Biblia Jerozolimska

Książka podejmuje fundamentalne pytania o kondycję człowieka, jego miejsce w świecie i duchowe zmagania. Odpowiedzi autorka poszukuje w biblijnych historii. Co ciekawe na okładce zostały przedstawione obrazy nawiązujące do opisanych historii w książce. Lektura jest przyjemna i szybka. Mimo głębokiego przesłania książka nie nuży ani przez chwilę – przeciwnie, zachęca do refleksji nad życiem i wyborami. Zdecydowanie polecam.

Każdego z nas czeka śmierć i wszystko się kiedyś skończy (…) Co byś powiedział o kimś, kto mając przed sobą pojedynek lub konkurs o katedrę uniwersytecką zwlekałby do ostatniej chwili z przygotowaniem się do tego? Czego może nas nauczyć dzieło autora żyjącego w tak odległej epoce, w całkowicie nam już obcej kulturze? Z pewnością jest to człowiek wolny od dominujących myśli współczesności, który w poszukiwaniu prawdy stawia wiele ciekawych tez, prowadzących do odkrycia możliwości dobrej śmierci. - Śmierć Autor rozpoczyna tezą, że w znaczeniu pozabiologicznym nie ma śmierci „obojętnej”, neutralnej – jest dobra lub zła. Ostatni dzień (naszej śmierci) został przed nami ukryty; jest nam nieznany, „aby baczyć na wszystkie dni”. - Dobra śmierć Antystenes zapytany, co byłoby na tym świecie największym szczęściem, odpowiedział, że dobra śmierć. Co pojąć możemy jako dobrą śmierć? Dobra lub zła śmierć zależy od dobrego lub złego życia - śmierć jest (w założeniu pozabiologicznym) ostatecznym, nieodwołalnym wyborem, aktem świadomym, który ma swoje konsekwencje. Dobrych uczuć podczas śmierci nie będzie miał ten, kto nie praktykował ich za życia. (…) Dobrze umierają Ci, którzy w czasie śmierci są już oderwani wewnętrznie od tych dóbr, od których śmierć oderwie ich siłą. Dobrze osądza więc rzeczywistość i kieruje swoimi sprawami ten, kto patrzy na wszystko z perspektywy śmierci. Pamięć o niej powoduje utratę pociągu do wszelkich ziemskich rzeczy. Autor podkreśla również wymiar duchowy przeżywania takiego końca: Śmierć widziana oczami ciała przeraża i trwoży, ale widziana oczami wiary pociesza i pociąga (…) świętym godna miłości i cenna (…) jako koniec trudów, ukoronowanie zwycięstwa, brama do życia. Błogosławieni, którzy gdy śmierć do nich przychodzi, są już umarli dla uczuć tego świata! Tacy się jej nie boją, ale jej pragną i witają z radością, bo ona, zamiast ich odrywać od dóbr, które ukochali, jednoczy ich z Najwyższym Dobrem, jakie jedynie ukochali i które uczyni ich szczęśliwymi na zawsze. Kluczem do dobrego przyjęcia śmierci jest akceptacja tej rzeczywistości: Śmierć nadaje największy blask koronie wybranych, ponieważ chyba właśnie wtedy zbiera się najwięcej zasług, przyjmując śmierć wraz z jej cierpieniami, z poddaniem się i miłością. - Z perspektywy śmierci wszystko wydaje się marnością Widział szaleńców dotkniętych różnymi rodzajami szaleństwa. Wszyscy mieli wspólne to, że cierpieli wielki głód, ale różnie próbowali go zaspokoić. Jedni jedli ziemię; był to obraz chciwców. Drudzy powietrze; to obraz ubiegających się o zaszczyty. Inni stojąc obok pieca, łapali do ust ulatujące zeń iskry; oznaczało to porywczych, skłonnych do złości. (…) Zwrócił się do nich: „Wy głupcy, czy nie widzicie, że te rzeczy potęgują jeszcze bardziej wasz głód, zamiast go łagodzić?” Wszyscy na ziemi poszukujemy pokoju, dobra, szczęścia, piękna… tworzymy, podróżujemy, korzystamy, bawimy się i jesteśmy, bo radość, której możemy tu doświadczyć stanowi permanentnie próbę zaspokojenia nas. Niestety, „ziemskie dobra przepływają na zewnątrz serca. (…) Są to wody, które nie wpływają tam, gdzie jest źródło pragnienia. (…) Ziemskie dobra to dobra pozorne, dlatego nie mogą one nasycić ludzkiego serca.” Śmierć otwiera zresztą oczy na to, czego nie widzą Ci, którzy zadurzyli się w dobrach świata. „Najbardziej pożądane bogactwa, najzaszczytniejsze stanowiska, najwspanialsze zwycięstwa tracą cały swój blask, gdy się na nie patrzy z perspektywy łoża śmierci. Wyobrażenia jakichś fałszywych pomyślności, któreśmy sobie utworzyli, zamieniają się wtedy w niesmak z powodu własnej głupoty.” Czy wiele jest zatem warta radość oparta na złudzeniach? Szczęście życia doczesnego nazwał Dawid snem budzącego się (…) „Sen”, bo przy uśpionych zmysłach małe rzeczy wydają się wielkie; „po przebudzeniu”, bo te wrażenia szybko znikają. - Do grobu nic