Ci niesamowici Egipcjanie

Historia na wesoło.

Historia na wesoło.

Fajna książka

Fajna książka

Ciekawie opisana historia Egiptu. Quizy, ciekawostki, różne podejścia. Kochałam tę serię jako dziecko. Troszkę mniej mi leży humor teraz, jak już dorosłam.

Ciekawie opisana historia Egiptu. Quizy, ciekawostki, różne podejścia. Kochałam tę serię jako dziecko. Troszkę mniej mi leży humor teraz, jak już dorosłam.

Moje trzecie spotkanie ze "Strrraszną Historią", jak dotąd najlepsze. Za mój ulubiony tekst uznam chyba:
"A teraz, głupi chłopie, kiedy już opadła fala powodzi, masz tu listę prac do wykonania, żebyś się nie nudził."

Moje trzecie spotkanie ze "Strrraszną Historią", jak dotąd najlepsze. Za mój ulubiony tekst uznam chyba:
"A teraz, głupi chłopie, kiedy już opadła fala powodzi, masz tu listę prac do wykonania, żebyś się nie nudził."

Bardzo ciekawa pozycja. Wiele ciekawostek ze świata Egiptu, o których nie wiedziałem. Idealne dla młodszych, którzy interesują się tematem.

Bardzo ciekawa pozycja. Wiele ciekawostek ze świata Egiptu, o których nie wiedziałem. Idealne dla młodszych, którzy interesują się tematem.

Książka „niesamowici Egipcjanie” W przeciwieństwie do kilku innych tytułów z tej serii, nie czytałem za dziecka – i może nawet dobrze – bo wtedy człowiek był bardziej łasy na tragiczne dramaty tortur i dramatyczne tragedie krwi. Tytuł trochę mniej może narwany pod względem szokowania– też bije z niego o wiele bardziej niż z innych (tytuły o grekach czy rzymianach) takie ukazanie archeologicznych historii, co mi nawet się podoba, ale z drugiej strony lubię chronologiczny porządek, szczególnie w sprawach które są dla mnie nowe – a taki pewnie był zamysł skoro dla nastolatków – no ale to czepialstwo. Bardzo plus za zaznaczenie że kleopatra była greckiej krwii – co przy robienia jej egipcjanką epoki brązu tudzież karnacji afrykacji jest miłym. Choć fakt faktem – jako chyba już 5 czy 6 pokolenie ptolomeuszy już mniej w niej było narodu zdobywców i nie była w próźni. No ale nieważne.
Bardzo doceniam swoiste podsumowanie „boskości” faraona zdjęciem w którym nil/obszar zalewu przez nil w fazie wylewu/obszar wylewu nilu na teren całego Egiptu gdy Amenhotep II zapomniał powiedzieć stop acz… z jednej strony brzmi jak typowa zabawna infografika, a z drugiej … nie zdziwiłbym się gdyby grafika mogła być wzorowana na czymś prawdziwym – w końcu na pewno Egipcjanie mieli jakiś swój specyficzny humor 
Boli mnie znowu trochę brak przypisów – ale znowu to jest pop-naukowe dla nastolatków więc nie ma co tego wymagać i świadczy bardziej o moim ramolstwie. Zresztą im dalej w historie tym samym mniej wiemy – przykład nam bliższego chrztu Polski, który niewiadomo tak naprawdę czy był 964 czy 967 a może jeszcze kiedy indziej a czy był w Pradze chrzest Mieszka czy może w Magdeburgu a chrzest sam czy aby na pewno był w Gnieźnie czy Poznaniu – a może gdzieś indziej bo ciężko było o jednoznaczną stolicę kraju itd… słabo to czytać takie dywagacje (szczególnie gdy kompletnie jest to nowy temati tracimy z oka konkret – czyli chrzest Polski – podobnie w moim odczuciu są wspominane faraona Echnatona/Amonhotepa IV (XVIII dynastia ) i jego powiązań rodzinnych i przygód dzieci Tutenchamona i Ansenamon, które najpierw się pobrali, a potem gdy Tutenchamon zmarł, była nakłaniana do poślubienia swojego dziadka Aj – tylko, że ojcostwo jego nad matką Nefertiti nie jest tak pewne wśród egiptologów (ale może coś się zmieniło w dziedzinie egiptologii i jest coś jednoznacznego – jestem jednak laikiem)
Muszę przyznać śmiechłem na myśl że Brytyjczycy z francuzami swoimi poszukiwaniami sprawili pewną inflację mumii egipskich – przykład używania starych mumii jako opał w kolei w Egipcie nieposiadającym drzew, wydało się abstrakcyjne. Podobnie jak nie miałem pojęcia o oficjalnym odsłanianiu bandaży przy publiczności niczym w teatrze w czasach wiktoriańskich – aż muszę coś poszukać więcej o tym
Bardzo miły był rozdział walki z klątwą grobowca Tutenchamona oraz z rabusiami. Fajnie uzmysławia też długość państwa egipskiego i zmian jakich był podawany – to razem z tym że dla Kleopatry i Rzymian piramidy były tak naprawdę abstrakcyjną atrakcją turystyczną daje takie ciekawy efekt w głowie.

