Nie moje niebo

Genialna książka! Nie mogłam się od niej oderwać nawet na chwilę! Pokochałam tę serię całym sercem. Tak się cieszę, że na nią trafiłam. Charley jest świetna! Zabawna, silna, odważna. Także wyszczekana i lekkomyślna, ale ma dobre serce! Co do Reysa. Jest postać jest bardzo tajemnicza i intrygująca. Nie mogę się doczekać co wydarzy się dalej! Lecę po kolejną część!

Właśnie skończyłam czytać 3 część i zabieram się za 4. Nie mogę uwierzyć w to co tata Charley i Reils jest zrobili :( to takie smutne. Mam nadzieję, że dziewczynie uda się szybko pozbierać może nawet z pomocą Donavana ;) chciałabym zobaczyć chociaż raz jak nasz ulubiony syn szatana jest naprawdę zazdrosny 😈 Aczkolwiek z opisu wynika, że chyba na jakiś czas odpuścił sobie odwiedzanie jej. Zobaczymy na jak długo uda mu się trzymać z daleka ;)

Na koniec autorka złamała mi serce. Nadal nie mogę uwierzyć w to, co się stało. Bardziej zdewastowałaby mnie chyba tylko śmierć Jenksa. Kisten był wspaniały, Rachel na niego nie zasługiwała, a on zdecydowanie nie zasłużył na swój los. Opowiadanie na koniec książki to zdecydowanie za mało, by uspokoić moje serce czytelnika. Kim Harrison - nienawidzę cię za to. 😭

Taka miłość się nie zdarza! Najsilniejsze i jednocześnie najdziwniejsze uczucie wszystkich światów i zaświatów. Niestety, można wybaczyć zdradę, ale nieuzasadnione posądzenie o nią już nie. Okazuje się, że łatwiej włamać się do nieba czy pokonać zgraję demonów, niż udobruchać obrażona kobietę. Historia burzliwego, ale nierozrywalnego związku silnych charakterów, bolesnej symbiozy, czyli romans przekraczający naprawdę wszystkie granice.

Ciekawie zarysowane postacie, początek wciągający i pełen zwrotów akcji. Są momenty gdzie na serio robiło mi się smutno, lub też wesoło. Jedyny minus? Wątek romantyczny kuzyna głównej bohaterki. Mimo, że więzów rodzinnych brak, to dla mnie nie było to okej, podkreślanie tego. Czy polecam? Tak. Czemu? Bo jednak nie mogłem się od tej książki oderwać.

“Gdzie diabeł nie może” to rzecz stworzona ku rozrywce i świetnie się w tej roli sprawdza. Wiecie pewnie, że czarownice, diabły, zaświaty i takie tam, to moja bajka. To coś, przy czym się bawię, relaksuję, a mój mózg odpoczywa. Na tę książkę natknęłam się zupełnie przez przypadek, nie znałam wcześniej ani autorki, ani jej twórczości. Teraz wiem, że się zaprzyjaźnimy, bo na moim czytniku czekają już kolejne części przygód niesfornej Duszyczki 😊 Kimże jest wspomniana Duszyczka? Otóż jest księgową, która przez przypadek umiera. Nie był to jej czas na umieranie, w związku z tym po śmierci czeka ją masa dziwnych przygód. No bo gdzie ta biedna Duszyczka powinna trafić? Piekło? Niekoniecznie. Niebo? Na to jeszcze za wcześnie. Trzeba ją wziąć na przetrzymanie i umieścić w przejściówce, do momentu podjęcia decyzji, co z nią właściwie zrobić. Nikt nie przewidział jednak, że Duszyczka czekać nie lubi, woli wziąć sprawy w swoje ręce. Przezabawna historia osadzona w realiach PRL-u, z jego nonsensami i absurdami, inteligentnie podana nam przez Dorotę Ostrowską. Książka dla każdego, młody czytelnik zdecydowanie polubi, starszy się ubawi i odpręży. Ja Wam mówię: Jak w Zaświaty to tylko z Duszyczką!

