The Wedding of Antanasia Jessica Packwood and Lucius Valeriu Vladescu

W końcu znalazłam książkę, w której narracja jest opowiadana z perspektywy chłopaka, a nie tylko nastolatki! To już samo w sobie jest plusem. Ponadto fabuła ciekawie przedstawia odwieczny konflikt anioły vs. demony, gdzie dobro wcale nie ma koloru bieli a zło czerni. Świat wykreowany przez autorkę jest świeży i niepowtarzalny. Czyta się szybko i przyjemnie. A Noaha jest moim cichym zwycięzcą ponad wszystko.

Taka mocna 8. Podobało mi się, bardziej niż pierwsza cześć, aczkolwiek myślałam, że będzie to zwykła kontynuacja historii Violet, a mamy tutaj właściwie opowieść Róży. Od jej poznania z Fallonem, przez poznanie przepowiedni, aż do przemiany Violet w wampira. Fajnie, aczkolwiek, mogła to być historia dodatkowa, jak w "Rywalkach", są te dodatkowe mini części. Jednakże autorka tak napisała i nie żałuję, że przeczytałam. Cieszę się, że tym razem nikt tutaj nie chichotał, aczkolwiek czerwienienie się na twarzy było dość częste. Styl pisania również się poprawił, jakby autorka sama dojrzała, szkoda tylko, że nie dojrzała, aby napisać kolejne części. Szukałam w zakamarkach internetu, i miały być kolejne tomy, ale coś nie wyszło, chyba z powodów zdrowotnych. Szkoda, bo nie lubię, gdy historia gdzieś się urywa, a ewidentnie ma być ciąg dalszy, przepowiednia mówi o dziewięciu bohaterkach, a poznaliśmy tylko dwie. Szkoda, bo potencjał był. W zasadzie, to można tą cześć przeczytać bez "Kolacji z wampirem".

Pierwszy raz przeczytałam tą książkę, gdy miałam około trzynaście lat i od razu się zakochałam. Typowa historia zaczynająca się od nienawiści do miłości. Wracałam do tej książki później wiele razy i za każdym razem moja opinia się lekko zmieniała. Gdy dorosłam zauważyłam wiele toksycznych zachowań, których wcześniej nie zauważałam. Kaspar, którego uważałam za cud natury, okazał się być tego przeciwieństwem. Ogólnie rzecz biorąc nie jest to zła książka w moim mniemaniu, ale na pewno też nie najlepsza. Mam do niej pewny sentyment i może gdybym przeczytała ją teraz poraz pierwszy dałabym niższą ocenę.

Drugi i ostatni tom cyklu "Poza czasem". Michelle Windsor próbuje pogodzić się z tym, że Philip i ona nie są już razem. Jednak chłopak jest w jej szkole i w jej czasie, tylko że jej nie pamięta. Michele jest tym zasmucona, ale nie ma czasu na zmartwienia, kiedy dowiaduje się, że Rebecca próbują ją dopaść. Michele postanawia stawić jej czoła. Natomiast Michele podróżuje w czasie i dostaje od Philipa nuty, które mogą przywołać mu wspomnienia. Michele próbuje zbliżyć się do Philipa, by przypomnieć mu to co było między nami. Jest zazdrosna o Kayę, której podoba się Philip. Michele i Philip tańczą na balu i zaczynają podróż w czasie. Ich relacje się zmieniają i pozostaje im tylko pokonać Rebeccę, która nie spocznie dopóki nie zabije Michele. Ta część nie jest zła, ale pierwsza była zdecydowanie lepsza. Zakończenie mnie zaskoczyło, nie tego się spodziewałam... Podobał mi się wątek podróży w czasie, tajemnice i intrygi... Po pierwszym tomie było oczywiste, że będzie kontynuacja, ale ja nie miałabym nic przeciwko gdyby powstał trzeci tom.

