Krucjata wyklętych. Z bronią w ręku przeciw komunie

Bohaterem książki,, Oddział " Jerzego Wójcika jest Jan Wąchała pseudonim,, Łazik''. W zasadzie należałoby powiedzieć antybohaterem, ponieważ Łazik przeszedł do historii okryty niesławą. Żołnierz AK , dowódca plutonu egzekucyjnego nie zawsze działał zgodnie z prawem i zginął niechlubnie, zlikwidowany z powodu samosądów i działalności przestępczej tuż po wojnie, w wieku niespełna 24 lat. Książka bardzo ciekawa, doskonale obrazująca chaos i bezprawie w pierwszych miesiącach po wyzwoleniu, zasługuje na wyższą ocenę, ale mnie nie przekonała narracja. Historia Łazika totalnie mnie wciągnęła, ale narracja sprawiła, że ciężko się ta książkę czytało. Mimo wszystko polecam.

Różne i bardzo "nierówne" są książki ks. Tadeusza Isakowicza --Zaleskiego, ale ta...to chyba najważniejsza i najbardziej wstrząsająca ze wszystkich, które dotychczas przeczytałam. Zanim przystąpiłam do pisania mojej opinii, która, mam nadzieję zachęci kogoś jeszcze do sięgnięcia po tę wstrząsającą pozycję, długo siedziałam zastanawiając się: co napisać? I w mojej rodzinie, w całości pochodzącej z terenów, o których w książce mowa, był przypadek niemowlęcia rozbitego o ścianę - o czym dowiedziałam się zupełnie przypadkiem od kuzynki podczas rodzinnego spotkania. Ci członkowie rodziny, którzy to wszystko przeżyli - nie chcieli wracać do tamtych wydarzeń. Może dlatego ta nieugrzeczniona i niezakłamana książka wywarła na mnie takie wrażenie, że płakałam? A może po prostu wypowiedzi świadków opisujące tamte zbrodnie wycisną łzy każdemu, kto posiada jakąkolwiek wrażliwość? Ta książka to nie tylko opis ludobójstwa na Kresach, ale również celne uwagi o żałosnej polityce III RP wobec Ukrainy, honorowaniu bandytów z UPA, ciągłych próbach wybielania morderców (nie tylko z UPA) i robieniu z nich romantycznych bohaterów. Dla banderowców pomniki - kto o nich w Polsce nie wie? Nie słyszał? Chyba każdy, kto choć trochę interesuje się wydarzeniami w kraju i na świecie. A kto słyszał o rozerwanym końmi poecie Rumlu? Nikt. Ja dowiedziałam się dopiero z tej książki... Najbardziej wstrząsające są relacje naocznych świadków, gdyż czyta się je i odczuwa zupełnie inaczej niż zwykłe, historyczne, podręcznikowe informacje. Brnęłam prze nie z zapartym oddechem i przerażeniem, a równocześnie świadomością, że nasz wielki historiozof, Feliks Koneczny miał rację - Ukraińcy to nie nasi bracia, to inna cywilizacja, nie do pogodzenia z naszą: "Został porwany przez morderców i męczony w różny sposób: był rozebrany do naga, chłostany i nakłuwany igłami i przysmażano mu stopy gorącymi żelazami. W jednej z okolicznych wsi dokonano na nim męczeństwa. Przywiązano go do kloca drzewa na koźle, na którym rżnie się drzewo i piłą do cięcia drzewa dwanaście ukraińskich kobiet piłowało go jak kloc drzewa. Po kilku godzinach męczarni zmarł." "Ukraińcy, powaliwszy kobiety polskie z Okopów na ziemię, wbijali im kołki do brzucha, przeszywając je na wylot i utwierdzając je do ziemi, pozostawiając je do tak powolnego, strasznie bolesnego skonania. Dzieci kroili na kawałki i rozrzucali je. Niektórzy z mieszkańców Okopów, którzy ocaleli w lesie, na taki widok nie wytrzymywali nerwowo, wariowali, a nawet kończyli śmiertelnie". "Widziałam ludzi pozabijanych siekierami i nożami. Mieli odrąbane ręce, nogi, rozłupane głowy, obcięte uszy i powyrywane języki, wydłubane oczy, rozprute brzuchy i rozwleczone jelita. Kobiety miały obcięte piersi. Nie oszczędzali nawet niemowląt. Widziałam maleńkie dziecko z roztrzaskaną o ścianę głową'. To tylko trzy maleńkie (i wcale nie najbardziej wstrząsające) fragmenty książki. Jednak jest tam również sporo informacji o tym, jak bardzo nie sprawdziła się i zawiodła, tak gloryfikowana przez prawie wszystkich, AK oraz, dosłownie odbierająca mowę, relacja jednego z czytelników ks. Tadeusza opisująca uroczystości na cześć banderowców odbywające się (współcześnie) we Lwowie. Jak bym przeniosła się do Niemiec hitlerowskich z lat 30-tych! I oczywiście rzecz arcyważna: nie zabijali tylko banderowcy. W mordach brały udział kobiety i dzieci - i to była norma, a nie pojedyncze przypadki. "Niepokornych" (czyli tych, którzy w mordach na sąsiadach udziału mieć nie chcieli),wg relacji świadków, też mordowano. To zapis zbrodni nie tylko na Polakach, ale też Ukraińcach (trzeba to uczciwie powiedzieć). Ta książka powinna być lekturą obowiązkową z historii w polskich szkołach. Tymczasem nasi ministrowie-nieuki-macherzy od edukacji kombinują jakby tu zmienić program szkolny by Dmytro lub Mirko do niej uczęszczający nie poczuli się zranieni...mój Boże, a małego Hansa, który się w niej przypadkiem znajdzie też o Auschwitz uczyć nie będziemy?... POLECAM! Tę książkę, niewielką i pozbawioną wad monumentalnych dzieł historycznych, może przeczytać dosłownie każdy. Pisana przystępnym, przyjaznym czytelnikowi językiem - przybliży w łatwy (choć nie przyjemny) sposób temat ludobójstwa dokonanego na Polakach na ziemiach wschodnich. Może też być małym wstępem dla bardziej dociekliwych, którzy sięgną po niej (mam nadzieję) po dzieła bardziej wyczerpujące autorstwa państwa Siemaszko lub profesora Motyki. I dlatego aż 9 gwiazdek!

