Obserwatorzy. Tajna historia panowania Elżbiety I

Sięgnęłam po tę książkę, chcąc poznać lepiej postać Joanny d'Arc. Nie zawiodłam się. Autorka w przystępny, a zarazem niespłycony sposób przedstawia kontekst wojny stuletniej, niezwykle ważny dla zrozumienia roli głównej bohaterki. Historia ma to do siebie, że może być dość zawiła - pojawia się w niej wiele nazwisk, nazw regionów czy funkcji. Trudno zapamiętać i zrozumieć zależności między konkretnymi osobami, sympatie i antypatie, zakresy władzy. Książka Helen Castor znacząco ułatwia czytelnikowi życie, oferując drzewa genealogiczne rodzin królewskich, a także krótki opis bohaterów oraz mapę XV-wiecznej Francji. Uważam te materiały za niezwykle pomocne, zwłaszcza że w trakcie czytania można łatwo do nich wracać, dzięki czemu lektura jest łatwiejsza i bardziej zrozumiała.

Z talentem i niesłychaną drobiazgowością napisana biografia królowej Marii, władczyni po części zapomnianej po części obciążonej "polityką historyczną" tak Johna Foxe'a jak i zastępów protestanckich historyków angielskich z późniejszych stuleci. Podobnie jak jej matka , Katarzyna Aragońska, okaleczana wizerunkowo ilekroć Hollywood zechce ponownie ejakulować jakimś gniotem na temat Tudorów

Bardzo dobra historia przyczyn i skutków inwazji Wilhelma Zdobywcy. O ile spodziewałem się opisów kampanii i walk po bitwie pod Hastings to niestety takowych brak. Zapewne brak do tego źródeł -jest tylko ogólnie o co raz wybuchających buntach i ich tłumieniu przez Normalnie. Ale nic to nie szkodzi, autor opisuje szerokie tło podboju, konsekwencje polityczne, społeczne, gospodarcze i kulturowe. Podbój odciska także swoje piętno na wojskowości "Anglików". W ciągu kilku lat od podboju prawie w całości znika anglosaska elita świecka i duchowna, zastąpiona francusko -jezycznymi normanami. Dobra i ciekawa pozycja, niejako uzupełnia historię opisaną przez tegoż autora w Anglosaskich.

Kiedyś zaczytywałam się w książkach o tamtych czasach, poznawałam też dzieje Anglii tamtej epoki, i dzięki temu łatwiej mi było przyswajać postacie opisane w tej książce, bo trzeba zaznaczyć, że „Wojna dwóch róż” to mnóstwo wymienianych osób biorących udział w konflikcie toczącym się w Anglii w XV wieku. Autor w sposób zrozumiały i czytelny opisuje historię Anglii po śmierci Henryka V w 1422 r.; przyczyny, które doprowadziły do wojny domowej toczącej się w latach 1455 – 1485, a była to walka o władzę; przedstawia i charakteryzuje ówczesnych możnowładców, ich udział w konflikcie, zdarzało się, że niektórzy arystokraci zmieniali strony konfliktu dla majątku, czy pozycji. Dan Jones nakreśla sytuację nie tylko okresu samej wojny, ale dokładnie opisuje lata przed wspomnianą wojną, jak i późniejsze, naświetla położenie władców panujących, ich lęk przed utratą władzy, oraz drastyczne rozprawianie się z potomkami królewskich rodów. Książka przystępnie napisana, bardzo dobrze się ją odbiera, polecam wszystkim lubiącym poczytać o tamtych ciężkich, brutalnych czasach.

