Koci taksówkarz

Bardzo śmieszna historia o kocie, który próbuje rozkręcić swój własny interes, ale zabiera się do tego od tyłu. Bardzo fajnie oddany został w tej historii temepertament południowców, ich podejście do życia. Na pewno są tu pewne stereotypy, ale zakładam, iż w Polsce nie zostałaby wymyślona taka historia.

Pierwszy raz usłyszałam o Niedoparkach kiedy obejrzałam film na podstawie książek kiedy byłam mała. Bardzo podoba mi się ten film więc stwierdziłam teraz jak jestem starsza, że kupię książki na podstawie których powstał film. Sięgnęłam pierw po tę książkę i muszę powiedzieć że byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Książka nie jest bardzo podobna do filmu oczywiście jak to zazwyczaj bywa. Ale bardzo szczególnie spodobało mi się to w jaki sposób jest napisana. A ilustracje w same w sobie są przepiękne. Hihlik który mieszka razem z dziadkiem w mieszkaniu pewnego pana Wawrzyńca natrafia na wiele przygód po tym jak jeden z jego kuzynów zostaje porwany przez Kudło Dederona i jego gang. Razem z bratem bliźniakiem kuzyna Ramzesem próbują go uratować chociaż nie kończy się to jak byśmy się spodziewali. Jest to naprawdę genialna historia która zdecydowanie zasługiwała na ekranizację. Jest uważana za książkę dla dzieci ale szczerze myślę, że każdy mógłby ją przeczytać

Doskonała książka dla dzieci, które uwielbiają obserwować przyrodę, podpatrywać zwierzęta i wyciągać wnioski. Ciepła i z ładnymi ilustracjami. Obserwacje prowadzone są w wiejskim domku letniskowym i są zapiskami prawdziwych wydarzeń z życia Autorki. Nie jest to książka typu "ekspert wam powie", nie wszystkie ślady bytności zwierząt udaje się zidentyfikować rodzinie, ale ciekawe są same opisy podpatrywania zwierząt, ich śladów i zachować. Polecam gorąco.

Bardzo ciekawa forma napisania książki. Są to listy młodego Wilczka, który wysyła je do rodziców. Podobała mi się też mapa krainy umieszczona na początku książki. Przez to możemy śledzić drogę bohatera. Historia była okej, jednak mam drobne uwagi co do języka tam użytego. Uważam, że niektóre teksty i odzywki wilka są trochę dla starszych dzieci niż 4-6 letnie.

Książka, którą kupiłem dla swojej córki (7 lat) w ramach edukacji finansowej :) Przemycone są w niej pojęcia związane z funkcjonowaniem wolnego rynku. Mamy tu dużo krótkich rozdziałów i dużo ilustracji. Książka jest na pewno warta przeczytania, natomiast córce dużo bardziej podobały się "Zaskórniaki" tego samego autora.

Groszka, to piesek, który chce mieć własne ludziątko. Gdy w końcu rodzice, zgadzają się by z nimi zamieszkało, Groszka jest w siódmym niebie. Ludziątkiem okazuje się być mała dziewczynka - Dominika, która sprawia swojej opiekunce tyle frajdy co strapień. Pewnego dnia, okazuje się, że Dominika gdzieś znikła. Groszka czym prędzej, wyrusza na jej poszukiwania zwłaszcza, że czuje się winna temu, że jej ludziątko od niej uciekło. Gdy ogłoszenie w lokalnej prasie nie przynosi pozytywnego efektu, a zrezygnowana Groszka szukając Dominiki, sama o mało nie gubi się nad leśnym strumieniem, nagle spotyka chytrego lisa, który... Tak… to książka dla dzieci, ale warto ją przeczytać. Zajmie nam to nie więcej, niż godzinę. Warto bo, gdybyśmy sobie w naszym dorosłym życiu zapomnieli, że każdy z nas jest inny i trzeba to akceptować, a gdy się kimś opiekujemy, to jesteśmy za niego odpowiedzialni oraz to, iż nie zawsze wszystko musi iść po naszej myśli, to lektura Sari Peltoniemi nam o tym w prostym języku przypomni.

