Budda na dobranoc.Pełne miłości i mądrości opowiadania dla dzieci, by zapewnić im zabawę, oświecenie i inspirację.

Tym razem opowiem o książce, po którą sięgnęłam gdyż bardzo spodobała mi się jej okładka. Co prawda nie często kieruję się wyglądem zewnętrznym lektury, no ale jak tu oprzeć się tak uroczym i sympatycznym małym myszkom? Publikacja nosi tytuł „Przygody leśnej rodziny”, i opowiada właśnie o przygodach tych maleńkich zwierzaków. Bohaterami książki jest rodzeństwo Jaś i Kasia. Wraz z rodzicami mieszkają w domu w drzewie. Poznajemy ich wiosną gdy przyroda budzi się do życia, dzień staje się coraz dłuższy, wokół robi się zielono a na łące zakwitają pierwsze kwiaty. Rodzeństwo jest ciekawe świata i chętnie bawi się na zewnątrz. Pewnego razu dzieci postanawiają wspólnie nazbierać kwiatów dla mamy. Nie podoba się to innym mieszkańcom łąki, nie bardzo pochwalają również ten pomysł rodzice. Mimo dobrych chęci niespodzianka nie udaje się a wręcz doprowadza do wypadku Kasi. Potrzebny jest lekarz… Sięgnijcie po tę uroczą opowiastkę i przekonajcie się jak potoczy się ona dalej i na jakie jeszcze pomysły wpadnie ta dwójka, powiem tylko, że nudno nie będzie ;) Opowieść o mysiej rodzinie napisana jest wierszem, który bardzo fajnie się czyta. Tekst jest prosty i nie ma go zbyt wiele na jednej stornie. Historyjki, a jest ich łącznie sześć (Święto wiosny, Wypadek Kasi, Jaś – bohater, Najlepsze z ciast, Latająca mysz, Pierwsza miłość),są rewelacyjne, a przygody małych myszek wciągające, czasem niebezpieczne, czasem zabawne innym razem pouczające, zawsze jednak czyta się je z dużą uwagą i ciekawością. Autorka przedstawiła tutaj maluchom zwyczajną rodzinę. Dzieci jak to dzieci czasami psocą, są żywiołowe i uwielbiają się bawić. Rodzice natomiast starają się wpoić im właściwe zasady, zawsze są przy nich i kochają bezgranicznie. Oczywiście muszę w tym miejscu również wspomnieć o wspaniałych ilustracjach Carlosa Busquetsa. Są one bajecznie kolorowe, niezwykle urokliwe i naprawdę miło się na nie patrzy. Moim maluchom taka lektura sprawiła wielką radość. Z tego co widzę same nawet zaglądają do książeczki, oglądają obrazki. Widać, że im się podobają i ogromnie mnie to cieszy bo już nawet kilkukrotnie wysłuchały niektórych opowiastek, które przecież także są świetne. Nie wątpię, że po tę lekturę sięgniemy jeszcze wiele razy. Polecam ;) http://testowanieartdzieciece.blogspot.com/

Pewnego dnia w dżungli zrobiło się jakoś mniej kwiatów, rodzina kolibrów nie miała co jeść i tata zdecydował, że odlatują szukać nowego domu. Frunno chciał zostać w swoim domu, próbował przekonać tatę, że wszystko będzie dobrze, bo został jeszcze jeden kwiat, jednak on już zdecydował. Frunno pełen nadziei został w dżungli, ale stało się coś strasznego.. Ostatni kwiat opadł a Frunno zaczął tracić swój kolor piór i kiedy próbował wzbić się w powietrze spadł bez si na podłoże wprost pod koparkę. Kolejnego dnia nad ranem stała się rzecz niemożliwa, cała rodzina koliberka ruszyła mu na pomoc i pewien chłopiec - to on ocalił Frunna, bo dzieci mają genialne pomysły! Chcecie zobaczyć jak tego dokonał? Koniecznie sięgnijcie po tę książkę! 😊 Mały błękit to piękna książka z cudownymi ilustracjami i przesłaniem❤️

