Sen srebrny Salomei

„Sen srebrny Salomei” jest romansem dramatycznym napisanym przez Juliusza Słowackiego. Akcja dramatu usytuowana została w okresie koliszczyzny, kiedy ruskie chłopstwo wespół z Kozakami podniosło bunt przeciwko polskiej szlachcie i Żydom. Utwór zawiera wiele bardzo drastycznych opisów, które pomimo oględnego przedstawienia wzbudzają u czytelnika poczucie grozy. J. Słowacki na kanwie tych tragicznych wydarzeń historycznych przedstawił wątek miłosny, który przez wzgląd na zaistniałe okoliczności został ukazany przez autora jako nieco bardziej skomplikowany. Treść utworu przesycona jest onirycznymi wizjami, proroctwami Wernyhory, które dramatowi dodają romantycznego i tajemniczego kolorytu.

„Sen srebrny Salomei” jest romansem dramatycznym napisanym przez Juliusza Słowackiego. Akcja dramatu usytuowana została w okresie koliszczyzny, kiedy ruskie chłopstwo wespół z Kozakami podniosło bunt przeciwko polskiej szlachcie i Żydom. Utwór zawiera wiele bardzo drastycznych opisów, które pomimo oględnego przedstawienia wzbudzają u czytelnika poczucie grozy. J. Słowacki...

Dramat Słowackiego rozgrywa się niejako w dwóch płaszczyznach. Pierwszą jest romantyczny wątek romansowy Leona Stempowskiego z Salomeą Gruszczyńską oraz księżniczki Wiśniowieckiej z Sawą Calyńskim. Zostawmy historykom literatury znaczenie tego wątku w dorobku wieszcza, oraz rozważania co do proroctw i mistyki utworu. Bo dzisiaj o wiele ważniejsze i bardziej aktualne jest tło dramatu, czyli wojna chłopska, a raczej powstanie narodowe, zwane koliszczyzną, mające miejsce na terenach prawobrzeżnej Ukrainy, za czasów konfederacji barskiej. Zorganizowane bandy kozaków pod hasłem: Lach, Żyd i sobaka – wse wira, przystąpiły do krwawej rozprawy ze szlachtą polską oraz Żydami, po pierwszych sukcesach „militarnych”, do koliszczyzny dołączyło chłopstwo ukraińskie, nadając bandytyzmowi charakter powstania antykolonialnego, klasowego oraz religijnego. Dopiero akcja pacyfikacyjna Ksawerego Branickiego (tak, tak, to ten nasz ”ulubiony” sprzedawczyk) i wojsk carycy Katarzyny uśmierzyła powstanie, odpłacając chłopstwu ukraińskiemu równie krwawą zemstą. Słowacki nie szczędzi czytelnikowi brutalnych opisów zwyrodnienia i Ukraińców i Polaków. Po wszystkim prowincje Bracławska i Podolska pozostały opustoszałe, bo miary nieszczęść dopełniła zaraza, co bywa dość częste po wojnach. Historycy do dzisiaj spierają się o przyczynę tak nienawistnego wystąpienia antypolskiego, które w konsekwencji przyniosło jedynie korzyść Rosjanom.
I tutaj należałoby się zastanowić nad współczesnym znaczeniem „Snu srebrnego Salomei”, bo analogia do rzezi wołyńskiej narzuca się sama. Czy to oznacza, że zamierzam zaciągnąć się w szeregi Prawdziwych Polskich Patriotów podnoszących sztandar konfederacji antyukraińskiego pospolitego ruszenia? Wręcz odwrotnie. 1000 letnia historia sąsiedztwa polsko-ukraińskiego, to nieprzerwana rzeka wzajemnych okrutnych mordów, rzezi, wynaradawiania, gwałtów, kolonizacji, krwawych wendet, podbojów i zdrad, i dzisiaj na próżno spierać się czyja rzeka wypełniona krwią jest szersza i głębsza. Dla Polaków, temat jest tym trudniejszy, że nie możemy mniemać się świętoszkami, tak jak w stosunkach polsko-niemieckich. Nasza historyczna wina w tych krwawych zmaganiach jest równa winie Ukraińców, a momentami większa.
Wzajemna wrogość zapewne pozostałoby z nami przez następne 1000 lat, gdyby nie data bestialskiego najazdu ruskich hord na Ukrainę, 22 lutego 2022r. W jedną noc wektory zostały diametralnie odwrócone, nienawiść zastąpiono przyjaźnią, niechęć pomocą, a wzajemne wyniszczanie współpracą militarną. Polskie pospolite ruszenie miłości zdumiało cały cywilizowany świat, a kto wie, czy nie wpłynęło na postawę świata zachodniego, gotowego oddać ruskiemu carowi Ukrainę na talerzu, byleby dotrwać w spokoju do następnych wyborów. I gdy dzisiaj słyszę niby poważnych polskich polityków, szantażujących w stylu a’la Orban Ukrainę tematem rzezi wołyńskiej, wtedy gdy Ukraińcy mają zaciśniętą pętlę na szyi, ciarki przechodzą mi po plecach. Oczywiście ofiarom rzezi wołyńskiej należy się hołd, cześć i moralne zadośćuczynienie, to jest poza dyskusją. Ale na to mamy, i Polacy i Ukraińcy, czas, czas kiedy wspólnie przegnamy Rosjan z ziemi Ukraińskiej. Bo jeśli my nie będziemy dzisiaj stać murem za Ukraińcami, to dla Ukraińców spełni się to co powiedział Pafnucy w akcie III: Ach! Ukrainy nie będzie!, a Polskę czeka spełnienie się przepowiedni Wernyhory z aktu V: Taj słuchajtè (…) z was, panów, Budut’ trupy – budut’ hłazy. Bo tak się jakoś składa w naszej wspólnej wędrówce przez stulecia, że gdy pada Ukraina, to zaraz pada Polska, gdy pada Polska, to zaraz pada Ukraina.
I to trzeba mieć na względzie słuchając Polskich Patriotów grających na werblach oraz uderzających mieczami o tarcze, wtedy kiedy jest to przeciw naszym interesom.

