Maska śmierci szkarłatnej

Do doktora Koszelkowa zgłasza się Sasza, młody mężczyzna. Okazuje się, że doktor uratował mu kiedyś życie, gdy ten ciężko chorował. Sasza i jego matka chcą się odwdzięczyć - są bardzo biedni, zajmują się skupowaniem starych figur z brązu, więc decydują się jedną z nich podarować doktorowi. Przedstawia ona jednak scenę na tyle frywolną i wyuzdaną, że Koszelkow decyduje się pozbyć prezentu.

U Lovecrafta strach tkwi w tym, czego nie znamy. Ciemność, skrywana tajemnica, zamknięte drzwi, dźwięki, których nie sposób do niczego przypasować - kiedy już dowiemy się, co nam zagraża, będzie za późno. Bohater opowiadania słyszy, jak jego sąsiad Erich Zann gra na skrzypcach. Nie spodziewa się, że muzyka starszego człowieka, jest tak naprawdę formą obrony przed atakiem obcych, mrocznych dźwięków. Możemy sobie tylko spróbować wyobrazić, jak mogłoby to wszystko brzmieć.

"Gdy młoda panna miłością się spłoni, I migdał zakwitnie po latach tylu, Wówczas duch w murach przestanie gonić I pokój nastanie w Canterville'u." Jakże lekkie i dowcipne bywało pióro w ręku Oscara Wilde'a! A "Upiór rodu Canterville" to taka cudowna perełeczka! Zawsze powtarzam, że są książki, do których trzeba dorosnąć. Nawet, a może przede wszystkim, te dla dzieci. I Oscar Wilde właśnie jest mistrzem takiej prozy. Przez co uczynił ją nieśmiertelną. I ponad czasową. Takich pisarzy brakuje. Pięknych i prostych a jednak opowiadających takie historie, że włos się na głowie jeży... Miłuję Pana, panie Wilde. Choć Pan by mnie nie umiał umiłować ;o)

Nieco przerażająca książka. Najbardziej chyba pierwszy rozdział, a w każdym razie według mnie. Mimo wszystko miło mi się to czytało. Podczas czytania porównywałam "Piaskuna" z librettem baletu "Coppelia", które zainspirowało mnie do przeczytania tej książki, bowiem to libretto zostało stworzone na podstawie właśnie tego utworu (polecam sprawdzić). Myślę, że będę kontynuować poznawanie dzieł E. T. A. Hoffmana, np. "Dziadka do orzechów", którego, o dziwo, jeszcze nie czytałam.

Gdzieś na skraju miasteczka B. znajduje się apteka, którą prowadzi małżeństwo. Pewnej nocy aptekarzowa nie może zasnąć, cały czas czuje wewnętrzny niepokój. Snuje się po mieszkaniu, patrzy przez okno i w pewnej chwili dostrzega dwie postaci. Okazuje się, że kierują oni swoje kroki prosto do apteki...

Losy skazańca inkwizycji. Historia tortur, jakich człowiek potrafi dopuścić się na drugim człowieku, by go złamać. Jedna jest to tez opowieść o nierównej walce, z góry skazanej na porażkę, ale mimo tego trzeba podejmować różne próby, licząc na zmianę (tutaj na uratowanie przed morderstwem, lub samobójstwem z bezsilności). Opis zachowań, psychologii, oraz przesłanie stoją na bardzo wysokim poziomie.

