Joanna d'Arc. Jej historia

Mało tej Joanny d'Arc w książce zatytułowanej skądinąd jej imieniem. Przez pierwsze ok. 100 stron w ogóle nie pojawia się na kartach książki, a później jest jedną z postaci wplecioną w treść. Jeżeli szukacie pozycji dot. końcówki wojny stuletniej - może się to okazać ciekawa pozycja, ale jeżeli wolicie się zapoznać bliżej z postacią samej Joanny d'Arc - szukajcie innej biografii.

Mało tej Joanny d'Arc w książce zatytułowanej skądinąd jej imieniem. Przez pierwsze ok. 100 stron w ogóle nie pojawia się na kartach książki, a później jest jedną z postaci wplecioną w treść. Jeżeli szukacie pozycji dot. końcówki wojny stuletniej - może się to okazać ciekawa pozycja, ale jeżeli wolicie się zapoznać bliżej z postacią samej Joanny d'Arc - szukajcie innej...

Sięgnęłam po tę książkę, chcąc poznać lepiej postać Joanny d'Arc. Nie zawiodłam się.
Autorka w przystępny, a zarazem niespłycony sposób przedstawia kontekst wojny stuletniej, niezwykle ważny dla zrozumienia roli głównej bohaterki. Historia ma to do siebie, że może być dość zawiła - pojawia się w niej wiele nazwisk, nazw regionów czy funkcji. Trudno zapamiętać i zrozumieć zależności między konkretnymi osobami, sympatie i antypatie, zakresy władzy. Książka Helen Castor znacząco ułatwia czytelnikowi życie, oferując drzewa genealogiczne rodzin królewskich, a także krótki opis bohaterów oraz mapę XV-wiecznej Francji. Uważam te materiały za niezwykle pomocne, zwłaszcza że w trakcie czytania można łatwo do nich wracać, dzięki czemu lektura jest łatwiejsza i bardziej zrozumiała.

Sięgnęłam po tę książkę, chcąc poznać lepiej postać Joanny d'Arc. Nie zawiodłam się.
Autorka w przystępny, a zarazem niespłycony sposób przedstawia kontekst wojny stuletniej, niezwykle ważny dla zrozumienia roli głównej bohaterki. Historia ma to do siebie, że może być dość zawiła - pojawia się w niej wiele nazwisk, nazw regionów czy funkcji. Trudno zapamiętać i zrozumieć...

Jak na książkę zatytułowaną "Joanna d'Arc. Jej historia" liczyłam na więcej, no cóż, Joanny. Książka bardziej niż biografią samej świętej wojowniczki jest historią pewnego okresu w dziejach Francji (i pośrednio Anglii).
Książka podzielona jest na trzy części Pierwsza część odnosi się do wydarzeń sprzed pojawienia się Dziewicy Orleańskiej i wyjaśnia jak doszło do rozłamu Francji.
Historię Joanny poznajemy dopiero na 85 stronie i w momencie kiedy dociera przed oblicze króla Karola. Od strony ok. 190 zaczyna się natomiast część trzecia, która skupia się na ponownym zjednoczeniu kraju i jej procesie rehabilitacyjnym.

Zdaję sobie sprawę, że Joanna na kartach historii pojawiła się na dosłownie mgnienie oka, ale czytałam już nie raz publikacje o niej bardziej obszerne w szczegóły. Tutaj te 100 stron starczyły jedynie na pobieżne opisanie jej życia. Zabrakło mi choć krótkiego rozdziału o młodości Joanny (zawsze uważałam, że porównanie jej zwykłego wiejskiego życia z tym, co później przeszła było dodatkowym wielkim atutem jej historii). Zabrakło mi większej szczegółowości w opisach jej zwycięskiej kampanii w Orleanie i do Reims. Wszystko było suche, jak sprawozdanie czy rozdział w podręczniku do historii.

Autorka w Epilogu twierdzi, że wielu autorów pisząc o świętości Joanny uznaje ją za symbol, a zapomina o tym, że była człowiekiem. Tylko, że właśnie w tej książce w ogóle nie poczułam tego, że była człowiekiem. Świętą zresztą też nie. Autorka nie pokazała relacji Joanny z żadną osobą (czy to królem, rodziną, braćmi w zbroi, Orleańczykami czy Anglikami). Nie czułam od niej żadnych emocji. Praktycznie nie poznałam jej charakteru. Bardziej przypominała pionka w politycznej rozgrywce niż żywą istotę.