Książkę kupiłam na kiermaszu książek w małej miejscowości nad morzem. Ujęła mnie pięknym wydaniem. Historia jest równie piękna, sama maluję obrazy i jestem pełna podziwu dla działań podjętych przez malarza. Pomimo tego, że podobno jest historią dla dzieci, to każdy powinien ją przeczytać. Ukazuje piękno więzi między ludźmi oraz wartości cenniejsze od złota.

http://alicya.pl/lenka-katlin-szegedi/ Jesteś piękna taka jaka jesteś „Góra mięsa”,” szafa trzydrzwiowa”, „wieprz”, „spaślak”, „pulpet”, „klucha”,” beka”, „kloc”, „kolubryna”, „wieloryb”, „tucznik”. To tylko kilka określeń – i to tych łagodniejszych – które potrafią wykrzykiwać nasi „milusińscy”, te aniołki i niewiniątka, za osobami borykającymi się z nadmiarem kilogramów. Niestety prawda jest taka, że dzieci potrafią być okrutne. Zwłaszcza, gdy poczują siłę grupy i obiorą sobie kogoś za cel drwin. I chociaż książka Szegedi porusza ten temat w łagodny sposób, nie da się nie zauważyć jego powagi. Przecież Lenka słyszy: „Pobaw się lepiej ze swoją świnką, ty prosiaku”, „Masz tu swoje hula –hop jeśli się do niego zmieścisz”,” Turlaj się stąd lepiej”. Jak bardzo trzeba być nieczułym, jak mało mieć w sobie empatii, by wypowiedzieć takie słowa? Tak, temat szydzenia z odmienności jest bardzo ważny, każdy zdaje sobie sprawę, że przedstawiony w „Lence „aspekt inności, jest tylko jednym z wielu i że to duży problem. Tytułowa Lenka odstaje od grupy. Dzieci nie chcą się z nią bawić ponieważ jest „gruba”. Nie wiemy czy taka jej uroda, czy to efekt nieograniczonej miłości rodzicielskiej. Przecież autorka wspomina, że rodzice chcieliby przychylić jej nieba i pewnie dlatego zawsze w zasięgu jej ręki leżą jakieś ciasteczka (co nie powinno umknąć uwagi myślącego rodzica i powinien wyciągnąć z tego wnioski). Wiadomo jednak, że na pewnym etapie rozwoju, rodzice już nie wystarczają, nie wystarczy także przychylanie nieba. Dziecko chce być częścią grupy, chce mieć kontakt z rówieśnikami. Wypchnięta na margines dziewczynka pozostaje więc bardzo smutna. Samotność spowodowała, że znalazła dla siebie erzac: nie mogąc bawić się z innymi dziećmi bawi się sama z sobą. Rysuje, ucieka w świat fantazji. Powstająca w ten sposób pasja nie pomaga jej zaistnieć społecznie, powoduje, że Lenka odstaje jeszcze bardziej. Spostrzegawczy czytelnik dostrzeże, że namalowana przez nią dziewczynka (pewnie ona sama) jest bardzo smutna, ma buzię na podkuwkę. Mama bagatelizuje obawy dziewczynki i wiedziona matczyną troską zmusza Lenkę by wyszła na dwór pobawić się z innymi. Czy nie zdaje sobie sprawy, że naraża małą na kolejną porcję szykan? Czy wierzy, że ktoś dostrzeże wyjątkowość jej córki? Dziewczynka wie, co ją czeka, mimo to słucha i idzie. Kilkukrotnie odrzucona przestaje wierzyć w to, że ktoś by się z nią pobawił. Książka ma jednak pozytywny wydźwięk. Lenkę dostrzega Palko, który zachwyca się jej rysunkami. Odtąd Lenka ma kolegę, wraca do domu radosna i odmieniona. Przyjaźń, która akceptuje, pomaga jej zapomnieć o wcześniejszych przykrościach. Książka porusza dwie kwestie. Jakbyśmy mocno nie próbowali dziecku wytłumaczyć, że jest piękne takie jakie jest, i tak będzie cierpiało z powodu odrzucenia. Tylko konsekwencja w postawie rodzica może pomóc dziecku zbudować, pomimo odrzucenia przez grupę rówieśniczą, poczucia własnej wartości. Poza tym pokazuje, że jednak warto być „jakimś” i mieć pasję. Lenka nie zdaje sobie jeszcze jednak sprawy, że nie potrzebuje wkupić się w łaskę grupy, nie musi stać się taka jak inni, bo jej wyjątkowość jest zaletą. Nie warto więc zaprzątać sobie głowy ludźmi, którzy nas nie lubią, my też nie musimy wszystkich przecież lubić. Więcej energii można poświęcić na robienie „swojego” i skupianie się na ludziach, którzy szanują nas za to jacy jesteśmy. Warto więc wyjść z domu i nie zrażać się do świata. Książka niesie więc z sobą proste pocieszenie. Jak dla mnie zbyt proste. Co bowiem począć, gdy dziecko jednak nie znajduje takiego swojego Palko? Jak wtedy z nim rozmawiać? Co zrobić? Czy „inny” może zaprzyjaźnić się tylko z „innym”? Przecież Palko to „typowy” okularnik. Lektura ta nie daje nam gotowych odpowiedzi, wywołuje tylko jeszcze więcej pytań. Głównie może posłużyć do uwrażliwiania najmłodszych dzieci, oraz uczenia ich empatii w stosunku do innych, pokazując, że każdy jest wartościowy. Treści mamy tutaj niewiele i moim zdaniem czcionka jest zbyt drobna, aby dziecko czytało książeczkę samodzielnie. W oko wpadają za to ilustracje. Lenka kipi od czerwieni w jej otoczeniu pojawia się również sporo nasączonych tą emocjonalną barwą drobiazgów: biedronki, kredki. Podkreśla to uczuciowość dziewczynki. Reszta świata jest szara, nijaka. Kontrast ten z jednej strony podkreśla samotność zagubionej jednostki, z drugiej podkreśla także jej wyjątkowość. Może owa szarość jest karą dla innych dzieci, nigdy nie dostrzegą one piękna świata, nie dostrzegą niczego poza końcem własnego nosa? A może obrazuje ona tylko sposób widzenia smutnej rzeczywistości przez Lenkę. Może szarość również ukazuje jej uczucia? W każdym razie ilustracje i ich zabarwienie przekazują więcej, i skłaniają do głębszych refleksji, niż prosta (wręcz banalna) i mało naturalna treść książeczki. P.S. Zauważyliście u dołu jednej ze stron psa obsikującego znak „zakaz wyprowadzania psów”? Czy to jakiś ukryty przekaz o niechęci do przystosowywania się za wszelka cenę?

