Byłam Eileen

Oj, trudna to była przeprawa.

Początkowo odbierałam tę książkę jako genialną – autorka w mistrzowski, wyrazisty i bardzo wiarygodny sposób przedstawiła beznadziejność życia tytułowej bohaterki w prowincjonalnym, zanonimizowanym miasteczku. Chociaż swoim zrezygnowaniem Eileen budziła moją ustawiczną złość, a czasem i obrzydzenie, podskórnie też jej kibicowałam, z ciekawością wypatrując mającego nadejść impulsu do zmiany uciążliwego stanu rzeczy.

Do pewnego momentu szalona fabuła gnała w nieprzewidywalnym kierunku, a ja nie mogłam oderwać się od tej historii. Właściwie to o drastycznym obniżeniu końcowej oceny zadecydowało zaledwie kilkanaście, może kilkadziesiąt ostatnich stron, w których książka dość nieoczekiwanie z pozycji o dużym ładunku emocjonalnym skręciła w stronę słabego kryminału, serwując nam mało przekonujące i raczej nieprzystające do reszty zakończenie. A dodatkowo trochę mi szkoda, że potencjał postaci Rebekki został tak łatwo zmarnowany.

Cóż... Umarła Eileen, niech żyje Eileen!

Oj, trudna to była przeprawa.

Początkowo odbierałam tę książkę jako genialną – autorka w mistrzowski, wyrazisty i bardzo wiarygodny sposób przedstawiła beznadziejność życia tytułowej bohaterki w prowincjonalnym, zanonimizowanym miasteczku. Chociaż swoim zrezygnowaniem Eileen budziła moją ustawiczną złość, a czasem i obrzydzenie, podskórnie też jej kibicowałam, z...

„Po pastylkach wypływały ze mnie niekończące się zwały stolca, jakby moje jelita rozpuściły się i wypłynęły na zewnątrz w postaci mocno zalatującego chemią szlamu; zawsze miałam obawy, że zawartość sedesu wystąpi z brzegów. Gdy po wszystkim wstawałam, żeby spuścić wodę, byłam zlana zimnym potem. Robiło mi się słabo, więc musiałam się położyć, a świat wirował dookoła. Lubiłam te chwile. Wyczerpana, lekka jak piórko, leżałam w ciszy jak flak; miałam zawroty głowy i migotanie serca, a w myślach błogą pustkę. Żeby nikt nie naruszył mojej ekstazy, używałam klozetu w piwnicy. Ojciec pewnie myślał, że robię pranie. Piwnica była oazą, w której mogłam bezpiecznie zapaść w trans postdefekacyjny.”

„ W dzieciństwie zdarzyło mi się raz potknąć i spaść z tych schodów, kiedy matka goniła mnie z drewnianą kopystką, wrzeszcząc: „Marsz sprzątać pokój!” czy coś w tym rodzaju. Spadając, rozcięłam sobie wargę i poobijałam głowę, a na ubitej piwnicznej ziemi otarłam kolana i dłonie. Pamiętam, jak leżąc u stóp schodów, patrzyłam na żółty prostokąt światła z kuchni, na tle którego postać mojej matki wyglądała jak wycinanka. Bez słowa zamknęła drzwi? ”

„Pamiętam, jak stojąc przy reflektorze, przyglądałam się Randy’emu, którego sylwetka rysowała się na widowni w mroku. Próbowałam dociec, czy spodnie spłaszczają jego genitalia. Podejrzewałam, że ze względu na ich obcisły krój przekłada wszystko na jedną stronę. Trudno mi już przywołać tamten widok ze szczegółami, ale notorycznie studiowałam układ fałd materiału w kroku Randy’ego, próbując ustalić, po której stronie się nosi. ”

Ta książka jest momentami tak dziwna, że aż człowiek odkłada ją na chwilę i myśli: co ja właśnie przeczytałam?! Główna bohaterka jest trochę rozchwiana i totalnie osobliwa, a jej myśli potrafią iść w naprawdę dziwne strony — od długich rozkmin o wypróżnianiu po analizowanie, jak komuś układa się penis w spodniach. Serio, tu się dzieją rzeczy, których w książce raczej się nie spodziewasz.

A jednak czytam dalej, bo bohaterka jest tak dziwna, że aż ciekawa. Trochę mnie to szokuje, trochę zniesmacza, ale przede wszystkim ciekawi. Zwłaszcza że jestem jeszcze przed głównym wydarzeniem w książce…co ona tam odwali?

„Po pastylkach wypływały ze mnie niekończące się zwały stolca, jakby moje jelita rozpuściły się i wypłynęły na zewnątrz w postaci mocno zalatującego chemią szlamu; zawsze miałam obawy, że zawartość sedesu wystąpi z brzegów. Gdy po wszystkim wstawałam, żeby spuścić wodę, byłam zlana zimnym potem. Robiło mi się słabo, więc musiałam się położyć, a świat wirował dookoła....

