Anegdoty Wojenne

Książka fabularyzowana, co sprawia, że czyta się ją jak pasjonującą powieść sensacyjną. Została dodatkowo wzbogacona licznymi zdjęciami bohaterów historii utrwalonej na kartach tej książki. Kniebe nie można odmówić talentu pisarskiego, nie nudzi czytelnika, wciąga, a ponadto korzystał z dość bogatego materiału bibliograficznego. Pomimo to, sądzę, że narracja "Operacji Walkirii" działa na jej niekorzyść, ponieważ autor - jak się wydaje - utracił potrzebną historykowi obiektywność. Zaczyna zacierać się granica pomiędzy niepowtarzalnymi faktami historycznymi, a tym, co autor dodał, aby wzbogacić fabułę. Oprócz tego odniosłam lekkie wrażenie, że Kniebe próbuje Stauffenberga "i spółkę" nieco idealizować... Mimo wszystko, warto przeczytać. Bardzo ciekawa opowieść.

Oddział amerykańskich żołnierzy otrzymuje misję uratowania jeńców przetrzymywanych w obozie na Filipinach. Pasjonującą kronikę jednej z najbardziej dramatycznych operacji II wojny światowej, opowiedziana z najdrobniejszymi szczegółami przez samych uczestników opisał William B. Breuer znany amerykański historyk wojskowości, autor militarnych bestsellerów w książce „6 Batalion. Na ratunek uwięzionym obrońcom Bataanau i Corregidoru”. Styczeń 1945 roku, wojna na Pacyfiku. Amerykańskie oddziały lądują na Luzonie na Filipinach. Tytułowy VI batalion rangersów pod dowództwem ppłka Henry'ego Mucci otrzymuje zadanie wykonania wypadu na tyły Japończyków i oswobodzenia obozu jeńców amerykańskich koło Cabanatuan. Po drodze otrzymuje nieocenioną pomoc filipińskich partyzantów pod dowództwem kpt. Juana Pajoty. Jak zakończyła się ta misja i jakim kosztem tego dowiemy się po przeczytaniu tej książki którą bardzo polecam nie tylko sympatykom bestsellerów wojennych oraz laikom. Ps. Tą samą misję wyzwolenia obozu, opisał w książce „Rajd na obóz Cabanatuan” Gordon L. Rottman amerykański pisarz, autor książek historycznych o wojskowości. Polecam również tą pozycję, aby porównać punkt widzenia historyka i pisarza na ten sam temat.

Bardzo dobra pozycja o mało znanym epizodzie II wojny światowej. Mało znanym z jednej strony poprzez spektakularną ofensywę w Ardenach a z drugiej prawdopodobnie przez chęć zapomnienia tej, często uznawanej za niepotrzebną operacji. Dużo, nawet bardzo dużo wspomnień żołnierzy biorących udział w walkach w Lesie Huertgen, nie tylko oficerów, ale również niższych szarży. Błędy dowództwa, brak odpowiedniego wyszkolenia do takiego typu walk, ich ciężar, straty, przy których wyrażenie „zdziesiątkowanie” to eufemizm; setki lub nawet tysiące przypadków „zmęczenia bojowego”, wiele przypadków „friendly fire”, brak ubrań zimowych, zaciętość wroga, wybuchające w koronach drzew pociski artylerii, ciemny jodłowy las, z wieczną mgłą… Myślę, że na miejscu będzie zacytowanie słów nie wymienionego z nazwiska oficera ze 121 pułku piechoty: „To piekło. Absolutne, chemicznie czyste piekło. Tylko tak można to określić. Piekło. Nie słyszeliście o tym, ponieważ boją się o tym mówić. Tak to jest. Boją się o tym mówić. Niemcy zmasakrowali naszą dywizję. Zmasakrowali. Skopali też tyłki wielu innym dobrym jednostkom. Byłem w dywizji od momentu lądowania we Francji i nigdy dotychczas nie widziałem czegoś podobnego. Artyleria, czołgi, miny. Wszędzie miny. Boże miłosierny, miny. I Szwaby. Wszędzie uparte, cholernie uparte Szkopy.” Jedyne, do czego by się można doczepić, to jakość wydania. Trochę literówek, ale te idzie przeboleć (nawet zmiany płci opowiadającego ;) ). Książkę (takie jest moje zdanie) ciężko się czyta. Odstępy między liniami są zbyt małe. Wiele poprawiłoby też wydzielenie cytowanych wspomnień np. kursywą plus jakiś akapit. Albo chociaż sam akapit (wspomnień/cytatów jest bardzo dużo). Tym bardziej, że często brakuje cudzysłowu na początku lub na końcu cytatu. Wprowadza to wiele chaosu. Autor opisuje wydarzenia bezosobowo, nagły przeskok w „patrolowałem” lub „szliśmy” i robi się kołomyja. Merytoryczne bez zarzutu, książka jednak mogła być lepiej wydana. 8/10 zamiast 9/10. Ale to już czysty jak kryształ mój subiektywizm :D Tak czy inaczej polecam.

