Policjant 2

W "Spowiedzi psa" autor Aleksander Majewski rozmawia z byłym policjantem i nadkomisarzem w stanie spoczynku Dariuszem Lorantym. Mówią głównie o policji z lat dziewięćdziesiątych, trudnych sprawach, korupcji, współpracach ze światem przestępczym, pierwszych zbrodniach, porwaniach, ale również o religii i wierze. Nie brakuje tutaj rozmów o Sławomirze Opali, który z niezwykle skutecznego policjanta przeszedł na złą stronę mocy i skończył w więzieniu. Tam niestety długo nie wytrzymał. Jeżeli lubicie "Pitbulla", to ten audiobook powinien przypaść wam do gustu. Dariusz Loranty dzieli się z nami swoimi przemyśleniami i wspomnieniami za czasów swojej służby naszemu krajowi. Tutaj znalazłam ciekawe momenty, jak i takie, które mnie lekko nudziły. Czy Loranty był z nami całkowicie szczery? Przekonacie się o tym podczas słuchania lub czytania. Oczywiście sami to ocenicie. Jego przeciwnicy będą go oczerniać, a zwolennicy popierać. Jeżeli chcecie zobaczyć pracę policji od środka, to sięgnijcie po "Spowiedź psa".

To drugie moje spotkanie z książką przedstawiającą biografię człowieka, który wiele lat spędził w więzieniu. Pierwszą lekturą o tej tematyce, po którą sięgnąłem był "Złodzirej". Mimo, iż nie lubię porównywać tu niestety muszę. "Całe życie kradłem" nie porwała mnie tak jak przed chwilą wspomniana pozycja. Owszem, nie można jej odmówić zarówno tego, że jest ciekawa, jak i tego, że porusza jeden z moich ulubionych tematów - więzień. Ze względu na zaledwie 130 stron tekstu czyta się niesamowicie szybko. Tak więc książkę polecam, gdyby ktoś, kto lubi tematy więzień i zmian w człowieku miał wolny wieczór...

Garść informacji o wywiadzie. Cała książka to mam wrażenie zebrane artykuły z miesięcznika zebrane w postaci książki. Pozycję tą czyta się szybko i można czegoś się dowiedzieć. Jednakże ze względu na małą objętość bo 210 stron nie da wyczerpująco opisać tajnych służb i operacji wywiadowczych dlatego autor ogólnikowo zapoznaje nas z wywiadem i operacjami wywiadowczymi.

zaimponował mi richard grzybowski, udowodnił że można i trzeba marzyć, by coś mogło się wydarzyć. swoją karierę rozpoczął w komunistycznej Polsce, w IES od pracownika zakładu mechanoskopii, by później przez Wiedeń uciec do stanów, osiąść w mieście Świętego Franciszka i zająć stanowisko eksperta od broni palnej i balistyki w lokalnej policji, a w przyszłości w agencji ATF. w książce autor przedstawia w sposób niemalże reportażowy swoje największe i najciekawsze, rozwiązane sprawy kryminalne. mnie akurat najbardziej zaciekawił wątek Richarda Ramireza, seryjnego mordercy, który grasował po zachodnim wybrzeżu m.in także po san francisco. nie zabrakło również wątków szołbiznesowych, takich jak wizyta Clinta Eastwooda podczas kręcenia filmu brudny harry w laboratorium Richarda. książkę bardzo sprawnie i szybko się czyta. bez wątpienia mogę śmiało polecić wielbicielom kryminalistyki i nauk sądowych.

O aferze z Amber Gold każdy słyszał. Tysiące oszukanych ludzi. Książka skupia się przede wszystkim na niej. Ukazuje powiązania, machlojki i trudności z dostępem do dokumentów. Kittel przeprowadził żmudne śledztwo próbując poznać chociaż część prawdy. Porusza też temat mafii ze Stogów oraz nieco zapomnianą już aferę z Multikasą. Temat jest ciekawy ale całość jest chaotyczna, przez co nieco ciężko się czytało. Ale mimo wszystko ciekawa lektura.

W pierwszym rozdziale została omówiona struktura sycylijskiej mafii, na której czele stał ojciec chrzestny. Ewa Ornacka oraz Piotr Pytlakowski przedstawili historię zorganizowanej przestępczości na polskim gruncie. Mafijny zalążek pojawił się w okresie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej – pod ochroną państwowych służb. Największy rozkwit gangsterki przypadł na lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku. Ta książka ukazała się około dziesięć lat po "Alfabecie mafii" i okazała się znacznie lepsza, gdyż zawierała wiele kolejnych ciekawych informacji, zawierała dalsze ciągi omawianych historii. Nastąpiła aktualizacja. Bardzo usatysfakcjonował mnie "Nowy alfabet mafii".