Zazwyczaj książki wydawane przez Pauzę mnie zachwycają, ale ta okazała się ciężkawa. Narracja budowana jest na setkach wyłaniających się znikąd dygresji, od których raz po raz dopadało mnie znużenie. I nie miały one liniowej struktury, jak w strumieniach świadomości Palahniuka czy Habasha, ale tworzyły istny jazgot niepowiązanych, drzewiasto rozrastających się skojarzeń, z których ostatecznie nie wynikło nic znaczącego. Gdyby spomiędzy tych ślepych uliczek wyłuskać sedno opowieści, pozostałaby niewesoła nowela o wyobcowaniu, samotności i traumatycznym początku dorosłości, jednak ani nie jest to szczególnie oryginalna tematyka, ani nie została ozdobiona żadnymi zapadającymi w pamięć akcentami. Pochwalić należy jednak wirtuozerskie pióro autorki (z wyraziście abiektywną estetyką świata przedstawionego) i maestrię tłumaczenia. Ergo: nużąca książka upichcona językiem nieproporcjonalne pięknym do oferowanej treści - do wymęczenia i rychłego zapomnienia.

Zazwyczaj książki wydawane przez Pauzę mnie zachwycają, ale ta okazała się ciężkawa. Narracja budowana jest na setkach wyłaniających się znikąd dygresji, od których raz po raz dopadało mnie znużenie. I nie miały one liniowej struktury, jak w strumieniach świadomości Palahniuka czy Habasha, ale tworzyły istny jazgot niepowiązanych, drzewiasto rozrastających się skojarzeń, z...

Naprawdę dobra! Czytało się jednym tchem, nawet bardziej mnie wciągnęła niż "Mój rok relaksu i odpoczynku". Dobry materiał na film, taki spod znaku braci Coen.

Naprawdę dobra! Czytało się jednym tchem, nawet bardziej mnie wciągnęła niż "Mój rok relaksu i odpoczynku". Dobry materiał na film, taki spod znaku braci Coen.

Dobry kryminał w scenerii Nowej Anglii z zaskakującym zakończeniem.

Dobry kryminał w scenerii Nowej Anglii z zaskakującym zakończeniem.

Nie każda książka zawiera na swoich kartach same przyjemne historie. Nie każda zostawi w nas po sobie przyjemny puchaty ślad, do którego z chęcią będziemy wracać. Nie każdą książkę zachowamy na półce dla przyszłych pokoleń ze względu na swoją wartość i impakt, jaki na nas odcisnęła. Przynajmniej nie ja. Tą książką na pewno podzielę się z moją lokalną biblioteką, by inni dorośli mogli odnaleźć w niej kawałek prawdziwego życia, które nie zawsze poda nam wszystko na tacy lub przedstawi nam ścieżkę usłana płatkami róż. Bo właśnie taka jest ta książką. Jest wyrywkiem prawdziwego życia, choć sama historia jest całkowitą fikcją literacką, to wciąż tak blisko jej do bolesnej prawdziwości.

„Pamiętam, że tamtej zimy cieszyłam się z wczesnych zachodów słońca. Ciemność przynosiła mi ukojenie. Za to ojciec bał się mroku. Niestety, nie była to bynajmniej urocza słabostka.”

Na pewno nie jeden z was, czytelników, miał w swoim życiu kogoś – bliższego lub dalszego – uzależnionego od alkoholu. Kogoś, kto nie traktuje najbliższych tak samo, a często upatruje sobie jedną osobę, która stanie się szybko czarną owcą, nawet jeśli właściwie niczym sobie na podobne zachowanie nie zasłużyła. Jako dzieci, boimy się agresywności i nieprzewidywalności zachowania osoby uzależnionej. Zwłaszcza, kiedy to my stanowimy to ogniwo bycia czarnej owcy w rodzinie i to na nas odbija się wszystko co negatywne. I nie ważne, jak dobrymi ludźmi staramy się być. Osoba, jaką jest postać ojca bohaterki jest w niejednej rodzinie i bez względu na nasze zachowanie, nie spotkamy się z pozytywną reakcją tejże osoby.

„W gruncie rzeczy nie miałam ochoty umierać. Często nie chciało mi się żyć, jednak nie do tego stopnia, żebym chciała się targnąć na swoje nędzne życie.”

Niestety sama należę do ludzi o podobnym toku myślenia. Często patrząc w lustro moje myśli sprowadzają się do podobnych konkluzji. Jestem zbyt słaba by dalej zmuszać się do życia, w którym nie widzę przed sobą żadnych pozytywów. Jednocześnie jestem zwyczajnie zbyt leniwa, by przeistoczyć tak ciemne myśli w faktyczne działanie. Główna bohaterka, Eileen, nie ma w życiu najwięcej powodów do radości, zwłaszcza w okresie zimowym i zbliżających się świat. Nie ma też zbyt wiele osób wokół siebie, na których mogłaby liczyć względem pomocy. Zakrzywione podejście do własnej egzystencji nie daje jej szans na rozpoznanie wśród obcych ludzi tych, którzy są szczerzy i mają dobre intencje, bo sama nie doświadczyła niczego podobnego od najbliższych. Jest to historia, która być może dla niektórych wyda się wyolbrzymiona i aż nazbyt przekalkowana wszelkimi negatywnymi plamami, jak atramentowe kleksy na kartce papieru. Nic jednak bardziej mylnego. Podobnych opowieści jest w prawdziwym życiu aż zbyt wiele. A każda z nich równie bolesna, chaotyczna i niemożliwa do poskładania na nowo w całość z setek odłamków.