Kaligula, Drakula & Company „Był tak samo inteligentny jak zły” – to zdanie dotyczące Gillesa de Rais zaczerpnęłam z opisywanej książki otwierając ją na zupełnie przypadkowej stronie i strzał w samą dziesiątkę, ponieważ tymi słowami mógłby się rozpoczynać każdy rozdział tej publikacji. To mianownik łączący wszystkie przedstawione tu postaci, od biblijnych królowych począwszy, a na Osamie bin Ladenie skończywszy. Niektórzy bohaterowie „Tyranów i zbrodniarzy” są złem w czystej postaci, inni poza podłością mieli też zasługi. To ciekawe studium historyczne, ale też psychologiczne. Czytając o największych zwyrodnialcach w historii ludzkości nie sposób nie dociekać, co też pcha ludzi do tak dalece posuniętego zepsucia i upadku dobrych obyczajów A tak z przymrużeniem oka, czy nie wydaje się Wam, że nasze elity polityczne w porównaniu ze swoimi poprzednikami, to po prostu stadko białych jak chmurki, mięciutkich jak wełenka i niewinnych jak aniołki owieczek? :)

Wojna w Wietnamie doczekała się wielu adaptacji, zarówno na ekrany telewizorów, jak i karty książek. Dotychczas uważałem, że znam zagadnienie dosyć dobrze. Lektura tej książki przekonała mnie, że poznałem jedynie powierzchnię tematu, podczas gdy sedno było znacznie głębiej. Przez prawie dziesięć lat, dziesiątki tysięcy partyzantów i żołnierzy Wietnamu Północnego ukrywało się w podziemnych korytarzach sięgających samego Sajgonu (stolicy Wietnamu Południowego). W skrajnych warunkach przygotowywali się do skrytobójczych ataków przeciwko Amerykanom i ich sojusznikom, po czym ponownie znikali pod ziemią. Pod ziemią przygotowywali sprzęt, opracowywali plany, leczyli rannych... Ta książka opowiada właśnie o tym aspekcie konfliktu. Własną analizę autor przeplata ze wspomnieniami uczestników konfliktu - zarówno bojownikami Vietkongu, jak i sławnymi "Szczurami Tunelowymi", co jest zdecydowanie największym atutem tej pozycji.

