Miłosne kawałki: dwanaście opowiadań oraz kontynuacja powieści "Uciekaj Króliku"

Stary dobry Updike jak zwykle bystrym okiem przygląda się sprawom damsko-męskim. Najciekawsze były dla mnie opowiadania o państwie Maple, zwłaszcza „Telefonował twój kochanek” – dialogi palce lizać. Bardzo lubię te obrazki z życia małych miast amerykańskich lat 70. I 80. Proza gęsta i soczysta, na wysokim poziomie.

Zwariowana, w pewien sposób wulgarna powieść. Jest bez dwóch zdań oryginalna, przy czym polemizowałabym z autorem w kwestiach "dziecięctwa". Choć powieść wydaje się przerysowana, odnoszę wrażenie, że autor chciał dokładnie powiedzieć to, co powiedział.

Książka nie była zła, ale też jej nie pokochałam. Było trochę dobrych zdań i opisów. Natomiast autorka pisze w taki dość specyficzny sposób, że wielu jej myśli nie załapałam. Książkę na początku czytało mi się opornie, później mi zło szybciej. Warto mieć pasje w życiu, to z niej wyniosłam. Czy zrozumiałam życie dzięki przeczytaniu je? Nie. Ale może własnie o to chodzi.

Dla mnie to przede wszystkim powieść o kłamstwie, w które czasem po prostu CHCE się wierzyć. Satyra autora dotyczy lat odległych, ale gdy patrzeć uważnie, współczesność notorycznie wciska nam wszelkiej maść kity, teorie, fabrykując "dowody". Ocalić człowieczeństwo w ludzkości może jedynie prawda - dziś zdecydowanie towar deficytowy. A że prawda bywa groźna? Cóż...

Niesamowicie podobał mi się "Tristan Vox". Pięknie mówi o magii radia, w którą przecież nawet dzisiaj, w całkiem innych czasach, wierzy chociaż trochę każdy związany z tym medium. I jest to w tym tekście magia w pełnym tego słowa znaczeniu, potężna, złowieszcza i wymykająca się pod kontroli - warto sięgnąć po "Parking..." tylko dla dla tego opowiadania. Zapadły mi też w pamięć "Chusty Weroniki", pasowałyby do antologii klasycznej grozy. Motyw niby znany, ale język i niepokojące tło nadają mu nowego smaku.

Ingo Schuze próbuje opisać to w ludziach, co trudne do uchwycenia. Pisarz stawia swoich bohaterów w codziennych i czasem niejasnych sytuacjach, obserwując ich bezradność i bierność wobec zdarzeń. Zdarza się, że bohater czuje pewien dyskomfort, dziwny niepokój, bo nie zareagował, tak jak należało wg niego, na czyjeś dziwaczne albo agresywne zachowanie. Czasem człowiek wstydzi się własnego strachu i zażenowania, co paraliżuje go i nie pozwala na swobodę działań. Nawet kontakt z dzieckiem bywa irytujący, kiedy akurat myśli uciekają od tu i teraz. Codzienne sytuacje analizowane są przez refleksyjnych narratorów, którzy nie usprawiedliwiają się, nie wyjaśniają meandrów swoich zachowań, ale próbują je opisać i powiedzieć o czymś, co ich uwiera, co zabiera radość życia, o swych słabościach i tęsknocie do idealizmu życiowego. W rzeczywistości wszystko odbywa się inaczej niż w marzeniach. Czym jest więc cud istnienia? Ciągłym oczekiwaniem na coś wielkiego i wspaniałego czy dostrzeganiem okruchów codziennego piękna wbrew niuansom rzeczywistości? Krótkie opowiadania nie przedstawiają tragedii, skupiają się na codzienności i zwyczajności postaci, pragnących zrozumieć, czym jest życie, co jest w nim ważne, co powoduje brak spokoju albo radość. Ciekawa, spokojna i refleksyjna lektura.

