Norwegian Wood

Zdecydowanie książka mnie nie zachwyciła. Tematy poruszane w książce wydają mi się, że dotyczą pewną grupę osób. Może też mi nie pasuje sposób myślenia autora. Nie bardzo poczułem tego klimatu japońskiego. To książka o dorastaniu, a w raz z nią miłość, przeżycia, zrozumienie obecnego świata. Może z tego powodu książka jakoś mnie nie zafascynowała - z wyjątkiem piosenki The Beatles. Sama w sobie książka nie jest zła, ale mi nie przypadła do gustu.

Zdecydowanie książka mnie nie zachwyciła. Tematy poruszane w książce wydają mi się, że dotyczą pewną grupę osób. Może też mi nie pasuje sposób myślenia autora. Nie bardzo poczułem tego klimatu japońskiego. To książka o dorastaniu, a w raz z nią miłość, przeżycia, zrozumienie obecnego świata. Może z tego powodu książka jakoś mnie nie zafascynowała - z wyjątkiem piosenki The...

Najlepsza książka Murakamiego

Najlepsza książka Murakamiego

Od dawna planowałem sprawdzić, z czym można jeść Murakamiego, bo jest to autor o międzyplanetarnej popularności, a w dodatku od dekad mówi się o nim jako o kandydacie do Literackiej Nagrody Nobla, co w oczywisty sposób świadczy o tym, że nigdy tej nagrody nie dostanie, bo Akademia Noblowska już tysiąc razy podjęła w tej sprawie decyzję. Ale nie o tym mam zamiar pisać. "Norwegian Wood" trafiło niedawno na listę stu najlepszych powieści ostatnich stu lat według Spiegla, a więc dlaczego by nie zacząć od tej książki?

Powieść Murakamiego jest wyraźnie zainspirowana literaturą amerykańską. Nie ma sensu wymieniać tych powieści, bo już od pierwszych rozdziałów robi to sam autor, który swoich źródeł nie ukrywa. Mamy więc powieść typu "coming of age", jak mawiają Anglosasi, czyli powieść o bólach wchodzenia dorosłość. Fabuła traktuje o lisku, który nie może się zdecydować, która gąska jest lepsza, a trzeba przyznać, że obie gąski są nieźle doświadczone przez los.

Narracja tej powieści jest pierwszoosobowa i właściwie prosta jak budowa cepa. Całość utrzymana jest w chłodnym tonie i w emocjonalnym dystansie, co moim zdaniem jest największą tej powieści wadą. Główny bohater jest dość płaski, przypomina mi aktora, którego widziałem w migawkach polskiego serialu "Ślepnąc od świateł", czyli właściwie można by go było zastąpić sztuczną inteligencją i wyszłoby na to samo. Nie dowiadujemy się o nim zbyt wiele, a jego postać nie ma żadnego charakteru. Jest on zbiorem bon motów wypowiadanych w mniej lub bardziej odpowiednich momentach. Niektóre z nich są przy tym zwyczajnie nieadekwatne do wieku bohatera (jak to o oczach umierającego mężczyzny),a przystające raczej do wieku autora, który dochodził wtedy do czterdziestki.

Nieco lepiej jest naszymi gąskami. Są one wprawdzie raczej męską projekcją niż kobietami z krwi i kości, ale to chyba jest okej, skoro mamy do czynienia z narracją pierwszoosobową. Trzeba przyznać, że charaktry i doświadczenia mają one wyraziste - czasami aż za bardzo.

Sporo jest tu wpływów zachodniej kultury i właściwie cała akcja mogłaby się przenieść do dowolnego innego rozwiniętego kraju. Wiele jest tu odniesień do zachodniej muzyki i literatury, a całość napisana jest stylem zrozumiałym dla zachodniego czytelnika, co wyjaśnia, dlaczego akurat ten japoński autor cieszy się taką popularnością. Sam też z przyjemnością słuchałem Beatlesów podczas lektury. Przy całej mojej krytyce, muszę uczciwie przyznać, że autor potrafi melancholijnie i nostalgicznie pisać o młodości, pożądaniu seksualnym oraz radzeniu sobie ze smutkiem i samotnością. Umiejętnie wprowadza atmosferę straty i tęsknoty.