Autor omawianej pozycji książkowej pokusił się o niezwykłe ujęcie tematu podziemnej walki Polaków i na jej kartach przedstawił aż 75 akcji żołnierzy AK. Opisany wątek podzielił na kilka części, grupując konspiracyjne operacje chociażby ze względu na rodzaj akcji. Są więc rozdziały omawiające likwidację Niemców, agentów gestapo i konfidentów, dywersję na kolei, uwalnianie więźniów czy też działanie polskiego wywiadu. Praktycznie każdy słyszał o akcji pod Arsenałem, uwolnieniu więźniów w Pińsku, likwidacji Franza Kutschery czy wyniku operacji „Góral„ (w której zdobyto ponad 100 mln okupacyjnych zł). Ale już niekoniecznie o akcjach bombowych zorganizowanych na dworcu w Berlinie, strzelaninie w barze ”Za Kotarą” czy krwawej rozprawie urządzonej RONO-wcom w Truskawiu. Na tym polega przebojowość tej książki, że wśród akcji powszechnie znanych, opowiada również o szeregu innych nie mniej ważnych, ale w obecnych czasach praktycznie już zapomnianych. Ja niemalże w każdej części omawianej publikacji znajdowałem nieznane dla siebie do tej pory fakty i wyczyny chłopaków oraz dziewczyn spod znaku AK. W każdym niemalże momencie lektury byłem zadziwiony pomysłowością czy bezczelnością polskich konspiratorów. Selekcja tematów, jakie znalazły się w książce, to naturalnie wybór autora, jak najbardziej optymalny. Tym niemniej, według mnie zabrakło kilku spektakularnych akcji, chociażby wysadzenia mostu w Czarnocinie czy też opanowania kresowego miasteczka Iwieniec. Jeśli już autor wspomniał o samoobronie AK wobec ukraińskich napadów i rzezi oraz o potyczkach z bojówkami GL, to jak najbardziej powinien opisać również na jednym wybranym przykładzie konflikt z agresywną i zdradziecką partyzancką sowiecką. (https://historia.org.pl/2018/11/19/ak-75-brawurowe-akcje-armii-krajowej-w-konigsberg-recenzja/)

