Teatry ciała. Psychoanalityczne podejście do chorób psychosomatycznych

Treści w książce są bardzo praktyczne. Jasno wyjaśnione zostały zagadnienia dot. tego w jaki sposób rozpoznawać: utrwalone cechy; trudności rozwojowe i ich implikacje w przyszłości; mechanizmy obronne; afekty i identyfikacje, których dokonuje pacjent/klient; wzorce relacyjne; źródła poczucia własnej wartości oraz patogenne przekonania. Odwoływanie się do konkretnych przypadków klinicznych dodaje wyrazistości wyjaśnianym zagadnieniom. Poza tym treści to dobre wskazówki do stawiania pytań i wzbudzania empatii względem siebie i drugiego człowieka.

Psychoterapia psychodynamiczna to podejście, które pomaga zrozumieć głębokie, często nieuświadomione wzorce myślenia, przeżywania i reagowania. Umożliwia dotarcie do źródeł trudności emocjonalnych, pozwala rozpoznać wpływ przeszłych doświadczeń, w tym traum na aktualne relacje i decyzje, a także uczy regulowania emocji oraz budowania bardziej świadomego i spójnego życia wewnętrznego. Długoterminowa forma tej terapii daje przestrzeń na stopniowe odkrywanie siebie, pracę nad trwałą zmianą i rozwijanie zdolności do głębokich, satysfakcjonujących relacji. Książka Glenna O. Gabbarda to wyjątkowo wartościowe i przystępne kompendium wiedzy o psychoterapii psychodynamicznej. Autor, jeden z najbardziej cenionych klinicystów i nauczycieli w tej dziedzinie, w klarowny sposób porządkuje kluczowe pojęcia, wyjaśnia podstawowe założenia oraz prowadzi czytelnika krok po kroku przez praktyczne aspekty pracy terapeutycznej. Ogromnym atutem tego wydania jest jego aktualność. Gabbard uwzględnia najnowsze badania kliniczne, rozwój neurobiologii oraz wpływ współczesnych form komunikacji — takich jak media społecznościowe czy wiadomości tekstowe — na proces terapeutyczny. Dzięki temu książka odzwierciedla realia pracy terapeuty w XXI wieku. Autor nie ogranicza się do teorii. Liczne przykłady kliniczne, opisy dylematów początkujących terapeutów oraz starannie przygotowane materiały wideo sprawiają, że czytelnik może zobaczyć, jak konkretne techniki funkcjonują w praktyce. Gabbard dzieli się doświadczeniem z wieloletnich seminariów klinicznych, dzięki czemu książka odpowiada na realne potrzeby osób uczących się zawodu. To publikacja napisana z myślą zarówno o rozwoju kompetencji, jak i o wspieraniu refleksyjnej, świadomej praktyki. Autor podkreśla znaczenie superwizji, edukacji i ciągłego doskonalenia — co czyni tę książkę nie tylko podręcznikiem, ale także inspiracją do dalszego rozwoju zawodowego. Dla kogo jest ta książka? Ta publikacja będzie szczególnie wartościowa dla: - osób rozpoczynających szkolenie w nurcie psychodynamicznym, - studentów i rezydentów psychiatrii, psychologii oraz kierunków pomocowych, - terapeutów w trakcie certyfikacji, - doświadczonych klinicystów, którzy chcą odświeżyć i pogłębić swoją wiedzę, - superwizorów i osób prowadzących szkolenia psychoterapeutyczne. To podręcznik, do którego warto wracać wielokrotnie — zarówno na początku drogi zawodowej, jak i po latach praktyki, kiedy można w pełni docenić jego głębię i zniuansowanie.

Pozycja godna polecenia. Momentami zbyt chaotyczna i powierzchowna. Dla ludzi nie znających koncepcji Melanie Klein i rozwoju podejścia relacji z obiektem może wydać się w pełni nie zrozumiała. Mimo to, czekam na koleją pozycję autora przetłumaczoną na polski.

Autorka przełożyła trudną teorię na język pełen szacunku i zrozumienia dla ludzkiego cierpienia. „Diagnoza psychoanalityczna” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się psychologią czy psychoterapią. Po tej książce spojrzenie na drugiego człowieka zmienia się bezpowrotnie.