Skomplikowane dzieje wojny Dwóch Róż zainspirowały ponoć twórcę "Gry o Tron". Utwierdzam się w przekonaniu, że ani ten słynny serial, ani historia angielskich konfliktów dynastycznych nigdy nie były i nie będą dla mnie. O ile epizody i losy poszczególnych postaci (zwłaszcza Małgorzaty Andegaweńskiej) są całkiem ciekawe, to jednak połknięcie prawie 500 stron na temat kilkudziesięciu lat walki wszystkich ze wszystkimi było dla mnie wyzwaniem. Książka Weir to solidna, choć trochę nudnawa lektura. Autorka wychodzi od końca XIV wieku i kończy narrację w 1471 roku. Historia walki o tron pomiędzy poszczególnymi odnogami rodziny Plantagenetów sprowadza się tu właściwie do rywalizacji szeregu słabych i silnych osobowości. Kolejne pionki wchodzą i spadają z szachownicy, najwierniejszy sojusznik staje się nagle najbardziej zawziętym wrogiem, nikt nie ma tyle siły, by samodzielnie zwyciężyć, konieczne są kompromisy, spiski, konszachty z zagranicą i tak w kółko, aż do niedawna wielki przegrany powraca i eliminuje wszystkich przeciwników (o czasach Ryszarda III tu nie przeczytamy, na ich temat traktuje drugi tom "Książęta w Tower"). Trzeba przyznać, że autorka potrafiła umiejętnie zsyntetyzować wiele dekad dziejów XV-wiecznej Anglii i przedstawić przyczyny polityczne tych nużących waśni. Pierwsze 200 stron to chyba najlepsza część książki. Im dalej w las, tym bardziej gęsto. Z pewnością podczas lektury warto robić notatki "kto, co i z kim" i zapisywać najważniejsze daty. Niestety ani styl pisarski autorki, ani sposób prowadzenia narracji nie wciągnął mnie w temat. Brakowało mi głębszej analizy i odpowiedzi na pytanie "dlaczego", a nie tylko "jak się to stało". Pozostałem odporny na urok tej epoki. Nie jest to zła książka, ale skończyłem z ulgą, że mam już to za sobą.

Recenzja książki „Elżbieta I i Robert Dudley. Prawdziwa historia Królowej Dziewicy” Ocena: 10/10 „Elżbieta I i Robert Dudley. Prawdziwa historia Królowej Dziewicy” to fascynująca opowieść, która wciąga czytelnika w świat XVI-wiecznej Anglii, ukazując niezwykłą relację między królową Elżbietą I a jej bliskim przyjacielem i powiernikiem, Robertem Dudleyem. Autorka z wielką starannością odtwarza historyczne realia, zanurzając nas w barwne i pełne kontrastów czasy, które były jednocześnie zacofane, ale i piękne. Książka wyróżnia się szczegółową analizą źródeł historycznych, co sprawia, że opowieść nabiera autentyczności. Elżbieta I, znana jako Królowa Dziewica, jawi się tu nie tylko jako potężna władczyni, ale także jako kobieta pełna pasji, wątpliwości i uczuć. Jej relacja z Dudleyem, przepełniona tajemnicami i niedomówieniami, jest opisana z wyjątkową wrażliwością i zrozumieniem. Na kartach tej książki odżywają obrazy dawnych czasów, gdy życie na dworze królewskim było pełne intryg, rywalizacji i walk o władzę, ale także wielkich uczt, turniejów i romansów. Opisy strojów, wnętrz pałacowych i dworskich obyczajów pozwalają poczuć atmosferę minionych wieków, a jednocześnie skłaniają do refleksji nad tym, jak bardzo nasze życie różni się od tamtych czasów. Autorka nie boi się pokazać zarówno jasnych, jak i mrocznych stron życia w epoce elżbietańskiej. Ukazuje, jak ludzie tamtych czasów musieli radzić sobie z ograniczeniami, jakie narzucały im zarówno technologia, jak i społeczne konwenanse, a jednocześnie jak potrafili znaleźć piękno i radość w swoim codziennym życiu. „Elżbieta I i Robert Dudley. Prawdziwa historia Królowej Dziewicy” to lektura, która na długo pozostaje w pamięci, skłaniając do refleksji nad tym, jak zmienia się świat i jak wiele możemy nauczyć się z historii. To książka, która z pewnością zasługuje na najwyższą ocenę.