Na początku trzeba zaznaczyć dwa istotne fakty. Nie znajomość faktów nie zwalnia z odpowiedzialności. Na stronie tytułowej jest zamieszczona informacja, że przemilczana historia dotyczy Żydów, którzy mścili się na "Niemcach" otóż jest to dobrze sfabrykowana "prawda"; ofiary to głównie ludność cywilna pochodzenia śląskiego. W obozach byli także przetrzymywani polscy patrioci, a także zdarzali się Niemcy. Najlepszym dowodem na to niech będzie choćby książka "Obóz Pracy w Świętochłowicach w 1945 roku. Dokumenty" wydana przez IPN. Po drugie książka ukazała się tylko RAZ! w 1995 roku i przypuszczam, że jest belką w oku zarówno dla Żydów jak i Polaków. Jest to dla mnie dziwne, bo wiele się dzisiaj mówi o Tragedii Górnośląskiej, a ta pozycja byłaby doskonałym uzupełnieniem w toczącej się dyskusji kto odpowiada za ową Tragedię, Jak napisał sam autor (Żyd amerykańskiego pochodzenia) w obozach zostało zamkniętych około 200 tys. ludzi głównie cywilów. Śmierć poniosło 60-80 tys. ludzi, a władza ludowa tak naprawdę udowodniła winę zaledwie 1000! osobom; 2/3 ubeckich katów w 1255 obozach stworzonych przez władzę ludową stanowili Żydzi. Jest to zbrodnia za którą do dzisiaj nikt nie poniósł odpowiedzialności. Prócz lekarza żydowskiego pochodzenia z świętochłowickiego obozu, który w Niemczech został skazany na 2 lata więzienia. Jest to cholernie bolesny temat zwłaszcza dla mnie człowieka związanego ze Śląskiem i Świętochłowicami, bo wiele osób dzisiaj mówi głośno o Jedwabnym i Oświęcimiu, a ofiary żydowskiej rzeźi przeprowadzonej na autochtonach dalej są pochowane w zbiorowych mogiłach gdzieś nad Rawą. Zdecydowana większość tych zbrodniarzy uciekła na Zachód; głównie do USA. Salomon Morel, który był zbrodniarzem wojennym uciekł do Izraela, kiedy polskie władze chciały go osądzić. Oczywiście państwo położone w Plaestynie nie zgodziło się na ekstradycję swojego "bohatera". Książka porusza wiele ciekawych wątków, a smuci fakt, że trafiła na indeks Ksiąg Zakazanych w Polsce. Z paroma poprawkami w postaci przypisów przez polskich historyków była by w końcu głosem dla tych, których wszyscy nazywają "antysemitami".

Dawno jakakolwiek książka mnie tak nie wciągnęła. Pochłonąłem ją w rekordowym, jak na siebie czasie a jako, że zainteresowałem się także tematem innych katastrof z okresu PRL, zdarza mi się do niej wracać. Ogrom mrówczej pracy jaką wykonał autor należy docenić, tym bardziej że w zasadzie był to chyba ostatni moment na tak dogłębne przyjrzenie się katastrofie i dotarcie do uczestników tych zdarzeń. Fantastycznie oddany przebieg wydarzeń, stopniowe odkrywanie bohaterów, pokazywanie ich losów (na tle historii, geopolityki regionu, czemu sprzyja fakt, że autor wywodzi się z tych stron) i racjonalne podejście co do wszelkich teorii, pogłosek. Plus przede wszystkim, brak narzucania z góry ustalonej tezy o przyczynach, czy formułowania pochopnych wniosków. Nie znam innych publikacji autora, ale za tą, zdecydowane 10.