„[...] i patrzę na tę wielką czarną żelazną wskazówkę, która wskazuje tę niską, białą, podzieloną na segmenty przestrzeń między 10 a 15, dopóki nie przesunie się nagle na następne puste pole i rozkaże, określi, powie, że tam jest teraz teraźniejszość. Teraźniejszość?” Czas, trwanie i przemijanie. Próżność świata. Przypadkowość, ulotność chwili. Śmierć, nieśmiertelność. Wieczna nagroda czy wieczna kara? Nie mogę napisać, że jakoś szczególnie zapiszą się w mojej pamięci refleksje, snute w dość swobodny sposób o tym, jak uparcie próbujemy wracać do przeszłości, cofać wskazówki, smakować wspomnienia, o tym, jak czas trzyma nas za kołnierz, wsysa i wchłania, o tym, że nic nie może zdarzyć się ponownie po raz pierwszy; o tym, że życie to rytuały; w końcu o tym, że często szukamy… nieszczęścia. Być może dlatego, że przez moją biblioteczkę przewinęło się już nieco podobnych pozycji o filozoficzno-refleksyjnym klimacie. Mimo że Cees Nooteboom niczym mnie raczej nie zaskoczył, książka zrobiła na mnie dobre wrażenie, bo lubię ten typ prozy. A więc jak dla mnie, łapka w górę. „A jednak nie ma innego życia jak tylko następne pięć minut. Reszta to wyobraźnia”.1) 1) Sławomir Mrożek, Małe listy

Świetne opowiadania autora "Herzoga,". Sześć opowieści o różnych ludziach, czasem zwariowanych (Wyprowadzka z Żółtego Domu),czasem zagubionych jak bohater opowiadania "W poszukiwaniu pana Greena". Bellow umie zainteresować czytelnika swoją historią. Mimo stosowania narracji trzecioosobowej, jego opowieści są intrygujące i wciągają w miarę czytania aż do końcowej puenty. Czytałem z przyjemnością te małe narracje. Bohaterowie jego opowiadań są nam przedstawiani przez narratora powoli, poznajemy ich problemy, życiorysy, zwariowane zachcianki. Wszystko jest podszytem humorem. Warto poczytać te opowiadania. Korzystaj z czytania, czytelniku,!

Autor ( 1916-2002 ),markiz Iria Flavia, jeden z najwybitniejszych hiszpańskich pisarzy XX w, laureat Nagrody Nobla z 1989 r. Twórca tzw. tremendyzmu, stylu charakteryzującego się drastycznym, makabrycznym i brutalnym przedstawianiem rzeczywistości. Rekomendowana książka to wydana w 1983 r. ostatnia powieść pisarza. Uważana za jedno z ważniejszych jego dzieł. To była laurka ! A teraz fakty ! Nie jest to literatura łatwa, miła i przyjemna. Od momentu jej wydania budziła, budzi i będzie budziła skrajne emocje. Napisana w formie i w stylu tylko dla jego miłośników albo dla desperatów !!! Panujący chaos i trudna narracja wymaga wzmożonego skupienia. Brutalny realizm, sprośne opisy i mocny język to " miłe " przerywniki. Z wyżej wymienionych powodów uważam, że każda osoba interesująca się literaturą, powinna książkę przeczytać !!! Oceniam na 10 gwiazdek, ale mógłbym dać też 1 gwiazdkę. Książka z tzw. " czarnej serii " PIW - go, ukazującej się od 1968 r. Była jedną z najpopularniejszych serii w Polsce prezentujących współczesną literaturę piękną. Kupowałem ją odkąd pamiętam, pierwszą książką, którą kupiłem ( zaraz po wysprzedaniu całej mojej biblioteczki młodzieżowej, czego do dzisiaj żałuję )była dwutomowa "Rozmowa w katedrze " M. Llosy. Takie rzeczy się pamięta !!! Dorobiłem się ponad dwóch półek, podwójnych rzędów tych książek. Od 2015 r. PIW wydaje ją pod nazwą 'Proza Światowa ".

