O Olafie i jego czarodziejskiej piszczałce. Baśnie z dalekich mórz i oceanów

Do moich ukochanych książek z dzieciństwa należał zbiór baśni "Miedziana lampa" Kornelii Dobkiewiczowej. Genialnie (acz mrocznie) zilustrowany przez Antoniego Boratyńskiego, stanowił świetne wprowadzenie do podziemnego świata kopalń, gdzie rządy sprawował tajemniczy duch podziemi - Skarbnik. Nie umiem powiedzieć ile razy wracałam do tej lektury - co jakiś czas nachodzi mnie potrzeba, aby ją znów przeczytać i wzruszyć się losami ludzi, którzy szczęście zdobywają kosztem ciężkiej pracy. Baśnie, zawarte w tym zbiorze, niosą mocne przesłanie - że zło wymaga ukarania, a możliwość czynienia dobra może być okupiona wielkimi ofiarami - zaprzeczeniem swojego osobistego szczęścia czy nawet oddaniem życia. I jest tu jeszcze jedno, niezwykle ważna przesłanie: nie wolno gnębić zwierząt! Nigdy i pod żadnym pozorem, bo gnębiciel braci mniejszych, to kanalia pierwszego sortu i człowiek niegodny pod każdym względem. Kto by pomyślał, że opowieści o wydobyciu węgla będą tak dogłębnie poruszające?

Rozkosznie staroświecka bajka (została napisana w 1934 r.) o groteskowych perypetiach starego młynka do kawy. Pełna absurdalnego humoru, o nieco surrealistycznym charakterze. Jednak szczególnym atutem tego wydania są absolutnie genialne ilustracje Stanisława Zamecznika. Prawdziwa perełka!

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.),gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

Jako dziecko uwielbiałam oglądać "Czarnoksiężnika z Krainy Oz" z 1939 roku, z Judy Garland w roli głównej. Aż dziw, że dopiero teraz miałam przyjemność zapoznać się z książkowym pierwowzorem. A była to prawdziwa przyjemność i wywołała u mnie wiele miłych wspomnień. Książka jest fantastycznym przeżyciem. Mamy tu grupę przyjaciół z wyboru, opowieść drogi, opowieść przygodową, baśń i trochę także powieść psychologiczną. Może dość nietypowy zestaw, ale to właśnie on sprawia, że ta historia jest tak unikalna i wciąż się ją bardzo przyjemnie czyta. Śmiem twierdzić, że mi sprawiła więcej przyjemności niż słynna Alicja.

"Córka smoka" to moje pierwsze zetknięcie z baśniowymi opowieściami, dotykającymi erotyki (poznałam je wcześniej niż Księgę tysiąca i jednej nocy) Zbiór został opracowany na podstawie chińskich poematów fantastycznych z okresu obejmującego VII-XVII w. n.e. Oczywiście fabuły zostały znacznie uproszczone w stosunku do oryginałów i nabrały przez to baśniowego szlifu. Pozycję czyta się płynnie i z dużą przyjemnością, bo brak tu znanych nam w Europie rozwiązań fabularnych. Główne tematy tych baśni dotykają relacji damsko męskich, przy czym mężczyzna to zazwyczaj urodziwy acz gapowaty student, a kobieta - wyrafinowana kurtyzana lub byt z innego wymiaru (duch, demon lub człekokształtna lisica). Co ciekawe - zgodnie z tymi baśniami żywy człowiek może związać się węzłem małżeńskim z martwą osobą. Jest to dla niego niebezpieczne, ponieważ dusza zmarłej, obrócona w diablicę lub demonicę, stopniowo wysysa z małżonka siły żywotne. Te makabryczne historie miłosne nie zawsze kończą się śmiercią nieszczęsnego młodzieńca - jeśli zakochana upiorzyca ma w sobie dobrą wolę, może ocalić małżonka, a sama odrodzić się na nowo lub wniknąć w ciało żywej kobiety - i na powrót złączyć z ukochanym.