Wiedziałem, że nie będzie tu akcji rodem z przygód Rambo, ale zostałem mile zaskoczony. Autor praktycznie z użyciem kliku wystrzałów, od początku świetnie buduje narrację. Czytelnik dowiaduje się kim był Bin Laden, skąd się wziął na arenie międzynarodowej. Następnie przenosi się za kulisy planowania, które są nie mniej emocjonujące niż ostateczny atak i opisane w taki sposób, że czyta się o tym z wypiekami na twarzy. Książka dla kogoś kto nie szuka troszkę więcej niż huku wystrzałów i morza krwi. Dla mnie bardzo miłe zaskoczenie czytelnicze.

"Droga wojownika" to swego czasu jedna z bardziej poszukiwanych przeze mnie pozycji, a dawno wyczerpany nakład lub horrendalne ceny na rynku wtórnym skutecznie oddalały mnie od określonego celu. W końcu się udało i za sprawą jednego z antykwariatów mogę w końcu cieszyć się własnym egzemplarzem, który mimo upływu lat od wydania, nadal prezentuje się wyśmienicie. Kiedy w ostatniej dekadzie dwudziestego wieku formowała się specjalna jednostka wojskowa GROM, niewielu wówczas potrafiło dostrzec jej sens istnienia, a tym bardziej wierzyć w sukces i znaczącą pozycję na arenie międzynarodowej. Dzisiaj jej waga i wkład w misjach zagranicznych nie podlega dyskusji gdyż jednostka GROM stawiana jest na równi z amerykańskim Delta Force, SEALs czy też brytyjskim SAS. "Droga wojownika" to zbiór opowieści, które ukazują oblicze inicjatora i twórcy jednostki wojskowej GROM - Sławomira Petelickiego. Oblicze człowieka honoru, wymagającego dowódcy i oddanego patrioty. To zbiór anegdot opowiadanych przez kolegów ze szkolnych lat, oficerów z okresu pracy w wywiadzie, dziennikarzy i przede wszystkim operatorów jednostki GROM. Wszystkie przepełnione szacunkiem, ukazujące generała jako silną i charyzmatyczną osobę oddaną do samego końca jego kolejnemu "dziecku" jakim zawsze była jednostka JW 2305. Zbiór Andrzeja Wojtasa dzięki zastosowanej formie ewidentnie różni się od książek, których celem jest przybliżenie postaci żołnierza. To nie jest ten powszechnie stosowany schemat, w którym krok po kroku przemierzamy życie bohatera od pierwszych jego kluczowych wyborów i pniemy się wraz z nim po kolejnych szczeblach rozwoju zawodowej kariery. Autor zastosował zupełnie inną narrację chociażby w porównaniu do pozycji "Szturman" ukazującej postać Krzysztofa Przepiórki, czy też "72 godziny" Andrzeja Kruczyńskiego. Obaj wspomniani panowie również zabierają głos w tejże pozycji, mimo to, mam wrażenie jakbym tak na prawdę poznał generała Sławomira Petelickiego z wielu innych książek, w których był jedynie postacią przemykającą w tle. Tutaj, odbyło się raczej przyjacielskie spotkanie, na którym nastąpiło ostateczne rozliczenie się znajomych, czasem rywali czy też zawodowych partnerów. Takie podziękowanie, skinięcie głową, bądź męski uścisk dłoni, a ten u Petelickiego był niczym imadło. Cieszę się, że w końcu zdobyłem tę książkę, bo mimo iż niewiele ukazuje z tych zakulisowych wydarzeń, to jednak jest przykładem jak wielu stoi po dzień dzisiejszy za generałem. Pokazuje jak jeden człowiek swym uporem i określoną wizją potrafił kreować swoją drogę do sukcesu. Jak udowadniał swoje racje i otwierał oczy niedowiarkom. "Generał Sławomir Petelicki - wojownik, dowódca, legenda."

Niby coś nowego w sprawie najsłynniejszego świadka koronnego ale i tak połowę historii znana z innych powieści. Mam wrażenie, że policjant boi się pozwu od Masy i nie mówi wszystkiego, by nie oskarżyć bez podstawie i przegrać z nim w sądzie. Książkę czyta się szybko i przyjemnie ale to tylko tyle.