nie zabieramy Grób ukazuje dwie rzeczywistości – po pierwsze śmierć nie pozwala nam zabrać nic ze sobą ; po drugie wszystko ze sobą zrównuje. „Saladyn, który podbił wiele państw w Azji, umierając, nakazał, by podczas niesienia jego zwłok do miejsca pochówku na czele pochodu szedł ktoś z jego koszulą zawieszoną na drągu i wołał: Oto wszystko, co zabiera ze sobą Saladyn do grobu!” Czy możemy nazwać dobrem i polegać na tym, co zniknie wraz z naszą śmiercią? Jeśli życie pozagrobowe istnieje, to zostaną nam tylko cnoty, które wypracujemy za życia. Rodzimy się nierówni, umieramy równi – powiadał Seneka. Śmierć zrównuje nas wszystkich ( „Przyglądaj się grobom; czy zdołasz rozpoznać, kto tam był sługą, a kto panem?” ),ukazując marność materialności. „Dlaczego wysilasz swój umysł i poświęcasz lata swego życia na to, by stać się wielkim na tym świecie? Kiedyś przyjdzie śmierć, a wtedy skończy się cała twoja wielkość i przepadną wszystkie twoje zamierzenia.” Materialność jednakże pociąga, a namiętność, która może mieć znaczący wpływ na działanie (praxis) człowieka, przedstawia ziemskie dobra w złudnej, nierzeczywistej postaci. „Śmierć je demaskuje i ukazuje je takimi, jakimi w rzeczywistości są, a są dymem, błotem, marnością i nędzą.” „Świat jest zdrajcą, który przyrzeka, ale nie dotrzymuje. A nawet gdyby dotrzymał, to nie zaspokoiłoby to twojego serca. A nawet gdyby zaspokoiło, to jak długo trwałoby twoje szczęście? Czy mogłoby trwać dłużej niż twoje życie? Śmierć większości zada to zasadnicze pytanie – czy jest coś później, czy można liczyć na życie pozagrobowe? Czy spotkamy się z bliskimi? A jeśli tak, to kim tam będę? Co będę miał do dyspozycji? „W godzinę śmierci wspomnienie wszystkich zaznanych w ciągu życia rozkoszy, wszystkich odebranych honorów do niczego się nam nie przyda – chyba tylko do powiększenia bólu i obawy, czy osiągniemy zbawienie wieczne.” Wydaje się zatem, że właściwą postawą nie jest zdobywanie bogactw, ale miłość, budowanie relacji i osiąganie cnót. „Świętych nie martwi konieczność porzucenia dóbr tej ziemi, bo już je wcześniej porzucili w sercu. (…) Nie żal porzucić zaszczytów, ponieważ już wcześniej nimi wzgardzili i uznali je (całkowicie słusznie) za dym i marność; to jedynie za zaszczyt uważali, by kochać (…).” Jaki jest więc cel? „Z całą pewnością Bóg nie umieścił nas na tej ziemi, byśmy zdobywali bogactwa i zaszczytne stanowiska, ale byśmy sobie zapracowali na życie wieczne. I tylko osiągnięcie tego celu powinno być dla nas ważne.” Autor jako środek do jego osiągnięcia poddaje do namysłu fundamentalne pytanie: „A potem? A potem?” Filip Neri spotkał w Rzymie Franciszka Zazzerę, utalentowanego młodzieńca, bardzo przywiązanego do świata, i tak się doń odezwał: „Mój synu, zrobisz świetną karierę, zostaniesz wziętym adwokatem, później prałatem, później może kardynałem, a w końcu – kto wie? – może nawet samym papieżem. A potem? A potem?... Idź – i rozmyślaj nad tymi dwoma ostatnimi słowami. - Pustka w kształcie nieosiągalnego Blaise Pascal, ale w sumie może każdy filozof, odwołuje się do pustki, która jest wpisana w naturę człowieka, pustki, w którą kolejne rzeczy, wpadając, nikną po chwili. Ma ona kształt tego, czego tu na ziemi z pewnością nie możemy zaznać. Ale czy jest tym Bóg? Nie mamy pewności, pozostaje zaledwie i aż wiara. „W życiu doczesnym wszyscy ludzie trudzą się, by znaleźć pokój. (…) Świat wraz ze wszystkimi swoimi dobrami nie może zaspokoić ludzkiego serca, ponieważ człowiek został stworzony nie dla tych dóbr, ale tylko dla Boga, więc tylko On może go zadowolić.” - Wartość czasu Seneka mówił, że nie ma ceny odpowiadającej wartości czas: „Czas nie ma ceny”. „Czas to skarb, jaki można znaleźć tylko w tym życiu.” „Nie ma niczego nad czas droższego, lecz i niczego mniej cenionego (Bernard z Clairvaux).” Czas wydaje się więc najcenniejszym, czego może doświadczyć człowiek – ale czas, nakierowany na dobro, na to, by nie żałować zmarnowanej możliwości, by kochać. „Słuszną to będzie karą nie móc uczynić tego dobrego, co się obecnie chce, dla takiego – kto przedtem mogąc, nie chciał czynić dobrze” (Augustyn). „O, jakże byłem głupi! O czasie zmarnowany! O moje życie stracone! O roztrwonione lata, w których mogłem się uświęcić, ale tego nie zrobiłem; a teraz nie ma już na to czasu!” Ale na co się zdadzą