Drugi tom trylogii trochę lepszy od pierwszego. Znalazło się w nim znacznie mniej bezsensownych scen, choć zdarzały się momenty zażenowania. Zakończenie zdumiewające, choć nadal nie wiem czy pozytywnie, po prostu brak słów na określenie. Ciekawy pomysł na fabułę i jej rozwijanie. Po tej części znacznie bardziej zachęcające jest sięgnięcie po kontynuację. Polecam

Adrenalina oraz posmak przygody to coś co czuję czytając kolejną z serii książkę o czarownicy Rachel oraz jej kompanach i wrogach. Emocję, zwroty akcji oraz bez miary cierpkiego humoru, czyli wszystko co potrzebuje żeby się zachwycić i zatracić. Niewiele książek potrafi to zrobić, tak bardzo wciągnąć, że czujemy się częścią historii. To jak bardzo akcja tej książki mnie zaskakuje i daję satysfakcję z czytania nie jestem w stanie wyrazić. Ekspresja bohaterów jest tak bardzo mocna, że chcielibyśmy żeby byli żywi, aby przeżyć przygodę razem z nimi. Mrok oraz emocje się pogłębiają co daję ciekawy posmak niebezpieczeństwa oraz spełnienia pomruków duszy, która oczekuję coraz ciekawszej fabuły. Polecam serdecznie, to trzeba przeżyć samemu.

Choć generalnie nie polubiłam bohaterów, to jednak dobrze się przy niej bawiłam. Prosta fabuła, mnóstwo komicznych sytuacji. Chyba najbardziej polubiłam księżniczkę Sisi. To równocześnie tego typu książka, którą straszliwie szybko się czyta. Jestem tylko ciekawa, czy autorka napisze kiedyś dalszy ciąg tej historii, bo chyba na razie nic na to nie wskazuje.

W dużym skrócie jest to historia kelnerki, której przyjaciel znika w niewyjaśnionych okolicznościach, zostawiając jej wcześniej swój plecak. Dziewczyna, martwiąc się o niego, zaczyna go szukać na własną rękę i wplątuje się w mafijną intrygę. A że główny czarny charakter którego podejrzewa jest przystojny i ma wyraźną słabość do niej, no cóż... aż grzech by nie korzystać. Czyż nie? I tak mamy miłą i przyjemną fabułę. Z góry uprzedzam jest to lektura prosta, miła i urocza i nie oszukujmy się nastawiona bardziej na żeńskich czytelników. Czytało mi się ją niesamowicie miło. Serio, taka lektura, którą czasem trzeba przeczytać by mózg mógł się zresetować, nieco się powzruszać i pozachwycać męskim bohaterem (albo i dwoma jeśli się da!) i odpocząć po prostu. To jest taka książka. Doceniam każdy świetny kryminał, trzymający w napięciu, skrojony na miarę pana Remigiusza Mroza czy Agaty Christie, ale czasem warto sięgnąć po coś z niższej półki po to by się odprężyć. To jest właśnie taka książka. Są wątki kryminalne, są bogate i mocno charakterystyczne postacie, są wątki miłosne i jest nawet zwrot akcji. Jeśli oglądaliście serial Veronica Mars, to powiedziałabym, że jest to książka właśnie w takich klimatach. I możliwe też dlatego mam do niej sentyment, bo uwielbiałam ten serial!!! Tyle z plusów, teraz minusy. Jak pisałam wcześniej nie mam zamiaru oceniać tej książki jako słabego kryminału, bo uważam, że nigdy nie planował być to genialny kryminał. Jednak jest kilka rzeczy jakie mnie irytują i niestety jest to główna bohaterka. Jak do tych bohaterów drugoplanowych ma się sentyment, bo są naprawdę fajni i bogaci, tak niektóre decyzje i sama Rose jest... no cóż, jest nieco głupia. Na szczęście są to może ze dwie, trzy sytuacje, ale jednak. Są też małe luki w treści o które mogłabym się przyczepić. Niestety. Jednak jak podkreślałam od początku, jeśli tylko nastawimy się na to, że nie jest to książka, która ma nas powalić wątkiem kryminalnym, to jest to Ok. Dodatkowym minusem, jest to, że jest to pierwszy z pięciu tomów, które niestety nie zostaną wydane po polsku. Podejrzewam, że książka się nie sprzedawała (klasyczny powód) i Dom Wydawniczy PWN nie zdecydował się wykupić praw do kolejnych tomów. Więc jeśli jesteście ciekawi kolejnych przygód Rose i Przystojnego Prawnika oraz Mrocznego Gangstera to zapraszam do lektury po angielsku.