I szybko podsumowując – mile spędzony czas, jak na popnaukę bardzo przystępne

Książka „niesamowici Egipcjanie” W przeciwieństwie do kilku innych tytułów z tej serii, nie czytałem za dziecka – i może nawet dobrze – bo wtedy człowiek był bardziej łasy na tragiczne dramaty tortur i dramatyczne tragedie krwi. Tytuł trochę mniej może narwany pod względem szokowania– też bije z niego o wiele bardziej niż z innych (tytuły o grekach czy rzymianach) takie...

Moja pierwsza książka z tej serii. Jedyne co żałuje to, że nie wiedziałem o istnieniu tych książkę z 20 lat temu gdy chodziłem do szkoły. Po przeczytaniu wiem, że o wielu ciekawostkach nie słyszałem i w szkole nie było o tym mowy. Humor i pióro jest lekkie wiec bardzo szybko się czyta i zapamiętuje co ciekawsze historie. Wielka szkoda, że mitologia została opisana tylko w kilkunastu zdaniach.

Książka zarówno dla dzieci w szkole (dzięki takim książką historia przestanie być nudnym przedmiotem)

Jak i dla dorosłych co chcą co nieco dowiedzieć się o przeszłości, Egipcjanach czy mumiach.

Moja pierwsza książka z tej serii. Jedyne co żałuje to, że nie wiedziałem o istnieniu tych książkę z 20 lat temu gdy chodziłem do szkoły. Po przeczytaniu wiem, że o wielu ciekawostkach nie słyszałem i w szkole nie było o tym mowy. Humor i pióro jest lekkie wiec bardzo szybko się czyta i zapamiętuje co ciekawsze historie. Wielka szkoda, że mitologia została opisana tylko w...

krótko, zwięźle i na temat. Klasa światowa.

krótko, zwięźle i na temat. Klasa światowa.

Ulubiona książka o starożytnym Egipcie :).

Ulubiona książka o starożytnym Egipcie :).

Książka trzyma poziom całej serii. Mam wrażenie, że ta pozycja jest mniej strrrraszna od pozostałych, niemniej jest również ciekawa i napisana na wesoło.

Również jak pozostałe pozycje z serii, skierowana jest raczej do młodszego czytelnika, lecz i starsi mogą spokojnie sięgnąć po nią jako przerywnik między poważniejszymi książkami.

Książka trzyma poziom całej serii. Mam wrażenie, że ta pozycja jest mniej strrrraszna od pozostałych, niemniej jest również ciekawa i napisana na wesoło.

Również jak pozostałe pozycje z serii, skierowana jest raczej do młodszego czytelnika, lecz i starsi mogą spokojnie sięgnąć po nią jako przerywnik między poważniejszymi książkami.