Rzeź Woli. Zbrodnia nierozliczona

Książka fachowo wykonana i solidnie wydana. Wykład przystępny, zaś zebrane relacje ocalałych oczywiście zatrważające – można powiedzieć, iż wcześniejsze zbrodnie i terror niemieckich władz okupacyjnych osiągnęły w dniach 5, 6 oraz 7 sierpnia 1944 w dzielnicy Wola swoje apogeum. Powtarzalność tych świadectw (jak choćby przeżycie wyłącznie w wyniku szczęśliwego zbiegu okoliczności) nie pozostawia w tym przedmiocie wątpliwości.
,,Zbrodnia nierozliczona” to nad wyraz trafny podtytuł, bo z jednej strony: jakże zadośćuczynić za coś takiego?; z drugiej: temat wybiórczego osądzenia niemieckich zbrodniarzy także tutaj pokrótce przedstawiono.
Niechaj każdy zapozna się z publikacją, bo jest ona tego warta.

Książka fachowo wykonana i solidnie wydana. Wykład przystępny, zaś zebrane relacje ocalałych oczywiście zatrważające – można powiedzieć, iż wcześniejsze zbrodnie i terror niemieckich władz okupacyjnych osiągnęły w dniach 5, 6 oraz 7 sierpnia 1944 w dzielnicy Wola swoje apogeum. Powtarzalność tych świadectw (jak choćby przeżycie wyłącznie w wyniku szczęśliwego zbiegu...

Rzeź Woli to propozycja dla czytelników o mocnych nerwach, którzy są na tyle wytrzymali, by udźwignąć fakty zawarte w tej książce.
Autor opowiada o wydarzeniach które miały miejsce w czasie powstania warszawskiego między 5 a 12 sierpnia 1944 roku. Zabiera nas do prawdziwego piekła na ziemi które zgotowali Polakom naziści, a dokładnie oddziały SS i policja niemiecka pod dowództwem SS-Gruppenführera Heinza Reinefartha, którzy zastosowali się do rozkazu Hitlera, by całkowicie zniszczyć Warszawę i „oczyścić” ją z cywilów.
Wydarzenia historyczne ukazane w książce przyprawiają o dreszcze, a co bardziej wrażliwych czytelników mogą doprowadzić do łez. Mamy tu naprawdę brutalne i bestialskie sceny, jak masowe egzekucje, gwałty na dzieciach czy podpalanie ofiar. Przykładów jest wiele i wszystkie są przerażające. Rzeź Woli pozostaje zbrodnią nierozliczoną, za którą nikt nie poniósł odpowiedzialność czy kary za to, co stało się z tą dzielnicą Warszawą oraz jej mieszkańcami.
Najlepszym tego przykładem jest postać wspomnianego wyżej Heinza Reinefartha, którego finalnie nie skazano z braku dowodów …., a który w 1951r. został burmistrzem miasta Westerland na wyspie Sylt i wiódł spokojny żywot nie będąc właściwie osądzonym za swoją zbrodniczą działalność w czasie wojny.
Pomimo, że książka nie należy do gatunku „łatwych i przyjemnych” i wywołuje skrajne emocje ze względu na przerażające i przejmujące treści, to zachęcam do zapoznania się z jej przekazem, by uświadomić sobie ten ważny element historii naszego kraju.

Rzeź Woli to propozycja dla czytelników o mocnych nerwach, którzy są na tyle wytrzymali, by udźwignąć fakty zawarte w tej książce.
Autor opowiada o wydarzeniach które miały miejsce w czasie powstania warszawskiego między 5 a 12 sierpnia 1944 roku. Zabiera nas do prawdziwego piekła na ziemi które zgotowali Polakom naziści, a dokładnie oddziały SS i policja niemiecka pod...

Napisana łatwym językiem, a co najważniejsze: nie trzeba posiadać szerszej wiedzy historycznej z zakresu 2WŚ, żeby zrozumieć jej treść. ważna lektura uzupełniająca wiedzę każdego studiującego historię PW44

Napisana łatwym językiem, a co najważniejsze: nie trzeba posiadać szerszej wiedzy historycznej z zakresu 2WŚ, żeby zrozumieć jej treść. ważna lektura uzupełniająca wiedzę każdego studiującego historię PW44

Znakomicie udokumentowane ludobójstwo dokonane przez Niemców i ich przyjaciół

Znakomicie udokumentowane ludobójstwo dokonane przez Niemców i ich przyjaciół

Bardzo polecam!

Bardzo polecam!