WSPANIAŁA! Taka literatura powinna być wpisana w kanon lektur szkolnych, szczególnie na etapie licealnym, gdzie młode dziewczęta zmagają się z różnorodnymi problemami - zarówno rodzinnymi, jak i tymi uczuciowo-relacyjnymi. Choć przypuszczam, że moje marzenie się nigdy nie ziści :) Autorka porusza tematykę skrajnie wyniszczających zachowań drugiej osoby, szczegółowo charakteryzuje schematy działania i konsekwencje szkodliwych interakcji z toksycznymi jednostkami. Bardzo podobało mi się również opisanie kroków wychodzenia z żałoby po rozstaniu i przedstawienie szeregu zaleceń, co do pracy nad sobą, jak również wykazanie wskazówek pozwalających osobom po rozstaniu wrócić do normalnego funkcjonowania i wzmocnienia swojego poczucia własnej wartości po traumatycznych przeżyciach.

Książka polecona mi przez moją terapeutkę. Jako laik miałam chwilami problemy z przyswojeniem naukowej treści, ale warto było podjąć ten wysiłek. Dzięki tej książce wiele zakorzenionych odruchowych reakcji stało się dla mnie bardziej zrozumiałych. W terapii być może bardziej pomocna dla specjalistów niż dla pacjentów, ale czytana i konsultowana na bieżąco z terapeutką też była przydatna. Oprócz zastosowania do własnego przypadku, jest to pozycja ciekawa również poznawczo, cieszę się, że miałam okazję poszerzyć swoją wiedzę z zakresu psychologii.

Świetna książka, nie tylko teoretycznie mocna, ale też bardzo praktyczna. Zawiera mnóstwo konkretnych narzędzi do pracy zarówno z samym sobą, jak i z pacjentami. Obawiałam się, że będzie traktować o problemach z regulacją emocji w sposób oderwany od rzeczywistości, ale nic z tych rzeczy, autorzy naprawdę wiedzą, o czym piszą. Czuć, że mają doświadczenie kliniczne i że proponowane rozwiązania są przemyślane.

Bardziej o LP i o różnych propozycjach, które świadczy LP niż o procesach psychoterapeutycznych jako takich. Treści będą bardzo okej dla osób, które są fanami LP lub chcą się kształcić na psychoterapeutę lub myślą o skorzystaniu u nich z coachingu/psychoterapii/terapii grupowej/Grupy otwarcia /terapii par etc. Napisana w sposób lekki, bez żargonu psychodynamicznego.

Psychoanaliza jest mi znana, ponieważ sama od dłuższego czasu uczęszczam do psychoterapeutki. Ta książka, w prosty sposób uszeregowała moją wiedzę na temat psychoanalizy oraz tego, jak psychoanaliza ma po części wyglądać. Polecam tę książkę każdemu, kto interesuje się pracą w tym nurcie. Uważam, że jest obowiązkową pozycją psychologów.

Świetne opracowanie tematu parentyfikacji. Wiedza pomocna zarówno terapeutom, ale też laikowi. Czytało mi się dobrze i szybko. Więcej uwagi i skupienia wymagały fragmenty, dotyczące badań, jednak w ogólnym odbiorze uważam książkę za spójną, klarowną i przejrzystą.

Kolejna bardzo mocna pozycja od Alice Miller. Autorka potrafi w zwięzły ale niezwykle dosadny i wnikliwy sposób pisać o rzeczach trudnych oraz nie do przyjęcia, głównie przez jej własne środowisko. „Bunt ciała” odsłania przed czytelnikiem skutki kulturowego nakazu idealizowania rodziców, a co za tym idzie tłumienia przez dziecko strachu, gniewu czy rozpaczy, które to emocje nie rozpraszają się magicznie wraz z upływem czasu, tylko z tego powodu, że dziecko nie znajduje przestrzeni dla ich wyrażenia. Okraszona o przykłady z życia i twórczości takich osób jak Fiodor Dostojewski, Franz Kafka, Fryderyk Nietzsche, Virginia Woolf czy Marcel Proust, książka ujawnia co się dzieje, gdy świadomość przez lata zaprzecza własnemu doświadczeniu, a ciało będące czymś w rodzaju archiwum emocjonalnej prawdy, zaczyna „mówić” poprzez symptomy. Rewelacyjna i warta przeczytania.

Zwięzła w treści, a doniosła w znaczeniu. Książka pokazuje, że to, co społeczeństwo uznaje za zdrowe przystosowanie (posłuszeństwo, kontrolę emocji czy dostosowanie dziecka do dorosłych),w istocie stanowi subtelną formę psychicznego przetrwania poprzez adaptację do emocjonalnych potrzeb dorosłych, zamiast spontaniczego rozwoju własnego „ja”. Prawdziwa zmiana zaczyna się wówczas, gdy człowiek zbierze się na odwagę, aby zobaczyć historię swojego życia, bez jej idealizacji, jak również bez zaprzeczania własnym emocjom.

