Wilczyca

Interesująca książka fantastyczna.

Interesująca książka fantastyczna.

Po wydarzeniach z pierwszego tomu, Margo i Max mają wrażenie, że wszystko powoli wraca do normy. Póki co Instytut zdaje się ich nie śledzić, a Margo nie czuje działania tajemniczej szczepionki. Jednak… po jakimś czasie w lasach zaczyna coś grasować, a mieszkańcy trafiają na ślady brutalnych morderstw. Pytanie tylko kto za tym stoi? Instytut? A może jednak któryś z wilków? I dlaczego Max zaczął się nagle tak dziwnie zachowywać…?

Znacie to uczucie, kiedy tom drugi jest jeszcze lepszy od pierwszego, który i tak wam się bardzo podobał? No to ja właśnie doznałam takiego uczucia czytając „Wilczycę”. Bałam się, że jeśli zacznę od tych książek autorki lekko się zrażę do jej twórczości, a jest… wręcz przeciwnie! Chcę więcej!
 
Książka była bardzo wciągająca i niezwykle szybko mi się ją czytało. Po prostu świetnie trafia w mój gust – no przepraszam, są motocykle, faceci w skórzanych kurtkach, wilkołaki i tajemnice. Czego chcieć więcej?!
 
No dobrze… Przyznam, że książka momentami wydawała mi się naiwna. I jakim cudem rodzice nie wiedzieli o tylu tajemnicach swoich dzieci? No ale… wybaczam. Nie ujęło mi to dużo przyjemności z czytania książki, a skoro są to pierwsze powieści autorki to nie zamierzam oczekiwać perfekcji, którą trudno znaleźć nawet u autorów bardzo doświadczonych.

Powieść jest oczywiście skierowana bardziej dla młodzieży licealnej, dlatego również biorę na klatę to, że ‘targetem’ już nie jestem… Mimo wszystko i tak naprawdę dobrze mi się czytało poczynania i niebezpieczne przygody Margo oraz wilków. Podobała mi się kreacja bohaterów i mimo, że Margo była czasem wkurzająca to chyba… ja w jej wieku byłam jeszcze bardziej.

 

Bardzo spodobało mi się zakończenie – zachowano je w takim klimacie, jaki najbardziej lubię. Było otwarte i pozostawiło czytelnikowi duże pole do popisu w celu użycia wyobraźni. Ale strasznie szkoda, że to tylko dwa tomy! Do książek na pewno jeszcze kiedyś wrócę, a wam ogromnie polecam, jeśli lubicie młodzieżówki z dawka fantastyki i lekkiego dreszczyku emocji!!!

 

„To niby normalna kolej rzeczy: najpierw szkoła, potem studia. Tylko, że czas tak szybko mija. Życie niepostrzeżenie przecieka przez palce.”

Po wydarzeniach z pierwszego tomu, Margo i Max mają wrażenie, że wszystko powoli wraca do normy. Póki co Instytut zdaje się ich nie śledzić, a Margo nie czuje działania tajemniczej szczepionki. Jednak… po jakimś czasie w lasach zaczyna coś grasować, a mieszkańcy trafiają na ślady brutalnych morderstw. Pytanie tylko kto za tym stoi? Instytut? A może jednak któryś z wilków? I...

Miszczuk ma wyjątkowy dar do tworzenia świata, który jest pełen magii, ale jednocześnie nie jest przesadnie fantastyczny. Opisy są realistyczne, dzięki czemu czułam się, jakbym była w samym sercu tego tajemniczego lasu. Każdy szelest liści czy daleki odgłos wycia wilka wywoływały we mnie dreszcz emocji. Wraz z Margo odkrywałam nowe elementy mitologii wilkołaków i dowiadywałam się, jak skomplikowane mogą być relacje w tym świecie.
Relacje między postaciami to kolejny aspekt, który przyciągnął moją uwagę. Czułam napięcie i chemię między bohaterami, a także ich wewnętrzne zmagania z przeszłością i przyszłością. Kiedy pojawiały się nowe postacie, moje serce przyspieszało, zastanawiając się, czy będą przyjaciółmi czy wrogami. Ta niepewność dodawała książce dodatkowego uroku. Zdecydowanie polecam ją wszystkim, którzy szukają ekscytującej przygody z dobrze zarysowanymi postaciami i bogatym tłem fabularnym.

Miszczuk ma wyjątkowy dar do tworzenia świata, który jest pełen magii, ale jednocześnie nie jest przesadnie fantastyczny. Opisy są realistyczne, dzięki czemu czułam się, jakbym była w samym sercu tego tajemniczego lasu. Każdy szelest liści czy daleki odgłos wycia wilka wywoływały we mnie dreszcz emocji. Wraz z Margo odkrywałam nowe elementy mitologii wilkołaków i...