Tytułowe opowiadanie zna chyba każdy miłośnik tego typu literatury – tu, ukazuje się w trzech wersjach, każda z dość istotnymi zmianami względem poprzedniczki (na plus). Mimo niekwestionowanego statusu tej historii, nie zrobiła ona jednak na mnie aż tak piorunującego wrażenia, jak się spodziewałem (w przeciwieństwie np. do innych klasyków jak „Małpia łapka” czy „Wierzby”). Oceniam ją dobrze, jest intrygująca, napisana w formie (mówię o tych trzech wersjach),a to dziennika, a to relacji bywalca szpitala psychiatrycznego, ale „nie zatkao” 😉 (wspomnę, że ją akurat czytałem już wcześniej, jakiś czas temu). Reszta? Można się miło zaskoczyć – jest niekiedy groteskowo, niekiedy upiornie, są wątki wykopywania ciał z grobów, opuszczone karczmy pośród posępnych gór i to, co wyjątkowo lubię – wątki obłędu i klasyczne zagwozdki dla czytelnika – działo się naprawdę, czy to tylko w jego głowie? (tak, tak, wiem że to ograny schemat, ale ja go lubię w odpowiedniej dawce z dobrymi podwalinami w postaci intrygującej fabuły). Rzeczony zbiór ma tez jeszcze jedną „zaletę”. To miła odskocznia w serii "Biblioteka Grozy" wydawnictwa C&T od anglojęzycznych pozycji (zdaje się, że był to nawet odzew na nasze prośby o więcej Niemców czy Francuzów),także oby tak dalej!

Nie jestem wielką fanką literatury grozy, czasem jednak sięgnę po coś z tej parafii. Kroniki Arkham wydawały sie ciekawą opcją. Punktem wyjścia cyklu jest opowiadanie Lovecrafta Widms nad Innsmouth, wokół którego krążą wszystkie inne opowiadania. Cykl jest super poprowadzony, bo zaczynamy z jednej daty i lecimy coraz dalej , przedstawiamy widmowe miasteczko na przestrzeni czasu. Jeden minus jak dla mnie to opowiadania nie są zbyt straszne jak dla mnie, nie czułam wszechobecnej grozy, aczkolwiek niektóre opowiadania były bardzo dobre, reszta przeciętna. Ogólnie dla fanów pewnie te Kroniki są bardzo dobre, dla mnie to taka odskocznia i trochę zapchaj dziura.