Biuro tajnych spraw. Kulisy Centralnego Biura Śledczego od Wydawnictwo Znak. W książce przedstawiono historię CBŚ od jej powstania. Według autorów kreowany w mediach wizerunek tej instytucji znacznie odbiega od jej prawdziwego oblicza – jednym słowem nie jest tak kolorowo. W założeniu miała to być jednostka elitarna, niezależna od komendantów wojewódzkich, a przez to skuteczniejsza. Miała być postrachem przestępców. Tak było w pierwszych latach istnienia CBŚ. Później szlachetne intencje nie wytrzymały zderzenia z rzeczywistością, w której politycy jak zwykle chcieli mieć wpływ na wszystko i do wszystkiego się mieszali, a osobiste układy i koterie oraz szansa zrobienia kariery ważniejsze były od skuteczności służby. Pomimo dobrych chęci niektórych funkcjonariuszy, działanie innych polegało na wysługiwaniu się politykom (doraźne interesy) czy współpracy z przestępcami (to największa plaga),kończyło się skazywaniem niewinnych czy całkowitą nieskutecznością w rozwiązywaniu poważnych spraw, do których CBŚ powołano. Biuro zaczęło działać odwrotnie do założeń. Działania szkodziły Państwu i obywatelom. Autorzy korzystali z dokumentów, do których udało im się dotrzeć nieoficjalnymi kanałami, ale przede wszystkim opierali się na rozmowach z byłymi i aktualnymi funkcjonariuszami CBŚ – podoba mi się budowa książki, gdzie oprócz faktów i danych z dokumentów sprytnie wtrącono wypowiedzi funkcjonariuszy. Książka porusza bardzo ciekawą tematykę i zahacza o afery z pierwszych stron gazet, a to zawsze przyciąga czytelnika. Czytamy o czymś czego byliśmy świadkami. O czymś co było na paskach programów informacyjnych czy pierwszych stron gazet. Od strony technicznej książka jest solidnie złożona. Jej budowa zachęca do czytania. Pozycja odsłania kolejny kawałek najnowszej historii naszego państwa. Historia która nadal się dzieje. Sylwester Latkowski (ur 1966 r.) reżyser, scenarzysta, dziennikarz, producent filmów i wydawnictw fonograficznych; autor filmów dokumentalnych. Piotr Pytlakowski (ur. 1951 r.) dziennikarz i scenarzysta. Pracował m.in. w „Przeglądzie Tygodniowym”, „Gazecie Wyborczej”, „Życiu Warszawy”, „Życiu”, a od 1997 związany jest z tygodnikiem „Polityka”, gdzie zajmuje się dziennikarstwem śledczym i problematyką kryminalną.

Te wyznania są sięganiem również do moich wspomnień, powrotem do lat dziewięćdziesiątych. Przypominam sobie mój punkt widzenia na ówczesną rzeczywistość, na telewizyjne i – zwłaszcza w moim przypadku – prasowe doniesienia o poczynaniach pruszkowskiej mafii. Ci bandyci kontrolują przemyt narkotyków, dystrybucję nielegalnego alkoholu i papierosów, biją i zastraszają, zbierają haracze – tak gromadzą ogromny kapitał, o którym traktuje ta książka. Trzymają pieczę nad światem rozrywki: konkursy piękności, nocne kluby, burdele. Jarosław Sokołowski ("Masa") z rozrzewnieniem mówi o swoim klubie, o nazwie Planeta, założonym na warszawskiej Pradze – bardzo znany i prestiżowy klub. Oburzający jest fakt, że politycy uczestniczą w mafijnym życiu.