Książka bardzo fajna. Podobało mi się ile mało ważnych wątków okazywały się później wykorzystane w historii i odkrywaniu tajemnic. Książka pięknie pokazuje, że miłość to nie tylko ,,motyle w brzuchu", ale też troska o drugą osobę i wielkie poświęcenie. Idealna dla osób, które lubią klimaty przełomu XIX/XX w. i wątek podróży w czasie. Chciałam dodać, że jedyne co, to dla mnie historia była jakby niedokończona, ale przed chwilą zobaczyłam, że jest kontynuacja 🤣 Polecam❤️

„Dotyk Gwen Frost”, czyli książka, będąca najlepszym przykładem na poprawność stwierdzenia „nie oceniaj książki po okładce”, która moim zdaniem jest naprawdę paskudna. Nie oszukujmy się, wygląda jak bardzo słaby erotyk. Historia jest Pokochałam tę książkę kilka lat temu i miałam wielkie obawy, czy nie zawiodę się, czytając ją ponownie. Na szczęście okazały się one całkowicie niesłuszne i pokochałam tę historię na nowo. Główna bohaterka, Gwen, jest w pewnym stopniu wyrzutkiem w nowej szkole, ponieważ czuje, że tam nie pasuje. Bo co takiego dziewczyna widząca przeszłość może robić w szkole dla wojowników, obdarzonych nadprzyrodzoną siłą, szybkością, czy talentem do walki? Okazuje się, że więcej, niżby się mogło wydawać. Jednym ze słabszych punktów tej książki stanowi wątek romantyczny. „Akademia mitu” została wydana ponad 10 lat temu i jest on bardzo charakterystyczny dla książek młodzieżowych, wydawanych w tamtym czasie. Mamy grzeczną dziewczynę i niegrzecznego chłopca, który chciałby z nią być, ale nie może, bo jest dla niego za dobra. Na maksa irytujące, ale wiem, że w następnych częściach ulega to zmianie. Za to moim ulubionym wątkiem z tej książki jest przyjaźń Gwen z Daphne. Jest to naprawdę jedno z moich ulubionych enemies to friends w książkach. Chociaż nie nazwała bym ich wrogami, tylko bardziej dwoma dziewczynami, które totalnie nie przejmowały się swoim istnieniem, dopóki splot wydarzeń ich do tego nie zmusił. Ta książka nie jest idealna. Ma sporo błędów językowych, wolno się rozwija i miejscami ma dużo cringe'owych określeń, jednak mimo wszystko uważam ją za naprawdę dobrą rozrywkę i myślę, że spodobała by się fanom „Darów anioła” oraz innych książek z tego okresu.

Podchodziłam do książki sceptycznie, jako że jestem wielką fanką "niezgodnej" i "igrzysk śmierci" a grubość książki trochę mnie odstraszała. Ale niesłusznie- okazało się że książka jest naprawdę fajna. Przeczytałam ją w jeden dzień, bo nie mogłam oderwać się od fabuły i myślenia co będzie dalej. Co dla mnie najważniejsze - główna bohaterka nie jest miękką kluską, która po poznaniu mężczyzny traci wszystkie swoje cechy i skupia się tylko na nim. Przez całą książkę główna bohaterka zachowuje swój pazur i jest silna.

Książka nie należy do tych "wysokich lotów", ale ma coś w sobie, co sprawiło że przeczytałam ją w dwa dni. Plusy: +Lekka +Zwarta, dość płynna akcja +Zabawna (na długo zapamiętam teksty Lucjusza) +Są wampiry! Minusy: -Wampir zachowuje się jak nastolatka(Lucjusz skojarzył mi się z główną bohaterką "Słodkich zmartwień") -Wampiry trudno odróżnić od ludzi - za mało w nich bestii i wampirzych cech -Ludzie wiedzą o wampirach i można o tym przeczytać w internecie(zabójstwo rodziców Lucjusza). Poza tym nie boją się ich, tylko z nimi walczą! Książka była inna niż wszystkie o wampirach, które do tej pory czytałam. Ale czy inne musi być lepsze? Trzeba samemu przeczytać, żeby ocenić. Dla mnie to jednorazowa przygoda, bo za mało jest wampira w wampirze.