Spośród wszystkich dywizji Waffen SS, ta jednostka zapisała się w historii chyba najbardziej złowieszczo. Po pierwsze, z uwagi na jej pierwotny rodowód jako jednostki wartowniczej przeznaczonej dla obozów koncentracyjnych. Po drugie, ze względu na fanatyczną indoktrynację rekrutów przychodzących do jednostki. Po trzecie, zważywszy na przerażające dowody okrucieństwa w trakcie działań wojennych względem jeńców i ludności cywilnej. Z perspektywy III Rzeszy „Totenkopf” niewątpliwie uznawana była jako jednostka niezwykle bitna i zawzięta, zwłaszcza na froncie wschodnim: Demiańsk, Charków, Kursk, Wołomin, Budapeszt… Książka aspiruje do roli kompendium wiedzy na temat 3. Dywizji Waffen SS, ale niestety razi dość dużą pobieżnością. Bardzo dużo miejsca poświęcono osobie pierwszego dowódcy i fanatycznego założyciela – Theodora Eicke. Przybliżono genezę powstania formacji oraz jej udział w II wojnie światowej, ale Autor zbyt często rozprasza uwagę na inne jednostki współdziałających z Totenkopf. Załączone mapy są bardzo ogólne i nie pokazują konkretnych rejonów działań Dywizji. Ciekawie wygląda materiał zdjęciowy, choć czasem ich wybór nie współgra z tekstem. Kiepsko wygląda ostatni rozdział poświęcony uzbrojeniu Dywizji, jest mocno chaotyczny, sporo w nim niedokładności (także w tłumaczeniu). Generalnie książka ładnie wydana, choć w nietypowym (niezbyt wygodnym) formacie. Jednak dla poznania szczegółowych dziejów i struktury omawianej formacji konieczne jest zapoznanie z dodatkowymi źródłami.

Przeczytałem lata temu, dwa razy. Największym atutem tej książki jest niewątpliwie przystępny styl autora, który sprawia iż tekst pochłania się błyskawicznie i przyjemnie. Natomiast gdy mowa o merytoryce... to jest dzieło popularnonaukowe, a nawet publicystyczne. Ofensywę przedstawiono tutaj w sposób sensacyjny i z naciskiem na indywidualności jak von der Haydte, Peiper, Skorzeny. Ale ta prostota to też jeden z powodów sprawiających, że książka jest przyjemna w lekturze.

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

"Warszawski pierścień śmierci 1939-1944" to wspaniała książka niestety nieżyjącego już Władysława Bartoszewskiego, znakomitego polskiego historyka zajmującego się okresem drugiej wojny światowej. Ta znakomita lektura przenosi czytelnika do Warszawy - miasta, cierpienia, trwogi, trwogi, a zawiera ogromną bazę danych na temat pomordowanych polaków podczas panującej zawieruchy drugiej wojny światowej. Przedstawia niezbite dowody na okrucieństwa do jakich dopuszczali się hitlerowcy podczas okupacji w Polsce. Pozycja zadowoli nie tylko badaczy historii, którzy chętnie będą odnosili się do tej pasjonującej lektury, ale też pasjonatów dziejów okupacji na terenach Polski.

Mam ostatnio fazę czytania wspomnień niemieckich żołnierzy, więc kiedy zobaczyłem tę książkę rzuciłem się na nią. Szybko, właściwie już po przedmowie prof Bartoszewskiego zrozumiałem, że nie znajdę tu opisu potyczek, bo autor, zmobilizowany do Wehrmachtu robi właściwie wszystko, żeby się zadekować. Przed wojną trochę podróżował i generalnie nie dał się ogłupić nazistowskiej propagandzie. Miał trochę szczęścia bo jako fotograf nie został żołnierzem liniowym, gdzie szanse przeżycia miałby marne. Dla mnie najciekawsze są jego opisy przedwojennej Polski, którą zwiedził prezentując film o... papieżu. Wielokulturowej, często biednej i różnych wyznań, ale zawsze gościnnej dla obcokrajowców. Potem część starych znajomych odnalazł w warszawskim getcie... Ciekawym wątkiem są twierdzenia autora, że Niemcy wiedzieli o tym co wyprawia się na wschodzie z Żydami i innymi "podludźmi". Wielu po wojnie tej wiedzy wypierało się, ale autor uważa, że z mordowaniem zbyt wielu miało styczność, by nie wiedziało o tym całe społeczeństwo.