Pamiętacie Drew i Jenny? Na pewno, bo tej pary nie da się zapomnieć, są przecież najlepszymi przyjaciółmi Claire i Cartera. Piękni, młodzi, pełni nadzwyczaj oryginalnych pomysłów i zawsze gotowi... na seks. I właśnie z tym seksem coś się porobiło, a wszystkiemu winne jest małżeństwo. Żyli długo i szczęśliwie? Przez całe lata przyjaciele zazdrościli Drew i Jenny namiętności w małżeństwie, seksualnych fantazji i erotycznych ekscesów, które od lat stanowiły temat plotek w całej okolicy. Ale... z dwójką małych dzieci i pod nawałem codziennych obowiązków ich dotychczas nienasycona miłość przygasła i po raz pierwszy przestali dogadywać się w sypialni. Drew za wszelką cenę chce rozbudzić namiętność żony, a Jenny pragnie jedynie porządnie się wyspać. Carter i Claire oraz Jim i Liz jak zwykle służą (wątpliwą) pomocą, choć przywrócenie harmonii w szczęśliwym na ogół życiu pary przyjaciół nie jest takie łatwe. Czy Drew i Jenny odnajdą zgubioną namiętność, a ich kłopoty skończą się równie słodko jak wówczas, gdy polany przez Jenny miodem Drew przykleił się do drzewa? Tego dowiesz się z trzeciej i ostatniej książki z serii " Pokusy i łakocie". Jeszcze raz powróć do świata "Pokus i łakoci". Czeka tam na ciebie grono zwariowanych przyjaciół, którzy potrafią rozbawić największych ponuraków, a wokół wciąż roztacza się zapach czekolady! Na początek przypomnę kilka szczegółów. Carter i Claire poznali się przypadkiem, upili, uprawiali seks, a potem również przypadkiem ich drogi się rozeszły. Mimo, że oboje szukali się intensywnie, to jakoś nie mogli się odnaleźć. Po pięciu latach jednak się udało i Drew odnalazł swą ukochaną i to wraz z pakietem, bo dziewczyna w tym czasie powiła mu syna, który ma już pięć lat. Po wielu perypetiach udało im się wziąć ślub. We wszystkich staraniach i pomysłach zawsze wspierali ich przyjaciele Drew i Jenny, którzy zostali głównymi bohaterami dzisiejszej recenzji. Spotykamy ich kiedy to własnie zdążyli się dorobić drugiego dziecka, jednak wraz z jego przyjściem na świat, Jenny odeszła ochota na seks, co dla jej męża jest końcem świata. Składa się na to wiele czynników - zmęczenie, niedospanie bo szanowny mąż cholernie chrapie, kompleksy, bo przecież ciało już nie to samo - i w ten oto sposób zaczyna się coś psuć. Jak zwykle Carter i Claire starają się pomóc, aczkolwiek ja osobiście nie radziłabym słuchać ich rad ;) Sięgając po "Pokusy i łakocie" i to nie tylko trzecią część, macie zapewnione kilka godzin niesamowicie radosnej czytelniczej uczty. Ta książka jest tak zabawna i pełna ekscentrycznych pomysłów bohaterów, że po zakończeniu lektury cała twarz bolała mnie od śmiechu. Nigdy wcześniej z czymś takim się nie spotkałam. To taka książka ku pokrzepieniu serc. Powiem tez szczerze, że miałam naprawdę nikłe pojęcie o dziwnych zdolnościach i pomysłach mężczyzn, nikłe w porównaniu z tymi, jakie wpadały do głowy bohaterom, zwłaszcza płci brzydkiej, bo panie okazały się ciut rozsądniejsze. Tara Sivec kolejny raz podarowała mi kilka godzin oddechu o szarej codzienności i kolejny raz udowodniła, że dobrze czuje się pisząc zarówno romans historyczny, jak i współczesny. Wracając jeszcze do fabuły - owszem jest prosta i banalna, coś w stylu amerykańskich sitcomów komediowych, ale jakże przyjemna i nieprzewidywalna, bo na prawdę tego, co wymyślą Drew, Jenna, Carter i Claira nie da się przewidzieć. Polecam czytelnikom chcącym przeczytać książkę na wesoło i miło spędzić czas na lekturze.