Jeśli szukasz idealnej książki na wakacje, w której jednak nie brakuje zwrotów akcji i tajemnic, to właśnie ją znalazłeś. 💡 Nawet jeśli z początku można mieć wrażenie, że "coś takiego już gdzieś się widziało" bądź że "taki motyw chyba pojawił się już w którejś książce", to kilka rozdziałów wystarczy, by odrzucić takie przekonania. ✅ Jest mitologia, ale zupełnie nie taka, z jakimi spotykałam się dotychczas. ✅ Jest wątek romantyczny, ale nie zdąży nawet dojść do momentu w relacji, w której powoli zaczyna irytować. ✅ Jest przemiana głównej bohaterki, choć daleko jej od sztampowej metamorfozy z brzydkiego kaczątka w łabędzia. ✅ I w końcu: jest mafia - bez niej ani Sycylia, ani ta powieść, po prostu nie miałyby racji bytu. Sycylia w "Przebudzeniu Arkadii" to wisienka na tym smakowitym, mitologicznym torcie. Otwierasz książkę i czujesz, że tam jesteś: że odwiedzasz gwarne, sycylisjkie miasteczka, że jedziesz krętą drogą okalaną roślinnością i krajobrazami południowych Włoch. To nie jest tylko tło. To jest najlepsze miejsce akcji, dla akcji, której zdecydowanie dorównuje. Uwielbiam, gdy książka zaskakuje. Możliwe, że właśnie spełnienie tego założenia wymazało część zażaleń, które mogłabym skierować do "Arkadii". Zamiast tego wolę skierować się w stronę drugiego tomu, by móc dalej eksplorować intrygujący, mafijny świat Rosy i Alessandra i razem z nimi szukać odpowiedzi na pytania, za jakimi stoi mistyczna Arkadia. 🐍🐅