te lamenty i wzdychania, gdy spektakl już się kończy, światła gasną, a umierający wkracza w tę wielką chwilę, od której zależy jego wieczność? Co zyskamy z tylu przeżytych lat? - Nie zatracić duszy Wszystko się zatem kiedyś skończy; natomiast zatracenie duszy będzie oznaczało utratę wszystkiego. Gdzie jest i gdzie w godzinie śmierci będzie nasza dusza? „Dziś rano jeszcze żyję, a wieczorem mogę już być martwy! Dzisiaj jestem w tym pokoju, a jutro będę już w grobie! A gdzie będzie moja dusza?” Wydaje się, że należy przyznać rację ewangelicznemu pytaniu: „Cóż za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” Człowiek, posiadający przecież duszę, może doprowadzić do jej utracenia: „Mądry był król Henryk VIII w sztuce utrzymania się na tronie po tym, jak zerwał z Kościołem, ale ostatecznie, widząc, że stracił duszę, wyznał: „Straciłem wszystko”.” W tej perspektywie, dla umierającego, który w czasie życia nie zabiegał o dobro swojej duszy, wszystkie rzeczy, jakie mu się przypomną i z jakimi będzie miał do czynienia, mogą stać się cierniami. „Cierniem będzie pamięć przeżytych zabaw, zwycięstw w walce, wygód, jakie go otaczały; cierniami będą odwiedzający go przyjaciele oraz wszystko, co mu przypomną (…) cierniem stanie się dlań nawet umieszczony w pobliżu krucyfiks, bo w wizerunku Ukrzyżowanego odczyta swój niewłaściwy stosunek do miłości tego Boga, który umarł dla jego zbawienia.” Warto więc troszczyć się o swoją duszę i nie zgubić z nią kontaktu. Człowiek z „wywróconą” duszą pośród dóbr tego świata (…) będzie jadł, pił, bawił się, nosił kosztowne szaty, otrzymywał zaszczytne stanowiska, nabywał posiadłości, ale nigdy nie zazna pokoju. Śmierć obnaży prawdę o naszej duszy. Będzie bezlitosna, jak to prawda ma w zwyczaju: „Gdzie pada ścięte drzewo? Pada tam, gdzie się skłania. Gdzie więc Ty się skłaniasz?” - Życie pozagrobowe My umieramy, a chwilkę po nas nasza nadzieja. Ona może nam towarzyszyć do końca, przypominając, że jest szansa, że spotkamy się w jakiejś formie życia pozagrobowego. Rozważania o tym nie deprecjonują życia doczesnego. Dowodzą raczej, że traktujemy je poważnie. Jeśli wierzymy w jakąś formę sądu – sprawiedliwości, miejmy na uwadze: Osąd Boży nie jest czymś zewnętrznym wobec człowieka, nie jest skazywaniem go na to, czego on nie chce. Bóg akceptuje ten wybór, jakiego człowiek dokonywał przez całe swoje życie: kto Go wybierał, będzie miał wieczność z Nim (…) człowiek sam dokonuje osądu nad sobą, a Bóg ten osąd zatwierdza (…) swoją suwerenną decyzją. Wszystko szybko mija i kończy się, możemy jedynie starać się, aby służyło nam do osiągnięcia życia wiecznego. - Przygotowanie do śmierci Jaka jest więc recepta na przygotowanie się do dobrej śmierci? 1. Warto zacząć już. „Co byś powiedział o kimś, kto mając przed sobą pojedynek lub konkurs o katedrę uniwersytecką zwlekałby do ostatniej chwili z przygotowaniem się do tego?” 2. Warto nabrać dystansu wobec świata. „Traktuj każdy dzień tak, jakby to był ostatni dzień twego życia, każde działanie tak, jakby to było twoje ostatnie dzieło (…) o, jakże bardzo pomoże ci ta myśl do dobrego postępowania i do nabrania dystansu wobec świata!” 3. Warto traktować każdy dzień jako skończoną całość, mającą kierować ku dobru. „Jakiegoż pokoju może człowiek doznać większego niż ten, gdy może sobie wieczorem powiedzieć: „jeśli tej nocy przyjdzie śmierć, spodziewam się umrzeć w łasce?” 4. Nie warto czekać z niczym do jutra. Nie czekaj do jutra z tym, co możesz zrobić dzisiaj, ponieważ dzień dzisiejszy minie i już nigdy nie wróci, a jutro może przyjść śmierć, która niczego już Ci zrobić nie pozwoli. 5. Warto działać. Jeśli chcesz stać się mądry, to nie wystarczy ci poznanie ważności celu twego życia, ale musisz też przedsięwziąć środki odpowiednie do jego osiągnięcia. „Czymże jest długie życie, jeśli nie długim cierpieniem? Pyta Augustyn. Życie doczesne nie jest nam dane dla odpoczynku, ale do wysiłku, przez który zasługuje się na życie wieczne (Ambroży).” 6. Pragnienie dobrej śmierci może być najlepszą afirmacją życia. Warto myśleć o śmierci – ale nie chcąc jej wyprzedzić swoim własnym działaniem, bo dobrą śmierć może być tylko wtedy, gdy jest dana z góry i odebrana przez przygotowanego człowieka. Tym umieram, że umrzeć nie mogę (Teresa Wielka). Taka jest śmierć dla świętych.