Nie jestem profesjonalnym recenzentem, ani nie świadczę autorytetu. Jestem człowiekiem jak i wy. Skromnie mogę polecić książkę! __________________________________________ KSIĄZKA NIE JEST DLA LUDZI O SŁABYCH NERWACH (Uwaga, czytając ten tekst jesteś już antysemitą) Zawarte w niej fakty są według mnie dobrze udokumentowane, nie znajdziemy tam wielu hipotez, fantazji oraz gdybań. Autor jasno stawia tezę zgodną z tytułem, czyli "Zakłamany Holokaust", którą dosadnie popiera argumentami. Wbrew pozorom Ireneusz nie neguje istnienia komór gazowych lub zbrodni niemieckich, kwestionuje on (słusznie) wierzytelność świadectw żydów po 2WŚ. AUTOR POWALA NA ŁOPATKI ŻYDÓW ZARZUCAJĄC IM KŁAMSTWA ORAZ WYJAWIA ICH PRZEWINIENIA NA ŚWIATŁO DZIENNE.

To jest najlepsza, najciekawsza książka dotycząca ludobójstwa w Katyniu!. Józef Mackiewicz nie miał dostępu do dokumentów które ujawniono za czasów Borysa Jelcyna czy też innych pozyskanych przez polskich historyków z sowieckich archiwów (kiedy to jeszcze było możliwe). Mimo to wnioski wysuwane przez Mackiewicza porażają swoją trafnością i logiką. Mackiewicz zachowuje się jak rasowy detektyw, posiadający dodatkowo tę umiejętność, że poznał i rozszyfrował zagadnienie komunizmu i władzy sowietów od podszewki. To wszystko o czym pisał pokazywało koszmarną i tragiczną wiedzę na temat tego najbardziej zbrodniczego ustroju. Czytając tę i inne książki tego autora o bolszewizmie można pomyśleć, że Mackiewicz czytał opracowania które zostały wydane kilkanaście czy kilkadziesiąt lat po jego śmierci.Rzeczowość plus talent literacki Mackiewicza powodują, że książkę czyta się bardzo dobrze. On naprawdę uważał, że jedynie prawda jest ciekawa. I tak pisał. Polecam.

Historia Danuty Siedzikówny "Inki" od narodzin, do tragicznego końca. Mnóstwo szczegółów, książka wydaje się bardzo kompetentna. Jest to jednak bardziej reportaż, niż książka historyczna, sporo faktów jest podanych z odautorskim komentarzem. Do tego dochodzi styl autorki, który nie trafił w mój gust i w efekcie często podczas lektury się męczyłem. Sumarycznie i tak warto książkę przeczytać. Zwłaszcza, jak ktoś za pacholęcych czasów, tak jak ja, naczytał się ówcześnie dostępnych dzieł mówiących, że Łupaszka=Bandera, a Walter, który kulom się nie kłaniał to bohater jakich mało. Ciekawa konfrontacja rzeczywistości i wspomnień.

