Carlo Frabetti

Gdy otwieramy tę książkę i zaczynamy czytać, część każdego z nas już znajduje się w Świecie Niedotykalnym. Stoimy właśnie na progu przygody. To od nas zależy które drzwi otworzymy najpierw, kogo poznamy na naszej drodze i czy ostatecznie opuścimy Pałac o Stu Bramach ubogaceni czy z pustymi rękami… Zdobyłam tę grę w antykwariacie i chyba mogę powiedzieć, że zapewniła mi odrobinę magii, jakiej od niej oczekiwałam. Myślę, że byłaby idealną zabawą dla dziecka. Ja doceniam ją przede wszystkim za bardzo ładne opisy, ciekawe podejście do tematu wewnątrzksiążkowych światów (a może powinnam je nazwać po prostu wybrażanymi?) i zagadki, nad którymi moja rodzina, której je czytałam, nawet chwilami się głowiła. Uważam też, że polskie tłumaczenie wypadło całkiem zgrabnie i przyjemnie, ale, choć to jedna z moich pierwszych gier paragrafowych, wiem, że nie będzie ulubioną. Ma niezwykły klimat, to prawda, jednak momentami naprawdę wydawała się odrobinę nachalną promocją kilku książek (na przykład „Alicji w Krainie Czarów”),o pewnych kwestiach trochę za często przypominała (co jestem w stanie wybaczyć, bo zakładam, że jest to wygodne dla osób, które nie kończą gry w ciągu jednego wieczorku),a morały, jakie na końcu prawi, są ujęte w słowa tak, że chyba nie najlepiej się starzeją. Samą rozgrywkę ma zbudowaną jednak całkiem dobrze, nawet „ślepe uliczki” mają sens i zostały napisane z dbałością. Muszę przyznać, że nie mogę przez to do końca załapać, w którym momencie moja rodzina popełniła błąd i wybrała złe drzwi. Całe szczęście, że mimo tego udało nam się opuścić Pałac o Stu Bramach…