki wyścig (Passion Play – „Amazing Stories”, sierpień 1962 r.) oraz Jeźdźcy (Horseman! – „Fantastic”, sierpień 1962). Roger Zelazny w wieku 38 lat przeniósł się do Santa Fe. Zmarł w 1995 roku z powodu niewydolności nerek spowodowanej rakiem jelita grubego. Inne źródła błędnie podają raka płuc. Gatunek skorupiaków z gromady małżoraczków został nazwany przez doktora Koena Martensa na cześć Rogera Zelaznego; jego łacińska nazwa to Sclerocypris zelaznyi. Roger Zelazny został wyróżniony nagrodą Nebula trzykrotnie, a nagrodą Hugo sześciokrotnie.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Władcy marionetek

Robert A. Heinlein

Tak, ta książka jest seksistowska, ale ma też wady. Na przykład kilka dziur fabularnych i niezbyt ciekawe postaci. Najbardziej szkoda, że im bliżej końca, tym bardziej historia mnie nudziła. Chyba zabrakło pomysłu jak to zakończyć, jakieś hipnozy i inne głupoty. Przynajmniej finał jest lepszy niż w Inwazji porywaczy ciał, do którego porównanie samo się nasuwa, ale umówmy się, poprzeczka była zawieszona bardzo nisko. Generalnie czyta się nieźle, ale dzisiaj nie robi to wrażenia.

Adsun22

ocenił na 6 1 rok temu

Status cywilizacji

Robert Sheckley

Bardzo ciekawa, podwójna antyutopia. Sheckley napisał ją w roku 1960 zatem w czasie trwania "zimnej wojny" a już po "polowaniu na czarownice" komisji McCarthy'ego. Przywołuje je w swojej książce ale raczej skupia się na dalekosiężnych ich skutkach. Tworzy dwa kontrastowe systemy... które okazuje się, nie różnią się od siebie tak bardzo. Autor nie bawi się w psychologię czy filozofię. Miał pomysł i zbudował wokół niego całą akcję. Akcje która wciąga i się nie nudzi... i bawi :) Fabuła może być zbyt prosta czy naiwna dla wyrafinowanego czytelnika ale książka ma już ponad pół wieku! Osobiście lubię takie ramotki gdzie opis cywilizacji czy technologii jest drugorzędny na rzecz przemian społecznych wynikających z rozwoju.

Lis Gracki

ocenił na 6 6 lat temu

Koncert nieskończoności

Greg Bear

Niebagatelna i tajemnicza historia, która rozwija się wraz z kolejnymi stronami. Kilka razy zatrzymywałem się nad tekstem, ale nie dlatego że mnie zmęczył, tylko żeby przemyśleć pomysły i spojrzenie na kreowany w książce świat. Naprawdę nieźle spędzony czas.

Robszym

ocenił na 8 5 lat temu

Imię moje Legion

Roger Zelazny

Zelazny nigdy nie był dla mnie łatwym pisarzem, jest nawet jedna jego powieść, której do tej pory nie dokończyłam, jednak jedno trzeba mu oddać, jest bardzo wszechstronny. Jego powieści są wielogatunkowe, to jeden z nielicznych pisarzy sf, który łączy przeszłość z przyszłością, mitologię z sf. Ta powieść to właściwie zbiór 3 opowiadań tworzących całość, jednak ja bym je spokojnie potraktowała jako rozdziały. Wszystko tutaj się ładnie i zgrabnie układa, każde opowiadanie jest inne, dwa pierwsze mało sf-owe, natomiast ostatnie to prawdziwy hard sf. Dodatkowo postać głównego bohatera jest bardzo interesująca to taki James Bond, który zawsze sobie poradzi, jednak nie tak nudny. Książkę bardzo dobrze się czyta, pomysły na opowieści są ekstra i akcja zawiera wątki dedektywistyczne. Polecam