Najsłynniejszy tytuł polskiej grozy wszechczasów (nawet nie ma o czym dyskutować),tak naprawdę jedyny światowej klasy przyczynek polski do literatury gatunku, zbiór na wskroś oryginalnych, powiązanych ze sobą tak otoczeniem (specyficzny romantyzm otaczający kolej żelazną na początku XX wieku) jak i tematycznie (mania, obsesja ruchu i pędu, przekraczanie granic życia i śmierci). Nikt wcześniej nigdzie nie pisał w takim stylu, nie potrafił wywołać takiego nastroju, trochę rozlewnego liryzmu niczym z nokturnów Chopina, trochę mroku i osnutej mgłą (i parą z lokomotyw) tajemnicy. KAŻDY fan grozy MUSI nie tylko znać, ale posiadać w swych domowych zbiorach, ten niewielki tomik. + Jak wspomniałem, naczelnym tematem spinającym kolejne opowiadania “Demona Ruchu” jest szczególna obsesja kolejowa, połączenie uwielbienia dla jazdy pociągami, samej instytucji kolei, oraz fascynacji dzikim pędem, niekończącym się ruchem. Głęboka, obsesyjna miłość tkwi w sercu starego, kalekiego dróżnika, który odnawia i utrzymuje w sprawności martwy odcinek toru (“Głucha Przestrzeń”). Podobna miłość, tęsknota do jazdy pociągiem zmusza ubogiego (nie stać go na drogie bilety kolejowe) urzędnika do wysiadywania na dworcach i fantazjowania o podróżach w szeroki świat (“Wieczny Pasażer”). Obłęd związany z ruchem wywołany przezeń, przenika myśli maszynisty (“Maszynista Grot”),pędzącego skradzioną lokomotywą na zatracenie, ten sam obłęd prowadzi do morderstwa bohaterów opowiadań “W Przedziale” czy tytułowego “Demona Ruchu” (choć tutaj mamy do czynienia raczej ze szczególną, “demoniczną" metaforą). Granice między życiem i śmiercią, temat, który Grabiński przejął od samego E.A. Poego stanowią temat słynnego “Ślepego Toru”. Oto grupa podróżnych dobrowolne decyduje się pozostać w pędzącym na zatracenie pociągu, by poznać tajemnicę skrywaną poza granicami powszedniości. Tę samą metaforę - śmierć jako przystanek na drodze do poznania Niepoznanego, zawiera opowiadanie “Dziwna Stacja”. Temat świadomości istniejącej poza granicami życia podejmuje również “Ultima Thule”, romantyczna opowieść o przyjaźni dwu kolejarzy “Ultima Thule”, przyjaźni, która przetrwa śmierć. Trzecia grupa tematyczna, skupiająca uwagę Grabińskiego to kolejowe katastrofy, tragiczne i często niesamowite okoliczności do nich prowadzące. Oto kolejarz bada tzw. “Fałszywe alarmy”, nieprawdziwe informacje telegraficzne zapowiadające katastrofy na torach. Pewnego dnia jednak nadmierne zaufanie do opracowanej metody przyniesie tragiczny rezultat. W “Błędnym Pociągu” dochodzi do czołowego zderzenia składu kolejowego z widmowym pociągiem. W pamięci fana grozy najdłużej pozostaną dwa opowiadania najlepsze w całym “Demonie Ruchu”; przewrotny, złowrogi "Smoluch" z samospełniającą się przepowiednią katastrofy, i klasyczna, bardzo zgrabna ghost story “Sygnały”, w której upiór dróżnika bezskutecznie usiłuje ostrzec żywych przed tragedią. + Łącząc wszystkie utwory wspólnym mianownikiem uzyskał Grabiński niezwykły efekt spójności artystycznej, powodując, że, jak to często bywa, całość jest większa od sumy części składowych. Stąd największe wrażenie robi "Demon Ruchu" czytany w wydaniach całościowych. Wszystkie teksty ujmują pięknem języka, śmiałością wyobraźni Autora i tym niezwykłym dziś romantyzmem kolejowym. Aż trudno sobie dziś wyobrazić tak niezwykłe, fantastyczne podejście do czegoś tak na pozór przyziemnego jak jazda pociągiem. Ot, wsiadamy w Pendolino i za parę godziny jesteśmy u celu. Cały "romantyzm" to czy gdzieś w polu nie staniemy i się na spotkanie nie spóźnimy....