Dobra opowieść jest dobra na chorobę i zwiększa odporność - to moja prywatna teoria. "Lądowanie rinowirusów" oprócz tego, że opowiada o tym, co dzieje się w zaatakowanym przez wirusy organizmie, zachęca także do mycia rąk, a to na pewno wpływa na dziecięcą odporność. Historia Kajtka, który się przeziębił, tak jak wiele innych dzieci, to fabularyzowana opowieść o wirusach i układzie odpornościowym. Skojarzenia z "Było sobie życie" są nieuchronne, ale wykonanie całkiem inne, a wirusy Ignacego Czwartosa przypominają stwory z innej planety. Warto! Inna wersja recenzji: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2016/02/21/wirusy-i-limfocyty-czyli-co-sie-dzieje-gdy-dopada-nas-przeziebienie/

Ponowne wydanie wybranych wierszy i bajek Jana Brzechwy. Znajdują się tu Baśń o stalowym jeżu, Szelmostwa lisa Witalisa, Pchła Szachrajka i krótsze wiersze np. Kaczka Dziwaczka. Każda z części książki została zilustrowana przez innego artystę w innym stylu. Ilustracje są bardzo ładne, mnie najbardziej spodobały się te autorstwa Katarzyny Nowowiejskiej do Szelmostw lisa Witalisa. Mój syn jeszcze jest za mały, by ocenić obrazki samodzielnie i wyrazić swoje opinie. Przekonam się za kilka miesięcy, czy książka ta przypadła mu do gustu. Trudno jest oceniać utwory Brzechwy, na których wychowują się kolejne pokolenia dzieci. Mnie samej nasunęła się taka refleksja, że bajki te zaczynają się miejscami robić trochę trudne do zrozumienia dla młodego współczesnego odbiorcy. Czytający dzieciom rodzic może będzie musiał się czasem trochę potrudzić, by wyjaśnić dziatwie znaczenie słów, które już dziś używane są rzadko, bo na przykład nie używa się już jakichś sprzętów.

Książka dla dzieci o trudnej emocji. Bardzo ciekawy sposób ukazana jest złość, co może ją wywoływać, jak sobie z nią radzić. Pokazuje, że trudne emocje też są ważne w życiu każdego człowieka. Myślę, że może być ciekawą lekturą dla rodziców i wychowawców, by oswajać dziecko ze złością.

Ta książeczka przypominała mi troszeczkę „Zwierzaki i zioła”, ale nieco inaczej ją odebrałam. Tym razem nie przeżyłam żadnej „nostalgicznej burzy”, choć trzeba przyznać, że był to sympatyczny zbiór wierszyków. Wszystkie luźnie się ze sobą łączyły, zupełnie jakby dotyczyły jednego, konkretnego ogródka. Oczywiście był to uroczy ogródek, kolorowy ogródek i może trochę chaotyczny ogródek. Nie można też zapomnieć o pięknych ilustracjach pani Marii Orłowskiej-Gabryś, które przypadły mi tak do gustu, że powędrowały na tapetę w moim telefonie.

Jako pełnoetatowa mama dwóch dziewczyn dziś chciałabym krótko opowiedzieć Wam o książeczce, która może się przydać, gdy w pokoju Waszej pociechy zacznie straszyć ;) Królewna Lenka niczego się nie bała ... nie bała się, do dnia, w którym wraz z kolegami zaczęła bawić się w wymyślanie najstraszniejszych potworów. Gdy dzień się skończył i położyła się spać, wyobraźnia zaczęła jej podpowiadać, że w pokoju zamieszkał straszny potwór. Lenka zwalczyłaby w sobie tak nierealne obawy, ale nagle usłyszała dziwny dźwięk, który mógł z siebie wydać tylko potwór! Nie jedno dziecko boi się samo spać. W ciemnym pokoju, nagle wszystko się przecież zmienia i nawet pluszaki potrafią przestraszyć. Do tego w ciszy słychać przerażające dźwięki, których nie da się wytłumaczyć ... Książeczka "Królewna Lenka przegania strachy" pokazuje, że to co w ciemnościach wydaje się straszne, w rzeczywistości łatwo jest wytłumaczyć. Wystarczy zapalić światło. Książka ta, pokazuje również, że bać się to żaden wstyd, bo przecież nawet dzielna królewna, która niczego się nie boi, przestraszyła się małego świerszcza. Książeczkę polecam nie tylko jako lekturę dla maluchów bojących się ciemności i widzących w niej straszydła, ale również zapobiegawczo dla wszystkich dzieci. Ilustracje możecie zobaczyć na moim blogu, zapraszam http://yllla-cowgowiepiszczy.blogspot.com/2016/02/krolewna-lenka-przegania-strachy-krella.html