Marta

oceniła na 7 7 lat temu

Widmowy Jack

Roger Zelazny

W 2001 roku, w „Rękopisie znalezionym w smoczej jaskini” Andrzej Sapkowski, autor tej pozycji, umieścił „Widmowego Jacka” wśród 85 kanonicznych książek fantasy. To wtedy po raz pierwszy przeczytałem powieść Zelaznego. Spodobała mi się. Dzisiaj, ponad dwie dekady później, wróciłem do tej lektury. I obecnie chyba podoba mi się mniej. Ale najpierw pozytywy. W „Widmowym Jacku” mamy świat podzielony na dwie części – jasną, której działanie opiera się o prawa nauki, i ciemną, w której rządzi magia. Podział ten jest efektem braku ruchu wirowego planety, zwróconej ciągle tą samą stroną ku słońcu. Taki stan rzeczy ma wpływ również na mieszkańców planety: ci z jasnej strony mają duszę, ale za to tylko jedno życie, podczas gdy ci ciemnej strony duszy nie mają, ale mogą wielokrotnie wrócić do życia po śmierci. Co oczywiście ma swoje konsekwencje fabularne. I wiadomo, na poziomie rozwiązań światotwórczych, jak to zazwyczaj u Zelaznego, jest dobrze. Autor ten poniżej pewnego poziomu literackiego również nie schodzi. Niestety, w moim odczuciu te idee nie są wystarczająco wykorzystane. Przede wszystkim mam wrażenie, że brakuje tu treści. Momentami wydawało mi się, jakbym czytał rozbudowane opowiadanie, ewentualnie powieść, z której ktoś powykreślał całe partie tekstu. Aż prosi się o rozwinięcie historii czy filozofii tego świata, szczególnie idei związanych z istnieniem jasnej półkuli, potraktowanej w książce zupełnie po macoszemu. Taka Ursula K. Le Guin zrobiłaby tutaj mały traktat antropologiczny, podczas gdy Zelazny zadowala się bardzo powierzchownym ujęciem tematu. Komuś może to nie przeszkadzać, ale ja chciałbym więcej. Do tego postać tytułowego bohatera, Widmowego Jacka, jest mocno antypatyczna. Ale w taki dziwny, anachroniczny sposób. Jack jest brutalny, większość osób na swojej drodze traktuje przedmiotowo, a na indywidualnym poziomie w zasadzie najbardziej obrywa się tym kobietom, które miały nieszczęście zakochać się w naszym dumnym i mrocznym maczo z Krainy Cieni. Owszem, chce zrobić coś wielkiego, może nawet słusznego; ale że po drodze do tego celu być może zniszczy miliony niewinnych istnień, to cóż, jest gotowy ponieść to poświęcenie. Logika tyrana w pełnej krasie. Nie wiem, ale im jestem starszy, tym bardziej drażni mnie takie podejście do tworzenia fikcyjnych literackich bohaterów. Nie żałuję że kolejny raz przeczytałem tę niewielką książeczkę. W sumie polecam ją każdemu, kto nie zna twórczości Zelaznego, bo to był autor obdarzony naprawdę nieprzeciętną wyobraźnią. Ale w przyszłości raczej do „Widmowego Jacka” nie wrócę.

Tristero

ocenił na 6 1 rok temu

Pomnik

Lloyd Biggle

Moja ulubiona książka, przeczytałem ją niedawno, 20 lat później. Uważam, że powinna się znaleźć w kategorii fantasy, bo takie zakończenie historii nie może się zdarzyć w korporacyjnym świecie w jakim żyjemy. Przeciwieństwo tej historii działo się, i nadal dzieje się, na wybrzeżach Azji, Afryki i Ameryki Południowej... a ostatnio KTOŚ zapragnął postawić apartamentowce w Strefie Gazy. Pięknie przedstawiono idealistyczne SI, które na argumenty wydaje w Sądzie wyroki zgodne z obowiązującym prawem.