Okładka pasuje do pozostałych dwóch tomów, z tym, że tutaj dominuje głównie kolor pomarańczowy i brązowy. Widzimy dziewczynę w sukni oraz morze w tle. Jest matowa w dotyku, nie posiada skrzydełek, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Żałuję jedynie, że są już nie dostępne do kupienia, fajnie by się prezentowała ta seria na półce, aczkolwiek jak widzę jak niektóre osoby sprzedają je na olx bądź vinted, to robi mi się słabo i uważam, że wcale nie potrzebuję jej aż tak na swojej półce. :D Trzecie spotkanie z piórem autorki przebiegło naprawdę dobrze. Czytało mi się ten tom chyba najszybciej, niesamowicie lekko i przyjemnie. Byłam tak zainteresowana, że strony uciekały mi w zawrotnym tempie. I to wina autorki, ale mam teraz taką ochotę odświeżyć sobie mitologię, że już się czaję na wypożyczenie lub zakup mitologii, by móc zaczytać się w tych mitach. Dużo pamiętam ze szkoły, ale fajnie byłoby po prostu odpocząć, czytając, a nie powracając pamięcią do lekcji w szkołach. Przystępne pióro wciąga nas do świata fikcyjnego, który nie ma prawa być naszym. Problemy postaci stają się naszymi problemami, a o swoim życiu zapominamy. Jak dla mnie świetnie, zaczytałam się i nie krzywiłam - mimo iż to fantastyka. Tak, ja nadal nie wierze w to, że przekonałam się do tego gatunku. Helena w tym tomie nieco bardziej przypadła mi do gustu. Co prawda jej zachowanie nie raz irytowało mnie do granic, ale ogólnie rzecz biorąc, chyba z tego tomu najbardziej żywiłam do niej pozytywne odczucia i nie chciałam zatłuc patelnią za słowa czy czyny. Miała przekichane, nie powiem, niemniej jednak wierzyłam, że jakoś sobie poradzi i wcale nie będzie tak źle. Mamy tutaj również postacie z poprzednich tomów, jednak to Lucas porwał moje serducho i to był mój najulubieńszy bohater. Postać, która popełnia mnóstwo błędów, ale jednocześnie czuję drżenie jak o nim myślę, o jego oddaniu... Orion jest też ciekawym bohaterem czy Kasandra - niemniej jednak nie upodobali mi się tak bardzo jak Lucas. Uważam, że bohaterka naprawdę musiała dokładnie przestudiować wydarzenia z mitologii, a to, co opisała wyszło jej rewelacyjnie. Bohaterowie są naprawdę dobrze wykreowani, niczego im nie brakuje i się różnią od siebie. Akcji jest tu co nie miara i na pewno nie uśniecie nad tym tomem. Cieszę się, że mogłam i ja oderwać się pod problemów i rzeczywistości. Żyłam tym, co spotykało bohaterów i czułam nie raz szybsze bicie serca. Niektóre wydarzenia prawie łamały mi serce... NAPRAWDĘ się wkręciłam. Co rusz pisarka zaskakuje nas zwrotami akcji, bo to, co spotyka postacie... ileż można? Niemniej jednak jest to świetna fabuła, moim zdaniem nie brakuje jej niczego i jest dobrze napisana. Reasumując uważam, że jest to świetne zakończenie serii, które ma duże powiązanie z mitologią, dzięki czemu i ja nabrałam do niej ochoty! Postacie dobrze wykreowane, ciągle coś się dzieje, i to takie rzeczy, że momentami nas zatyka. Chwilami mi się również wydawało, że serce przestało mi bić, z bólu i niesprawiedliwości. Niemniej jednak wszystko jest tak przemyślane, by pozbawić nadziei czytelnika... Jest to naprawdę kawał dobrej fantastyki i cieszę się, że miałam okazję tę trylogię poznać i przeżyć te wydarzenia razem z bohaterami. Może nie zmiotły mnie te trzy tomy, ale są dobrze napisane i warte Waszego czasu. POLECAM. Czytaliście tę serię? Recenzowany dziś tytuł został wydany w 2013 roku, więc dosyć dawno. Oczekuje wznowienia! Byłoby miło, bo jednak głównie te części są dostępne tylko w bibliotekach. :(

Taka słabsza wersja "Darów anioła", niczym nie zaskakuje, ale nie czyta się też źle. Standardowa walka dobra ze złem. Ciekawy motyw odradzającej się w nowych wcieleniach bohaterki, relacja romantyczna też niezła, szczególnie ze strony jego (ona była w tej i innych kwestiach całkiem irytująca).

Czytałam tą książkę bardzo dawno temu, pożyczyła mi ją koleżanka. Do tej pory pamiętam, że była to książka dzięki, której zaczęłam moją przygodę z czytaniem. Niestety, nie mogę jej nigdzie znaleźć a bardzo bym chciała posiadać ją w mojej biblioteczce.(Jeśli ktoś wie gdzie mogę ją dostać, to bardzo proszę o info)

Gwen udało się przetrwać spotkanie ze Żniwiarzami. Jednak jej umiejętności jeśli chodzi o walkę są żałośnie słabe, dlatego jej trenerem zostaje seksowny Logan Quinn. Cała szkoła wybiera się do górskiego kurortu, aby odpocząć od ciężkich treningów. Czy jednak Loki i jego zwolennicy dadzą chwilę wytchnienia dziewczynie? Niestety, gdy raz znalazłeś się na celowniku Boga, nic ci już nie pomoże. Moje jedyne zastrzeżenia są takie same, jak w tomie pierwszym - mianowicie powtarzanie niektórych wątków, które już miały miejsce wcześniej po 20 razy w tomie, tak jakbyśmy nie potrafili tego zapamiętać. i niestety ta sytuacja będzie się powtarzać we wszystkich kolejnych częściach.

Uważam, że to jedna z lepszych książek które przeczytałam. Jest to bardzo oryginalny romans, który wciąga tak iż można go przeczytać na raz. Lektura opowiada o tym, że miłość jest ponad wszystko i nic nie może jej przerwać oraz jest a także o tym, że nawet dwie odmienne osoby mogą sie okazać sobie przeznaczone na całe życie.