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem),za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.

Grzegorz Kasdepke ma na prawdę świetne książki dla dzieci. Każda jest cudownie ilustrowana, zawiera super treść. Zawsze jest jakiś morał w niej zawarty - tylko czytać dzieciom. Tak sobie myślę, że oprócz tego, że akurat tego autora uwielbiam i ja dorosła też je czytam to pracując z dziećmi wiem, że zawsze bym im przeczytała jego książki. Każdy wyraz jest wytłumaczony tak, że każde dziecko zrozumie. POLECAM !!!

Bardzo polecam! Ta książka mnie pozytywnie zaskoczyła, zwłaszcza jej forma. Sześć historii, które poruszają ważne dzisiaj problemy, jednocześnie przedstawionych na podobieństwo klasycznych bajek( Kopciuszek, Wilk i 7 koźlątek, Królewna Śnieżka). To historie które mówią o wartościach, o tym jak radzić sobie z problemami, co tak naprawdę w życiu jest ważne. Według mnie ważne by czytać je z dzieckiem i o nich rozmawiać. Książka którą będę polecać wszystkim, a i sama chętnie będę do niej wracać.

Przepiękna książeczka wierszowana dla najmłodszych muzyków lub takich ,którzy marzą by się nimi stać. Proste rymy ukazują pierwszą twórczość Fryderyka Chopina, jak był jeszcze dzieckiem i nie wiedział ,że stanie się sławnym kompozytorem. Pokazuje ,że wielkim człowiekiem od razu się nie rodzimy , najpierw jesteśmy dziećmi. Tych cech nabywa z wiekiem. Świetna książka dla dzieci nieśmiałych i nie dowierzających w swoje umiejętności .Całość ilustrowana w dosyć skromną grafikę, ale wymowną. Polecam dla wszystkich.

Książka mi się podobała, widać, że jest przeznaczona dla młodszego odbiorcy. Opowiada o dziewczynce z Domu Dziecka, którą chce zaadoptować miłe państwo. Wszystko opisane językiem lekkim oraz dziecięcym, co dodaje autentyczności głównej bohaterce. Polecam dla osób 9-11