asen

ocenił na 10 7 miesięcy temu

Dzień drogi do Meorii

Marek Oramus

Świetna lektura. Autor doskonale wplata w całość wątki socjologiczne co sprawia, że powieść, która wydaje się zwykłą fantastyką można odczytywać znacznie poważniej, bo też nie brakuje głębi nawiązań. Czuć, że mamy do czynienia z rozprawieniem się z minionymi czasami komuny. Samoograniczanie się ludzi, donosy, próba przypodobania nowej władzy przybierająca kuriozalne formy. Do tego wszechobecna propaganda oraz nieśmiałe próby oporu. Nawet jeśli wszystko przyobleczone jest często w mocno prześmiewcze i abstrakcyjne klimaty to jednak da się pod tym płaszczykiem dostrzec coś więcej.

Hekke

ocenił na 8 3 lata temu

Formy Chaosu. Broń Chaosu

Colin Kapp

Duet Colina Kappa to kawał solidnej, twardej science fiction z początku lat 70., która mimo upływu lat wciąż potrafi wciągnąć. To powieści krótkie jak na dzisiejsze standardy, ale zwarte, intensywne i oparte na mocnym, nośnym pomyśle. Największą siłą obu książek jest koncepcja chaosu i entropii jako realnej broni – narzędzia pozwalającego przewidywać, a nawet kształtować przyszłość. Kapp bierze na warsztat pytanie: skoro entropia rośnie, ale inteligencja potrafi lokalnie wprowadzać porządek, to czy istnieją jednostki zdolne robić to w sposób wyjątkowy? Czy można „czytać” wzory chaosu i wykorzystywać je strategicznie – w skali międzygwiezdnej wojny? Ten filozoficzno-naukowy rdzeń nadaje historii ciężar i sprawia, że to coś więcej niż zwykła space opera.

Grzech

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Don Wollheim proponuje 1986

Robert Silverberg C.J. Cherryh Ian Watson Frederik Pohl Connie Willis Lucius Shepard Michael Swanwick Harlan Ellison Gardner Dozois Donald Allen Wollheim

Nie jestem fanką książek typu science fiction. Ale bardzo spodobało mi się opowiadanie "Stowarzyszenie Sennej Telewizji". Możemy z niego wyciągnąć dwa wnioski: albo odnaleźć w nim sposób myślenia człowieka cierpiącego na zaburzenia psychiczne lub poznać pogląd autora na to, w jaki sposób rządy mogą wykorzystywać technologię do wpływu na mózg jednostki, tzw. pranie mózgu i manipulacja. Dla tej historii dałabym 10 gwiazdek. Reszta 6 bo nie jestem fanką takich opowiadań.

Monica

oceniła na 6 5 miesięcy temu

Miasto

Clifford D. Simak

Ciekawostka dla entuzjastów retro fantastyki. A jest bardzo retro i to zarówno w formie (jest to bardziej śledzenie przemyśleń i tez autora wygłaszanych przez kolejne tworzone na ten poczet postacie) jak i w treści (np. część przygód dziejąca się na pięknej i zamieszkanej „powierzchni” Jowisza). No ale jest to książka z 1952 roku! I jak na 1952 r. trzeba oddać, że pomysły i koncepty w niej zawarte są zupełnie zwariowane. I to też dotyczy także formy. Otóż jest to zbiór opowiadań ale traktowanych jako archaiczne podania, w zasadzie „mity”, których akcja dzieje się w ogromnych odstępach czasu. Mity na temat legendarnej cywilizacji „człowieka”, do tego analizowane przez inteligentne społeczeństwo Psów. Każde opowiadanie jest opatrzone również stosownym komentarzem naukowym (Psów, i to dość sceptycznym). To jest naprawdę całkiem nowoczesna i ciekawa w tamtych czasach koncepcja literacka. A i w przypadku treści też jest wiele motywów wyprzedzających swój czas. Nie tylko podróże kosmiczne i podbój układu słonecznego czy degradacja i upadek ludzkiej cywilizacji gdy ta osiągnęła pełnię możliwości zaspokajanie swoich potrzeb. Mamy tu też transhumanizm, przenoszenie świadomości, światy równoległe, zjawiska i byty nadprzyrodzone, gadające i myślące zwierzęta, inteligentne roboty, mutantów, marsjan czy analizę natury skłonności do przemocy. Jeden wielki, imponujący mix. Tyle tylko, że… no czyta się to już dzisiaj tak sobie. Być może dlatego, że tak naprawdę są to głównie rozważania (dość ciekawe) autora, powkładane w usta pretekstowych postaci i sytuacji (dość ciekawych). Jest to bardziej rozprawka pełna odważnych pomysłów ale też i takich zupełnie absurdalnych czy rolująych oczy. Albo zdezaktualizowanych. Głównym motorem do czytania była u mnie chęć poznania tego jak ta nasza planetarna historia się wreszcie zakończy ale i to się z czasem trochę rozmyło. W raczej niezbyt angażujących oparach nadprzyrodzonych duchów i i przenikań między-wymiarowych. A być może to wszystko wina tych Psów ze sztucznie wykształconym aparatem mowy, które utrudniały mi zaangażowanie się ;) Cieszę się, że przebrnąłem choć polecam już tylko mocnym entuzjastom tego typu książek.