Jestem pasjonatem historii Anglii. Francji też. Zresztą. Szczególnie okresem opisywanym przez tę książkę. Bardzo udanie napisaną. Interesujące są/były dla mnie wszelkie odnośniki do dzieł pisarzy historycznych, mniej lub bardziej współczesnych czasom opisanym w książce.

"ᴋɪᴇᴅʏ ᴢᴌʏ ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋ ᴍᴀ ᴘʀᴢᴇᴡᴀɢᴇ̨, ᴋᴏɴꜱᴇᴋᴡᴇɴᴄᴊᴀ̨ ᴊᴇꜱᴛ ᴏᴋʀᴜᴄɪᴇɴ́ꜱᴛᴡᴏ ɪ ᴘᴏɢᴡᴀᴌᴄᴇɴɪᴇ ᴘʀᴀᴡᴀ." ᴡɪʟʟɪᴀᴍ ᴍᴀʀꜱʜᴀʟ 🦁 Jakiś czas temu zapoznałem się szerzej z historią narodzin Anglii; książka "Agnlosasi" zdecydowanie wyczerpała temat lecz zostawiła mnie w zawieszeniu, kończąc na podboju Wilhelma, zwanego później Zdobywca. Na szczęście z pomocą przyszedł mi Dan Jones i jego "Plantageneci". To właśnie królowie z tej dynastii stworzyli Anglię jaką znamy obecnie. 🦁 W wyniku morskiej katastrofy Anglia utraciła jedynego spadkobiercę tronu, tym oto sposobem wkrótce rządy Normanów miały dobiec końca. Władza nie lubi próżni, to też po spuściznę Henryka I upomniała się jego córka, oraz siostrzeniec króla. W Anglii rozgrzała wojna domowa w której cieniu Matylda i Stefan z Blois walczyli o koronę. Gdy spór został zażegnany, na horyzoncie pojawił się nowy pretendent; Henryk II który zapoczątkował dynastię Plantagenetów, która miała rządzić Anglią przez następne 250 lat. 🦁 W poczet królów wchodziło wielu znamienitych władców, lecz zdarzały się i czarne owce, ludzie którzy swoją arogancją doprowadzili państwo do upodlenia. Wojny domowe i walka o władzę, poszerzanie ziemskich majątków i walki o te już posiadane. Zdrady i knowania, łapówki i okupy. Późne średniowiecze Anglii było tłem niezliczonych zwrotów akcji, niczym z najlepszych filmów. Każdy zapewne słyszał o Ryszardzie Lwie Serce którego zdradził brat Jan, za sprawą przygód o wyjętym spod prawa Robin Hoodzie, czy Edwardzie I który w bezlitosny sposób rozprawił się ze Szkockim buntownikiem Williamem Wallesem.

Można by się czepiać, że za mało trochę o Gladiatorach ale to i tak całkiem solidna dawka wiedzy o życiu w tamtych czasach. Nawet jak Gladiatorzy są tu na marginesie a ciągle to bardziej książka o Władcach Rzymu. Epplett sam pisze we wstępie, że o wyścigach rydwanów warto pisać osobną książkę..U nas brakuje po prostu więcej wydanych jego pozycji, być może tej która już przybliża życie takiego Gladiatora z imienia i nazwiska, tutaj ledwie wspomnianych. Lub Gladiatorek bo walczące kobiety też tu są obecne. Ale co my tam wiemy o życiu tych gwiazdorów?

Ciekawa biografia jednego z najwybitniejszych polskich królów. Autor nie tylko prezentuje w sposób ciekawy dorobek władcy w okresie "złotego wieku" ale także zmagania Polski o utrzymanie pozycji mocarstwowej. Autor wbrew obiegowym opiniom wykazuje, że był to "wojenny pan". Można dowiedzieć się również wielu nieznanych ciekawostek np. możliwość wyboru, króla na cesarza... Polecam miłośnikom historii Polski, która naświetli historię pierwszej połowy XVI wieku.