Obecnymi czasy podstawowym typem antologii jest zbiór prac aktualnie publikujących autorów, czasem wręcz jest to swoiste okno reklamowe dla twórców niegotowych jeszcze na samodzielny debiut - taka antologia (czasem połączona wspólnym tematem) przejmuje na siebie rolę niegdysiejszych czasopism literackich (tak, niniejszym oddaję honory kończącej swój żywot, nieocenionej OkoLicy Strachu). Typ drugi - to antologia „best of”, obejmująca najsłynniejsze opowiadania i najwybitniejszych twórców. Ten typ antologii był dominujący w okresie PRL - praktycznie tylko w tej formie wydawana była literacka groza. „Fantastyczne Opowieści” wydane w 1975 roku przez WL w ramach popularnej serii tzw. „gotyckiej” to typowy reprezentant drugiego rodzaju antologii. Już blurb okładkowy pozwala ocenić, w jaki sposób traktowana była w tym okresie literatura grozy : „Amatorom „dreszczyku” i niecodziennych wrażeń WL proponuje nowe wydanie zbioru opowiadań fantastycznych. (…) Nieco staroświeckie, (…) żartobliwe i na serio, stanowią dziś przezabawną lekturę dla czytelnika, przeniesionego raptem w świat wilkołaków, (…) upiorów i demonów, mściwych posągów (…) i przedziwnych przygód. (…) Pisane często dla żartu i zabawy, animowały niegdyś czytelników spragnionych sensacji na tej zasadzie, na jakiej obecnie znajdująca swych gorących zwolenników literatura kryminalna.(…) Dziś (…) nie utraciły mimo wszystko swoistego wdzięku, jak staroświecka miniaturka wyciągnięta z kuferka babuni”. Cóż tu dodać…może tylko, że w roku wydania „Fantastycznych Opowieści” Stephen King opublikował „Miasteczko Salem”, Peter Straub „Julię”, Graham Masterton „Manitou” i Guy N. Smith „Trzęsawisko”. Kuferek babuni ich mać… Nic, ale pora wrócić do „Fantastycznych Opowieści” i przyjrzeć się ich zawartości. Od razu widać, że wydawnictwo postanowiło dać po oczach nazwiskami. Fiodor Dostojewski, Aleksiej Tołstoj, Honore de Balzac, Walter Scott, Charles Dickens, Oscar Wilde, Anatole France, Henry James - absolutny top literacki XIX wieku, najwybitniejsi autorzy „mainstreamowi” tamtych czasów. Ich obecność w antologii ma uzasadniać tezę o „salonowej zabawie literackiej”. Jest jednak również paru tuzów „gatunkowej” grozy. Przede wszystkim sam Edgar Allan Poe i jego „Opis Wypadków z P. Valdemarem”, przerażająca opowieść o człowieku, który został poddany hipnozie w chwili śmierci, następnie zaś utrzymywany miesiącami w stanie zawieszenia między obu światami. Jest też obecny Joseph Sheridan Le Fanu ze znakomitym opowiadaniem „Obserwator”, mroczną i przerażającą historią ducha marynarza, szukającego zemsty na winnym jego śmierci oficerze (a tak naprawdę opowieścią i wyrzutach sumienia, w, wpędzających tego oficera w grób). I jest wreszcie Prosper Merimee : Merimee, francuski pisarz i historyk, zapisał się w pamięci potomnych za sprawą odbudowy średniowiecznego miasta-zamku Carcassone (którego był wielkim propagatorem),opowiadania „Carmen” (do którego fabuły Georges Bizet skomponował przesławną operę) oraz kilku przednich nowel niesamowitych. Najważniejsza z nich to „Lokis”, najbardziej chyba znana XIX wieczna wersja mitu „zwierzołaka”. Przybyły na Żmudż w celu przeprowadzenia badań językowych niemiecki profesor lingwista, obserwuje uczucie swego gospodarza, otoczonego lekką aurą niesamowitości hrabiego Szemiota do zamieszkałej w sąsiedztwie pięknej Polki, ostatecznie zaś zostaje zaproszony na ślub. Pozbawione szokujących momentów grozy opowiadanie całe jest nastrojem, narastającym suspensem wiodącym do przewidywalnego, okropnego finału w noc poślubną. Na podobnej zasadzie zbudowana jest równie sławna „Wenus z Ille”. Tym razem obcy przybysz dociera na pogranicze francusko - katalońskie i uczestniczy w ślubie miejscowego chłopaka, o którego uczucie zazdrosny jest wydobyty z ziemi starożytny posąg okrutnej Wenus. Trzecie powiadanie Merimeego jest mniejszej wagi, to humoreska o parze kochanków w hotelowym pokoju, którzy podejrzewają, że ich sąsiad został zamordowany, lecz boją się zgłosić na recepcji zem strachu przed ujawnieniem. Ciekawostka - wszystkie trzy opowiadania zostały zekranizowane w Polsce. „Lokis” to pierwszy PRLowski horror kinowy, zaś „Wenus Z Ille” i „Błekitny Pokój” weszły w skład telewizyjnej antologii „opowieści z dreszczykiem”. Dalej pora na innego francuskiego romantyka, Theophile Gautiera. Autor ten znany jest najbardziej ze swych powieści historycznych i przygodowych (najbardziej tutaj znany jest Kapitan Fracasse, komnkurujący w gatunku płaszcza i szpady z Dumasem),ma jednak duże zasługi na polu literatury niesamowitej. „Panna Młoda Z Krainy Snów” („La Morte Amoreuse”) to jedna z jego najlepszych nowel fantastycznych. Pewien ksiądz pała zupełnie ziemskim pożądaniem do demonicznej, pięknej kurtyzany, której nawet śmierć nie powstrzymuje od zwodzenia go na pokuszenie. Proboszcz dzieli swe życie na dzienne obowiązki duszpasterskie i nocne, senne eskapady w towarzystwie sukkubo/wampira. Zgrabna, dwuznaczna moralnie tematyka - wodzenie (skuteczne!) na pokuszenie katolickiego księdza, jego trwająca latami namiętność, trwający całe życie żal za utraconym blaskiem życia (dobra, konkretnie za pięknem kobiet),połączone ze znakomitą postacią Clarimonde, łączącą w sobie cechy piekielnego demona (sukkuba),i wampira (to jedna z pierwszych literackich manifestacji tego popularnego monstrum). Klasyczna rzecz. Wspomnienie literatury gotyckiej zapewni opowiadanie Washingtona Irvinga - „Upiorny Narzeczony”. Historia „ducha” pana młodego przybywającego na swój ślub jest bardziej komedią niż horrorem (czytelnika serdecznie ubawią hordy krewnych i znajomych korzystających przy każdej okazji z naiwnej dobroczynności pana zamku),ale w decydujących momentach potrafi dobrze operować klimatem grozy. W „Opowieściach” są jeszcze trzy „contes cruelles” Villiers de l’Isle Adama, ale ciekawsze są opowiadania tych „wielkich” literatury XIX-wiecznej. Charles Dickens i jego druh Wilkie Collins reprezentowani są przez znane, często obecne w różnych antologiach opowiadania („Dróżnik”, „Kobieta Ze Snu”),również „Przyjaciele Moich Przyjaciół” Henry Jamesa to popularna, nieco sztywna ghost story, zaś „Bobok” Fiodora Dostojewskiego to groteska, w której pochowane na cmentarzu trupy przekomarzają się między sobą nawet po śmierci. Mocno w pamięć zapadnie mroczna (choć pozbawiona elementów nadprzyrodzonych) historia zemsty zdradzanego męża opisana przez Honore de Balzaca w „Tajemniczym Dworze”. Również „Próba” Waltera Scotta - minimalistyczne opowiadanie o nawiedzonym pokoju wyróżnia się bardzo efektowną nawet dzisiaj jump sceną finałową. Warto jeszcze wspomnieć o trzech opowieściach, w których aura tajemniczości i niesamowitości otacza historie miłosne; Aleksiej Tołstoj opisuje molestującego kobiety na ulicach Petersburga „Fauna”, Oscar Wilde pogrążoną w tajemnicach ukochaną narratora („Sfinks Bez Tajemnicy”) a Anatole France kostycznego profesora arecheologii, któremu w głowie zawróci piękna, zainteresowana starożytnym Egiptem Angielka („Pan Pigonneau”) Zdanie podsumowania - czy zatem warto czytać „Opowieści Fantastyczne” ? Warto, nawet bardzo. To przede wszystkim naprawdę wielka literatura, znakomicie napisana, o wielkiej wartości artystycznej. Zawsze należy czytać klasykę, to wyrabia smak i gust literacki. Co więcej, klasyka ta jest wybornie (w old schoolowym, PRLowskim stylu) przetłumaczona i zredagowana, z ogromną dbałością o urodę i literacki smak przekładu. Mnóstwo opowiadań znakomicie zniosło próbę czasu, a tak naprawdę dla samego „Lokisa” warto mieć na półce. PS. Książka jest ozdobiona wybornymi weirdowymi grafikami Daniela Mroza. Nie są to ilustracja opowiadań, działają niejako obok tekstów, wzbudzając w czytelniku poczucie niepokoju i nierzeczywistości.