Wysoka ocena za prawdziwego wilkołaka

Wysoka ocena za prawdziwego wilkołaka

O ile pierwsza część była niemal kopiuj-wklej historią ze zmierzchu, o tyle ta część rozwija się w zupełnie innym kierunku i zaskakuje. Wiwat dla autorki za NIE wciąganie do historii wampirów <3

O ile pierwsza część była niemal kopiuj-wklej historią ze zmierzchu, o tyle ta część rozwija się w zupełnie innym kierunku i zaskakuje. Wiwat dla autorki za NIE wciąganie do historii wampirów <3

Po tym, jak przeczytałam „Wilka”, który całkiem mi się podobał, z entuzjazmem zabrałam się za kontynuację. „Wilczyca” trzymała poziom poprzedniej części przez pierwsze rozdziały, ale potem niestety nastąpił znaczący spadek jakości tekstu, głównie pod kątem fabuły.
Narracja zachowała swój młodzieńczy, pogodny ton, ale historia stała się nie dość, że infantylna, to jeszcze stosunkowo rozwlekła. „Wilk” nadaje się dla czytelników w wieku 11-13 lat, i mimo że bohaterowie „Wilczycy” mają 17-18, ta książka także jest raczej dla młodszych, tj. 13-, 14-latków. Występuje tu bowiem motyw seksu i pierwszego razu Margo, natomiast dziewczyna zachowuje się całkiem jak cnotliwa panienka z XVIII wieku: wszelkie odniesienia do tego tematu opisane są z ogromną wstydliwością.
Postaci, chociaż są młodymi dorosłymi, postępują w sposób odpowiedni młodszym nastolatkom: jako nazbyt grzeczni mają chyba dawać przykład uczciwości i nieść morał o tym, że narkotyki (w książce występuje jedynie wzmianka o marihuanie) są absolutnie złe. Aha, no i rzecz jasna nikt z nich nigdy by nawet nie pomyślał o wypiciu kropli alkoholu.
Dziecinność treści podkreślona jest również tym, że w „Wilczycy” Margo jest już w pełnoprawnym związku ze swoim wymarzonym chłopakiem, wobec czego cały jej świat kręci się wyłącznie wokół niego, a czytelnik co rusz zalewany jest opisami tego, jak ona i Max się o siebie martwią, jak przytulają, jacy to są dla siebie nawzajem czuli i żyć bez siebie nie mogą. Słowem, niedobrze aż się robi od tej cukierkowości i monotematyczności. Oczywiście rozumiem, że autorka chciała zrobić z Maxa ideał, więc jego związek z Margo siłą rzeczy musiał być tęczową sielanką, ale zwyczajnie jest tego w książce za dużo.
Znużenie czytelnika, wywołane tymi nieznośnie ckliwymi, niekończącymi się romantyzmami, potęguje jeszcze to, że z każdą stroną historia staje się coraz bardziej nieciekawa: wydarzenia coraz bardziej naiwne, a fabuła coraz bardziej naciągana.
W pewnym momencie czytałam już książkę ciurkiem byle dalej, byle szybciej ją skończyć i mieć z głowy. Słaba logika, męcząca infantylność i dłużące się opisy sprawiły, że dotrwałam do końca znudzona i niezadowolona.
Pierwszą część śmiało polecam, natomiast kontynuacja to niestety rozczarowanie.

Po tym, jak przeczytałam „Wilka”, który całkiem mi się podobał, z entuzjazmem zabrałam się za kontynuację. „Wilczyca” trzymała poziom poprzedniej części przez pierwsze rozdziały, ale potem niestety nastąpił znaczący spadek jakości tekstu, głównie pod kątem fabuły.
Narracja zachowała swój młodzieńczy, pogodny ton, ale historia stała się nie dość, że infantylna, to jeszcze...

Zdecydowanie lepsza, niż poprzednia część. Postacie tutaj przedstawione są o wiele bardziej wyraziste. Jest tajemnica, która musi zostać rozwiązana przez bohaterów. Ma wiele elementów, których brakowało poprzedniej części. Czyta się ją z o wiele większą przyjemnością, narracja jest bardziej spójna, mniej chaotyczna. Wątki są prowadzone od początku do końca, bez niepotrzebnego urywania ich jak w przypadku "Wilka". Zdecydowanie widać rozwój w kunszcie autorki powieści. Dla mnie warta polecenia, nawet dla starszych odbiorców.

Zdecydowanie lepsza, niż poprzednia część. Postacie tutaj przedstawione są o wiele bardziej wyraziste. Jest tajemnica, która musi zostać rozwiązana przez bohaterów. Ma wiele elementów, których brakowało poprzedniej części. Czyta się ją z o wiele większą przyjemnością, narracja jest bardziej spójna, mniej chaotyczna. Wątki są prowadzone od początku do końca, bez...