Bajka, która zachwyca kolejne pokolenia dzieci !!! Wydana w 1912 r. i miała bardziej poważny, a nawet wojenny charakter. Dopiero z czasem została zaadoptowana na potrzeby literatury dziecięcej. Łączy walory edukacyjne z ciepłą opowieścią o przyjaźni. Co tu dużo pisać... wszyscy znają i kochają !!! POLECAM !!!

To książka z mojej starej biblioteczki, dodaję na LC, aby mieć kontrolę nad swoimi zasobami, gdyż niektórych egzemplarzy mam po kilka sztuk, warto do nich wracać; baśnie i wierszyki lubiłam zawsze, może dlatego, że czytałam je od dziecka i mam sporo ich w domu i chcę sobie przypomnieć dzieciństwo oraz dać młodszemu pokoleniu przykład aby czytali książki

Książka z egzotycznymi bajkami. Stareńka książka ,mojej mamy z dzieciństwa z PRL-u. Okładka twarda. Ilustrował Janusz Towpik. Kolorowe malunki są całostronicowe, ale jest ich dużo mniej niż w wydaniach nowszych. Stanowią takie wklejki do bajek. Książka zawiera około 30 baśni z egzotycznych krajów Afryki, Ameryki i Azji. Nowsze wydanie z 1987 roku , które zilustrował Krzysztof Pasztuła zawiera tylko jedną jedyną bajkę ,, Śpiew kolibrów’’ i liczy sobie 14 stron. Ta książka z 1968 roku ,, Śpiew kolibrów’’ jest zbiornicą bajek w jednym wydaniu. Możemy spotkać: „Śpiew kolibrów. Baśń Indian z Peru” , „Laila i czarne łabędzie. Baśń z Sudanu”, „O królewiczu Ledo, pięknej Loa i siedmiogłowym smoku. Baśń z Algierii” i dużo, dużo innych. Nazewnictwo jest dosyć trudne dla dzieci, orientalne, ale w niektórych bajkach takich jak o zwierzętach nie napotykamy na takie przeszkody. Książeczka jest urozmaiceniem baśniowym na tle innych znanych popularnych bajek , warto się zapoznać z nimi. Nie ma jednak skali porównawczej z braćmi Grimm, czy Andersenem . To nie jest jakaś klasyka. Pozwala jednak odpłynąć w czasie i w przestrzeni na inne obszary świata. Polecam!