To książka dla troszkę starszych dzieci - taka zabawa w słowa. Małgorzata Strzałkowska jest mistrzynią słowa, rymów i ilustracji-kolaży - wyklejanych we wtorki, (niektóre kartki także we czwartki i wedle ochoty również w soboty). Wystarczyło przeczytać pierwszą stronę, by ulec magii naszego języka. BĄK Spadł bąk / na strąk, / a strąk / na pąk. / Pękł pąk, / pękł strąk, / a bąk się zląkł. / Ten wierszyk właśnie oczarował mnie (zaczarował???). Tytułowe wierszyki mogą faktycznie połamać język - a dzieci dzięki temu poznają nieograniczone możliwości naszego języka polskiego, który jak się okazuje, stanowi nie tylko narzędzie do porozumiewania się, ale też do zabawy na najwyższym poziomie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich rymowanek, rozwijają słownictwo - autorka nie unika trudnych wyrazów - huczek, cietrzew, bzyg, szarawary, trznadel, sfora - i wiele innych - a na końcu książki objaśnia je w specjalnie opracowanym słowniczku - co jest pomocne, bo sama nie znałam kilku - np. piegża czy oczernet, a wiem z doświadczenia, że dzieci zapytają się o wszystko.

Piękna książka z wierszami o kotach, z pokaźnym wstępem napisanym prozą . Jak to się zaczęło… Twarda oprawa. Format większy. Czcionka wyrazista, biała lub czarna, w zależności od tła. Zilustrowana przez Iwonę Całą. Mieliśmy cały szereg książeczek o charakterystycznych kolażach z kotami u państwa Pawlaków, a tu spotykamy coś równie pięknego jak u nich. Też są kocie kolaże ze skrawków filcu i innych materiałów, kawałki ściereczek, obrusów, dywaników, koronek, firanek itp. Powiedzcie sami , jak tu się nie zachwycać z wrażenia. Jest czym, jest. Książka zaczyna się prozą – wspomnienia z urlopu z Mazur. Pani Agnieszka opowiada historię kociąt rasy ,,dachowiec mazurski''. Opisuje wszystko od dnia przybycia ich mamy z pięcioma maluszkami. Są buraski i biało-czarne. Część znalazła domy za pomocą wici , które ruszyły w świat w ich poszukiwaniu. Dwa kiciachy zostały prawie umyślnie u autorki, która miała już psa labradora. Z kolei przechodzimy do części artystycznej poezji. Pani Agnieszka przy pomocy wierszy dokumentowała zachowanie kotków po powrocie do domu, ich układy z psem i byt codzienny. Powstały piękne przepojone miłością wierszyki, które już sami przeczytacie. ,, Znów się więc uśmiechać staram i przestaję zrzędzić zaraz, nie wypada wszak się wściekać, burczeć, warczeć i narzekać, gdy są blisko dwa koty i psisko’’. Na tym jednak się nie skończyło , gdyż następnego roku pani Agnieszka pojechała również na Mazury. Jaka nowa kocia przygoda ją spotkała? Przeczytajcie sami. Na końcu znajdziecie piękne kolorowe fotografie kotków i pieska. Wszystko zdarzyło się naprawdę. Polecam dla kociarzy z krwi i kości , a nie takich co kochają koty w przelocie na płocie. Czytajcie po cichu dorośli , a na głos dzieciom. Doceńcie wysiłek autora bez zbędnej krytyki. POLECAM!

