Zbrodnia i kara

Klasyczek. Bardzo ciekawa ale rozumiem jeżeli komuś czyta się ciężko i wydaje się być "nudna" Mało akcji, więcej dylematów moralnych.

Klasyczek. Bardzo ciekawa ale rozumiem jeżeli komuś czyta się ciężko i wydaje się być "nudna" Mało akcji, więcej dylematów moralnych.

Wspaniała powieść. Wybitne pióro. Fiodor wiedzie nas przed drogę mężczyzny, który w imię idei zabija starą lichwiarkę. Obiecuje sobie także, że popełni zbrodnię, ale nie będzie mieć wyrzutów sumienia. Choroba w jaką popada jednak dowodzi, iż Rodion nie należy do nadludzi i popada w obłęd, a szaleństwo jest właśnie karą bohatera. Motywy religijne są zapewne powiązane z uduchowieniem samego pisarza. Poprzez dzielnice Petersburga Dostojewski pokazuje, że otoczenie wywiera wpływ na społeczeństwo, a społeczeństwo na samopoczucie jednostki. Wiele wątków oraz wiele postaci przeplata się z Raskolnikowem, a przez to powieść nabiera rozpędu i porusza wiele tematów. Przepiękne studium najczarniejszych zakamarków ludzkiej psychiki, jakże zawiłej i kruchej.

Wspaniała powieść. Wybitne pióro. Fiodor wiedzie nas przed drogę mężczyzny, który w imię idei zabija starą lichwiarkę. Obiecuje sobie także, że popełni zbrodnię, ale nie będzie mieć wyrzutów sumienia. Choroba w jaką popada jednak dowodzi, iż Rodion nie należy do nadludzi i popada w obłęd, a szaleństwo jest właśnie karą bohatera. Motywy religijne są zapewne powiązane z...

Druga z moich dwóch ulubionych lektur z czasów licealnych. Pokochałam od pierwszych stron powieść Dostojewskiego i żałuję, że za nic więcej się od tego autora nie wzięłam, muszę to koniecznie nadrobić.

Zbrodnie i karę pokochałam tak mocno za główny temat książki - sprawiedliwość i moralność. Na każdym zakręcie mamy bohaterów którzy zmagają się z trudami życia i ich decyzje decydują o złu lub dobru świata którzy tworzą.

Moja fascynacja tą książką była na tyle duża, że obejrzałam sztukę teatralną oraz przeczytałam książkę w tłumaczeniu angielskim.
Sztuka była absolutnie wspaniała, niestety tłumaczenie angielskie nie szczególnie. W tym przypadku polskie tłumaczenie książki jest trafione w punkt.

Druga z moich dwóch ulubionych lektur z czasów licealnych. Pokochałam od pierwszych stron powieść Dostojewskiego i żałuję, że za nic więcej się od tego autora nie wzięłam, muszę to koniecznie nadrobić.

Zbrodnie i karę pokochałam tak mocno za główny temat książki - sprawiedliwość i moralność. Na każdym zakręcie mamy bohaterów którzy zmagają się z trudami życia i ich...

Do dziś ciężko znaleźć w literaturze postać tak złożoną a równocześnie odpychającą jak Raskolnikow. Nie da się go polubić, w zasadzie do samego końca jego sposób rozumowania i usprawiedliwiania się był dla mnie niezrozumiały. Z drugiej strony to właśnie jest najjaśniejszy punkt tej powieści. Mamy młodego mężczyznę który uważa się za lepszego od innych, za jednostkę wybitną, rozumiejącą więcej - na równi z wielkimi przywódcami tego świata. Ja, czytając jego przemyślenia, widziałam jedynie smutnego, żałosnego człowieczka z kruchym ego. Skrzywdzonego przez los, przez biedę i brak możliwości, ale jednocześnie okrutnego i cynicznego, przez co od początku ciężko było mi z nim sympatyzować, nawet jeszcze przed tytułową zbrodnią.

Pierwsza połowa powieści jest absolutnie genialna - znakomitym zabiegiem jest to, że punktem startowym jest Raskolnikow przymierzający się do już wcześniej zaplanowanego morderstwa. Ma gotowy plan, wszystko przemyślał, jest zimny i kalkulujący. Możemy domyślać się, co go do tego popycha, ale nie widzimy specjalnie jego rozterek, strachu, nie widzimy momentu desperacji. Dopiero później dowiadujemy się o artykule który opublikował wcześniej bohater, w którym szczegółowo opisał to, jak widzi świat. I to jest naprawdę przerażające, bo dzieli w nim ludzi na silnych i słabych, na nadzwyczajnych, którzy burzą porządek świata i dokonują rewolucji - oraz zwyczajnych, których głównym celem jest rozmnażanie się i posłuszne, spokojne życie. Nietrudno się domyślić, za członka której grupy Raskolnikow sam siebie uważa...