Książka Uśmiechnij się bajko jest zbiorem legend i baśni z Warmii i Mazur jakie tutaj dostajemy, które dotyczą tych terenów. Sięgnąłem zaciekawiony mając nadzieje na interesujące i pełne niezwykłych wydarzeń opowieści. Podzielone zostały na dwie części opowiadające legendy o powstaniu kwiatów i baśni związane z Warmia i Mazurami. Książka Uśmiechnij się bajko zaczyna się od legend dotyczącym kwiatów, w których znajdziemy historie niedobrego syna dla matki, opowieść o dwóch braciach wysłanych przez ojca, aby założyli własne grody i piękne opowiadania dotyczące niewidomej księżniczki marzącej o jednym zapominając o konsekwencjach. Nie brakuje również baśni o rybaku zakochanym w niezwykle urodziwej Młynarzównie. Autorka dzięki temu ukazuje jak powstały poszczególne kwiaty w sposób ciekawy i interesujący od samego początku. Nie pozbawiona klimatu, ciepła, miłości i niepokojących zdarzeń staje się dla nas podróżą po świecie bajkowym, gdzie wszystko jest możliwe. Nie brakuje magicznych istot, przestróg i morału jakie dostajemy po przeczytaniu lekko podanego bez nachalności. Każda z nich jest inna i to właśnie jest sporym plusem. Samo wyjaśnienie powstania kwiatów spodobało mi się. Ciekawie napisane legendy ze świetnym klimatem baśniowym jakie wciągają i poprawiają wiele razy humor w czasie czytania. Drugą częścią książki są już baśnie z Mazur i Warmii dotyczące kłobuków, Smętka i codziennych spraw ludzkich w jakich psocą kłobuki. Również one zawierają wiele ciekawych i niecodziennych baśni dotyczących tamtego świata, gdzie wiara była wszędobylska o nich. Jednak w nich wszystkich kłobuki są ciekawskimi stworzeniami, psotnymi, nieraz złośliwymi, lecz także pomocnymi i karzącymi tylko zazwyczaj złych ludzi. Już w pierwszej baśni pod tytułem Fajka widać jak kłobuk staje się przyczyną nieszczęścia, które musi powstrzymać. Na podstawie tego można nauczyć się, ze ciekawość nie popłaca, a skutki mogą być opłakane dla innych. W drugiej Chciwość ukarana jest opowieścią o miłości, chciwości ojca i kłobuka postanawiającego napsocić jak tylko można w dobrym celu. Ofiara Smętka jest historią znalezienia małego dziecka i jego ofiarności wobec niego. O psotnym kłobuku, warmińskim wietrze, Annie rybaczce i dzielnym Marcinem jest opowiada tym razem o miłości i psotnym kłobuku, który musi naprawić wszystko co zepsuł. O mazurskim kłobuku jest przykładnym opowieścią o psocie i konsekwencjach swoich działań dotyczącym służeniu przez rok swojej ofierze. Tabakierka zamykająca baśnie w tym zbiorze opowiada o ciepłym sercu kłobuka chcącego pomóc Smętkowi. Autorka w drugiej części wybrała poruszające, ciepłe i zabawne historie uczące przez morał jaki z nich płynie skierowane do młodego czytelnika, a także do starszego, który uwielbia wszelkiego rodzaju baśnie, legendy lub podania. W książce bohaterowie są zarysowani bardzo dobrze, z lekkością i głębią. Potrafią zaciekawić i ich losami można było zainteresować się. Wzbudzające sympatie i można było polubić ich od samego początku. Niektóre jednak mają do odegrania złych i takie wzbudzają nasza niechęć w czasie czytania. Powodując kibicowanie i trzymanie kciuków za pozytywnych bohaterów. Oprócz postaci z krwi i kości spotykamy również bohaterów rodem z bajek jak mówiące zwierzęta, niezwykły wiatr, syreny i króla ryb. Znalazło się miejsce na psocących kłobuków i starego bożka pruskiego Smętka mieszkającego w dziupli. Wszyscy oni tworzą bohaterów dających się polubić lub nawet wzbudzają sympatie od początku. Bardzo przyjemnie wypadają relacje pomiędzy nimi, które zawierają humor, ironię, przekomarzania i lekkość w czasie rozmów. Można bawić się świetnie podczas czytania przy nich. Tak samo dialogi przyjemne, lekko podane, świetnie napisane, czasami poważne, ale częściej z pewną dozą humoru podane. Dlatego miło i sympatycznie czyta się wciągając nas w opowiadaną legendę lub baśń. Książka Uśmiechnij się bajko jest zbiorem legend o kwiatach i baśni z Warmii i Mazur jakie dostajemy w tym przypadku. Opowieści o powstaniu kwiatów były urocze, pięknie opowiedziane i z morałem jaki wysnuwa się samemu po przeczytaniu. Jak powstał biały wrzos, bratki, przebiśniegi, kaczeńce, oset i storczyki. Autorka przybliża nam legendy z tym związane, gdzie niezwykłe wydarzenia i wybory prowadzą do konsekwencji jakie muszą ponieść bohaterowie. Jednak podane wszystko zostało w baśniowy sposób co spodobało mi się. W drugiej części mamy do czynienia z chciwością, przeciwnościami losu jakie stają na drodze do szczęścia, wykorzystywanie innych do osiągnięciu swojego celu i motyw miłości przezwyciężający wszystko co złe. Podobało mi się pojawienie kłobuków jako psocących, ciekawskich i nieraz złośliwych stworków, które również pomagają ludziom w kryzysowych sytuacjach. Wzbudzają sympatie i można je polubić, a w tym przypadku ich dialogi wraz z działaniem potrafią rozbawić w czasie czytania. Spotykamy bożka Smętka jaki mieszka w dziupli na stuletnim drzewie, który szefuje kłobukami. Stary i wydawać się opuszczony posiada mądrość i widzi znacznie więcej niż innym wydaje się. Ciekawa postać z baśni, która wzbudza naszą sympatie. Karzący wszelakie zło, a nagradzający dobrych ludzi wraz z kłobukami. Same baśnie są przyjemne w odbiorze, lekko napisane, wciągające i nie mogłem oderwać się od nich. Sięgając po małą książkę nie wiedziałem, ze dostanę tak fajne baśnie jakie czyta się samemu szybko pozostawiające po sobie świetnie wrażenie. Bawiłem się przy nich znakomicie od tych z kwiatami po drugie dotyczące kłobuków i Smętka. Mające swój morał ładnie podany, nie nachalnie, zastanawiające i urokliwe. Zabierające nas w świat baśniowy od samego początku i wciągający w wir wydarzeń. Książka Uśmiechnij się bajko jest skierowana do młodego czytelnika, ale nie tylko, bo starszy również może bawić się przy niej bardzo dobrze. Autorka świetnie sobie poradziła z wyborem i zamieszczeniem baśni oraz legend związanych z regionem Warmii i Mazur. Ładne ilustracje dopełniają obrazu całości i rysunki zostały ładnie namalowane w książce. Przyczyniają się do nie tylko zilustrowania wydarzeń, lecz także posiadają swój urok i wypadają klimatycznie. Dlatego świetnie się przy niej bawiłem, miło spędziłem czas i przyjemnie podczas czytania. Książka do której na pewno będę wracać jeszcze nieraz i ciekawy jestem innych pozycji z dorobku autorki, po które chętnie sięgnę jak będę miał ku temu okazje.