Czy sztuka, w tym wypadku pisarska, może i powinna być nośnikiem podstawowych, niezachwianych wartości? Na to pytanie daje Grass odpowiedź pozytywną. Czy oznacza to, że sztuka może bezpośrednio wpływać na losy świata? Na to pytanie daje Grass, wbrew wielu innym twórcom, odpowiedź negatywną. Obydwu odpowiedzi udziela jednak z wdziękiem, życzliwą ironią oraz w szatach smakowitej stylizacji. To zarazem hołd dla Hansa Wernera Richtera, założyciela Grupy 47, a także przepustka dla takich jak ja profanów do literackiego Sezamu, gdzie nieliczni wybrańcy, wśród których znajduje się co najmniej jeden prawdziwy rozbójnik, uprzywilejowani mocą swego talentu rozkoszują się skarbem poezji i skarbem chwilowego choć zamknięcia przed szaleństwami zewnętrznego świata. Udział w tym elitarnym, rozciągniętym cudownym sposobem do trzystu lat spotkaniu był dla mnie naturalną konsekwencją lektury „Simplicissimusa”, który wybornie maluje tło dla Grassowych figli.

Kupiłem tą książkę dwa lata na jakieś przecenie w supermarkecie, bez powodu i może z nadmiaru pięciu złotych, które owa książka kosztowała. Jak dla mnie jest to ciekawy przykład postmodernistycznej wizji kontekstów społecznych, norm i zasad, które nie mają swojego podkreślenia w opisywaniu jakichkolwiek emocji. Tą książkę czyta się jak część jakiegoś większego utworu. Wchodzimy w ten dziwaczny świat architekta w średnim wieku. Trzy kobiety i jeden facet, czekamy co się wydarzy.. Czekamy... czekamy.... i nic. Może właśnie to stanowi urok tej pozycji.

.... Ale ona nie ma odrobiny roz­sądku. Budziła nas po nocach, żebyśmy jej pomogły prze­winąć dziecko. Mówiła, że jej smutno, kiedy musi to robić, a nikogo przy niej nie ma. Budziła nas obie, mnie i moją matkę(....stara matka osiemdziesięciolet­nia, ale jeszcze żwawa...) bo, jak mówiła, im więcej osób, tym pew­niej ona się czuje.

„ŻYWI I UMARLI” (The Living and the Dead, 1941). Brytyjska powieść obyczajowa z życia sfer inteligenckich i arystokracji. Catherine Standish przez małżeństwo staje się bywalczynią londyńskich salonów. Zostawszy samotnie z dwójką dzieci, Elyotem i Eden, dopasowuje się świetnie do sytuacji. Cała książka napisana po mistrzowsku - robi duże wrażenie fragment z pobytu Eliota w Niemczech. Wojna w Hiszpani porywa młodzież z całej Europy.

Joey Robinson, konsultant reklamowy w firmie szkoleniowej na Manhatanie, ma za sobą rozwód z Joan, a także świeżo poślubioną drugą żonę. Peggy i jej nastoletniego syna chce przedstawić matce mieszkającej samotnie na rodzinnej farmie. Te trzy dni, jakie spędzą ze sobą, to delikatne balansowanie na granicy uczuć i zmysłów. To także walka dwóch kobiet o prawo do 'mężczyzny ich życia', ciąg wyznań, kłótni, wspomnień. Jestem oczarowana językiem pisarza, jego umiejętnością przykucia uwagi pozornie nieistotnymi zdarzeniami i opisami, przenikliwością obserwacji, psychologiczną głębią postaci. Bohaterowie Updike'a to ludzie żyjący w małym miasteczku, na przedmieściach, będący często na życiowym rozdrożu, w momencie kryzysu, popełniający błędy i miotający się. Zdradzają, rozwodzą się, zakochują się, odchodzą od kościoła lub do niego wracają, a wszystko to na tle zmieniających się czasów, obyczajowości, ważnych wydarzeń historycznych. Wszak Updike jest autorem m.in. cyklu o Eastwick. Wydane w 1984 roku "Czarownice z Eastwick" zyskały dużą sławę dzięki adaptacji filmowej George'a Millera z 1987 roku, z kreacjami Jacka Nicholsona i Michelle Pfeiffer. Jak napisał Czytelnik Czyniczny: "Doskonała, kameralna proza, smakołyk dla osób lubiących zagłębić się w postać; psychologiczna rozgrywka pomiędzy postaciami rozpisana jest mistrzowsko, a jednak opisy wewnętrznych dylematów, przeżyć i wspomnienia bohatera nie nużą i są zgrabnie przeplatane naturalnymi dialogami." Oprócz nagrody Pulitzera, Updike otrzymał on też m.in. nagrody National Book Critics Circle Award (1982 i 1990) i PEN/Faulkner Award (2004).