Uwielbiam zagłębiać się w losy głównej bohaterki tej serii - Allie. Tym razem też się nie zawiodłam. Akademia Cimmeria jest w niebezpieczeństwie. Nathaniel wdraża w życie swoje plany i chce przejąć władzę nad szkołą w podstępny sposób. Uczestnicy Nocnej Szkoły próbują znaleźć szpiega, który pomaga Nathanielowi, jednak on bardzo dobrze się ukrywa. Książka trzymająca w napięciu. Skończyła się nadal nie wyjaśniając wielu spraw, przede wszystkim: kto jest szpiegiem. Nie mogę się doczekać kolejnych części, które niestety nie zostały jeszcze wydane.

Główna bohaterka znajduje się w Podziemiu czyli miejscu pomiędzy piekłem, a ziemią. Poznaje to miejsce i dowiaduje się jakie zasady nim rządzą. Mimo, że jest zauroczona Johnem, czyli władcą tej krainy, nie może zapomnieć o rodzinie i ziemi. Ile razy jeszcze tam wróci, a może zrezygnuje z tego na zawsze? 2 tom trylogii "Porzuceni" jest jeszcze lepszy niż pierwsza część. Jest to mroczna, tajemnicza, a przy okazji romantyczna historia, która łączy w sobie elementy mitologii greckiej. Choć momentami akcja trochę zwalnia, to nadal trzyma w napięciu i sprawia, że nie możemy się do niej oderwać. Autorka świetnie wykreowała bohaterów i sprawiła, że się w nich po prostu zakochujemy. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Można się w niej dosłownie zatracić. Gorąco polecam.

Eureka próbuje odnaleźć się w codzienności po tajemniczym wypadku samochodowym, w którym zginęła jej matka, a ona przeżyła. W jej życiu nie brakuje smutku, mimo to pamięta słowa mamy: "Nigdy, przenigdy nie płacz". Nagle w życiu dziewczyny pojawia się tajemniczy Ander, Eureka dostaje też w spadku po matce niezwykły kamień i książkę w dziwnym języku. Od tamtej pory zaczynają się dziać dziwne rzeczy, a dziewczynie i jej rodzinie grozi niebezpieczeństwo. Czy książka, która opisuje niezwykłą historię może być prawdą? Seria "Upadli" Lauren Kate to jedna z moich ulubionych, a nie mam ich wiele. Z tym większą ochotą zajrzałam do kolejnej historii napisaną przez tę autorkę - "Łza". Historia Eureki i Andera to coś nowego, z takich fantasy jeszcze się nie spotkałam, ale było to ciekawe doświadczenie. Mimo, że w książce nie działo się tak dużo, jak oczekiwałam i powieść w którymś momencie była dość przewidywalna, to przyjemnie czytało się ją aż do końca. Wszystkie wątki są spójne, postaci dość interesujące, historia miłosna ciekawa, a rodzaj fantasy intrygujący. Na pewno zajrzę do kolejnej części.