Szychowaty

ocenił na 6 1 rok temu

Slan

Alfred Elton van Vogt

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Heh, przyznaję, ze podczas lektury nie zorientowałem się, że to AŻ tak stara powieść. Oczywiście, że niszczeni wszelkimi możliwymi sposobami, denuncjowani Slani są aluzją do Żydów i Holokaustu. Przynajmniej w mojej opinii. Mógłbym się przyczepić do szumnie, komiksowo wypowiadanych, ba - wygłaszanych przez bohaterów zdań. To odbiera choćby szczątki autentyczności.

Florian Konrad

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Don Wollheim proponuje 1988

Robert Silverberg Kate Wilhelm Walter Jon Williams Pat Cadigan Orson Scott Card Lucius Shepard Tanith Lee Pat Murphy James Tiptree Donald Allen Wollheim

Zbiór opowiadań różnych autorów, który warto przeczytać. Ciekawe, że Don Wollheim zdołał wybrać do tego tomiku bardzo zróżnicowane opowieść, na bardzo dobrym poziomie. Polecam, zwłaszcza jeśli ktoś chciałby się przekonać, twórczość których autorów piszących powieści fantasy, przypadła mu/ jej do gustu, by później móc poszukać większej ilości utworów danego autora.

bazylia

oceniła na 9 12 lat temu

Katarem i magią

Craig Shaw Gardner

Matko, jaka ta książka jest głupia :D To znaczy - ona została celowo tak napisana, jako popis slapstickowego humoru, bardzo niskiej klasy... ale zarazem "Katarem i magią" jest znakomita w byciu głupią książką. Osoby, które wymagają rozrywki intelektualnie bardziej stymulującej mogą się poczuć zawiedzione (albo wręcz mogą rzucić książkę w kąt po paru stronach). Ci, co od czasu do czasu lubią oglądać filmy klasy B i czytać książki klasy B, bawić się będą znakomicie.

szopen

ocenił na 8 4 lata temu

Pierścień

Larry Niven

Początek zapowiada się bardzo obiecująco: intrygujący koncept, tajemnica, skala konstrukcji robiąca ogromne wrażenie i kilka naprawdę ciekawych pomysłów science fiction. Niestety im dalej, tym bardziej książka traci tempo i skupienie. Po dotarciu na Pierścień fabuła wyraźnie siada — dużo jest latania, oglądania i zapowiedzi wydarzeń, które rzadko prowadzą do czegoś konkretnego. Najciekawsze elementy to same idee: skala świata, zasady funkcjonowania Pierścienia, manipulowanie rasami czy koncepcja szczęścia jako cechy. Problem w tym, że są one porozrzucane i rzadko pogłębiane, a całość zbyt często skręca w stronę lekkiej przygodówki zamiast koncepcyjnego SF. Postacie są raczej nośnikami fabuły niż czymś, co angażuje emocjonalnie. To nierówna, momentami nużąca lektura, ciekawa głównie jako klasyka gatunku i zapis dobrego pomysłu, który nie został w pełni wykorzystany.