Cudowna książeczka dla dzieci. Dzięki sympatycznej rodzinie Wafelków, dzieci poznają zasady dobrego wychowania oraz bezpieczeństwa. Forma króciutkich opowiadań okraszona humorystycznymi ilustracjami na pewno zaspokoi ciekawość każdego młodego umysłu. Stuprocentowo polecam :)

Dzisiaj przedstawiam Wam książkę, którą mimo braku zadań do rozwiązywania, spokojnie można by nazwać edukacyjną. Nie miałam pojęcia, że na czterdziestu sześciu stronach bajki da się przemycić tyle wiedzy o świecie, a nawet…o zjawiskach fonetycznych! Ale wszystko po kolei, zacznijmy od początku. Fabuła. Poznajcie Ignacego, małego jeżyka, który zapragnął odnaleźć kogoś, kto zostanie jego przyjacielem. Ale takim prawdziwym. Pewnego dnia, po wielu godzinach bezowocnych poszukiwań, na jego drodze stanął…jerzyk! Niby brzmią tak samo, ale przecież wyglądają zupełnie inaczej – jeden cały w igłach, drugi opierzony. Jak to możliwe? I przede wszystkim, czy taka przyjaźń może się udać? Zwłaszcza, gdy na jej drodze stanie tęsknota za bliskimi, którzy…wyemigrowali do ciepłych krajów? Emocjonalność. Samotność i poszukiwanie prawdziwej przyjaźni to temat ponadczasowy i uniwersalny, jeśli chodzi o grupę docelową odbiorców. Nie ma tu ograniczeń związanych z płcią ani wiekiem. Zagadnienie to zawsze wzbudza u Czytelnika wiele emocji, chyba dlatego, że wszyscy – mniej lub bardziej tego świadomi – boimy się samotności i marzymy o kimś, kto stałby się naszą bratnią duszą. Duży ładunek emocjonalny to coś, co bardzo cenię i uważam wręcz za niezbędne w utworach dla dzieci. Urozmaicona forma. Historia pisana jest tekstem ciągłym, ale podzielonym na rozdziały, dzięki czemu będzie idealna także do czytania na dobranoc, kiedy można skończyć po jednym, dwóch, trzech rozdziałach z obietnicą, że jutro się do niej wróci, a dziecię nie odniesie wrażenia, że urywa się myśl w samym jej środku. Ponadto opowieść jest przeplatana fragmentami wierszowanymi z mnóstwem rymów. I z dziećmi starszymi można już podjąć ten temat, pokazując je na konkretnych przykładach, na materiale, który będzie dla nich atrakcyjny. Homofonia. Brzmi skomplikowanie, ale w praktyce to dość proste. Jeżyk czy jerzyk? Jak to w końcu zapisać poprawnie? Dzięki naszym bohaterom można pokazać starszym pociechom, że niektóre wyrazy, chociaż brzmią tak samo, są pisane inaczej i mają inne znaczenie. Afryka dzika. Przygody Ignacego i Dzióbka nie kończą się w polskim lesie. W pewnym momencie przenoszą się oni na inny, egzotyczny wręcz kontynent, a my dzięki temu możemy poznać na przykład zwierzęta żyjące w Afryce! Tak, wiem – w drugiej części recenzji uaktywnił się we mnie nauczyciel, którym jestem z zawodu. Ale musiałam – wartość poznawcza tej książki jest tak duża, że warto o tym napisać. Publikacja zdecydowanie warta polecenia. Taka, która posłuży młodszym, skupionym na ciekawej historii oraz trochę starszym, z którymi będzie już można poruszyć tematy edukacyjne. zaczytana.com.pl