Nazwisko Donalda Barthelme, nazywanego niekiedy przez krytykę głównym amerykańskim surrealistą w literaturze, stoi w jednym rzędzie z takimi twórcami jak Franz Kafka, Samuel Beckett, Benjamin Peret czy Brunon Schulz. Tyle tylko, że szczyt aktywności – i popularności – amerykańskiego pisarza przypada na drugą połowę XX wieku, podczas gdy jego poprzednicy tworzyli w pierwszej połowie minionego stulecia. Jedni wychwalają styl Bartheleme’a, widząc w nim czystość języka Kafki i czarny humor Becketta, inni wyśmiewają jako epigoński, pusty i akademicki postmodernizm. Sam pisarz podkreślał znaczenie kolażu jako naczelnej zasady sztuki XX wieku, gdyż klasyczny racjonalizm – w narracji i stylu – ani nie jest w stanie odzwierciedlić niepokojów czasu, ani nie może być zrozumiany przez społeczeństwo z mózgami wypranymi przez propagandę mediów. Barthelme umieszczał popularne fikcyjne, lub historyczne, postacie w absurdalnych sytuacjach, wymuszając tym samym na czytelniku wysiłek zrewidowania jego pojęć i odniesień historycznych. W tym stylu jest także napisany „Król”, powieść wydana już po śmierci pisarza i przełożona na polski kilka lat później. „Król” to przeniesienie mitu o królu Arturze do czasów II wojny światowej. Akcja powieści rozgrywa się tuż po bitwie pod Dunkierką. Czytelnicy mają jednak przed sobą nie powieść historyczną, lecz co najwyżej historię alternatywną – gdyż w dziele Barthelme'a król Artur z legendy zastępuje Jerzego VI w roli monarchy brytyjskiego. W rzeczywistości powieść Barthelme’go jest znacznie głębsza, bardziej wielowymiarowa. Nie chodzi nawet o to, że z punktu widzenia zasad wyznawanych przez Artura i jego rycerzy II wojna światowa, z jej totalitarnymi reżimami, mechanizacją i dehumanizacją, jest dystopijnym światem, który nie ma nic wspólnego z rycerskością ani z tradycją europejską. Przenosząc króla Artura do (prawie) współczesności, oscylując między historią a pamięcią o niej i sztuką, którą tworzą mity i literatura, pisarz wplata historię w subiektywną pamięć, ucieleśnianą przez pracę pisarza i jego percepcję książek i podań, napisanych przez innych pisarzy. Jest więc ostatnia powieść Bartholeme’go jednocześnie powieścią o pamięci i wyobraźni, a więc także o naszym postrzeganiu świata, ponieważ postrzeganie to formowane jest właśnie przez subiektywny odbiór przeszłości, przez literaturę i mity.

#rodzinnewyzwanie2025 "Henderson, król deszczu" Saul Bellow Oj trochę męczyłam tego Hendersona. Tak to już jest, że jak bohater męczy się życiem to i czytelnicy są umęczeni jego historią. To była specyficzna lektura. Porzucałam ją kilkukrotnie, by po jakimś czasie powrócić do niej. Finalnie przygody Hendersona wciągnęły mnie, choć on sam był bufonem i dupkiem. Historia z gatunku mało realnego fantazy.

Książka z tzw. " czarnej serii " PIW - go, ukazującej się od 1968 r. Była jedną z najpopularniejszych serii w Polsce prezentujących współczesną literaturę piękną. Kupowałem ją odkąd pamiętam, pierwszą książką, którą kupiłem ( zaraz po wysprzedaniu całej mojej biblioteczki młodzieżowej, czego do dzisiaj żałuję )była dwutomowa "Rozmowa w katedrze " M. Llosy. Takie rzeczy się pamięta !!! Dorobiłem się ponad dwóch półek, podwójnych rzędów tych książek. Od 2015 r. PIW wydaje ją pod nazwą 'Proza Światowa ". Książka jest opisana. Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Z czystym sumieniem POLECAM !!!