Książkę zdecydowanie polecam, bo oprócz ciekawej teorii ma też praktykę medytacji – medytacji, zupełnie innej niż sobie wyobrażałem, bardziej ludzkiej, przyziemnej i zupełnie dostępnej dla każdej osoby. Medytację w tej książce widzę jako sposób/praktykę myślenia, obserwowania swoich myśli i kierowania skupieniem w umyśle na tym, na czym nam zależy, nie ukrywając niczego, ale też nie poświęcając zbyt wiele czasu i energii na to, co nam nie służy. Chodzi o świadome decydowanie o tym, na których myślach się skupiamy. Książkę czytałem dość długo – mając wiele wielokrotne przerwy w powrocie do lektury. Trochę, by przetrawić treść, trochę z obawy przed tym czy może kolejne strony będą dotyczyły zbyt głębokich treści, trochę przy ćwiczeniach, by może nie czytać dalej, póki nie zrobię ćwiczeń – ostatecznie ćwiczenia próbuję wykonywać w trakcie czytania i nie rozstanę się z książką po skończonej lekturze, właśnie po to, by móc stale wracać do zalecanych ćwiczeń. Ostatecznie stwierdzam raczej, że moje obawy były bezzasadne, a to czy kolejna strona będzie „zbyt mocna” to w gruncie rzeczy jest bardzo indywidualne, to od nas zależy co nam przyjdzie akurat do głowy i na czym konkretnie się skupimy. Czy możemy nauczyć się by ze złości i smutku czerpać impuls do działania w kierunku poprawy stanu rzeczy naszego i innych? Zauważyć ból, odczuć go, zrozumieć jego przyczynę, wymyślić sposób zmniejszenia bólu i zapobiegania mu w przyszłości, czerpać radość z nadziei na poprawę sytuacji. Akceptować swoje uczucia i emocje, pomyśleć skąd się biorą, co jest ich źródłem, pozwolić im być, niech trwają, widocznie potrzebujemy, żeby były. Zaakceptować, że coś przeżywamy i pozwolić temu być, jednocześnie wracać uwagą do tego, co akurat w danym momencie jest dla nas najważniejsze – tu i teraz. Być tu i teraz, mieć świadomość tego co jest we mnie i dookoła mnie. Na przeciwległym biegunie od “muszę” i “odpocznę po śmierci/na emeryturze”, od ciągłego działania; “Nic nie robię, donikąd nie idę, niczego nie zdobywam” W książce jest mowa o tym jak podchodzimy do faktów z naszego życia czy z łagodnością i akceptacją, czy sprzeciwiamy się faktom i walczymy z nimi powodując w sobie wzrost napięcia, stresu i bólu (bo faktów nie zmienimy naszą szamotaniną psychiczną czy emocjonalną). To kojarzy mi się z podejściem stoickim, gdzie też mowa jest o tym, że to nie jakieś trudne zdarzenie jest naszym problemem, ale nasze podejście do tego co się dzieje. Problem mamy wtedy, gdy nie jesteśmy w stanie zaakceptować tego co się stało. Słowa w stylu „muszę” czy „powinienem” wpędzają nas na drogę cierpienia, rozczarowania, gdy nie uda nam się osiągnąć celu. „[…] kluczowe okazuje się raczej, jak staramy się zdobyć to, co chcemy, i jak reagujemy, kiedy nie możemy tego uzyskać.” „Budda twierdził, że ze względu na ogromną determinację, by dążyć do przyjemności i unikać bólu, jesteśmy podatni na destrukcyjne emocje chciwości i nienawiści, a pod wpływem tych emocji możemy spowodować ogromne cierpienie innych żyjących istot. Na przykład sposó wytwarzania przez nas żywności powoduje obecnie cierpienie miliardów zwierząt, z którymi dzielimy naszą planetę. […] im bardziej koncentrujemy się na samych sobie, starając się unikać bólu i zabiegając o przyjemności, tym bardziej podporządkowujemy się chciwości i przestajemy się dzielić […]” Kiedy nadmiernie identyfikujemy się z jakimiś wartościami, które są w nas z naszego wyboru lub przyswoiliśmy w trakcie swojego życia, może to prowadzić do konfliktów wewnętrznych i zewnętrznych. Czujemy się zobowiązani do obrony tychże wartości, przez co możemy stać się agresywni albo podatni na depresję. „Jeśli utożsamianie się ze szczupłą i atrakcyjną sylwetką stanowi podstawową wartość, któa definiuje, kim jesteśmy, to przybranie na wadze zagraża naszemu Ja i może wywołać poczucie wstydu, pogardę dla siebie czy depresję.” I tutaj też mamy parafrazę „jesteśmy tym czym się karmisz”; we fragmencie książki autorzy proszą nas, by przywołać w myślach wspomnienie radości, sytuacji, gdy się śmiejemy i obserwacji co dzieje się w nas i z naszym ciałem. A po chwili autorzy proszą nas o coś przeciwnego – przywołanie sytuacji trudnej i bolesnej. Tym razem nasze odczucia w ciele i umyśle będą inne. Na bazie tego autorzy tłumaczą moc uważności – tego na czym koncentrujemy swoją uwagę, na których myślach się skupiamy. W książce są też fragmenty, gdy mowa jest o tym, że to jak żyjemy, jak się zachowujemy, jak myślimy w dużej mierze nie zależy od nas i nie powinniśmy siebie w tym względzie krytykować. Kształtują nas osoby w naszym otoczeniu od najwcześniejszych lat, kultura także ma wpływ. Dobrze jest zauważać to jak się zachowujemy i brać odpowiedzialność za to, żeby pracować nad poprawą. Chciejmy widzieć i chciejmy pracować nad sobą.