Co łączy je wszystkie razem? Fakt, że osoby takie jak Eileen rzadko kiedy dzielą się prawdziwością swoich codziennych przeżyć. Po części dlatego, że nie chcą sprawiać problemu dodatkowym osobom, a po części dlatego, że nie chcą wylewać własnych żali przed obcymi ludźmi, bo co będzie jeśli nie zrozumieją? Albo, gdy co gorsza usłyszymy od kogoś, że „inni mają gorzej”? Każdy z nas zna pewnie taką Eileen. Być może sami jesteśmy jak Eileen. Ta książka jest dla nas. I dla osób wokół nas, by w końcu zrozumieli choć po części, z czym musimy się zmagać w naszej własnej rzeczywistości. To książka, która opowie nasze własne opowieści za nas, kiedy my nie potrafimy znaleźć tych właściwych słów.

Nie każda książka zawiera na swoich kartach same przyjemne historie. Nie każda zostawi w nas po sobie przyjemny puchaty ślad, do którego z chęcią będziemy wracać. Nie każdą książkę zachowamy na półce dla przyszłych pokoleń ze względu na swoją wartość i impakt, jaki na nas odcisnęła. Przynajmniej nie ja. Tą książką na pewno podzielę się z moją lokalną biblioteką, by inni...

Lubię bardzo styl tej autorki, ale po każdej przeczytanej powieści potrzebuje detoksu. Po tej szczególnie. Czuć, że to debiut, ale jest w tym wszystkim ta Otessa Moshfegh, którą lubię. A nawet jest jej trochę za dużo i to chyba największy problem tej książki.

Lubię bardzo styl tej autorki, ale po każdej przeczytanej powieści potrzebuje detoksu. Po tej szczególnie. Czuć, że to debiut, ale jest w tym wszystkim ta Otessa Moshfegh, którą lubię. A nawet jest jej trochę za dużo i to chyba największy problem tej książki.

Nie wiem co myśleć. Książkę poleciła mi koleżanka, która ma świetny gust czytelniczy i powiedziała mi, że na pewno mi się spodoba. Kurde rozczarowałam się. Jest średnia po prostu. Czytam, czytam, czytam i czekam, aż się akcja trochę rozwinie, a tu nic. Parę ostatnich stron nie jest tego warta. Ciekawa, ale zakończenie jest rozczarowaniem.

Nie wiem co myśleć. Książkę poleciła mi koleżanka, która ma świetny gust czytelniczy i powiedziała mi, że na pewno mi się spodoba. Kurde rozczarowałam się. Jest średnia po prostu. Czytam, czytam, czytam i czekam, aż się akcja trochę rozwinie, a tu nic. Parę ostatnich stron nie jest tego warta. Ciekawa, ale zakończenie jest rozczarowaniem.

Kreacja postaci świetna, jednak nieproporcjonalnie długie rozwinięcie tematu, a punkt kulminacyjny tak „po łebkach”.

Kreacja postaci świetna, jednak nieproporcjonalnie długie rozwinięcie tematu, a punkt kulminacyjny tak „po łebkach”.

Wyobraźnia Ottessy Moshfegh zdaje się nie mieć granic. Zwłaszcza, kiedy kreuje swoje bohaterki.

Eileen przeszła samą siebie. Jest outsiderką. Egocentryczką. Pogrążoną w swoim własnym świecie.

Jakże mroczny to świat. Pokręcony. Nieco wulgarny.

Na co dzień oscyluje pomiędzy pracą w więzieniu dla młodocianych przestępców a ojcem alkoholikiem, który nieustannie ją obraża. Jednak wszystko ma się zmienić. Dziewczyna planuje ucieczkę … choć niespodziewanie na jej drodze pojawia się pierwsza w jej życiu przyjaciółka Rebecca. To ten moment kiedy zadałam sobie pytanie czy ona jest prawdziwa?

Wraz z jej pojawieniem, historia nabiera tempa..

Jeśli jeszcze nie znacie Eileen to warto się jej przyjrzeć. Jej świat, choć ciemny i przerażający naprawdę wciąga 🫣

Wyobraźnia Ottessy Moshfegh zdaje się nie mieć granic. Zwłaszcza, kiedy kreuje swoje bohaterki.

Eileen przeszła samą siebie. Jest outsiderką. Egocentryczką. Pogrążoną w swoim własnym świecie.

Jakże mroczny to świat. Pokręcony. Nieco wulgarny.

Na co dzień oscyluje pomiędzy pracą w więzieniu dla młodocianych przestępców a ojcem alkoholikiem, który nieustannie ją obraża....