Pewnie inaczej oceniłbym tę książkę, gdybym miał znowu 20 lat. Będąc jednak raczej w wieku Reiko niż Wanatabego odniosłem wrażenie, że ktoś tu udaje młodzieniaszka. Niemniej nie polecam, ale również nie odradzam tej lektury, bo ma ona również mocne strony: niech każdy przekona się sam. A Murakamiemu może dam jeszcze drugą szansę.

Od dawna planowałem sprawdzić, z czym można jeść Murakamiego, bo jest to autor o międzyplanetarnej popularności, a w dodatku od dekad mówi się o nim jako o kandydacie do Literackiej Nagrody Nobla, co w oczywisty sposób świadczy o tym, że nigdy tej nagrody nie dostanie, bo Akademia Noblowska już tysiąc razy podjęła w tej sprawie decyzję. Ale nie o tym mam zamiar pisać....

Nie wciągnęła mnie, czułam że tracę czas po 90 stronach. Nie moje klimaty. Później przeczytałam o paskudnych opisach scen shreksu w owej książce i miałam ochotę jeszcze bardziej odłożyć te pozycje.

Nie wciągnęła mnie, czułam że tracę czas po 90 stronach. Nie moje klimaty. Później przeczytałam o paskudnych opisach scen shreksu w owej książce i miałam ochotę jeszcze bardziej odłożyć te pozycje.

,,Norwegian Wood" porusza bardzo trudną tematykę, jaką jest kwestia choroby psychicznej, samobójstwa i jego wpływu na otoczenie. Książka próbuje odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób kochać osobę niestabilną psychicznie? Czy jest to w ogóle możliwe?
Toru Watanabe w swoim życiu wręcz przyciągał osoby, które - jak to same o sobie mówiły - miały poluzowaną sprężynę. A może to właśnie jego pociągały takie osoby? Jak słusznie zauważył, stał się łącznikiem pomiędzym światem normalnych i nienormalnych, samemu równocześnie nigdzie nie pasując. Do tego dochodzą dwie dziewczyny z dwóch różnych krańców. Naoko, która jest jak wiosenna mgła, ciągnąca w zaświaty umarłych oraz Midori, która niczym burza, porywająca głównego bohatera do świata żywych.
Zaczęłam czytać tę książkę jeszcze w 2022 roku, zanim skończyłam 20 lat. Pierwszą połowę książki męczyłam wiele miesięcy, żeby nie powiedzieć lat. Ostatnio postanowiłam ją dokończyć - niespodziewanie 3 dni później dotarłam do końca ,,Norwegian Wood". Mam wrażenie, iż musiałam dorosnąć, doświadczyć pewnych rzeczy, żeby zrozumieć tę książkę. Chociaż ja sama nigdy nie zmagałam się chorobą psychiczną, wielu z moich znajomych i bliższych przyjaciół tak. I nagle pozycja, w której znalazł się Watanabe stała mi się o wiele bliższa teraz, niż te 4 lata temu...
Ostrzegam jednak, ta książka jest bardzo depresyjna i może wprowadzić czytelnika w dość smutny nastrój!

,,Norwegian Wood" porusza bardzo trudną tematykę, jaką jest kwestia choroby psychicznej, samobójstwa i jego wpływu na otoczenie. Książka próbuje odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób kochać osobę niestabilną psychicznie? Czy jest to w ogóle możliwe?
Toru Watanabe w swoim życiu wręcz przyciągał osoby, które - jak to same o sobie mówiły - miały poluzowaną sprężynę. A może to...

To książka, której bohaterowie nawiedzają Ciebie w smutną, deszczową noc. Będę o niej rozmyślać co jakiś czas.

To książka, której bohaterowie nawiedzają Ciebie w smutną, deszczową noc. Będę o niej rozmyślać co jakiś czas.

Niesamowita atmosfera, typowa dla wczesnego Haruki Murakami

Niesamowita atmosfera, typowa dla wczesnego Haruki Murakami

Niestety bardzo zmęczyła mnie jej depresyjność polecam natomiast książki po zmroku i na północy

Niestety bardzo zmęczyła mnie jej depresyjność polecam natomiast książki po zmroku i na północy

Dobrze się bawiłem przy czytaniu książki. Postaci są bardzo wyraziste i wywołują ogrom emocji na przestrzeni całej książki.

Dobrze się bawiłem przy czytaniu książki. Postaci są bardzo wyraziste i wywołują ogrom emocji na przestrzeni całej książki.

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!