Interesujący wykład w formie książki, który opisuje psychologię Gestalt. Z jednej strony ma się wrażenie (co jest też wspomniane w tekście),że ową psychologię czasem trudno zdefiniować. Mimo to jest inspirująca, np. spojrzenie na popęd głodu jako metaforę pewnego procesu psychicznego i stosunek do agresji, która jest naturalnym odruchem. Warto by było, gdyby więcej osób się nad tym zastanowiło czym może być "agresja" i czy zawsze natarcie/zbliżenie jest atakiem, czymś negatywnym. Kolejną wartościową rzeczą jest według mnie podejście związane z psychodramą, odgrywanie scenek albo dialogi z personifikacją problemu potrafią być bardzo pomocne. Jest to książka, która nie jest objętościowo długa, szybko się ją czyta. Przy okazji w trakcie czytania warto się zatrzymać na opisach przykładów z terapii albo nad fragmentami, które szczególnie mogą skłonić do zastanowienia się nad własnymi cechami.

książka zdecydowanie warta przeczytania,jeśli myśli się o pracy jako psycholog lub psychoterapeuta. w zwięzły sposób opisuje założenia głównych szkół psychoterapii i spójny praktyczny pomysł na integracyjne podejście. mnóstwo treści można przerzucić do swojej praktyki terapeutycznej. jest dostatecznie szczegółowa, by posłużyć za podkładkę do pracy dla niedoświadczonych osób. niestety czyta się ją niezbyt dobrze, co uważam za jej jedyny, ale poważny minus. mimo że treści w niej poruszone były interesujące i przedstawione w dość przystępny sposób, czytałam ją strasznie długo, za co w pewnym stopniu obwiniam sposób jej wydania.

Książka napisana w formie wywiadu. Krótkie pytania/stwierdzenia i odpowiedzi podzielone na małe podrozdziały (3-4 strony). Zrozumiały język, który szybko i przyjemnie się czyta. Dodatkowo odniesienia w przypisach aby można było bardziej zgłębić się w najbardziej interesujące kwestie.

Mam dosyć mieszane uczucia wobec tej książki, bo gdyby to było moje pierwsze zetknięcie z ACT, to mogłabym się zniechęcić zamiast zachęcić. Książka jest niby dla szerokiego grona odbiorców, ale wyjaśnienia niektórych zagadnień (np. teoria ram relacyjnych w oparciu o przykłady z "gub-gubem") są trochę nieintuicyjne nawet dla mnie, osoby od lat zajmującej się psychologią. Dużym plusem są ciekawe metafory (np. depresja jako przyjazd nielubianej ciotki) i ćwiczenia z mindfulness, nawet takie, których można spróbować nawet nie będąc wielkim miłośnikiem medytacji, np. w czasie spaceru czy posiłku. Rozdział o wartościach i o wyobrażeniu sobie pogrzebu bardzo mi dał do myślenia. Myślę, że jeszcze nieraz wrócę do tej książki.