Dramat Słowackiego rozgrywa się niejako w dwóch płaszczyznach. Pierwszą jest romantyczny wątek romansowy Leona Stempowskiego z Salomeą Gruszczyńską oraz księżniczki Wiśniowieckiej z Sawą Calyńskim. Zostawmy historykom literatury znaczenie tego wątku w dorobku wieszcza, oraz rozważania co do proroctw i mistyki utworu. Bo dzisiaj o wiele ważniejsze i bardziej aktualne jest...

W wydaniu Biblioteki Narodowej Ossolineum tak opisywane jest to dzieło: "To wybitne i nieocenione dzieło, którego fabuła oparta jest na wydarzeniach rzezi ukraińskiej 1768 r., ukazuje konflikt narodowo-społeczny między polską szlachtą a ukraińskimi chłopami. Słowacki przedstawia świat dziwny, tajemniczy i pełen grozy, świat, którym nie kierują żadne racjonalne prawa, ale tajemne znaki i sny prorocze".

W wydaniu Biblioteki Narodowej Ossolineum tak opisywane jest to dzieło: "To wybitne i nieocenione dzieło, którego fabuła oparta jest na wydarzeniach rzezi ukraińskiej 1768 r., ukazuje konflikt narodowo-społeczny między polską szlachtą a ukraińskimi chłopami. Słowacki przedstawia świat dziwny, tajemniczy i pełen grozy, świat, którym nie kierują żadne racjonalne prawa, ale...

Poetycki horror o niesamowitym klimacie. W czytaniu mi się podobało. Nie jestem jednak pewien, czy tak samo podobałoby mi się na scenie.

Poetycki horror o niesamowitym klimacie. W czytaniu mi się podobało. Nie jestem jednak pewien, czy tak samo podobałoby mi się na scenie.