To nie sen, czy scenariusz filmu grozy. To zdarzyło się naprawdę. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. w zachodniej części Warszawy, na Woli, wykonując krwawy rozkaz Hitlera i Himmlera, Niemcy w ciągu kilku dni wymordowali około 50 tysięcy Polaków. Ofiarami niemieckiej zbrodni ludobójstwa byli cywile, najczęściej kobiety, dzieci i starcy. Rzeź Woli to zbrodnia bez precedensu. Można ją porównać jedynie z niemiecką eksterminacją Żydów lub ukraińskimi mordami Polaków na Wołyniu. Ale kiedy to wstrząsające wydarzenie umiejscowimy (jedna dzielnica),określimy czasowo (zaledwie kilka dni) i spróbujemy zliczyć ofiary (około 50 tys.),zauważymy, że niemieckie ludobójstwo na warszawskiej Woli nie ma sobie równych w historii II wojny światowej.
W Rzezi Woli. Zbrodni nierozliczonej autor zadaje szereg pytań. Są to pytania o sens wybuchu Powstania Warszawskiego, o możliwości obrony ludności Woli przez AK, o powojennym rozliczeniu niemieckiej zbrodni, która chyba rozmyła się w hekatombie drugowojennych ofiar. Piotr Gursztyn porusza też temat wiecznej traumy tych, którzy przeżyli.
Jakież niebywale okropne przeżycia musieli przejść świadkowie Rzezi Woli, kiedy to po wielu, wielu latach boją się, gdy tylko słyszą język niemiecki?
Rozpracowując mechanizm niemieckiej zbrodni autor dochodzi do interesujących wniosków. Udowadnia np., że gros mordów na cywilach Woli dokonali nie kryminaliści z brygady SS Dirlewangera, czy Azerowie ze 111 pułku SS (jedni i drudzy mordowali, ale głównie walczyli z Powstańcami, spychając polską obronę w stronę Starówki i Śródmieścia),również nie Rosjanie i Ukraińcy z brygady SS RONA (ci działali na Ochocie, zajmując się głównie grabieżami i gwałtami, niemniej zamordowali 10 tys. ludzi). Rzeź Polaków w zachodniej dzielnicy naszej stolicy była w głównej mierze dziełem niemieckich policjantów i żandarmów (mężczyźni o średniej wieku 40 lat),oddelegowanych z Kraju Warty (Poznań, Łódź),do „zabezpieczenia zaplecza” niemieckim wojskom walczącym z AK w Warszawie.
Praca Piotra Gursztyna to świadectwo tamtych tragicznych zajść sprzed 70. lat. Praca, która nie pozwoli zapomnieć o niemieckiej zbrodni dokonanej na bezbronnych niewinnych cywilach. Opowieść, która uświadomi nam, że to nierozliczona zagłada Polaków, za którą nikt nie poniósł najmniejszej nawet kary. Książka, choć opowiada o tragicznych wydarzeniach, jest bardzo potrzebna, aby uzmysłowić sobie skalę tej niemieckiej zbrodni ludobójstwa.
(https://historia.org.pl/2015/09/20/rzez-woli-zbrodnia-nierozliczona-p-gursztyn-recenzja/)

To nie sen, czy scenariusz filmu grozy. To zdarzyło się naprawdę. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. w zachodniej części Warszawy, na Woli, wykonując krwawy rozkaz Hitlera i Himmlera, Niemcy w ciągu kilku dni wymordowali około 50 tysięcy Polaków. Ofiarami niemieckiej zbrodni ludobójstwa byli cywile, najczęściej kobiety, dzieci i starcy. Rzeź Woli to zbrodnia bez...

Mocna rzecz, ze względów oczywistych ciężka w lekturze, ale warto. Wyrazy uznania dla autora za zebranie tego w jedną całość i zmierzenie się z tematem

Mocna rzecz, ze względów oczywistych ciężka w lekturze, ale warto. Wyrazy uznania dla autora za zebranie tego w jedną całość i zmierzenie się z tematem

35/2023

Już jutro przypada 79 rocznica apogeum niemieckiego ludobójstwa na Woli. Z tej okazji postanowiłem przeczytać monografię Piotra Gursztyna o tym wydarzeniu.

Nie jestem specjalnie wrażliwym odbiorcą. Przeczytałem masę książek i artykułów o Holocauście, o sowieckich łagrach, o japońskich zbrodniach podczas II wojny światowej, o ludobójstwie w Rwandzie czy belgijskim Kongo. Jednak ta książka naprawdę mną wstrząnęła. Może dlatego, że Warszawę mam na wyciągnięcie ręki. Często nie zdajemy sobie sprawy chodząc ulicami stolicy jakie dantejskie sceny działy się w tym mieście 79 lat temu.