Kuba i Buba to rodzeństwo, które często ma głupiutkie pomysły. Książka opowiadająca o ich przygodach jest bardzo zabawna oraz zawiera wiele śmiesznych obrazków. W pierwszym rozdziale Tu i tam z Kubą i Bubą rodzeństwo czekało na przyjście taty, bo kiedy wracał z pracy mówił „Idziemy na spacer”, lecz Kuba i Buba bardzo tego nie lubili. Tym razem ojciec dzieci postanowił, że to oni będą prowadzić wędrówkę na co bardzo się ucieszyli. Od tego momentu zaczyna się właściwa akcja książki. Na początek Buba kazała rodzinie ustawić się w pary a potem zaczęli zwiedzanie Warszawy, zobaczyli między innymi Zamek Królewski oraz Kolumnę Zygmunta. Kuba z Bubą zaczęli się kłócić o to, kto ma być przewodnikiem, ale na szczęście poszli do pizzerii i nic wielkiego się nie stało. Następny rozdział książki opowiada o tym jak mama ma wizje. Widzi ona, że za mostem jest śmietnisko, a przecież wcześniej było piękne pole. Tata Kuby i Buby stwierdził, że mama jest wizjonerką, ponieważ na wcześniej wspomnianym polu mieszkał kiedyś król, któremu przeszkadzał smród na dworze. Wśród przygód Kuby i Buby znajdziecie różne rozdział o tym, co wydarzyło się podczas jednego ze spacerów rodziny. Nie powiem kogo spotkali ani co zobaczyli, ale było to bardzo ciekawe. Oprócz interesujących epizodów z życia rodzeństwa oraz ich rodziców na końcu rozdziałów znajdziecie podsumowania każdego, różne gry oraz instrukcje dotyczące wykonania różnych rzeczy a na końcu książki odnajdziecie grę. Polecam Wam tą książkę, dla mnie była bardzo fajna i zabawna. Opisane przeze mnie przygody Kuby i Buby to tylko te, które mi się spodobały. W tej książeczce znajdziecie ich o wiele wiele więcej. http://everydayxbook.blogspot.com

O tym, że kot spada zawsze na cztery łapy. Tytułowy Kaspar jest pięknym czarnym kotem należącym do diwy operowej, który wskutek różnych perturbacji trafia pod opiekę małego chłopca, pracującego jako boy hotelowy w londyńskim Savoyu. Pomysł pisania książki dla dzieci opowiadającej o zatonięciu Titanica wydawał mi się od początku dość karkołomny. Chociaż trzeba też przyznać uczciwie, że tego Titanica to nie ma tutaj jakoś specjalnie wiele i autor się bardzo pilnuje, żeby zbytnio nie podkreślać tego, jak wielka to była tragedia i ilu ludzi tam zginęło. To taka typowa książka dla dzieci i im się pewnie spodoba. Jest w niej sporo przygód, pozytywne przesłanie, sympatyczny główny bohater, cały czas aktywnie dążący do poprawy swojego losu, a całość napisana jest prostym stylem i okraszona całkiem ładnymi ilustracjami. Natomiast dorosły raczej nie ma tu czego szukać, chyba że ktoś naprawdę koniecznie musi przeczytać wszystko co ma Titanica w tytule i/lub kota na okładce.

Bardzo przyjemna książeczka, przeczytana pół na pół z moją córką. Czarownica jest bardzo sympatyczną postacią. Myślę, że jej przygody spodobają się najmłodszym czytelnikom. Rozdziały nie są za długie, więc dziecko się też nie męczy czytaniem. A zakończenie... oooj można się zaskoczyć. Polecam.

Ładnie wydana. Bardzo przyjemne rysunki. Sama historia wystarczająco wciągająca dla mamy niemowlaka, która wtedy myślała, że jej syn po nią sięgnie. Ale mojego syna nie interesuje, więc przy okazji wietrzenia regałów, leci dalej. Choć uważam, że około 10 letnia dziewczynka, lubiąca czytać o przygodach i starszakach, będzie z niej zadowolona.

Z mojej perspektywy rewelacyjny, mroczny klimat pierwszej połowy zmienia się z czasem w mumbo-jumbo nawalankę. Zapewne zależnie od wieku czytelnika różne rzeczy będą się w tej powieści podobać, niemniej warstwa językowa przez cały czas jest na bardzo wysokim poziomie.

Bardzo zabawna historia z zaskakującą puentą w tle. Kiedy w lesie odnajduje się malutka dziewczynka o imieniu Jarzynka, która szła za "chyba siostrą" Klementyną, wszyscy ruszą na poszukiwania ... I tak rozpoczyna się niezwykła seria pomyłek... W tym świecie pełnym perypetii poznamy nieszablonowego malarza Knota i silnorękiego właściciela cyrku , a zniszczeniu ulegnie cenne mienie (samochód)... i to wszystko przez ... klakson... ;) Przeczytajcie!