Stołeczne opowieści z niepamięci… wydobyte

Warszawa jest miastem fascynującym. Dziwnym nie jest, że powstaje na jej temat wiele książek. Stołeczne opowieści zasilają tę pokaźną półkę, natomiast o ile się orientuję, wnoszą na nią coś nowego.

Rafał Jabłoński, dziennikarz z zawodu, varsavianista z zamiłowania, wydobywa z niepamięci przeróżne ciekawostki i informacje na temat stolicy. Niektóre są mniej mnie interesujące, np. te dotyczące miejskich kolejek i szyn, czy polityki i polityków. Inne nieco bardziej, jak rozdział zatytułowany “emocje”. Są w nim informacje na temat wydarzeń epizodycznych, jak wybuchów paniki w kościołach.

🌇 Ciekawostka na ciekawostce

Stołeczne opowieści zawierają mnóstwo ciekawostek, o których się zwykle nie myśli. Większości z nich nie znałam. Nie zdawałam sobie sprawy, że do 1767 roku w Warszawie nie było żadnych zasad ruchu drogowego. Konne karoce nie zważały na nikogo i na nic i dopiero później to uregulowano. Albo że takie było błoto na ulicach, że razem z kałem wlewało się przez nieszczelne drzwi pojazdów.

Sporo tu także informacji jeśli nie kontrowersyjnych, to przynajmniej intrygujących. Jak ta, że reduta Ordona była w innym miejscu niż to się przyjęło, że była, oraz że niezupełnie słusznie jest pamiętana jako bohaterska. Albo, że we wrześniu 1939 roku gazety, który były głównym źródłem Jabłońskiego, o wojnie nie pisały prawie wcale. A zupełnie zaskoczyła mnie informacja o władzach Warszawy, które z niej zwyczajnie zwiały tuż przed atakiem. Zabierali część wojska i uzbrojenia. Resztę pozostawili na łasce Niemców. Wow.

A największym hitem było dla mnie to, że autor podważa liczbę ofiar Powstania Warszawskiego i twierdzi że jest przeszacowana przynajmniej dwukrotnie. Że wcale nie 200 tysięcy, a maksymalnie 80 tysięcy. Przytacza na to dowody oraz twierdzi, że tak właśnie szacowano to w Anglii po wojnie, tylko w komunizmie ktoś powiedział dwieście i “zaokrąglenie” się przyjęło. Kontrowersyjnie? Odważnie? Prawdziwie? Może kiedyś będę miała okazję, to sprawdzę.

🌇 Niewiele się zmienia

Jak czyta się te anegdoty to bywa zabawnie, bo w sumie niewiele się zmienia w tej naszej Warszawie. Już w dwudziestoleciu międzywojennym chcieli zabronić wjeżdżania automobili do śródmieścia bo głośno i smrodzą. Mieszkańcy narzekali na brawurę rowerzystów, he he, czy utyskiwali na “kamieniczników”, których dzisiejsza wersja to deweloperzy. “Grób własnej matki by sprzedał”. He he he.

Takie to właśnie Jabłoński zebrał historie i historyjki, co więcej to jest drugi tom tychże. Niewątpliwie rzecz ciekawa dla każdego, kto chciałby się dowiedzieć więcej na temat historii Warszawy. Albo tego, jak inaczej wyglądało życie wcale nie tak dawno temu.

Warszawa jest miastem fascynującym. Dziwnym nie jest, że powstaje na jej temat wiele książek. Stołeczne opowieści zasilają tę pokaźną półkę, natomiast o ile się orientuję, wnoszą na nią coś nowego.

Rafał Jabłoński, dziennikarz z zawodu, varsavianista z zamiłowania, wydobywa z niepamięci przeróżne ciekawostki i informacje na temat stolicy. Niektóre są mniej mnie...