Słowo się rzekło... Po przeczytaniu "Niedźwiedzia i słowika" naszła mnie ochota, by powrócić do ulubionego w dzieciństwie zbioru bajek rosyjskich. I oto spotkałam się ponownie: ze Śnieżynką, która zabłądziła w lesie; z braciszkiem Jasiem, który zamienił się w koziołka; z Michasiem, który jechał przez wieś na piecu, a na rozkazy miał magicznego szczupaka; z żarłocznym glinianym chłopcem; z całą menażerią gadających zwierzaków... Niektóre z tych bajek przypominają inne, doskonale znane z europejskiego kanonu i powtarzają popularne wątki (rybki spełniającej życzenia, królewny zaklętej w żabę czy sprytnego kota, który zdobywa dla swego pana bogactwo i rękę księżniczki),ale to wcale nie odbiera im wdzięku. Dla mnie był to powrót do smaku lektur z cielęcych lat - tym lepszy, że w niezawodnym tłumaczeniu Ireny Tuwim i z uroczymi, pełnymi ciepłych barw i jakby miękkimi ilustracjami Juliusza Makowskiego. Co klasa, to klasa...

Największą siłą książki jest język. Leśmian czaruje słowem, tworzy neologizmy, rytm i obrazy, które działają niemal jak zaklęcia. Opowieści takie jak „Ali Baba i czterdziestu zbójców” czy „Sindbad Żeglarz” zyskują nową głębię — stają się historiami o chciwości, pragnieniu, losie i cenie marzeń.