O Berlingowcach pisze się dziś niewiele, a jeżeli już – to raczej przedstawia się ich najczęściej w negatywnym świetle. W walczących pod radzieckim dowództwem żołnierzach widzi się zaprzańców i zdrajców, a ich działania bojowe – zainaugurowane krwawą i zupełnie bezsensowną strategicznie bitwą pod Lenino – uważa za ciąg porażek. To, iż takie przekonanie wynika ze zwyczajnej ignorancji, staje się oczywiste po lekturze książki Berlingowcy. Żołnierze tragiczni. Na publikację składają się fragmenty wspomnień kilkunastu żołnierzy (w tym jednej kobiety),którzy opisują swoje przeżycia i doświadczenia związane z przyłączeniem się do sformowanej w ZSRR polskiej armii. W większości nie są to zdeklarowani komuniści, ale ludzie, którzy nie zdołali dołączyć do wojsk generała Władysława Andersa, a chcieli walczyć za ojczyznę. Z perspektywy uczestników największego w dziejach świata konfliktu zbrojnego opisują oni swoje przeżycia, dowodząc, że w czasach dziejowej zawieruchy subtelności światopoglądowe schodzą na dalszy plan, podporządkowane wyższym celom, a zwłaszcza – wygranej. Berlingowcy ginęli zatem jak wszyscy inni żołnierze, niosąc najczęściej te same hasła, co koledzy z AK czy armii gen. Maczka lub gen. Sosabowskiego. Cała mini-recenzja na stronie: https://www.zapiskizkultury.pl/dominik-czapigo-berlingowcy-zolnierze-tragiczni/

Piękny filar wiary, zaufaniu Bogu i wierności Ojczyzny. Pierwszy krwawy męczennik tych okrutnych czasów to ksiądz Jerzy a drugi duchowy to ksiądz Stanisław. Nic dodać nic ująć. Takie filary to potęga Kościoła. A My jakbyśmy się odnaleźli w tych czasach i w takich sytuacjach?

„W hołdzie ofiarom rzezi wołyńskiej, z szacunkiem i wdzięcznością dla tych, którzy ranę i pamięć tragedii nosili w sobie przez wszystkie lata zapomnienia” – w taki oto sposób rozpoczyna się wyjątkowa książka, która jest szczególnym zapisem ukraińskiej zbrodni ludobójstwa na narodzie polskim. Rok 2016 okazał się okresem, w którym nareszcie państwo polskie postanowiło na poważnie zająć się tematem rzezi wołyńskiej i przypomnieć ogółowi społeczeństwa tę krwawą zbrodnię. W lipcu Sejm RP przyjął uchwałę, w której oddał hołd ofiarom ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II RP w latach 1943-1945. Jednocześnie dzień 11 lipca ustanowiono Narodowym Dniem Pamięci Ofiar tej eksterminacji. Może tylko wydawać się dziwne, że nie przyjęto uchwały przez aklamację, a 10 posłów wstrzymało się od głosu (w analogicznej sytuacji w 2005 r. polski sejm przez aklamację uznał za ludobójstwo rzeź Ormian wyrządzoną przez Turków). W październiku 2016 r. miał swoją premierę i obecnie bije w kinach rekordy popularności film fabularny pt. Wołyń w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Obraz ten powstał na podstawie opowiadań Stanisława Srokowskiego i przedstawia stosunki polsko-ukraińskie na Kresach aż do momentu ukraińskich zbrodni, nazwanych rzezią wołyńską. Opublikowana również w październiku 2016 r. książka Wołyń bez komentarza Wydawnictwa Zona Zero jest inna od literackiej wizji S. Srokowskiego (którego twórczość bardzo lubię i cenię oraz od fabularnego obrazu W. Smarzowskiego. Wydaje mi się, że zebrane w recenzowanym woluminie relacje są bardziej autentyczne, a opowiedziane w prostych słowach aż kipią od emocji i dramatycznych przeżyć. W opisanych wspomnieniach możemy między wierszami odczytać również ból ludzi, najczęściej wówczas dzieci, którzy przeżyli ukraińskie piekło. Widzimy np. zdawkowe odpowiedzi na bardziej wnikliwe pytania, czy enigmatyczne opowieści o stracie najbliższych. Ale każdy człowiek może tylko sobie wyobrazić, jakie zadry tkwią w sercach tych małych istot, którym Ukraińcy zamordowali rodziców i rodzeństwo. Prezentowana praca razi prawdziwością oraz bezpośredniością, i chyba dlatego ta książka jest taka wyjątkowa. Jestem przekonany, że to będzie recenzja niepełna, gdyż niemożliwością jest opisać bezmiar ludzkiego cierpienia zawartego w niniejszej pracy. Polecam wszystkim zainteresowanym historią Polski, historią polskich Kresów oraz ukraińskim ludobójstwem w latach II wojny światowej. (https://historia.org.pl/2016/11/29/wolyn-bez-komentarza-red-a-namieta-recenzja/)