Wojtek

ocenił na 6 2 miesiące temu

Agent dołu

Marcin Wolski

Kiedy czytałem tę książkę kilkadziesiąt lat temu uznałem ją błyskotliwie dowcipną i rewelacyjną. Niestety nie przetrwała próby czasu. Dynamiczna, szybka, dobrze napisana, ale niestety już nie fascynująca. Przeczytałem szybko i z przyjemnością - cóż z tego, jeśli już mnie powaliła...

Agios

ocenił na 7 1 rok temu

Agent dołu. Diabelska dogrywka

Marcin Wolski

Zastanawia mnie czy ten poniższy opis to była błyskotliwa prorocza wizja autora czy wytwór wyobraźni na potrzeby stworzenia nierealnej, groteskowej scenografii. styczeń 1996 " ... a jakiż obraz wyłaniał się z akt i obserwacji bezpośredniej? Puste kościoły i pełne dyskoteki. Kultura uginająca się pod brzemieniem tandety. Coraz więcej rozbitych rodzin i związków homoseksualnych. Brak jakichkolwiek trwałych wartości, a myśli o sprawach ostatecznych przysłonięte gonitwą za użyciem. Pigułka usypiająca, pigułka pobudzająca, pigułka antykoncepcyjna, pigułka samobójcza... - Oni to nazywają cywilizacją rozkoszy - powiedziała - Jej ideałem na być samotny człowiek podłączony do komputera i pogrążony w wirtualnej rzeczywistości. Prometeusz sformatowany do rozmiarów dyskietki. - A może popełniliście błąd, pozbawiając świat diabła? "

Ireneusz Marszałek

ocenił na 6 3 lata temu

Don Wollheim proponuje 1985

Ian Watson Stephen R. Donaldson George Alec Effinger Connie Willis Lucius Shepard Octavia E. Butler Tanith Lee John Varley Donald Allen Wollheim

Doskonałe opowiadania, bardzo różnorodne, świetnie napisane, nacechowane jak w przypadku "Wytrysk Gungi" niesamowitymi neologizmami - na pierwszy plan wybija się na pewno "naciśnij Enter" ale doskonałe są również "Kwarantanna" Connie Willis oraz "więzy krwi" Octavii Butler. Bardzo dobry i równy zbiór opowiadań.

fordy

ocenił na 9 8 miesięcy temu

Taktyka błędu

Gordon R. Dickson

Akcja tej opowieści toczy się w drugiej połowie XXII wieku (około 2180–2185) na wielu planetach, do których miała już dotrzeć ludzkość. Głównym bohaterem jest pułkownik Cletus Grahame - dowódca, który zamiast klasycznej przewagi militarnej, wykorzystuje coś znacznie subtelniejszego: ludzką skłonność do popełniania błędów. To klasyczne science fiction, ale bardzo „intelektualne”. Zamiast kosmicznych bitew - dostajemy rozgrywkę strategiczną, w której kluczowa jest psychologia, przewidywanie reakcji przeciwnika i umiejętność wykorzystania chaosu. W książce tej Dickson pokazuje wojnę trochę jak partię szachów - gdzie błąd przeciwnika bywa cenniejszy niż własna siła. Choć książka powstała w 1970 roku, jej pomysły na strategię, psychologię i prowadzenie wojny wydają się brzmieć zaskakująco świeżo. Wróciłem do niej po latach - pierwszy raz czytałem ją jako nastolatek i musiała ona wywrzeć na mnie dość duży wpływ bo często łapałem się na tym, że wykorzystuję pewne elementy stosowane przez głównego bohatera w życiu codziennym. Warto je poznać więc choć nie jest to opowieść porywająca - zachęcam do jej przeczytania.

Karol Bondzior

ocenił na 6 27 dni temu

Cytaty z książki Bramy w piasku

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Bramy w piasku