Wypożyczyłam książkę "Gelsomino w Kraju Kłamczuchów" autorstwa Gianni Rodari z ilustracjami Szancera. To egzemplarz wydany w 1987 roku, a tłumaczenie Hanny Ożogowskiej jest z roku 1962. Ach, jak to się dobrze czyta! To się w ogóle nie zestarzało! To ma wdzięk, to przykuwa, to porywa.* Mam ochotę natychmiast sięgnąć po inne książki tego autora! :-) Młody chłopak Gelsomino ma tak potężny głos, że pękają od niego szyby i walą się mury. Pewne decyzje i los przywodzą go do Kraju Kłamczuchów, w którym wszystko jest na opak i w którym panuje Giacomone - były pirat. - Trzeba pozmieniać wszystkie słowa - tłumaczył. - Na przykład słowo "pirat" będzie znaczyć "uczciwy człowiek". (...) - Zmienicie nazwy wszystkich rzeczy, imiona ludzi i zwierząt. Na początek niech ludzie, zamiast mówić "dzień dobry", życzą sobie "dobrej nocy". W ten sposób moi wierni poddani będą każdy dzień zaczynać od kłamstwa. No, i rozumie się, trzeba będzie, aby idąc spać, jeden drugiemu życzył dobrego apetytu... (...) Kiedy wydrukowano nowy słownik i ogłoszono "Prawo o obowiązującym kłamstwie", zaczął się nieprawdopodobny zamęt.** Później wszyscy się przyzwyczaili. Nawet psy i koty podporządkowały się nowym zwyczajom. Trochę zamętu wprowadził Zoppino - rysunkowy kot o trzech łapkach oraz malarz Bananito, no i oczywiście potężny głos Gelsomina. Przygody, niespodzianki, zaskoczenia. Tego spodziewajcie się po książce. Polecam! :-) https://bajdocja.blogspot.com/2019/01/gelsomino-w-kraju-kamczuchow.html

Powrót do ukochanej książki z dzieciństwa w wieku dorosłym bywa ryzykowny, ale tu na szczęście okazało się, że Mioduszewski naprawdę stanął na wysokości zadania. Odwrócenie tropu dręczonego, ale dzielnego, dobrego i mądrego Jasia, który przez trudy do gwiazd i dostaje jeszcze na koniec rękę księżniczki, zostało tu zrealizowane wspaniale. Kwora jest barwną, żywą postacią, która - choć z początku jest tylko małą dziewczynką - nie poddaje się, fałszywie oskarżona, radzi sobie, pomaga innym, dąży do konkretnych celów wbrew przeciwnościom, odnosi sukcesy, a przy tym da się lubić! Słusznie należał jej się piękny książę w nagrodę (tj. miły myśliwy Udo, który docenia wszystkie jej zalety i ją szanuje). Piękny język, realia Afryki sprzed kilkudziesięciu lat z ciekawymi detalami, zwroty akcji, gepardy, delfiny, naprawdę fajna bohaterka, wciągająca fabuła - same miłe rzeczy.

2/2024 To było naprawdę dziwne. Prawie nic z tego nie zrozumiałam. Chyba tylko jedna bajeczka w pewnym stopniu spodobała mi się. Mąż przeczytał mi i córce całą książkę i On jest tym totalnie zachwycony, Córka słuchała jak zaczarowana, a ja się umęczyłam. 😅

Urocza książeczka wydana w roku 1960, a opisująca czasy jeszcze dawniejsze. Autorka urodziła się w roku 1912, więc przypuszczam, że opisane w książce realia dotyczą czasów jej dzieciństwa. Dziewczynki śpią w papilotach, w domu jest służąca w czarnej, szeleszczącej spódnicy, a chłopcy idą zaciągnąć się do polskiego wojska. Narratorem jest dziesięcioletnia Dzidzia, a każdy rozdział to osobny obrazek z życia, spędzanego na zabawach z dwunastoletnią siostrą Janką, bratem Zbyszkiem i dziećmi z sąsiedztwa. A były to czasy, kiedy dzieciarnia biegała cały dzień samopas po polach, łąkach i starych kotłowniach… Jednak nawet sielskie dzieciństwo ma swoje cienie. Na przykład kiedy na naszych urodzinach to siostra jest gwiazdą, skupiającą na sobie całą uwagę otoczenia. Albo kiedy dostajemy z siostrą takie same broszki-pająki, ale nasz pająk ma w brzuszku perłę, a siostry – rubin. Oczywiście, że pająk siosrtry jest O WIELE ładniejszy. (Siostra myśli to samo o naszym pająku). Są też poważniejsze dylematy – dochować tajemnicy czy powiedzieć odchodzącym od zmysłów rodzicom, gdzie podział się Janek i Stasiek?  Zajrzyj do środka książki: https://mojeksiazeczki.video.blog/2017/04/17/trzy-kostki-cukru/