Przeczytałem nowe rozszerzone wydanie z 2025 roku, dzięki czemu został podsumowany także pontyfikat papieża Franciszka. Został i on krytycznie oceniony, za niepotrzebne zbliżanie się do pojednania z islamem, religią wojny. Niestety autor nie ma dobrych wiadomości dla chrześcijan, których masowo ubywa, tak jak i kapłanów. Pokazuje różnice między oboma religiami, jak wiele jest absurdów w religii islamu. Pozostaje żyć nadzieją, że jeszcze chrześcijaństwo odżyje i że tytułowy dżihad nie doprowadzi nie doprowadzi do samozagłady Zachodu jaki był znany przez wieki.

Uśmiechnięci fajnopolacy, kanapowi inteligenci nowomiejscy budujący światopogląd na tym, co podstawi pod nos TVN, Onet i Wyborcza, ślepo wpatrzeni w Unię i Niemcy, tym samym mając także zazwyczaj nakładkę flagi Ukrainy na profilowym na Facebooku (co jest paradoskem) i nazywający każdego kto nie zgadza się z mainstreamem "ruską onucą" (jak wcześniej "foliarzem" podczas wirusa celebryty) po przeczytaniu tej książki może wreszcie zrozumieją (szczerze to wątpię i się łudzę),żaróweczka się zapali, że ich ukochanym Niemcom - wzoru cnót wszelakich, bliżej jest do Rosji niż komukolwiek innemu. Dodatkowa gra USA i Izraela to już standard, bo przecież czy istnieje miejsce na Ziemi, gdzie oni nie grają?

Początek może nie powalił ale całość dobrze się czytało. Książka przenosi nas w czasy drugiej wojny światowej jak i ukazuje skutki przesiedleń w trakcie akcji Wisła. Mamy tutaj reportaże z ludźmi którzy przeszli piekło podczas napadów banderowców i cudem uniknęli śmierci. Są też zwierzenia tych którzy byli zmuszeni zostawić dobytek pokoleń i udać się na ziemię odzyskane. Jest też w niektórych przypadkach mowa o pozytywnym znaczeniu akcji Wisła a mianowicie zaprzestaniu napadów na ludność polską przez Ukraińców.

Autor bierze pod lupę kilka afer, oraz wiele głośnych nazwisk z początku lat 90, czasów tuż po transformacji ustrojowej jaka odbyła się wtedy w Polsce. Nie jest żadną tajemnicą, że największe polskie fortuny powstały właśnie wtedy, a że w czasach raczkującego kapitalizmu w państwie przeżartym korupcją i kolesiostwem było wtedy o to relatywnie łatwo, to nie muszę chyba nikogo przekonywać, kto choć trochę zna ówczesne realia. Przewijające się w tle Wojskowe Służby Informacyjnie, rosyjscy agenci, raje podatkowe, tajemnicze przelewy do Liechtensteinu idealnie ilustrują te mroczne czasy.

Książka “Resortowe dzieci. Media” przedstawia tezę, że wielu znanych dziennikarzy i ludzi mediów w Polsce wywodzi się ze środowisk powiązanych z aparatem PRL. Przytaczane są dokumenty i biogramy potwierdzające ciągłość dawnych wpływów w III RP. Lekturę ciężko się czyta, dużo nazwisk i różnych faktów, ale warto było dowiedzieć się o ludziach, którzy zasiadali w mediach, rządzili Polską.

