Podróżą każda miłość jest

Zauroczyła mnie ta książka poprzez opowieść jaką opowiada. Pisana od serca, trochę dla samej siebie, trochę dla dzieci które znalazły dom, ale najbardziej dla każdego z czytelników, który będzie miał okazję poznać historię Iwony i Tomasza. Składa się z trzech części; pierwsza jest wstępem do życia głównych bohaterów zanim stali się rodzicami, droga stanowi pewnego rodzaju dziennik pisany przez Iwony; trzecia jest niejako podsumowaniem i posłowiem. Najważniejsza jest część druga. Chwyta za serce, chce się czytać i nie przerywać, pełna emocji w swoim całym spektrum. Jest miłość, jest rozpacz, jest nadzieja, i są mroki, które najczęściej szybko się rozpraszają. Iwona i Krzysztof podjęli się służby drugiemu człowiekowi decydując się na adopcję trójki dzieci, bardzo spontanicznie wierząc w to, że dadzą radę; nie kalkulowali, nie szukali swego, choć na dobrą sprawę nie zdawali sobie sprawy jak trudne jest to zadanie. Myślę, że ich historia na długo ze mną zostanie.

Zauroczyła mnie ta książka poprzez opowieść jaką opowiada. Pisana od serca, trochę dla samej siebie, trochę dla dzieci które znalazły dom, ale najbardziej dla każdego z czytelników, który będzie miał okazję poznać historię Iwony i Tomasza. Składa się z trzech części; pierwsza jest wstępem do życia głównych bohaterów zanim stali się rodzicami, droga stanowi pewnego rodzaju...

Życie pisze najpiękniejsze, najweselsze, a czasami najsmutniejsze scenariusze. Piękna opowieść.

Życie pisze najpiękniejsze, najweselsze, a czasami najsmutniejsze scenariusze. Piękna opowieść.

Prawdziwa historia o wyjątkowych Ludziach.
"Cały człowiek składa się z okruchów wspomnień, z żalu za przeszłym kiedyś deszczem na jakiejś ulicy i z miejsc, gdzie już go nie ma, ze zgubionych chusteczek do nosa i z innego człowieka, który kiedyś dał nam coś z siebie, i ze swoich wyobrażeń o tym, co się nie udało."

Dzięki tej książce można uwierzyć, że miłość jednak istnieje...

Prawdziwa historia o wyjątkowych Ludziach.
"Cały człowiek składa się z okruchów wspomnień, z żalu za przeszłym kiedyś deszczem na jakiejś ulicy i z miejsc, gdzie już go nie ma, ze zgubionych chusteczek do nosa i z innego człowieka, który kiedyś dał nam coś z siebie, i ze swoich wyobrażeń o tym, co się nie udało."

Dzięki tej książce można uwierzyć, że miłość jednak...

Pochłonęłam książkę. Przepiękna i prawdziwa opowieść o wielkiej miłości, poświęceniu i wychowaniu trójki rodzeństwa z Domu Dziecka. Dziennikarka i biznesmen - emigrant 68, na pierwszym spotkaniu z przyjaciółmi "wkręceni" zakochują się. Po godzinnej znajomości i tańcu oświadczają że biorą ślub.
Niesamowite osobowości, dobroć, empatia. Postawy życiowe godne naśladowania. Mimo życia w luksusie na który ciężko zapracowali, dzielili się z innymi. Pomagali potrzebującym dzieciom- było ich wiele. Mądrość życiowa i człowieczeństwo dała spełnienie. Wspólnie przeżyli 21 lat.
Piękna historia życia Iwony i Krzysztofa. POLECAM!

Pochłonęłam książkę. Przepiękna i prawdziwa opowieść o wielkiej miłości, poświęceniu i wychowaniu trójki rodzeństwa z Domu Dziecka. Dziennikarka i biznesmen - emigrant 68, na pierwszym spotkaniu z przyjaciółmi "wkręceni" zakochują się. Po godzinnej znajomości i tańcu oświadczają że biorą ślub.
Niesamowite osobowości, dobroć, empatia. Postawy życiowe godne naśladowania....

Smutna, ale pokazująca prawdziwe życie i prawdziwe zmagania z rzeczywistością.

Smutna, ale pokazująca prawdziwe życie i prawdziwe zmagania z rzeczywistością.

Jak się można było spodziewać publikacja funduje czytelnikowi emocjonującą podróż przez życie "scalonej" rodziny. Czyta się i przyjemnie, i trudno ze względu na opisywane wydarzenia dotyczące życia prywatnego Topolskich. Publikacja rzuca też światło na czasy w jakich przyszło żyć obojgu, o politycznych konfliktach, ucieczce z kraju z końcem lat 60-tych Krzysztofa, zaangażowaniu w pracę i dążeniu do celu młodej Iwony i w końcu spotkania się tych dwojga w dojrzalszych latach życia.