Przeczytałam tę książkę po raz drugi, po wielu latach. Nie jestem już czytelnikiem docelowym tej książki. Za pierwszym razem sięgnęłam po nią przez przypadek, bez znajomości "Wilka". Mimo to powieść pochłonęła mnie wówczas bez reszty, ja zaś od tamtego czasu czytam każdą książkę Miszczuk, która wpadnie mi w ręce. Mimo tego, że przez ten czas nieco się postarzałam, styl autorki wciąż wciąga i nie pozwala na odłożenie książki. Druga odsłona cyklu nie jest już tak infantylna jak pierwsza, choć wciąż jest to powieść dla nastolatków. Również główna bohaterka dorosła z autorką i już tak nie irytuje. Denerwują za to nowe postaci - Carol i Carlos są w tej historii jak dla mnie niemal zupełnie niepotrzebni. Gdybym jeszcze kiedyś chciała wrócić do serii, myślę, że sięgnę jedynie po tę część.

Przeczytałam tę książkę po raz drugi, po wielu latach. Nie jestem już czytelnikiem docelowym tej książki. Za pierwszym razem sięgnęłam po nią przez przypadek, bez znajomości "Wilka". Mimo to powieść pochłonęła mnie wówczas bez reszty, ja zaś od tamtego czasu czytam każdą książkę Miszczuk, która wpadnie mi w ręce. Mimo tego, że przez ten czas nieco się postarzałam, styl...

Po Wilczycy widać, jak rozwinął się kunszt pisarski autorki. Książka, choć dalej pisana stricte pod młodzież, czyta się lepiej z perspektywy starszego czytelnika w zupełnie innej dekadzie. Niezwykle podobało mi się rozwinięcie naukowe, co pokazuje kierunek, w którym rozwijała się autorka w kontekście edukacyjnym i zawodowym.

Obie te książki będą idealne dla wszystkich fanów Teen Wolfa, a główną bohaterka i jej przyjaciółka mają przyjemne wibracje a la Wednesday i Enid, choć w mniejszych skrajnościach.

Niezwykle interesujące w twórczości Miszczuk jest jej niezmienne zamiłowanie do parodii i skrajnego pisania postaci. Mam tu na myśli fakt, że wszystkie cechy, które otrzymują bohaterowie, nadawane są w systemie zero-jedynkowym, zamiast w spektrum, jak jest w rzeczywistości. I o ile takie podejście potrafi "zabić" cały obraz postaci, to Miszczuk robi to w taki sposób, że nie tylko to działa, ale działa genialnie.

Czytanie tych książek było niezmiernie miłym powrotem do przyszłości, do którego mogłabym zachęcić każdego. Pokazuje to w piękny sposób, że nasi ulubieni autorzy ciężko pracowali, by rozwinąć swoje pióro do stylu, który dzisiaj pokazują swoim czytelnikom.

Po Wilczycy widać, jak rozwinął się kunszt pisarski autorki. Książka, choć dalej pisana stricte pod młodzież, czyta się lepiej z perspektywy starszego czytelnika w zupełnie innej dekadzie. Niezwykle podobało mi się rozwinięcie naukowe, co pokazuje kierunek, w którym rozwijała się autorka w kontekście edukacyjnym i zawodowym.

Obie te książki będą idealne dla wszystkich...

𝐊𝐚𝐭𝐚𝐫𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧𝐢𝐤𝐚 𝐌𝐢𝐬𝐳𝐜𝐳𝐮𝐤 „𝐖𝐢𝐥𝐜𝐳𝐲𝐜𝐚”
"Taaa... też cię lubię, mój ty promyczku słońca."

▫️ Drugą część historii Margo i Maxa przeczytałam dzięki przemiłej Pani Bibliotekarce z mojego gimnazjum. Pamiętam, że niestety w bibliotece była dostępna tylko pierwsza część, jednak po mojej prośbie na półce znalazła się i druga. Umożliwiając mi poznanie dalszych losów bohaterów. Teraz kiedy robiłam reread, tak samo, jak kiedyś wciągnęła mnie od pierwszych stron, choć czasami dawała w kość typowo nastoletnim zachowaniem. Pomijając ten minus, jest bardzo dobra i przyjemnie się ją czyta.

Instagram: @book_talia

𝐊𝐚𝐭𝐚𝐫𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧𝐢𝐤𝐚 𝐌𝐢𝐬𝐳𝐜𝐳𝐮𝐤 „𝐖𝐢𝐥𝐜𝐳𝐲𝐜𝐚”
"Taaa... też cię lubię, mój ty promyczku słońca."

▫️ Drugą część historii Margo i Maxa przeczytałam dzięki przemiłej Pani Bibliotekarce z mojego gimnazjum. Pamiętam, że niestety w bibliotece była dostępna tylko pierwsza część, jednak po mojej prośbie na półce znalazła się i druga. Umożliwiając mi poznanie dalszych losów bohaterów....