W dobie masy książek o tajnych służbach, jednostkach specjalnych (głównie NAVY SEALS) oraz wojsku, dobrze jest poczytać o wyjątkowych profesjach, na temat których literatury jest bardzo niewiele. Tu z pomocą przychodzi wydawnictwo ZNAK. "Negocjator" to kolejny tytuł po fenomenalnym "Wirze" Edyty Żemły oraz bardzo dobrym "Saperze" Kevina Ivisiona. Sięgając po tą książkę miałem bardzo duże oczekiwania ponieważ negocjacje fascynowały mnie od zawsze. Byłem nimi zafascynowany do tego stopnia, że zdając kiedyś do Policji, robiłem to właśnie z myślą aby trafić do jednostki policyjnych negocjatorów (ostatecznie trafiłem do finansów i tu zajmuję się negocjacjami jako broker ubezpieczeniowy). Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że książka pełna jest zwrotów akcji (szczególnie czytając końcową okładkę) oraz technik negocjacyjnych podczas różnego rodzaju zdarzeń. Niestety nie do końca tak jest. Autor skupił się w większości na porwaniach dla okupu. Opisuje przy tym pracę negocjatorów, przebieg negocjacji, techniki i triki negocjacyjne ale nie ma tego za wiele (szczerze, to myślałem że będzie tego masa, a tu raptem kilka ciekawostek). Nie do końca zgadzam się również z argumentacją Bena Lopeza co do stosowania niektórych czynności. Np. autor twierdzi, że podczas negocjacji prąd odcina się głównie po to aby "zmęczyć" porywcza, a słowem nie wspomina, że jest to również działanie mające na celu danie negocjatorom czegoś do ewentualnej wymiany podczas prowadzonych negocjacji (np. część zakładników za prąd czy ogrzewanie). O tym jak autor został zawodowym negocjatorem i gdzie zdobywał swoje doswiadczenie (w końcu określił się mianem najskuteczniejszego) też nie ma za wiele. Mimo tych niedociągnięć książkę całkiem przyjemnie i szybko się czyta. Fani Danny'ego Romana (Negocjator),Terry'ego Thorna (Dowód życia) i Johna W. Creasy'ego (Człowiek w ogniu - choć ten bohater zdecydowanie negocjatorem nie był) nie powinni być zawiedzeni. Jednak wszystkie te filmy wypadły lepiej niż książka Bena Lopeza. Polecam fanom tematyki o porwaniach chyba bardziej niż fanom tematyki o negocjacjach choć kilku ciekawych rzeczy o nich też można się z tej książki dowiedzieć.

Rzeczywiście, książka była o tych kobietach. Pojawiło się mnóstwo zdań o prostytutkach, natomiast mało o żonach. Czy coś mnie zaskoczyło lub zszokowało? Chyba nie, tzn. nie przypominam sobie... Były informacje znane z telewizji i z prasy. Od upadku Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej wybory "Miss" w różnych polskich konkursach odbywały się pod kontrolą mafii, która również sponsorowała tę rozrywkę. W ogóle, to spodziewałem się ciekawszej lektury.

Cała prawda o pracy policji, CBŚ, ale tez mafii, wymuszaniu haraczy, gangach itp. Sławek Opala i inni policjanci opowiadają o prawdziwym obliczu polskiej przestępczości i walki z nią. Prawdziwy język jakim posługują się policjanci i gangsterzy. Trzyma w napięciu, widać żmudne i profesjonalne przygotowanie do tematu przez autora.

jest to porządna literatura faktu z troszkę kulejącym warsztatem pisarskim. no, ale to przecież zapiski milicjanta - policjanta, jego swoista relacja z życia, pamiętnik, w którym przedstawił swoją pracę dochodzeniowo-śledczą. myślę więc, że można wybaczyć autorowi styl pisarski i skupić się na sprawach kryminalnych, z którymi zetknął się podczas wykonywania zawodu. dla wielbicieli klimatów kryminalnych to pozycja obowiązkowa. jak sugeruje podtytuł - "okrutne zbrodnie, głośne śledztwa" - autor przedstawia w książce sprawy nietuzinkowe, dziejące się w Poznaniu. możemy przeczytać m.in. o "poznańskim nekrofilu" oraz o seryjnym zabójstwie pięciu chłopców przez Tadeusza Kwaśniaka - Ręcznikowego dusiciela.

Książkę nie należy traktować w kategorii literatury, bo do jej walorów odnosiło się już wielu czytelników i recenzentów. Dużym plusem jest klimat lat 90. i późniejszych w policji, absurdy mundurowego życia, chierarchicznej struktury i codziennych problemów f-uszy. Autor wspomina kilka swoich ciekawszych akcji w roli policyjnego negocjatora. Całkiem ciekawych, choć niezbyt ciekawie opowiedzianych. Plus za to, że książka jest całkiem zwarta i można ją sprawnie przeczytać. Tytułowe siedem dni to tylko chwyt jak opowiedzieć kilka ciekawych prawdziwych historii, chociaż ubranych w opowieść alter ego autora (jak sam napisał także z powodów procesowych).