Wielbiciele przygód czterech pancernych i psa Szarika z przyjemnością sięgną po tę pozycję, ponieważ można by ją zatytułować: " Czterej pancerni - jak to naprawdę było". Przymanowski z właściwą sobie swadą i poczuciem humoru snuje gawędy o żołnierskim życiu w szeregach Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Uważny czytelnik od razu zauważy bohaterów, którzy później stali się pierwowzorami słynnej pancernej czwórki, a ich perypetie również przydarzyły się komuś naprawdę. To słodko-gorzkie opowieści, wywołujące momentami szczery śmiech, momentami wzruszenie, ale też często gorycz świadomości, że ich bohaterowie nie wrócili do domów po wojnie. Polecam wszystkim jako antydepresant - na dobre i smutne dni.

Jest dobrze, ale tylko dobrze. Wydanie Bellony ma dwie, główne wady- beznadziejną jakość opracowania graficznego i mapy. Książka została wydana okropnie. Na okładce umieszczono dwie, mocno rozpikselowane fotografie, które na pewno nie przyciągną uwagi potencjalnego czytelnika. W środku brak jakichkolwiek wkładek ze zdjęciami, tak powszechnych w literaturze tego typu. Mapa jest jedna, przygotowana na tyle niedokładnie, że 2/3 nazw geograficznych pojawiających się w tekście nam umyka. Musiałem znów posiłkować się Mapami Google, oglądając współczesną Kretę, mocno różniącą się od tej opisywanej przez autora. Co do samej treści- czytało się dobrze. Informacji jest dużo i są one przedstawione w sposób przejrzysty. Sceny batalistyczne zostały opisane bardzo plastycznie, co jest kolejnym walorem, dla niektórych kluczowym. Dyskusyjna jest za to decyzja autora o przedstawieniu w pierwszym rozdziale historii niemieckich sił powietrznodesantowych. Rozumiem, że chciano w ten sposób zbudować tło dla opisywanego na początkowych stronach Kurta Studenta. Dla zaznajomionych z tematem (w tym mnie),jest to przerabianie tego samego po raz kolejny, a nie taki mam zamiar kiedy sięgam po książkę traktującą stricte o walkach w trakcie operacji Merkury. Gdyby wydawca postarał się bardziej, publikacja dostałaby ode mnie dwie gwiazdki więcej, co dałoby 8, nie 6. Zawsze można nie zwracać uwagi na oprawę i zająć się konsumpcją treści.

O Adolfie Hitlerze trudno chyba napisać cokolwiek nowego, bo temat jest drążony przez historyków i publicystów od zakończenia II wojny światowej. Ta książka daje jednak obraz przywódcy III Rzeszy widziany oczami prostego żołnierza, któremu przypadło zadanie wyjątkowe - był tuż obok swego wodza, chociaż wykonywał jedynie proste czynności: dostarczał pocztę, rozwoził przesyłki, obsługiwał centralkę telefoniczną. Niemniej jednak sporo zapewne widział i słyszał. Być może nie o wszystkim chciał powiedzieć dziennikarzowi, który spisał jego wspomnienia. Dzięki tej książce możemy dowiedzieć się, jak wyglądało codzienne życie w kancelarii Hitlera, jak przebiegały jego podróże. Nie brakuje w opowieściach Rochusa Mischa pewnej goryczy, ale czy można się dziwić, skoro po wojnie spędził on 9 lat w radzieckiej niewoli? Dlatego, że był w najbliższym otoczeniu Hitlera, chociaż nie odrywał w nim żadnej istotnej roli. Warto przeczytać tę książkę, jeśli ktoś chce dowiedzieć się trochę więcej o historii II wojny światowej.

Ogólne kompendium wiedzy o jednostkach Waffen SS,od początku do końca,z naciskiem na wydarzenia na froncie zachodnim.Pośród gąszczy liczb i niemieckich nazw możemy przeczytać o ciekawych epizodach na polu walki.Książka nadaje się do uzupełnienia swej wiedzy o II wojnie, no i nikt nikogo nie wybiela.