Wspaniale są opisane narodziny pięcioosobowej rodziny. Tak, to adekwatne do sytuacji określenie. "Narodziny" od razu trojga rodzeństwa, które gdzies tam czekało na ciepły dom i świadomość Iwony o potrzebie spełnienia się w macierzyństwie i to od razu wielodzietnym. Tak jakby miała przeczucie, że za wiele czasu jej tu nie zostało. Zresztą oboje są już w średnim wieku, więc oni i ta mała trójka świetnie do siebie pasowali. Idealne spasowanie i uzupełnianie się w roli małżonków oraz opiekunów fundowało im bogatsze życie. Mimo iż początki z dzieciakami to nie tylko wspólne oswajanie nowej rzeczywistości, ale walka z różnymi traumami, które tak małe dzieci zdążyły już nabyć. I temu poświęcona jest cała druga cześć książki pt."Bociany przylatują zimą", która to stanowi zapiski z bloga. Jak każda zaangażowana w życie dzieci matka chwaliła się poczynaniami swoich dzieci, problemami rodziców, którzy nie od początku wychowują swoje pociechy i muszą wciąż zderzać się z przeróżnymi sytuacjami wynikającymi z przeżytych traum, braku ciepła rodzinnego, tym wszystkim co wydarzyło się "przed".

Historia niezwykłej rodziny. I choć ma się świadomość, iż ludzie z kontaktami, mogący pozwolić sobie na wszystko w zakresie finansowym są zawsze uprzywilejowani, to przeciez oni tak samo, jak każdy inny mają uczucia i nie omijają ich tragedie.
Podoba mi się sposób podzielenia treści na tak wyodrębnione części, jednak mam też wrażenie skrótowości opisywanych wydarzeń i odczuć z nimi związanych. Z jednej strony akceptuję to co dostałam, a z drugiej - po skończeniu lektury - odczuwam niedosyt ze względu ewidentne luki.

Jak się można było spodziewać publikacja funduje czytelnikowi emocjonującą podróż przez życie "scalonej" rodziny. Czyta się i przyjemnie, i trudno ze względu na opisywane wydarzenia dotyczące życia prywatnego Topolskich. Publikacja rzuca też światło na czasy w jakich przyszło żyć obojgu, o politycznych konfliktach, ucieczce z kraju z końcem lat 60-tych Krzysztofa,...

Niesamowicie ciepła, pełna miłości i mądrości książka.

Niesamowicie ciepła, pełna miłości i mądrości książka.

Polecam wszystkim a w szczególności parom starającym się o adopcję!To jakby poradnik a jednocześnie wzruszająca historia o miłości rodziców do dzieci i to nie swoich.

Polecam wszystkim a w szczególności parom starającym się o adopcję!To jakby poradnik a jednocześnie wzruszająca historia o miłości rodziców do dzieci i to nie swoich.

Piękna.
I mądra.
I ciepła.
Pełna miłości i radości, ale też trudnych decyzji i rozpaczy. Wesoła, choć chwilami to śmiech przez łzy.
I oczywiście krytycznie nastawieni mogą komentować, że łatwo brać trójkę dzieci, gdy ma się oparcie w kilku osobach zatrudnionych do pomocy i gdy życie ułatwiają duże pieniądze. Że łatwo wtedy szukać różnych metod wychowawczych, rozwiązywać problemy, gdy "na pstryknięcie palcem" są odpowiednio wykształceni i opłaceni ludzie, nie martwić się o byt codzienny i własną pracę, a skupiać na potrzebach dzieci i być zawsze dla nich. Ale! Trzeba CHCIEĆ być takim człowiekiem, chcieć pomóc, odnaleźć, wybawić, URATOWAĆ.
Ta książka powinna być OBOWIĄZKOWĄ pozycją we wszystkich Ośrodkach Adopcyjnych, a każda rodzina starająca się o przyjęcie dzieci do swego domu powinna być przepytywana z jej znajomości!

Piękna.
I mądra.
I ciepła.
Pełna miłości i radości, ale też trudnych decyzji i rozpaczy. Wesoła, choć chwilami to śmiech przez łzy.
I oczywiście krytycznie nastawieni mogą komentować, że łatwo brać trójkę dzieci, gdy ma się oparcie w kilku osobach zatrudnionych do pomocy i gdy życie ułatwiają duże pieniądze. Że łatwo wtedy szukać różnych metod wychowawczych, rozwiązywać...

To historia, która na długo zapadnie w mojej pamięci. Historia prawdziwa chociaż prawie w takie coś nie uwierzyłabym wcześniej, jednak jak widać na tej podstawie taka miłość zdarza się, prawie od pierwszego spojrzenia. Po godzinnej rozmowie oboje wiedzieli, że chcą ze sobą być. Nie mogę się tylko pogodzić z tym, że Iwona musiała tak wcześnie odejść, nie mogła dokończyć swojej misji i wychowywać dalej swoich dzieci. Tak trudno zrozumieć to nasze życie, dlaczego za każdą chwilę szczęścia trzeba tak drogo zapłacić, cierpieniem, rozłąką na zawsze z najbliższymi.

To historia, która na długo zapadnie w mojej pamięci. Historia prawdziwa chociaż prawie w takie coś nie uwierzyłabym wcześniej, jednak jak widać na tej podstawie taka miłość zdarza się, prawie od pierwszego spojrzenia. Po godzinnej rozmowie oboje wiedzieli, że chcą ze sobą być. Nie mogę się tylko pogodzić z tym, że Iwona musiała tak wcześnie odejść, nie mogła dokończyć...