Bardzo dobra książka. Czytając ją często można odnieść wrażenie inności przeżyć które towarzyszą ludziom gdy czyta się coś skrajnie wielopoziomowego w znaczeniach i rozumieniu, jednym z takich książek jest pismo święte, a przez to uniwersalniającego dane doświadczenie. Zdecydowanie właśnie taka jest ta książka. Polecam każdej osobie.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Marian Pirożyński jest kapłanem należącym do zgromadzenia zakonnego redemptorystów. "Kształcenie charakteru" stanowi jego największe osiągnięcie pisarskie. Według mnie: zamiast czasownika "kształcenie" powinno się użyć "kształtowanie". Książka jest poradnikiem, który współcześnie określa się motywatorem. Daje wskazówki jak żyć i to po katolicku. Autor powołuje się na poglądy różnych filozofów. Treść brzmi przestarzale, dlatego przyznaję ocenę w postaci sześciu gwiazdek.

Najcenniejszą wartością tej książki są interpretacyjne nawiązania do współczesności, mniej lub bardziej dyskretne, ale śmiałe i zazwyczaj trafne. W duchowym sensie dużo zyskałem. W wielu aspektach analiza Apokalipsy Marii Szamot otwiera nam szeroko oczy na świat, na sens naszego życia. Lektura jest jednak bardzo trudna i wymagająca maksymalnego skupienia.

Wiele mądrości o wierze i podstawach wiary jest w tej książce. Są też wątki autobiograficzne kardynała Sarah. Wiele cytatów dotyczących modlitwy gdzieś mnie poruszyło, bo również dostrzegam jej istotę i wagę w życiu religijnym. Ogólnie książki kardynała Roberta Sarah są odkryciem dla mnie w tym roku. Mam jeszcze dwie jego inne książki do przeczytania. Może uda się w tym roku jeszcze przeczytać.