Zawsze bardzo ciężko czytało mi się Słowackiego, tu nie było inaczej. Moim zdaniem to ciężka lektura, ale w tle ma kawał ważnej historii.

Zawsze bardzo ciężko czytało mi się Słowackiego, tu nie było inaczej. Moim zdaniem to ciężka lektura, ale w tle ma kawał ważnej historii.

Fascynujący i niepokojący jednocześnie.

Fascynujący i niepokojący jednocześnie.

7/10
"Sen srebrny Salomei" stawia w dość trudnym położeniu, jeśli chodzi o ocenę tego dzieła. Jest to dramat romantyczny o zabarwieniu komediowym z bardzo zagmatwaną i zupełnie nieprawdopodobną intrygą, wypełnioną monologami i fantastycznymi wizjami. Niepoważne perypetie postaci dramatu jego odbiorca obserwuje na historycznym tle krwawych wydarzeń koliszczyzny, czyli wystąpień ruskiego chłopstwa na Ukrainie przeciw polskiej szlachcie na początku trwania konfederacji barskiej.

Zestawienie makabrycznej scenerii z wręcz groteskowo nierealną akcją dramatu z nastrojem niemalże rodem ze "Snu nocy letniej" Shakespeare'a buduje osobliwie barokowo-mistyczną atmosferę, na swój sposób odmienną od reszty romantyzmu, zwłaszcza krajowego. Dorzucić należy do tego ciężki ze współczesnego punktu widzenia język Słowackiego, który jeszcze bardziej utrudnia pełne zrozumienie dramatu i śledzenie intrygi.

Mimo wszystko "Sen srebrny Salomei" od początku do końca budzi i pozostawia przez długi czas po przeczytaniu bardzo pozytywne odczucia w czytelniku. Dziwność tego dzieła nie pozwala o sobie zapomnieć i wpisać utwór w poczet wielu banałów wyprodukowanych w nurcie polskiego i światowego romantyzmu, niestety trudność w odbiorze odbiera przyjemność z czytania, a więc także ostateczną ocenę.

7/10
"Sen srebrny Salomei" stawia w dość trudnym położeniu, jeśli chodzi o ocenę tego dzieła. Jest to dramat romantyczny o zabarwieniu komediowym z bardzo zagmatwaną i zupełnie nieprawdopodobną intrygą, wypełnioną monologami i fantastycznymi wizjami. Niepoważne perypetie postaci dramatu jego odbiorca obserwuje na historycznym tle krwawych wydarzeń koliszczyzny, czyli...

Słowacki jest mistrzem, a zgłębianie jego twórczości to czysta przyjemność. Tak było też i tym razem - Sen srebrny Salomei w fantastyczny sposób poszerza wiedzę ogólną odbiorcy, będąc przy tym wspaniałym popisem tego, co kocham w sztuce Romantyzmu najbardziej - obrazowości.

Słowacki jest mistrzem, a zgłębianie jego twórczości to czysta przyjemność. Tak było też i tym razem - Sen srebrny Salomei w fantastyczny sposób poszerza wiedzę ogólną odbiorcy, będąc przy tym wspaniałym popisem tego, co kocham w sztuce Romantyzmu najbardziej - obrazowości.

Bunt Ukraińców.

Bunt Ukraińców.

Czuję się trochę jakbym przeczytał Ogniem i mieczem w wersji rymowanej. Utwór trudny w odbiorze ze względu na język. Same przypisy zajmują tyle miejsca,co jeden akt.W sumie nieźle się czytało,ale i tak Lilla Weneda zrobiła na mnie większe wrażenie.

Czuję się trochę jakbym przeczytał Ogniem i mieczem w wersji rymowanej. Utwór trudny w odbiorze ze względu na język. Same przypisy zajmują tyle miejsca,co jeden akt.W sumie nieźle się czytało,ale i tak Lilla Weneda zrobiła na mnie większe wrażenie.