Książka ta jest idealna dla tych, co chcą poznać całą historię okalającą Joannę. To muszę akurat przyznać, w wielu innych książkach autorzy jedynie w kilku zdaniach opisują, jak doszło do wojny i nie raczą nas informacjami jak Francja wyglądała po jej śmierci. Ale dla tych, którzy liczą na bliższe poznanie samej świętej dziewicy, tego indywiduum na kartach historii, będzie to rozczarowanie

Jak na książkę zatytułowaną "Joanna d'Arc. Jej historia" liczyłam na więcej, no cóż, Joanny. Książka bardziej niż biografią samej świętej wojowniczki jest historią pewnego okresu w dziejach Francji (i pośrednio Anglii).
Książka podzielona jest na trzy części Pierwsza część odnosi się do wydarzeń sprzed pojawienia się Dziewicy Orleańskiej i wyjaśnia jak doszło do rozłamu...

Nie dajcie się zwieść tytułowi: to nie jest historia Joanny d'Arc. To historia wojny stuletniej, którą toczyła Francja z Anglikami. Joanna jest tam tylko dodatkiem, została wpleciona w wir zdarzeń. Dlatego też poczułam się nieco oszukana. Otwierając książkę miałam nadzieję dowiedzieć się, jak wyglądało dzieciństwo tej niesamowitej dziewczyny, jak wyglądało jej pierwsze objawienie i w jaki sposób udało jej się dotrzeć do samego króla, a zamiast tego otrzymałam olbrzymią porcję nic nie znaczących dla mnie nazwisk władców i przedstawicieli szlachty knujących spiski i tłukących się nawzajem. Jeśli chcecie się dowiedzieć czegoś o samej Joannie, szukajcie innej biografii.

Nie dajcie się zwieść tytułowi: to nie jest historia Joanny d'Arc. To historia wojny stuletniej, którą toczyła Francja z Anglikami. Joanna jest tam tylko dodatkiem, została wpleciona w wir zdarzeń. Dlatego też poczułam się nieco oszukana. Otwierając książkę miałam nadzieję dowiedzieć się, jak wyglądało dzieciństwo tej niesamowitej dziewczyny, jak wyglądało jej pierwsze...

Dziwna to książka, przynajmniej jeśli patrzeć na nią przez pryzmat kategorii biograficznych. Autorka we wstępie przekonuje nas, że na temat Joanny mamy naprawdę sporą i różnorodną ilość źródeł, co przecież nie jest normą dotyczącą postaci żyjących w średniowieczu, jednak trudno tak naprawdę to ocenić na podstawie lektury, bo o samej Joannie, to mamy tak naprawdę niecałą połowę książki. No, ale taka była koncepcja autorki, jeśli chodzi o strukturę pracy, można się z nią zgadzać lub nie, natomiast, jeśli chodzi o całą otoczkę wokół Joanny, to pozycja jest jak najbardziej zgrabna. Narracja rozpoczyna się w 1415 roku, od bitwy pod Azincourt i omawia losy wojny stuletniej do roku 1429, kiedy to Joanna pojawia się na dworze w Chinon. Świetna to opowieść, pełna intryg, mordów politycznych, bitew oraz oblężeń. Drugo rozdział, jak już wspomniano dotyczy postaci Joanny i jej pobytu na dworze, działaniach militarnych w jakich brała udział. Szeroko autorka omówiła zwłaszcza proces Joanny. Kolejny rozdział przypomina pierwszy i koncentruje się na dziejach wojny stuletniej do roku 1453 i omawia jeszcze rewizję wyroku w 1456 roku. Trudno tę książkę nazwać biografią, nie ma tu zbyt wiele informacji o dzieciństwie, młodości, otoczeniu Joanny, standardowo brakuje mi też rozdziału o jej postaci w popkulturze, ale na pewno należy docenić umieszczenie jej osoby na szerokim tle epoki.

Dziwna to książka, przynajmniej jeśli patrzeć na nią przez pryzmat kategorii biograficznych. Autorka we wstępie przekonuje nas, że na temat Joanny mamy naprawdę sporą i różnorodną ilość źródeł, co przecież nie jest normą dotyczącą postaci żyjących w średniowieczu, jednak trudno tak naprawdę to ocenić na podstawie lektury, bo o samej Joannie, to mamy tak naprawdę niecałą...