„Zamczysko w Otranto” Horace’a Walpole’a z 1764 roku jest uważane za pierwszą powieść gotycką. Kojarzone wówczas negatywnie z barbarzyństwem, nazwa ta wzięła się z fascynacji średniowieczem autora, który kupił nawet na własność gotycką posiadłość nad brzegiem Tamizy. Założył w niej wydawnictwo. Umożliwiło to mistyfikację autorstwa powieści. Walpole ukrywał się pod postacią tłumacza, który odkrył egzemplarz włoskiego oryginału u pewnej „starej katolickiej rodziny”. Po sukcesie opowiadania Walpole ujawnił się jako autor „Zamczyska”. Akcja dzieje się w połowie XIII wieku na południu Włoch. Książę Manfred bezprawnie zamieszkuje tytułowy zamek i nie cofnie się przed niczym, aby tak pozostało. Jego jedynego syna przygniata w dniu ślubu ogromny szyszak, co przypomina Manfredowi złowrogą przepowiednię. Rozwój wypadków to komedia pomyłek. Księciu krzyżuje plany pojawienie się wieśniaka, który okazuje się ostatnim potomkiem prawowitego dziedzica zamku. Manfred chce poślubić niedoszłą wdowę po swoim synu dla uprawomocnienia władzy, jednak w przypływie zazdrości omyłkowo zabija swoją córkę. Książę wreszcie upada i udaje się do zakonu. Tej prostej historii z morałem towarzyszą żyjące obrazy, złowrogie korytarze, olbrzymy w galeriach i nieumarłe zjawy. Ten element grozy dzisiaj może śmieszyć, ale w XVIII wieku był zupełnym novum. „Zamczysko w Otranto” rozbudziło fantazję i zainteresowanie przeszłością współczesnych. Ożywienie duchów i upiorów oraz balladyczny charakter utworu to zapowiedź romantyzmu. Walpole otwarcie czerpał z Szekspira, który też uchodził za fantastę. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Magia baśń i ballad ukazana w jednym krótkim utworze, w którym fikcja i rzeczywistość są jak dwie równoległe osie, które to nie wchodzą w kolizję ze sobą - przeciwnie, jedna uwypukla drugą. Każdy miłośnik fantastyki i jej twórca powinien się z utworem zapoznać, jest nieoceniony. Jedyny może minus, że utwór mógłby być dłuższy.