Pierwsze zaskoczenie po kupnie z antykwariatu przez allegro to dedykacja i podpis autora, taki bonus za wydane 20 zł. Książkę polecam i to bardzo, mimo, że zawiera pewien błąd to znaczy z 6 stron się powtarza w sprawie Euro 2012, toczka w toczkę. Ale tak najważniejsze w książce to ukazanie przestępczości lat 90, transformacja ustrojowa, niszczenie przez media i polityków bardzo wielu wartościowych funkcjonariuszy co bardzo martwiło i martwi Pana Nadinspektora, problematyka wywalenia na bruk prawie 14 tys funkcjonariuszy za nawet krótki epizod w SB czy Milicji, ukazanie braku ciągłości wykorzystania funkcjonariuszy po służbie przez inne służby, sprawa podrabiania rubli, co niesie za sobą indoktrynacja i złe dowodzenie, postępowanie zgodnie z sumieniem wbrew instrukcjom i ukazanie tego, że mając nic można być szczęśliwym. Naprawdę książka jest świetna, za okładkę daje 20 punktów ekstra, za treść 40 gwiazdek. A oto dedykacja z pierwszej strony: Drogiemu Przyjacielowi Jurkowi z wyrazami szacunku, podziękowaniem za lata twórczej współpracy i najlepszych życzeń spełnienia marzeń, tylko dobrych dni. A. Rapacki Najlepsze cytaty: ,,Martwił się, że polityka coraz częściej próbuje wkraczać w sprawy policji. I że odchodzi wielu dobrych policjantów”. ,,Policjantem się jest, a na takim czy innym stanowisku jedynie się bywa …”. ,,Stan wojenny pozwolił na w miarę bezkrwawe przejście do demokracji”. ,,To wielka sprawa mieć świadomość, że ma się w wokół wielu życzliwych ludzi. móc im pomagać, ale także mieć poczucie, że jeśli sam będę potrzebował pomocy to również ją od przyjaciół otrzymam”. ,,Przestępcy zajmują się wszystkim, co przynosi zyski, przerzucają się z jednej dziedziny na drugą. Jak im ukróćmy przemyt alkoholu, to wchodzą w papierosy, narkotyki, jak ich przetrzepiemy to znajdą inną działkę. Coraz śmielej działają w gospodarce, przejmują majątek narodowy, doprowadzają do upadłości uczciwe firmy”. ,,Taka wiedza jest potrzebna jeśli się chce dobrze kierować tak skomplikowanymi operacjami, wiedza od środka” ,,Lider nadaje ton, prowadzi, inspiruje. Porusza zastój, ryzykuje, wprowadza nowe. I jest zawsze ze swoimi ludźmi”. ,,Dynamiczni, z własnym pomysłem. W każdym zespole decydują liderzy i jeśli są dobrzy, to potrafią pociągnąć za sobą cały zespół, zainspirować, naenergetyzować, pokazać perspektywy. Wtedy osiągają sukcesy. Kiedy lider jest nieudolny, to może nawet najlepszą grupę wyprowadzić na manowce i zmarnować potencjał”. ,,Zasada cztery na cztery. Informacja prasowa ma stopień najniższy, (bo ma najniższy stopień wiarygodności). Informacja, którą policjant widział lub słyszał osobiście ma stopień najwyższy”. ,,Prawo powinno być jak śmierć, która nikomu nie daruje”. ,,Nieruchomości skonfiskowane mafii, (we Włoszech) przekształcane są między innymi ośrodki edukacyjne i rekreacyjne dla młodzieży, w place zabaw dla dzieci, w gospodarstwa agroturystyczne, dające zatrudnienie mieszkańcom okolicy… Czyli nie kara pozbawienia wolności jest w takich przypadkach najważniejsza … No właśnie, pozbawienie korzyści i konfiskata majątku są dla nich największą dolegliwością. Zorganizowana przestępczość to czyny popełniane dla zysku, więc tylko odebranie tego zysku jest prawdziwie dolegliwą karą. I tu mamy jedną z największych słabości naszego wymiaru sprawiedliwości”. ,,Ja nie dzielę ludzi na tych z lewicy i tych z prawicy, tylko na uczciwych i nieuczciwych, na mądrych i głupich”. ,,Tragedią policji jest to, że często ocenia się ją w kategorii sukcesu albo klęski i używa się jej do wtedy do rozgrywek politycznych. Potknięcia policjantów są wykorzystywane przez polityków, stają się okazją, żeby mówić o nieudolnych dowódcach, żądać dymisji komendantów albo ministrów, żeby dokładać rządzącym. A z kolei rządzący, żeby nie zarzucano im tolerowania nieprawidłowości, szukają kozłów ofiarnych”. ,,Zawsze uważałem, że to nie w porządku żeby zza biurka oceniać ludzi, którzy biorą udział w akcji i nadstawiają głowy”. ,,Najpierw coś zrób, pokaż, co jesteś wart, a potem możemy mówić o tym co ci się należy”. ,,Niezbędne jest także nowe spojrzenie na procesy ścigania, którego główną zasadą musi stać się dociekliwość w dochodzeniu do prawdy. Nie wynik, nie statystyka,, nie efektowne zakończenie i pokazówka, nie udowadnianie, że jak się już raz kogoś zaczęło podejrzewać, to trzeba go postawić przed sądem, lecz dochodzenie do prawdy, choćby miałą pokazać, że na przykład piewsze podejrzenia były niesłuszne. Ta zasada powinna dotyczyć zarówno prokuratorów jak i Biuro Spraw Wewnętrznych”. ,,O zabezpieczeniu przed aktami terroryzmu trzeba myśleć już na etapie inwestycyjnym”. ,,Stoi jakaś paramilitarna formacja, w dodatku nieprzeszkolona do rozwiązań siłowych, więc tylko kłopotów może narobić” (o stewardach na boisku w czasie Euro 2012). ,,Biurokracja, wiara w siłę tego, co jest na papierze, przesłania często zdrowy rozsądek”.