Autorem jest ojciec z zakonu benedyktynów – Szymon Hiżycki. Wymienia i opisuje główne grzechy, stopniuje je i pozwiązuje z demonami; ma ciekawe podejście do acedii. Odnosi się do życia mniszego. W ogóle wzoruje się na pismach mnicha Ewagriusza z Pontu, który żyje w IV wieku.

„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).

Kiedyś podczas czytania innej książki spotkałem się z opisem tej metody modlitwy nieustannej, którą zwie się modlitwą Jezusową. Ja jako katolik postrzegam ją jako rodzaj aktu strzelistego (rodzaju krótkiej modlitwy, którą można praktykować w każdej chwili),z tym że musi modlący się nią koncentrować na osobie Jezusa poprzez jego Imię. Jest to modlitwa nie tylko zarezerwowana dla kościoła prawosławnego, ponieważ powstawała u początków chrześcijaństwa, czyli w czasach przed podziałami. Dziś praktykują ją kościoły wschodnie, katolicy i protestanci, ponieważ jest ona dla wszystkich do przyjęcia. Jeśli ktoś poszukuje książki wprowadzającej na temat modlitwy Jezusowej to mogę szczerze polecić tę pracę. Znajdzie w niej informacje o jej historii, teorii i praktyce. Jest napisana w łatwym w odbiorze stylu pisarskim i wciągająco. Publikacja ta posiada imprimi potest, czyli jest zgodna z nauczaniem kościoła katolickiego. Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2022/06/modlitwa-jezusowa-jej-poczatek-rozwoj-i.html

Książka pt. „O naśladowaniu Maryi” napisana przez nieocenionego Tomasza a Kempisa jest nieco mniej znaną niż rozważania pt. „O naśladowaniu Chrystusa” refleksją autora na wybrany temat wyznaniowy. Tym razem przedstawił on wizerunek Chrystusa przez pryzmat postaci i uczuć Marii – jego matki. W ten sposób książeczka pt. „O naśladowaniu Maryi” jest czymś w rodzaju uzupełnienia sztandarowego dziełka Tomasza a Kempisa, której przesłanie wpisuje się w nurt literatury mariologicznej. Autor zwraca uwagę na pomijany (raczej delikatnie zaznaczony) w treści Biblii wątek cierpienia Marii zaistniałego w związku z męką jej syna. Treść książeczki niewątpliwie skłania do rozważań, aczkolwiek ta raczej adresowana jest dla osób głęboko wierzących.

Tą książeczkę często stosuję jako modlitewnik i zawsze zmusza mnie do rozeznawania - czy tak rzeczywiście mógł powiedzieć Jezus? Modlitewna relacja Alicji Lenczewskiej z Jezusem jest relacją raczej damsko - męską więc raczej to książka dla kobiet. Ale wiele wskazówek jest uniwersalna i naprawdę godna do zastosowania. Tu fragment: "Wielkie zasługi ma ten, kto zakrywa swoją miłością i swoim milczeniem grzechy braci. A jeszcze większe ma ten, kto ukazuje dobro w braciach swoich, bo ukazując dobro, Mnie ukazuje obecnego w każdym człowieku i każdej sytuacji." s.196 - mały format (fragment z 209 sb. 28 III 1992, g. 5:30) W internecie jest dostępny pdf - przepisany z błędami bez indeksu tematów. Książkowa wersja różni się tym, że jest bez błędów: ze wstępem, krótkim życiorysem i indeksem tematów. Pdf zawiera też na końcu jakąś przypowieść której w książce brak.

Niniejszą opinię piszę z perspektywy dwudziestokilkuletniego mężczyzny. Tej książki nie potrafiłem czytać jednym ciągiem — bywało, że do tę samą stronę musiałem czytać kilkukrotnie. Niesie ona ze sobą ogromną wartość i uważam, że jest szczególnie aktualna w dzisiejszych czasach, niezależnie od płci czy wieku czytelnika. Została napisana w formie podręcznika, jednak nie byłem w stanie stosować jednocześnie wszystkich zawartych w niej wskazań. Myślę, że jest to lektura, do której warto regularnie wracać, podobnie jak czynił to św. Franciszek Salezy. Bardzo serdecznie polecam ją wszystkim.