Książka była krótka także nie zdążyłam pomyśleć ale bardzo mi się podobała. Idealna na raz. Chociaż nie spodziewałam się że pójdzie to w stronę fantasy. Nie ukrywam że liczyłam na głębszy wgląd w psychologię bohatera, ale takie czasy wtedy były i guess. No i byłaby dłuższa. W każdym razie można przeczytać, o taka spoko

Dynamiczna akcja w której dostajemy najpierw zapowiedź dość niecnych czynów a nastepnie w napięciu śledzimy jak wprowadzane są w ruch. Oczywiście po drodze pojawiają się wątpliwości u bohaterów i lekkie komplikacje. A ostatecznie wszystko pochłania chaos i zniszczenie, na swój sposób śledzi się to z zaciekawieniem.

kiedy zobaczyłam to w wydaniu BN - musiałam sobie kupić i wrócić do tej lektury z młodości. Pod namiotem, nad jeziorem.. aż mi się chce śmiać z samej siebie. Teraz nie dałabym rady czytać tego na poważnie, a to JEST poważna lektura. Kiedy potem czytałam recenzje i inne Baudelaira, te cegiełki zaczęły się składać w konstrukcję. To nie był tylko dekadent, to był twórca systemu

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że jest to tłumaczenie libretta stworzonego na podstawie sztuki O. Wilde'a, a nie sama sztuka. Zorientowałam się o tym, jak przerzuciłam ebooka na czytnik i go otworzyłam - zarówno opis na stronie aplikacji, jak i strona tytułowa na to nie wskazywały. Sam tekst jest w porządku. Mnie nie zbulwersował, ale domyślam się, że w czasach swego powstawania mógł szokować.