W ubiegłym roku dokładnie 10 października przeczytałam pierwszy tom z serii Złe psy - W imię zasad. Ta pozycja dość wysoko uplasowała się w moim prywatnym książkowym rankingu, co trochę mi pokrzyżowało czytelnicze plany związane z drugą częścią, której przeczytanie musiałam odłożyć nieco w czasie, by nie zrobić książkowej konkurencji jednemu autorowi i serii 🙈. Tak się jakoś złożyło, że ta pozycja najpierw wypadła z moich książkowych planów, później o niej zapomniałam, przypominając sobie o niej podczas porządków na regale. Muszę z przykrością przyznać, że ta część nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia jak pierwsza. To nadal jest ciekawa, intrygująca lektura, od której trudno się oderwać, ale mam wrażenie, że nie do końca wykorzystano potencjał, jaki drzemał w opowiadanych historiach poprzez brak nakierowania rozmówców za pośrednictwem pytań, na odpowiednie tory. Podtytuł jest trochę może nie tyle przekłamany ile...sama nie wiem jakiego słowa użyć. Po prostu opowieści o przechodzeniu na drugą stronę jest trochę za mało, a to one miały stanowić podstawę tych rozmów. Po przeczytaniu tej książki odczułam lekki niedosyt, nie tylko książkowy. Żałuję, że Patryk Vega oddalił się od policyjnego klimatu, zwłaszcza jeżeli chodzi o filmy czy seriale, bo naprawdę czuł tę atmosferę i potrafił ją przenosić do książek i na ekran. Ode mnie 8/10.

Książka dla mnie jest rewelacyjna,ciekawie opisana i świetnie się czyta. Odnosząc się do treści dla miłośników tematyki JW2305 wiele z opisów nie będą nowością natomiast mimo tego książka mnie osobiście wciągneła. Jeżeli chodzi o gen. Polko to w wielu wypowiedziach wtedy służących operatorów GROM można było usłyszeć pogardliwe opinie. Prawdziwy dowódca mówi podwładnym ,,za mną,, a nie ,,na przód,, kryjąc się za swoimi ,,podwładnymi,, to jest najważniejsze na pierwszej lini. Polecam

Początek książki bardzo mnie zafascynował. Dowiadujemy się jak rozpoczyna się historia zostania żołnierzem specjalnym w armii USA. Następnie nagle dostajemy część opowiadają o akcji Włócznia Neptuna- jak się do niej przygotowywano i jak przebiegła. Końcówka natomiast jest bardzo przyspieszona i w tym aspekcie czuję utracony potencjał. Książka jest napisana w porządku. W prostym języku przedstawia częściowo życie NavySeal’a, o której zwyczajny człowiek nie miałby szansy się dowiedzieć, w oparciu o historię tego człowieka i przede wszystkim jego emocje. Choć momentami mnie nużyła. Może mieć na to wpływ też to, że nie za bardzo mnie interesuje w takich historiach aspekt militarny a bardziej polityczny. Natomiast dla osób, które interesują się jednostajnymi specjalnymi książka będzie dobrym wyborem :)