Piękna, artystyczna książka dla dzieci i dorosłych, kochających koty. Twarda oprawa. Format większy. Wielkie litery , pisane różnym stylem. Czcionka czarna lub biała w zależności od tła. Napisała i zilustrowała Ewa Kozyra-Pawlak. Z daleka rozpozna się jej kolaże ze ścinków materiałów i innych dodatków. Znamy już państwa Pawlaków od strony atlasów zwierząt. I tym razem kto kocha koty i kunszt sztuki nie zawiedzie się. Specjalnie podkreślam, że jeżeli komuś obojętne są koty i tylko tak sobie nabędzie książeczkę jako pierwszą lepszą dla dziecka , to niech tego nie robi. Na pięknie artystycznym i na kotach trzeba się poznać i kochać bezgranicznie jedno i drugie. Pełno humoru dodatkowo w tej historyjce. Cudowne arcydzieło. Opowieść prawdziwa, udokumentowana na końcu kolorowymi zdjęciami. Kot naprawdę istnieje , a przy tym również inne zwierzątka. Psów i innych kotów też jest cała chmara. Ile serca autorka włożyła w te wycinanki z materiałów! Sama opowieść jest prosta, ale wiadomo o co chodzi dla kociarza. Dowcipnie pokazano królestwo kota, gdzie je, bawi się, poluje, śpi. Czuje się władcą i zarządcą domu. Jest ważny dla ,,swych poddanych’’. Uśmiejecie się. Zapatrzycie w te wszystkie cudeńka i zatopicie bez granic , w tym co Pani Ewa przygotowała. Cudo! Polecam!

Ogólnie odbieram tę książkę pozytywnie za wartości jakie sobą przekazuje. Jednak nie uważam, aby była odpowiednia dla dzieci, zwłaszcza tych mniejszych. Jest niezrozumiała, dużo trzeba wyjaśniać, a w dodatku rysunki nie wydają się atrakcyjne poprzez zniekształcenia. Cieszę się, że pojawiają się takie nowości w literaturze, które propagują empatię do zwierząt i naszej Ziemi. Doceniam.

Pierwsze dni w przedszkolu bywają bardzo trudne - zarówno dla dziecka, jak i rodzica. W takim czasie warto delikatnie oswajać przedszkolaka z nową rzeczywistością, na przykład sięgając po pomocne lektury, jak właśnie "Nie ma jak w przedszkolu". Jacek dopiero rozpoczyna swoją przygodę z przedszkolem, ale już chętnie dzieli się swoimi przemyśleniami z małymi czytelnikami. Dzieci mogą utożsamić się z chłopcem, jednocześnie dowiadując się, że przedszkole nie jest takie straszne, a wręcz przeciwnie - oferuje naprawdę wiele dobrego.

Każdy,niezależnie od wieku, ma swoje słabości i obawy. Borykamy się z nimi w codziennym życiu, bo zdarza się,że dopadają nas w najbardziej niespodziewanym momencie. Opowieści, które przeczytałam i słuchałam pozwalają się oswoić z niektórymi z naszych strachów. Język i okoliczności zdarzeń są dostępne i bliskie czytelnikowi, choć na pozór przewidywalne w zakończeniu.

Kupiłem dla wspaniałych ilustracji Anny Gensler - cud miód. Historyjka lepsza, niż w Przygody Słonia. Może nie każda mama taką by opowiedziała... Reszta wad bez zmian: ilustracje generalnie do połowy książki, druga połowa to niby sztuka teatralna, parę powtórzonych ilustracji, kilka postaci do wycięcia i naklejenia na patyczki. Wolałbym jedną porządną grubą książkę z kilkoma, kilkunastoma takimi opowiadaniami, wyglądającą jak np. Budda na dobranoc.

puszczam oko wszystkim miłosnikom strasznych opowieści przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Oto "Śląskie opowieści z dreszczykiem". 40 historii gdzie groza i horror przeplata się z dawnymi przesądami i wierzeniami. Większość opowiadań ukazała się w 1926 roku w "Górnoślaskich opowieściach" i "Opowieściach ze Śląska", pozostała część to bajurki z okresu kilkunastu lat, bo jak sami autorzy mówią, wyobraznia jest żywa i twórcza. Nie ma tu żadnych bogatych opisów a jedynie suche fakty i historie opisane tak jakbyście słuchali tego przy ognisku w letną noc. Przez niektóre płynie morał "bądz dobry bo jak nie to cie ktoś na górze ukaże", przy innych można się bać a czasem można się dowiedzieć jak na przykład zabić utopca. Polecam.