Wbrew podtytułowi książka brytyjskiego historyka Nicka Barratta nie dotyczy wyłącznie rebelii synów (i żony) króla Henryka II przeciwko własnemu ojcu (a właściwie to bunty były dwa),ponieważ jest panoramą – niespecjalnie szeroką, choć to nie zarzut – historii Anglii od końcówki panowania Henryka I po rządy Jana bez Ziemi. Szanuję Wydawnictwo Astra za to, że przybliża polskim czytelnikom meandry wyspiarskich dziejów, wydając dobre lub bardzo dobre pozycje. Książka Barratta od tego „kanonu” nie odbiega. Ambicja wśród latorośli to rzecz ważna i potrzebna, ale gdybym miał mieć czwórkę takich synów, jakich dochował się Henryk II (z Ryszardem Lwie Serce na czele),to głęboko zastanowił się nad ojcostwem :P. Swoją drogą, zastanowiłbym się także nad małżeństwem, bo Eleonora Akwitańska z całą pewnością do królowych spełniających wyłącznie funkcje rozrodczo – reprezentacyjne nie należała. Synowie Henryka za wszelką cenę próbowali wykroić sobie część rozległego władztwa ojca (sięgającego od granicy ze Szkocją po Pireneje),uciekając się po pomoc do największego wroga rodu – króla Francji. Średniowiecze nie takich konfliktów w koronowanych rodzinach doświadczało, ale ten w gronie Plantagenetów (czy też Andegawenów) – i jego następstwa w kolejnych dekadach i stuleciach – zdaniem autora miał duży wpływ na stosunki angielsko – francuskie, przekładając się siłą rzeczy na losy sporej części naszego kontynentu. Autor sprawnie prowadzi nas przez sześć dekad rządów pierwszych Plantagenetów – „królów niespokojnych”. Gęsto korzysta z kronik z epoki, przedstawiając angielskich królów nie tylko jako polityków i wojowników, ale także jako ludzi z krwi i kości. Za co mu chwała!

Spodziewałem się, że ta książka będzie się raczej skupiać na Templariuszach i Joannitach, ale o dziwo jest też w niej sporo informacji o Krzyżakach i zakonach funkcjonujących na Półwyspie Iberyjskim. Pozycja jest podzielona na dwie części. Pierwsza z nich to dzieje polityczne zakonów do XVI wieku i te fragmenty są raczej średnie, głównie dlatego, że trudno na parunastu stronach streścić kilkaset lat historii tych organizacji, stąd te opisy są dosyć wybiórcze i raczej nie zaciekawią nikogo, kto choć kiedykolwiek spotkał się z tą tematyką (może poza ewentualnie Hiszpanią). Bardzo dobra jest natomiast druga część poświęcona analizie porównawczej zakonów. Autor analizuje rekrutację, donację, kolonizację, działalność charytatywną, symbolikę, patronów, strukturę organizacyjną bractw wskazując na podobieństwa i różnice, ale też stosunki między nimi. Generalnie Demurgerowi udało się wysnuć sporo ciekawych wniosków. Interesujące są również rozważania na temat genezy zakonów rycerskich i ich ewentualnego pochodzenia od muzułmańskich ribatów.