Zbiór składa się z 6 opowiadań, z których chyba najbardziej podobało mi się drugie czyli "Widmo nad Innsmouth". Może właśnie dlatego, że było drugie, bo nie ukrywam, że potem schematyczność i powtarzalność prozy coraz bardziej mnie nużyła. Nie da się ukryć, że na swoje czasy autor miał niesamowitą wyobraźnie i to właśnie uczyniło z niego klasyka gatunku. Jednak patrząc z dzisiejszego punktu widzenia wiele motywów na pewno nie oddziałuje na czytelnika już tak mocno. Podobał mi się warsztat i bardzo wysmakowany dobór słów. Polecam każdemu aby się zapoznać z klasykiem. Wydaje mi się, że ten zbór opowiadań daje reprezentatywną próbę. Podaję pełną listę opowiadań zawartych w zbiorze: Zew Cthulhu, Widmo nad Innsmouth, Szepczący w ciemności, Duch szaleństwa, Koszmar w Dunwich, Kolor z przestworzy.

Niezły kawałek Sci-Fi. Tylko troszkę 'zaspoilerowany' wcześniejszymi utworami literackimi, no i z tytułem autor się nie popisał. Od pierwszej strony czułem, co się stanie na końcu ;) Ciekawe doświadczenie literackie, chociaż czytanie białego wiersza nie należy do najłatwiejszej formy przyswajania treści. Czy jest to doświadczenie, którego brakowało w moim życiu? Nie szczególnie. Powiedziałbym, że jest to utwór typu "super, że udało się to przeczytać, będę wiedział, co to jest, gdy napotkam kolejne odwołanie".

Piękna historia. Fantastyczny pomysł na horror. Oryginalne schorzenie, które sprawiło, że główny bohater popełnił zbrodnię, choć nieświadomie, ale z obsesji. Pokazanie zębów jako przedmiot kompulsji jest odrażający, nietypowy, a wręcz dziwny, ale to jest właśnie piękne w tej opowiastce. Ostatnie słowa historii szczególnie nadawają temu dziełu miano arcydzieła.

Schopenhauer wyraża myśl jakoby miłość była tworem kulturowo wyidealizowanym - poszukiwanie bratniej duszy, spełnienia w drugiej osobie oraz przyjemność z wzajemnej obecności jest wyłącznie fortelem mającym na celu ukrycie naszych autentycznych motywacji. Potrzeba współżycia jest zdaniem filozofa ważna, jednak jest dla nas tak istotna ze względu na to, że w niej najmocniej musi się objawiać wola życia, ażeby przedstawienie dalej trwało. Zostajemy otumanieni rozkoszą, korzyścią własną, przyjemnościami, ażeby nieświadomie realizować interes gatunku. Temat miłości to tylko wybieg by Schopenhauer mógł przedstawić w pełnej okazałości wnioski swojego systemu o pozorności jaka często charakteryzuje „interes własny” - poczucie naszego własnego spełnienia najczęściej wiąże się ze spełnianiem zachcianek wiecznie pragnącej Woli. Następnie Schopenhauer rozwodzi się nad coraz to bardziej zdeaktualizowanymi teoriami o przyciąganiu się przeciwieństw, fetyszach, niesmaku wysokich kobiet do wysokich mężczyzn by nie rodziły się giganty itd itd. Oczywiście, całkowita zgoda z Schopenhauerem byłaby zbyt „edgy” dla kogokolwiek poważnego a wiele fałszywych tez Schopenhauera o miłości weryfikuje XXI wieczna rzeczywistość - mimo to fajny, krótki tekst wprowadzający w system i rozumowanie Schopenhauera.