Polska dla Polaköw.....jesli nie dla Polaköw to dla kogo ( Stanislaw Michalkiewicz)????? Jesli nie dla nas to co? Dzisiejsza batalie by nas wysiedlic jako taniä sile roboczä? Rezerwuar taniego robola na miejscu wykoywijäcego proste produkty? Piekna "cegla" o ludziach ktörzy pragneli Polski suwerennej,nie na kolanach,nie marxistowsko-socjalo-sanacyjnej. Oddawali czesto zycie nie za sen i marzenia,lecz za kazdego kto czuje sie Polakiem. A moze byc nim wedlug dzis czesto wyszydzanych Narodowcöw KAZDY. Kazdy kto kocha,szanuje tradycje,historie,tych ludzi i ziemie pragnäc jej dobra,rozwoju. Swietny rodzial o NATO i o kruchym sojuszu z USA...no cöz....Pierwsi nas sprzedadzä jesli im sie to oplaci, a mysle, ze Rosja i Niemcy nas przebijä w ofercie....:((. Piekne pokazanie naszego chciejstwa i hurra optmizmu w 39...mial byc Berlin,ziemie zachodnie...Brak realizmu,pojecia o stanie gospodarki - niestety podsycane przez rzädy sanacyjne jakim to bastionem,potegä Europy jestesmy......NIestety prawie jak dzisiaj.... Tez mamy budzäcy sie ruch patryjotyczny....a w kieszeni nadal srednia 2000 zl...zero polskiego ciezkiego przemyslu,zero broni w polskich domach,sklepy-prasa-przemysl w rekach obcych,..... Pomylka co do rozdzialu o zydach....widac w lutym 2018 jak sprawy sie toczä....rozdzial Panie Marku nieaktualny!!

Wielu recenzentów sugerowało, że po tej lekturze światopogląd czytelnika ulega całkowitej zmianie, i trudno odmówić im racji. Książka brutalnie weryfikuje dotychczasową wiedzę o mechanizmach rządzących polityką oraz działaniami służb specjalnych, wyciągając na światło dzienne wyjątkowo mroczne aspekty rzeczywistości. Autor operuje tak dużą liczbą nieznanych wcześniej faktów, że ich autentyzm może budzić silny niepokój, a dynamika narracji sprawia, że od lektury trudno się oderwać. To jedna z tych pozycji, do których wraca się wielokrotnie, za każdym razem z niedowierzaniem konstatując, że opisywane wydarzenia nie są fikcją, lecz miały miejsce w rzeczywistości.

Powyższy tytuł to lektura dla ludzi o mocnych nerwach, którzy lubią kwestionować oficjalne wersje historii. Nie znajdziemy tu nudnych wykresów, znajdziemy za to potężny ładunek emocjonalny i oskarżenia rzucane pod adresem elit. Czy autorzy mają rację? To już pytanie, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam, konfrontując tę książkę z innymi źródłami. Jedno jest pewne: po tej lekturze inaczej spojrzycie na każdy news dotyczący stosunków polsko-żydowskich.

Rzuca inne światło na historię ucieczki z obozu niż ta, którą większość zna tylko z filmu (jak chociażby to, że w ucieczce nie brał udziału żaden amerykański pilot - obozy dla nich Niemcy mieli gdzie indziej). Przeczytana podczas dłuższego lotu samolotem. Zmotywowała mnie, żeby w drodze powrotnej z urlopu zahaczyć jeszcze o muzeum w Żaganiu i obóz Stalag Luft III a raczej to, co z niego zostało. Szacunek dla autora za kawał dobrej roboty przy zbieraniu materiałów do książki, a potem zmontowaniu ich w taki sposób, żeby nie zanudzić czytelnika. Przy okazji: Pan Walters często udziela się też jako ekspert w seriach dokumentalnych o tematyce II WŚ. Polecam wszystkim fanom historii!