O Krzyżakach wydano w Polsce wiele pozycji, ale ich wczesne losy i aktywność w Lewancie pozostawały raczej na marginesie działań w Prusach. Naukowa książka N. Mortona skupia się właśnie na tych nieco pomijanych epizodach dziejów zakonu. Brytyjski historyk najbardziej interesuje się polityką Krzyżaków, prezentując jej założenia i efekty na tle postępowania innych zakonów rycerskich, rywalizacji cesarstwa z papiestwem, walk o koronę w Niemczech, czy sporów w samym Outremer. Zatem jeśli ktoś sięgnie po książkę oczekując szczęku oręża i opisu dramatycznych starć krzyżowców z muzułmanami będzie zawiedziony. Zdecydowanie najwięcej tu o dyplomatycznych misjach, negocjacjach, mediacji, konfliktach kościelnych, debatach dostojników i procesach o dziedziczenie posiadłości. Autor słusznie podkreśla rolę Hermanna von Salza w budowie podwalin przyszłej potęgi zakonu. Zrywa z utrwalonym w dawniejszej historiografii poglądem, jakoby Krzyżacy stali zawsze po stronie Hohenstaufów. Umiejętnie przedstawia lawirowanie zakonu między możnymi dobroczyńcami z różnych stron XIII-wiecznej sceny politycznej. W książce oglądamy Krzyżaków na dorobku, gdy ich przyszła potęga jest jeszcze odległym snem, a zdobycie każdej koncesji i przywilejów to efekt wysiłków i kompromisów. Morton przedstawia też spory w samym zakonie, dobrze oddając niepewność co do jego przyszłych losów. W XIII wieku przyszli władcy Prus byli wciąż jeszcze jedną z wielu podobnych organizacji. Morton poświęca też miejsce na organizację wewnętrzną zakonu, w tym gospodarki i wojska. Bardzo ciekawe spostrzeżenia niesie fragment o wpływie podboju Prus na odpływ sił i środków z Outremer (str. 156-157). Książka przekazuje sporo wiedzy, jednak ma również swoje wady. Mnie osobiście znużył nieco styl autora, obfitujący w powtórzenia (np. dwukrotnie powtórzona informacja o udziale Hermanna von Salzy w naradzie w Akce na str. 58-59). W polskim wydaniu nie obyło się również bez fatalnych błędów tłumaczy, jak np. mylenie średniowiecznej Romanii (czyli terenów Cesarstwa Bizantyjskiego) z dzisiejszą Rumunią (str. 127, 237, a przecież z narracji wynika, że chodzi o posiadłości na Peloponezie, w Grecji). Inne potknięcia tego typu to "pięćdziesiąt galerii" zamiast galer (str. 72),błędy odmiany typu "Inflantów" (str.41),"wyznaczyć osobny baliw" (str. 119, powinno być wyznaczyć baliwa lub baliwat). Brytyjski historyk przedstawia nieco odmienną datację nadania ziemi chełmińskiej Krzyżakom przez Konrada Mazowieckiego (1225 a nie 1228) oraz przywileju Fryderyka II dla zakonu (1226 a nie 1235),w czym mocno różni się z nowszą polską literaturą (np. "Państwem Zakonu Krzyżackiego" wydanym przez PWN w 2008 roku). Szkoda też, że brytyjski naukowiec nie odróżnia również Świętego Cesarstwa Rzymskiego od Królestwa Niemiec (nieprzerwanie "cesarstwo niemieckie" na str. 22, 33, 48, 55). Warto przeczytać, ale nie jest to wybitna pozycja.

Książka ciekawie wprowadza w świat zasad, etykiety i savoir-vivre’u na dworze Ludwika XIV i jego następców w Wersalu. Tekst powstał przede wszystkim na podstawie kronik Saint-Simona, które — w przeliczeniu na maszynopis — liczą aż około 50 000 stron. Mamy więc do czynienia z jedynie wąskim wycinkiem tej historii, koncentrującym się na podstawowym kanonie zasad obowiązujących na dworze. Jeśli ktoś liczy na porywającą opowieść z wciągającą fabułą, może się zawieść — książka operuje przede wszystkim faktami historycznymi, porządkuje wybrane zdarzenia i ceremonie związane z zasadą pierwszeństwa oraz dworską etykietą. Pokazuje przy tym, jak w rękach króla i arystokracji stają się one narzędziem sprawowania władzy — systemem kar i nagród opartym na ludzkiej próżności. W mojej opini bardzo ciekawa pozycja na początek: wprowadza w świat Wersalu i stanowi solidną podstawę do dalszego zgłębiania tematu lub wybranych zagadnień.