Jest tu wszystko co uwielbiam w książkach: niesamowicie wykreowany świat, magia i główni bohaterowie z ciętym językiem. Postać Williama idealnie oddawała jego wilczą naturę i to jak trudno mu było odnaleźć się w świecie i oczywiście to że nie rozumiał kobiet 😁 Jego wilk który próbował wyjść i te jego "chcieć " umm przemawiało do mnie 😊 Nie rozumiałam tylko dlaczego pozwolono mu wmieszać się w sprawę zwaśnionych rodów to nie była jego walka a jednak I tu zabieram 1 gwiazdkę. Poza tym od książki nie mogłam się oderwać i pochłaniałam stronę za stroną z bananem na twarzy.

Jane, nieustraszona łowczyni wampirów podejmuje się nowego zadania - znaleźć odszczpieńca, którego działania psują delikatną reputację wampirów. Z pomocą jak zawsze przychodzi jej Bestia, jednak czy to wystarczy aby przeżyć będąc otoczoną przez zabójczych krwiopijców dla których skomplikowana natura Jane stanowi kuszącą pokusę.

Pozycję ze zdjęcia skończyłam jakiś czas temu, ale jakoś nigdy nie mogłam znaleźć czasu, aby napisać o niej kilka słów. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i to całkiem udane. Pierwszy raz spotkałam się z takim pomysłem na fabułę, więc był on oryginalny. Kreacja bohaterów oraz świata to także cudo. Przy niektórych sytuacjach czułam lekki zgrzyt albo przewracałam oczami, ale było to do przeżycia. Już sam fakt, że pamiętam postacie oraz większość akcji książki mówi sam za siebie, ponieważ zwykle mam z tym problem, jeśli historia w jakiś sposób nie zapisze się w mojej pamięci. Z wielką chęcią też bym powróciła do tej historii, więc kto wie może pewnego dnia mi się to uda. Tymczasem mogę wam polecić "Pryncypium" i powiedzieć, że niedługo sięgnę po jeszcze jakąś pozycję tej autorki.

Kolejną część przygód Mileny czytałam zaraz po „Pamięci Krwi”, dlatego liczyłam, że nierozwiązane zagadki i pytania bez odpowiedzi z pierwszej części szybko się wyjaśnią. Dodatkowo byłam mocno zachęcona opisem, który już drugi raz okazał się mocno naciąganym kłamstwem. „Ukochany Dorian?” Pokłócili się kiedy sytuacja między nimi stała się w miarę klarowna. „Nie ustępuje na krok?” Dostał polecenie ochrony Mileny. Szło mu kiepsko. „Milena spełniona w tej miłości?” Ściema. No chyba, że przedstawianie w redakcji Darka jako narzeczonego faktycznie świadczy o wielkiej miłości do Doriana. Milenę czeka inicjacja, trwają wielkie przygotowania, pojawiają się nowe postaci – Mistrz Czyścicieli, Lew, Pola, Dita. Niestety, Inicjacja nie przebiegła pomyślnie – blask Słońca mocno poparzył Milenę, co okazało się starannie zaplanowaną akcją mającą na celu podważenie wszystkich wampirzych marzeń o życiu za dnia. Milena budzi się we Francji, bez gałek ocznych, a jedynym sprzymierzeńcem jest znienawidzony przez nią Otto. Czy uda się jej uniknąć śmierci z rąk Stworzycieli? Kim są Stworzyciele? Jakie powiązanie ma z nimi Dorian? Milena stara się uporać z tymi pytaniami podczas ucieczki. Sama ucieczka jest bardzo dobrze opisana – czytając ten fragment, czułam się jakby to mi po piętach deptały wampiry pragnące śmierci. Dodatkowo, relacja Milena – Otto zaczyna być coraz bardziej zażyła. Kiedy już wszystko zmierza ku zakończeniu, wkracza wątek postaci pobocznej – Dity – i przez te ostatnie rozdziały powieści to ona staje się głównym zagrożeniem. Oczywiście, wszystko kończy się pozytywnie, ale… Właśnie. To „ale”. Mam straszny problem z tą książką. Oczywiście, wszystko trzyma się kupy, zbiega się w jeden punkt. Ale pewne wątki zostały porzucone w środku fabuły i w zasadzie nie wiadomo nic. NIC. Niejasności pomiędzy Dorianem a Mileną? Nie wiadomo nic. Co się stało z gniazdem w Szczecinie? Nic. Co z Darkiem, co z Radkiem? Nie wiadomo. Mimo że książkę czytało się przyjemnie i pochłonęła mnie tak samo jak poprzednia część, mam pewien niedosyt. Niemniej jednak polecam książkę osobom, które po prostu chcą się zrelaksować.