A nie mamy świadomości, ponieważ przez lata komunizmu ten temat był traktowany po macoszemu. Nie był zakazany, ale nikomu specjalnie nie zależało, żeby czcić pamięć pomordowanych lub poważniej ścigać zbrodniarzy. Mordy stały gdzieś w cieniu Powstania Warszawskiego. Autor zebrał setki świadectw naocznych świadków tych strasznych wydarzeń. Ludzi, którzy mieli tyle szczęścia, że uszli żywo z tego brutalnego ludobójstwa i mogli dać świadectwo zezwierzęcenia (zawsze mam problem z tym sformułowaniem, ponieważ uważam zwierzęta za niedościgły wzór wierności i dobroci serca) okupantów. Jest to bardzo potrzebna i ważna pozycja.

Jest to też także lektura ciężka z tego powodu, że rzeź była skutkiem fatalnej kalkulacji politycznej Polskiego Państwach Podziemnego o wybuchu Powstania Warszawskiego. Cenę za mżonkę o witaniu Armi Czerwonej przez AK jako gospodarze Warszawy przyszło zapłacić kilkudziesięciu tysiącom niewinnych ludzi. Ludzi, którzy nie mieli z Powstaniem nic wspólnego.

Książka jest tak bolesna także z tego powodu, że my z perspektywy 79 lat wiemy, że główni odpowiedzialni za tę wydarzenia nie ponieśli konsekwencji.
Jeden z głównych inicjatorów ludobójstwa — Heinz Reinefarth po wojnie rozpoczął błyskotliwą karierę polityczną w RFN. W latach 1951-1967 był burmistrzem miasteczka Westerland na wyspie Sylt w Szlezwiku-Holsztynie oraz w latach 1958-1967 był posłem do Landtagu (parlamentu) tego kraju związkowego.

„Rzeź Woli” jest bardzo ciekawą książką, której lektura nie męczy. Jedynie skala brutalności wylewającej się z kart może czytelnika przytłaczać.

Mój jedyny malutki zarzut dotyczący tej publika ji to, że w kilku miejscach świadkowie określają wschodnich kolaborantów Niemców mianem „własowców” i autor nie prostuje tych błędnych stwierdzeń. ROA (Rosyjska Armia Wyzwoleńcza) Andrieja Własowa, czyli popularni własowcy nie uczestniczyli w tłumieniu Powstania. Wschodni kolaboranci mordujący na Woli i Ochocie, to była RONA (Rosyjska Armia Ludowo Wyzwoleńcza) Bronisława Kamińskiego. Jest to bardzo popularny w historiografii błąd. Dlatego warto podkreślać, że Andriej Własow i jego formacja nie miał nic wspólnego z tłumieniem Powstania Warszawskiego. W tym wypadku jedna litera robi bardzo wielkie wrażenie. Poniekąd jest to komunistyczna naleciałość, kiedy to Andriej Własow był oskarżany o wszystkie możliwe zbrodnie, jako wróg numer 1 za swoją kolaborację z Niemcami, czym upokorzył samego Stalina, który jeszcze w 1942 roku, na kilka miesięcy przed wzięciem Własowa do niewoli nagrodził go drugi raz Orderem Lenina (pierwszy otrzymał kilka miesięcy wcześniej za obronę Kijowa).

35/2023

Już jutro przypada 79 rocznica apogeum niemieckiego ludobójstwa na Woli. Z tej okazji postanowiłem przeczytać monografię Piotra Gursztyna o tym wydarzeniu.

Nie jestem specjalnie wrażliwym odbiorcą. Przeczytałem masę książek i artykułów o Holocauście, o sowieckich łagrach, o japońskich zbrodniach podczas II wojny światowej, o ludobójstwie w Rwandzie czy belgijskim...

Wstrząsająca skala tragedii, a przeciętny Polak, czy nawet mieszkanie Warszawy, wie o niej prawie lub wcale nic. Trudno się czyta o okropnościach, które działy się na ulicach, którymi codziennie się przemieszczam, ale to potrzebna wiedza.

Wstrząsająca skala tragedii, a przeciętny Polak, czy nawet mieszkanie Warszawy, wie o niej prawie lub wcale nic. Trudno się czyta o okropnościach, które działy się na ulicach, którymi codziennie się przemieszczam, ale to potrzebna wiedza.

Przerażające wydarzenia które miały miejsce w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku na Warszawskiej woli do dziś budzą grozę niedowierzanie i nie chcą zmieścić się w paliwo pojmowaniu tego co człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi tylko dla i wymyślonych idei i zbrodniczych celu

Przerażające wydarzenia które miały miejsce w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku na Warszawskiej woli do dziś budzą grozę niedowierzanie i nie chcą zmieścić się w paliwo pojmowaniu tego co człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi tylko dla i wymyślonych idei i zbrodniczych celu