Przeczytałam tę książkę od dechy do dechy. Zastanawiam się jak można być takim okrutnikiem dłużnikiem jak Król Filip IV piękny. Aby nie spłacać długów postanowił ich wszystkich zabić ogniem i spalić. Tamte czasy były okrutne. Ja osobiście lubię Templariuszy .

Byłam bardzo ciekawa tej książki i niestety trochę się zawiodłam. Już tytuł jest mylący. Spodziewałam się bardziej opisów czy podania konkretnych przyczyn, przez które umierali ludzie w wiekach średnich. O ile koncepcja dopasowywania śmierci do siedmiu grzechów głównych jest bardzo ciekawa, do tego ładnie systematyzująca, o tyle wiele z powiazań jest bardzo naciąganych. Szczególnie męczył mnie ostatni rozdział, o lenistwie, gdzie denerwujące było ciągłe podkreślanie, że kiedyś na przewinienie "acedia" patrzono inaczej, bo nie znano pojęcia chorób psychicznych. De facto okazuje się, że w dzisiejszym rozumieniu żadnej z tych postaci nie można przypisać grzechu, bo najprawdopodobniej były po prostu chore. W wielu przypadkach z kolei dany grzech nie jest bezpośrednią przyczyną śmierci, jedynie jakaś dominująca cecha charakteru przybliża postać do zguby. Zazwyczaj jest to wręcz szereg wydarzeń pośrednio przyczyniających się do śmierci. Tymczasem ja oczekiwałam opisu przyczyny właśnie zupełnie bezpośredniej, konkretna choroba, uraz, na co umierano najczęściej, jak próbowano sobie z tym radzić, ale trwała walka itp. Nie mniej jednak czytało się przyjemnie, wciągnęłam sie. Na plus, oprócz całej masy wiedzy historycznej dodam, że dzięki tej pozycji poukładałam sobie nieco ówcześnie panujące dynastie i powiązałam ze sobą masę postaci.

Dynastia Tudorów interesuje mnie od dawna, trochę czytałam na ten temat, oglądałam też serial , więc historia Katarzyny Aragońskiej nie była mi obca. Pomimo tego, książkę Giles Tremlett przeczytałam z prawdziwym zainteresowaniem, jest to w zasadzie biografia pierwszej żony Henryka VIII. Katarzyna to postać niezwykle intrygująca, córka hiszpańskiej pary królewskiej Izabeli Kastylijskiej i Ferdynanda Aragońskiego, dobrze wykształcona jak na kobietę tamtych czasów, pobożna i łagodna, kochana przez lud. To postać tragiczna, skazana przez męża na odosobnienie, oddzielona od jedynej córki , pozbawiona tytułu, majątku , samotna i chora u schyłku życia. Biografia jest dosyć dokładna i poparta wieloma materiałami źródłowymi. Bardzo ciekawa pozycja, polecam.