Przeleżała kilka lat na moim stosie książek do przeczytania. Jakoś tak zawsze znalazła się ciekawsza lub pilniejszą lektura. Zresztą te stosy "wstydu" mają raczej tendencję do wzrostu. A kupiłam ją bo zaintrygował mnie tytuł. W dodatku opis na okładce sugerował, że mam doczynienia z fantastyką. Przecież jeśli ludzie przestali umierać, to musiała nastąpić jakąś ingerencja sił nadprzyrodzonych. To jednak komedia, może trochę romantyczna, a nie żadna fantastyka. Ogólnie książka jest po prostu dziwna, zabawna ale dziwna. Trochę komedie Marka Koterskiego. Zwłaszcza, że pierwszoosobowa narracja prowadzona naprzemiennie przez cztery postacie przypominała mi początkowo dialogi Adasia Miałczyńskiego. Dziwne też jest miasto będące miejscem akcji. Skoro posiada uczelnię wyższą powinno mieć też chyba prezydenta, a jeśli posiada metro to w grę wchodzi jedynie Warszawa. Tymczasem miasto to posiada burmistrza i tylko dwa zakłady pogrzebowe. Dziwne, prawda?

Alex to utalentowana grobowa wiedźma, która ma dobre stosunki z Śmiercią, ale niekoniecznie z żyjącymi. Niechcący wtrąciła się w ważne śledztwo detektywa Falina, czym na pewno zdobyła jego uwagę, ale sympatię już nie. Sytuacja zmusza ich jednak do współpracy przy sprawie, która okazuje się być bardziej tajemnicza i mroczniejsza niż ktokolwiek z nich się spodziewał.

Dziękuje za możliwość przeczytania książki w BT Silna, odważna, pyskata i niebezpieczna główna bohaterka. Postacie wykreowani ciekawie, mimo, że książka mnie nie porwała a akcja zaczyna się dopiero od połowy książki i bardzo mnie męczyło ze, co chwile była wspomniana czyjaś aura, niekiedy bardzo nie pasowało do fabuły Znajdziemy w książce wiele magicznych istot a nie tradycyjnie tylko wampiry i wilkołaki, co jest ogromnym plusem książki.

Przewrotna, zabawna i wciagajaca ksiazka dla kobiety w kazdym wieku! Mimo, ze powiesc jest interesujaca w swej prostocie, momentami mnie nuzyla, odczuwalam przesyt. Zmeczyli mnie glowni bohaterowie, Claire i Carter, totez odstawilam lekture. Po kilku tygodniach wrocilam do ksiazki i kontynuowalam czytanie z przyjemnoscia, oceniam ja pozytywnie, nie zmiania to faktu, ze nie moglam "polknac" tej ksiazki w calosci. Nie zniechecam Was jednak! Jest to bardzo mila ksiazka, ktora czyta sie szybko. Jesli mialabym do czegos porownywac te ksiazke, to do "Dziennika Bridget Jones". Nie jest ona podobna trescia (chociaz, moze troche),ale tak samo jak powiesc Fielding, pierwsza czesc "Pokus i lakoci" zostala napisana z ogromną doza dobrego humoru! W utworze mnozy sie od scen erotycznych, ubarwionych wulgarnym jezykiem i niecodziennymi, smiesznymi sytuacjami. Siegam po czesc druga!

Już dawno nie czytałam książki, w 1/3 której jeszcze nie wiadomo kim są główni bohaterowie i czy są dobrzy czy źli :) Nie lubię książek z wojną. Ale tu opowieść płynnie przeplata teraźniejszość z przeszłością i zaciekawia, wojna jest jednocześnie tłem i miejscem najważniejszych wydarzeń. To dobra opowieść i bohaterowie, którzy nie dają nam się nudzić. Sięgnęłam po cykl późno, a warto, do ostatniej kropki.