I ten rozdział chyba najwięcej mówi mi o głównym bohaterze. Ostatecznie zbrodni dokonał, lecz choć w zasadzie od razu odczuwa psychiczne konsekwencje - majaki, gorączkę, paranoję, to w zasadzie do końca nie widzi w swoich poczynaniach niczego złego. Ba, przy każdym starciu z Porfirym który jest głównym śledczym w tej sprawie, wychodzi z niego ego i cynizm, kpi z niego prosto w twarz a także narasta w nim coraz większa nienawiść. Na szczęście Porfiry szybko widzi z kim ma do czynienia i w moment rozpracowuje Raskolnikowa pomimo braku dowodów, co doprowadza bohatera do białej gorączki. Porfiry to zresztą chyba mój ulubiony bohater - cudownie radzi sobie z Rodionem, potrafi sprawić, że tamten wpadnie w szał, a jednocześnie nigdy nie daje zbić się z tropu. Mimo że pojawia się zaledwie w kilku scenach, to każdą kradnie.

Jedyne co mnie nie do końca przekonuje, to finał historii, ostatnie strony epilogu. Dopiero wtedy Raskolnikow ulega przemianie. Dzieje się to jednak tak nagle, że niezbyt mnie to przekonało. Nie czułam, że łzy które wypłakuje bohater w kolana Sonii są szczere. Nie było wcześniej momentów które sugerowałyby że ich relacja rozwinie się w ten sposób. Ba, większość czasu Sonia wydawała się przerażona Rodionem a ich spotkania zarówno przed odbywaniem kary jak i po wydawały się dla niej męczące i toksyczne. Sonia jest tutaj niestety bardziej symbolem, niż pełnoprawną kobiecą postacią. Ostatecznie to ona podsuwa Raskolnikowowi ewangelię, a my dostajemy sugestię, że w tym momencie dopiero rozpoczyna się jego droga do zmiany. I chyba dzięki temu nie jest to dla mnie duży problem - mogę przyjąć, że tak wygląda nowy początek dla naszego bohatera, a my sami musimy zdecydować, czy uwierzymy w to, że mu się to uda, czy nie.

Do dziś ciężko znaleźć w literaturze postać tak złożoną a równocześnie odpychającą jak Raskolnikow. Nie da się go polubić, w zasadzie do samego końca jego sposób rozumowania i usprawiedliwiania się był dla mnie niezrozumiały. Z drugiej strony to właśnie jest najjaśniejszy punkt tej powieści. Mamy młodego mężczyznę który uważa się za lepszego od innych, za jednostkę wybitną,...

Jest to powieść, którą zna lub o której słyszał chyba każdy. Napisana w sposób dla mnie przepiękny. Nie spieszyłam się z czytaniem, kazde zdanie ważyłam z wielką podniosłością. Czytanie Dostojewskiego, tego stylu, słownictwa jest dla mnie jak patrzeć na piękną salę balową ozdobioną tysiącem świec. Taka moja osobista uczta. Perypetie Raskolnikowa czytalam dwukrotnie. Za każdym razem to była wielka przyjemność. Trzeba jednak trochę otworzyć głowę na zrozumienie sensu książki. Zabieram się teraz za Braci Karamazow. Aż się trzęsę z ciekawości jak to odbiorę.

Jest to powieść, którą zna lub o której słyszał chyba każdy. Napisana w sposób dla mnie przepiękny. Nie spieszyłam się z czytaniem, kazde zdanie ważyłam z wielką podniosłością. Czytanie Dostojewskiego, tego stylu, słownictwa jest dla mnie jak patrzeć na piękną salę balową ozdobioną tysiącem świec. Taka moja osobista uczta. Perypetie Raskolnikowa czytalam dwukrotnie. Za...

Cześć! Tym razem to nie będzie do końca zwykła recenzja. „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego zostawiła mnie z tyloma przemyśleniami, że trudno zamknąć ją w kilku prostych zdaniach.

To, co uderzyło mnie najbardziej, to warstwa psychologiczna. Powolny, momentami duszny obraz mentalnego upadku człowieka - jego myśli, wątpliwości, usprawiedliwienia. Tytułowa kara nie jest tutaj wyrokiem więzienia, lecz czymś znacznie głębszym - karą wewnętrzną, utratą spokoju i rozumu człowieka, który próbuje żyć z moralnymi konsekwencjami swojej zbrodni.