Jakby to powiedzieć… "Ostatnie lata Henryka VIII. Spiski i zdrady na dworze tyrana" Roberta Hutchinsona uznaję za lekturę niezłą, ale nie całkiem zadowalającą. To jedna z tych książek popularnonaukowych, w których autor za pomocą języka chce wzmocnić swoją tezę. Teza jest prosta: rubaszny król Hal był egotycznym psychopatą, manipulantem i człowiekiem, którego nikt by nie zaprosił na chrzciny. Takie są zresztą fakty i dokładnie to udowadnia prawie każda historia rządów tego monarchy, którą czytałam i nie sądzę, żeby dodatkowo trzeba było stosować róż i szminkę, żeby cała ta historia wyglądała jeszcze upiorniej. Zacznijmy od tytułu. Książka nie jest tak naprawdę o spiskach na dworze drugiego z Tudorów, tylko o zwyczajach, obyczajach i życiu codziennym na tymże dworze. Spiski są wspominane, ale trzeba przyznać, co zresztą Hutchinson robi, że większość z nich Henry sam wymyślił, żeby pozbyć się swoich… no właśnie, nie przeciwników, nie rywali, nie oponentów. Po prostu pozbywał się, bo chciał i tyle. Te, które nie są jego wymysłem, są dziełem jego urzędników, którzy walczyli o władzę. W "Ostatnich latach Henryka VIII" Hutchinson rysuje smutny obraz dworu, który pod warstwą drogocennych tkanin, pachnideł i klejnotów kryje strach przed coraz bardziej nieobliczalnym władcą. Henry VIII choruje, tyje, jego męskość nie jest już tak ewidentna, więc daje upust słynnemu temperamentowi Tudorów i albo urządza awantury, albo uczty, albo egzekucje. Autor podkreśla ciągle i wciąż zły stan zdrowia króla i jego rosnącą tuszę, nie szczędząc nam nawet szczegółów królewskich defekacji, co akurat jest IMHO niezwykle ciekawe. Podoba mi się u Hutchinsona to, że w przeciwieństwie do wielu autorów nie ogranicza się do Eustace Chapuys, ambasadora cesarskiego na dworze Henryka, jako do najlepiej poinformowanego źródła z epoki. W "Ostatnich latach Henryka VIII" mamy i listy, i zapiski sądowe i wyimki z królewskich ksiąg rachunkowych. Wszystko to sprawia, że książka na sporą wartość poznawczą. Co mnie irytuje, to język i upór, z jakim autor nazywa Henryka VIII "starcem". 46 lat, to może nie jest wiek młodzieńczy, i Renesans inaczej patrzył na kwestie dojrzałości, ale, na Boga, nie przesadzajmy! Zobaczcie jak Hutchison pisze o portrecie Henryka, który namalowano, kiedy władca miał właśnie 46 lat: "Teraz artysta maluje go jako żałosnego, monstrualnie otyłego starca. Lata zaniedbań i narażania ciała na rozmaite urazy wycisnęły na nim potworne piętno. Z nalanej, pomarszczonej twarzy łypią małe świnskie oczka. W lewej dłoni król ściska ciężką, bogato ozdobioną laskę, którą musi się teraz podpierać. Jest uosobieniem starczego rozkładu. Patrząc na niego, czuje się niemal w nozdrzach gnilny odór ropy, która wycieka z wrzodów, plamiąc bandaże na opuchniętych nogach"[s.113] Widzicie o co mi chodzi? Co słowo, to nacechowane semantycznie! I nie jest to jedyny fragment książki, gdzie mamy do czynienia z takim… powiedzmy to delikatnie: podkreśleniem osobistych opinii autora o postaci, którą opisuje. Hutchinson robi wszystko, żeby czytelnik widział w Henrym VIII obrzydliwego osobnika i paskudnego starca. Muszę przyznać, że bardzo mi to przeszkadzało. Stoję na stanowisku, że w powieści można wszystko, ale w książce popularnonaukowej trzeba jednak trzymać fason. BTW: obraz, o którym Hutchinson pisze, można zobaczyć na stronach npg.org.uk, wyszukajcie Henry VIII, portret z Montacute House.

I znowu kolejna niesamowita książka. Jeszcze raz powtórzę - brawo dla Wydawnictwa Astra za wydanie takiej serii książek, brawo dla autora za podjęcie się takiej tematyki. Jeśli nie boicie się czarów, daibłów i innych pokrewnych istotek sięgnijcie po Zabobonny Kraków. Znajdziecie wiele ciekawych historii a nawet przydatne informacje które kto wie wykorzystacie nawet dziś. Książka napisana w bardzo przyjemnym stylu - łatwa w przeczytaniu i przekazie. Wszystko super wyjaśnione. Osoby które chcą nauczyć/dowiedzieć się czegoś z historii nie przez suche nudne fakty - zapraszam do lektury. Naprawdę warto📚