Dosyć sceptycznie byłam nastawiona do ruchów charyzmatycznych ale z drugiej strony przecież Bóg może działać w różny sposób. Pamiętam jak ks. Piotr Glas opowiadał o kaznodziejach nakładających ręce na głowy w następstwie którego wierni padali na ziemię, powiedział wtedy "Bóg nigdy nie sprowadza człowieka do parkietu". Czytając o uzdrowieniach dokonywanych przez Boga przy użyciu E. Tardifa nigdzie nie spotkałam się ze stwierdzeniem, że ktoś fizycznie upadł. Dlatego jestem skłonna wierzyć, że uzdrowienia opisywane w książce pochodziły od Boga a nie od złego ducha. E. Tardif opisując te wszystkie przypadki działania Boga nie gloryfikuje siebie, zawsze odnosi się do Jezusa i Maryi. Jednym Bóg otwiera serca poprzez udział w rekolekcjach charyzmatycznych, innym na Mszy Trydenckiej a jeszcze innym w trakcie "zwykłego" coniedzielnego nabożeństwa. Nie jest ważne JAK działa, ważnym jest ŻE działa. Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie przypadkowo poznany katolik, który zna jednego z najlepszych polskich gitarzystów - ów gitarzysta nawrócił się po tym jak "przypadkowo" trafił właśnie na tę książkę.

Książka "Filotea. Wprowadzenie do życia pobożnego" autorstwa świętego Franciszka Salezego to bez wątpienia jedna z najlepszych książek katolickich, absolutne "must read". Bezcenne rady zawarte w publikacji są tak naprawdę skierowane do każdego z nas, bowiem każdy z nas jest tytułową Filoteą - duszą "miłującą Boga". Podtytuł zdradza nam zawartość dzieła. Wskazówki w nim zawarte pomagają dążyć każdej osobie do chrześcijańskiej świętości i doskonałości. Publikacja tak naprawdę skierowana jest do osób świeckich, które chcą osiągnąć powyższe cele. Lektura książki udowadnia, iż dążenie do świętości można realizować, a nawet trzeba, także poza zakonem. Niezwykle przystępny język publikacji to duże ułatwienie dla "cywilów" zapoznających się z treścią dzieła św. Franciszka Salezego. Sam autor jest zwolennikiem tak zwanego "złotego środka", jeżeli chodzi o dążenie do życia pobożnego; nie chce, aby w niektórych sytuacjach przedobrzyć czy przesadzić, co w konsekwencji doprowadziłoby do naszego zmęczenia czy zniechęcenia. Takie łagodne (inne) podejście może zachęcić nas do głębszego zapoznania się z duchowością prezentowaną przez świętego Franciszka Salezego. prawepismo.salon24.pl

Jest to skrót Katechizmu Kościoła Katolickiego. Według mnie skrót lepszy od oryginału. Zachowuje tradycyjny sposób pisania katechizmu polegający na stawianiu pytań i odpowiadania na nie. Dodatkowo umieszczone są w nim piękne działa sztuki sakralnej. Kompendium dzieli się na trzy zasadnicze części. Omówienie Credo. Omówienie 10 przykazań i omówienie modlitwy Ojcze nasz. Wszystkim niezależnie od wiary zalecam zapoznanie się z tym znakomitym dziełem.

Książkę polecił mi przyjaciel i po dwóch latach od polecenia wreszcie po nią sięgnąłem. Potężna lektura i to nawet nie w sensie objętości, ale treści. Mocny krok na drodze ku duchowemu wzrostowi i wolności. Mi pod wieloma względami pomogła, ale jestem świadomy jak niełatwa jest to jednocześnie droga.

Piękna mała książeczka omawiająca miłość: jej przyczynę (relacje Trójcy Świętej),ludzkie formy (eros, philia i agape),wymiary oraz konkretne przejawy, to jest życie małżeńskie i wspólnotowe. Podkreśla także zadania Kościoła Świętego, jako wspólnoty wspólnot. Papież przypomina, że fundamentem miłości jest dar, co przynagla nas do odpowiedzi wyrażającej się w służbie i pokorze. Elementami konstytutywnymi caritas zaś są solidarność, formacja i bezinteresowność. "Miłość bliźniego zakorzeniona w miłości Boga jest przede wszystkim powinnością każdego poszczególnego wierzącego, ale jest także zadaniem całej wspólnoty kościelnej, i to na każdym jej poziomie."