Jest napisana w taki sposób, który sprawia, że nie tylko śledzisz historię, ale zaczynasz ją odczuwać. Bohaterowie są przedstawieni tak, że nie czytasz o nich - wchodzisz w ich osobę, żyjesz ich historią i odczuwasz to, co oni. To historia, która coś w Tobie zmienia i zostawia ślad.

Mam też wrażenie, że dziś wielu autorów ma problem z zakończeniami - jakby gdzieś po drodze gubili tempo i na koniec próbowali to nadrobić czymś zbyt przekombinowanym. Tutaj wszystko jest wyważone, spokojne i dokładnie takie, jakie powinno być. To zwieńczenie naprawdę skradło mi serce.

Jest to chyba najlepsza lektura szkolna, jaką przeczytałam. I jednocześnie taka, która uświadomiła mi coś trochę smutnego: że wiele ze „znienawidzonych” lektur szkolnych jest po prostu czytanych za wcześnie. Bo jak dziecko ma w pełni zrozumieć książki Sienkiewicza czy Prusa? Może problem nie leży w nich, tylko w tym, kiedy po nie sięgamy.

Cześć! Tym razem to nie będzie do końca zwykła recenzja. „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego zostawiła mnie z tyloma przemyśleniami, że trudno zamknąć ją w kilku prostych zdaniach.

To, co uderzyło mnie najbardziej, to warstwa psychologiczna. Powolny, momentami duszny obraz mentalnego upadku człowieka - jego myśli, wątpliwości, usprawiedliwienia. Tytułowa kara nie jest...

Historia ciekawa, ale... przydługa...

Historia ciekawa, ale... przydługa...

Jedna z niewielu lektur szkolnych szczerze przeczytana z zaciekawieniem. Ponowne podejście po 20 latach pozwala na szersze spojrzenie na poszczególne postacie i nową interpretacje powieści. Jedna z najbardziej pesymistycznych książek z którą miałem do czynienia, gdzie niemalże wszyscy bohaterowie (może poza Razumichinem) doznają wewnętrznych rozterek i borykają się z niełatwą prozą życia. Z jednej strony jest to rasowy kryminał, gdzie przez kolejne strony czeka się na rozwiązanie fabuły. Z drugiej zaś można odnieść wrażenie, że wszyscy bohaterowie mają wobec Raskolnikowa niekończące się pokłady cierpliwości mimo jego kolejnych epitetów wobec bliskich. Klasyk klasyków, który pięknie ukazuje wewnętrzne rozterki i walkę z wyrzutami sumienia.

Jedna z niewielu lektur szkolnych szczerze przeczytana z zaciekawieniem. Ponowne podejście po 20 latach pozwala na szersze spojrzenie na poszczególne postacie i nową interpretacje powieści. Jedna z najbardziej pesymistycznych książek z którą miałem do czynienia, gdzie niemalże wszyscy bohaterowie (może poza Razumichinem) doznają wewnętrznych rozterek i borykają się z...

Klasyka broni się sama!

Klasyka broni się sama!

Trudno oceniać klasykę, bo należałoby oddać sprawiedliwość czasom, w którym powstała. Dziś trudno nie uznać tej książki za rozwleczoną. Pewnie gdyby trafiła do wydawcy, powiedziałby - proszę wywalić co najmniej sto stron. Nie zmęczyłam jej w liceum, mimo że np. Mistrza i Małgorzatę połknęłam migiem, w dodatku byłam raczej z tych czytających lektury. Dziś rozumiem, czemu :))) Jako stara koza, zainteresowana Rosją i problemami społecznymi - doceniłam tę lekturę. Problemy Petersburga tamtych czasów, biedę, dylematy. Nadal jednak uważam, że zmuszanie nastolatków do czytania tej pozycji jest po prostu pozbawione sensu. Podobało mi się niebanalne nakreślenie zatracania się w szaleństwie, postaci Raskolnikowa, Razumichina, Swidrygajły i Porfirego Piotrowicza - bardzo ciekawe. Ale akcja wlokła się boleśnie i mnóstwo scen nie wnosiło tu niczego szczególnego. Czuć, że ta opowieść była pisana jako „serial” do gazety.

Trudno oceniać klasykę, bo należałoby oddać sprawiedliwość czasom, w którym powstała. Dziś trudno nie uznać tej książki za rozwleczoną. Pewnie gdyby trafiła do wydawcy, powiedziałby - proszę wywalić co najmniej sto stron. Nie zmęczyłam jej w liceum, mimo że np. Mistrza i Małgorzatę połknęłam migiem, w dodatku byłam raczej z tych czytających lektury. Dziś rozumiem, czemu...