Okay, opowiem Wam historię, jak przez przypadek natknęłam się na historię którą czytałam 8 (!!) lat temu, jeszcze w gimnazjum, wypożyczoną z biblioteki miejskiej (również przez przypadek xd - polski tytuł to "Ciemność przed świtem" i jest tylko pierwszy tom przetłumaczony) biorąc pod uwagę, z jakim teraz tekstem pracuję, czytam wszystko jak leci z wampirami, więc się mega ucieszyłam, że w czeluściach czytnika wygrzebałam ebooka z nimi, którego jeszcze nie czytałam - tylko że to była druga część. I się zastanawiam, a halo, gdzie mam pierwszą? Także popełniłam jej zakup w ciągu ułamka sekundy (w oryginale) i zaczęłam czytać niczego nie świadoma. Czytam, czytam prolog i mam istne deja vu. Jakby... co jest? Dochodzę do pierwszego rozdziału, bohaterka ma na imię Dawn... miasto otoczone murem przed wampirami. I tak sobie myślę: "Kurde, jeśli tu będzie TA scena w kinie, na koniec się coś zesra mocno, a ten fajny typ będzie mieć na imię Vincent albo Victor, to ja chyba świętego Graala odnalazłam!" Kończę pierwszy rozdział, Dawn jest delegatką Denver w sprawach ludzko-wampirowych (wampirzych?),by rodzina starych (czy tam Stara Rodzina) wampirów sprawująca tak jakby władzę nad miastem była szczęśliwa, że mają odpowiednie dostawy krwi od dawców z miasta. Mamy jej przyjaciółkę Tegan (która swoją drogą w drugiej części razem z Faith to taki mood, że o nie wiem xd),z którą wybrała się na imprezę blisko muru. Wiecie jak typowe 17 latki. Tegan w międzyczasie odurzono, więc dziewczęta zabrały się stamtąd do trambambaja. Okazuje się, że są tam wampiry i noszenie kołka przy sobie na niewiele się zdaje Dawn. (A, może zapomniałam wspomnieć, że Dawn jest po uszy zakochana w Michaelu, swoim przyjacielu z dzieciństwa i tworzą szczęśliwą parę *ekhu* do czasu). Szczęście chciało, ze wampiry zostają zabite (Lessers to chyba będą po prostu niższe wampiry) przez nieznajomego, który zabiera dziewczyny w bezpieczne miejsce... do kina! Koniec historii. Znaczy mojej bawienia się w Indiana Jonesa. Bo to była TA książka, przez którą tyle tygodni nie mogłam spać, bo nie umiałam wtedy zbytnio angielskiego, a na drugi tom się nie zapowiadało, a do tego historia kończy się w takim momencie, że aż nie wypada. (chociaż ja tego Z PEWNOŚCIĄ nie powinnam mówić xd - kto wie, ten wie) Wybawiciel to Victor (także z pamięcią jednak nie tak źle) i wiecie co? Victor Valentine jest w mojej topce książkowych chłopaków. Był, jest i myślę, że jeszcze na trochę się tam utrzyma. Uwielbiam typa, aczkolwiek w 3 tomie mi nieco podpadł, ale o tym innym razem. Dawn można zarzucić, że to taka typowa Mary Sujka, ale mi aż tak nie przeszkadzała, bo historia jest taka napakowana akcją oraz zwrotami akcji (kilka poważniejszych można się domyślić, ale i tak sprawiały ogromną radochę!). Chyba świadczy o tym najlepiej fakt, że z cała trylogia uporałam się w 2,5 dnia. Także przez książkę się dosłownie płynie i świetnie się przy niej bawiłam, jeśli ktoś potrzebował odmóżdżacza z wampirami oraz dystopią.

Prześliczne wznowienie tej serii namówiło mnie żebym od razu kupiła wszystkie tomy, dodam że nie znałam wcześniej tej sagi i myślałam że to kolejna szkolna opowiastka pokroju „For sure not you”. Oj jak się myliłam! Dostałam świetną historię w mrocznym klimacie pełną niespodziewanych plot twistów. Każdy rozdział tej książki trzymał mnie w napięciu i nie mogłam się doczekać co dalej, kilka nierozwiązanych wątków z 1 tomu sprawiło że od razu po napisaniu tej opinii będę sięgać po tom 2. Pierwsza część postawiła bardzo wysoko poprzeczkę i mam nadzieję że następne tomy jej dorównają albo będą nawet lepsze!

"Wizje" to książka, którą wnioskując po historii wypożyczeń w bibliotece, pierwszy raz czytałam mając czternaście lat. Jedyne co z niej zapamiętałam to okładka i nazwisko głównej bohaterki. Zdziwił mnie trochę ten fakt, bo historia jest dosyć ciekawa. Zarówno dla nastolatki lubiącej klimaty fantasy, jak i dla dwudziestoparolatki, która z tego nie wyrosła.