Moja wiedza na temat Joanny d'Arc była słaba przed przeczytaniem tej książki i raczej taka pozostała po jej przeczytaniu. Aby w ogóle pojawiła się główna bohaterka, należy przebrnąć przez prawie pół książki, w którym zawarty jest bardzo szczegółowy rys polityczny, mający nas wprowadzić do głównej fabuły. Mnie to nie przekonało, a wręcz zniechęciło. Może kiedyś wrócę do tematu, ale nieprędko.

Moja wiedza na temat Joanny d'Arc była słaba przed przeczytaniem tej książki i raczej taka pozostała po jej przeczytaniu. Aby w ogóle pojawiła się główna bohaterka, należy przebrnąć przez prawie pół książki, w którym zawarty jest bardzo szczegółowy rys polityczny, mający nas wprowadzić do głównej fabuły. Mnie to nie przekonało, a wręcz zniechęciło. Może kiedyś wrócę do...

Zawsze darzyłem sympatią Joanne D'Arc toteż zgłębianie jej historii w przypadku tej lektury było dobrze spędzonym czasem. Dobrze napisane.

Zawsze darzyłem sympatią Joanne D'Arc toteż zgłębianie jej historii w przypadku tej lektury było dobrze spędzonym czasem. Dobrze napisane.

Postać z której panie feministki mogły by czerpać "pełnymi garściami", młoda, uparta dziewczyna nie tylko dotarła do następcy Tronu Królestwa Francji, ale też powiedziała, że doprowadzi do jego koronacji. Nosiła się po męsku, ku wściekłości konserwatywnego społeczeństwa , jej rozkazy wypełniali najwięksi wojownicy tamtego czasu. Postawiona przed jakże patriarchalnym sądem, broniła swoich ideii do końca. Na koniec została ogłoszona... jedną z wielu świętych Kościoła Katolickiego.

Postać z której panie feministki mogły by czerpać "pełnymi garściami", młoda, uparta dziewczyna nie tylko dotarła do następcy Tronu Królestwa Francji, ale też powiedziała, że doprowadzi do jego koronacji. Nosiła się po męsku, ku wściekłości konserwatywnego społeczeństwa , jej rozkazy wypełniali najwięksi wojownicy tamtego czasu. Postawiona przed jakże patriarchalnym sądem,...

Daję prawie najwyższą ocenę, bo książka Helen Castor nie jest zwyczajną próbą biografii Dziewicy Orleańskiej, ale ukazaniem jej dokonań na tle historycznym. To napisana w świetnym stylu (ukłony dla tłumaczki) opowieść, która porywająco kreśli kontekst pojawienia się Joanny w tej pełnej aliansów, spisków i walk historii Anglii i Francji, pokazuje historię jej procesu skazującego (wyjaśnia przy tym bardzo łatwo, jak wyglądało inkwizytorskie dochodzenie) i rehabilitacyjnego, które również nie były wolne od politycznych warunków. W ten sposób autorka przybliża nam nie świętą Kościoła, ale osobę, która miała charyzmę, była nieustępliwa i - nomen omen - święcie wierzyła w swoją misję.

Przede wszystkim jednak Helen Castor napisała powieść historiograficzną, którą po prostu dobrze się czyta. Opisy nie są lakoniczne, tekst obfituje w cytaty z ówczesnych kronik i listów. A co dotyczy naukowej strony tej publikacji, autorka nie udaje wszechwiedzącej, nie głosi jedynej prawdziwej wersji wydarzeń, w przypisach przytacza źródła i różne oceny. Historia godna polecenia.

Daję prawie najwyższą ocenę, bo książka Helen Castor nie jest zwyczajną próbą biografii Dziewicy Orleańskiej, ale ukazaniem jej dokonań na tle historycznym. To napisana w świetnym stylu (ukłony dla tłumaczki) opowieść, która porywająco kreśli kontekst pojawienia się Joanny w tej pełnej aliansów, spisków i walk historii Anglii i Francji, pokazuje historię jej procesu...

Świetnie napisana książka o mojej ulubione świętej. Czyta się jak niezwykłą powieść. Właściwie – w jakimś sensie – jej historia to epopeja, zwłaszcza narodowa ;).

Świetnie napisana książka o mojej ulubione świętej. Czyta się jak niezwykłą powieść. Właściwie – w jakimś sensie – jej historia to epopeja, zwłaszcza narodowa ;).