Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Szafirowa Róża. Tom 2

Okładka książki Szafirowa Róża. Tom 2 autorstwa David Eddings
Okładka książki Szafirowa Róża. Tom 2 autorstwa David Eddings
David Eddings
7,4 / 10
Wydawnictwo: Amber Cykl: Elenium (tom 3) Seria: Fantasy fantasy, science fiction
524 str. 8 godz. 44 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Cykl:
Elenium (tom 3)
Seria:
Fantasy
Tytuł oryginału:
The Sapphire Rose
Data wydania:
1994-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1994-01-01
Liczba stron:
524
Czas czytania
8 godz. 44 min.
Język:
polski
ISBN:
8370822673
Tłumacz:
Maria Duch
Sparhawk zdobywa Bhelliom, ale moc magicznego kamienia jest nie tylko uzdrowicielska. Klejnot może czynić również zło. I znów Sparhawk i jego drużyna otrzymuje misję, od której zależy los całego świata.
Średnia ocen
7,4 / 10
4 opinii 29 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Szafirowa Róża. Tom 2 w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Szafirowa Róża. Tom 2

krzysiek
krzysiek
299 286

Oceny książki Szafirowa Róża. Tom 2

Średnia ocen
7,4 / 10
29 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
1 ocen
9
4 ocen
8
9 ocen
7
10 ocen
6
4 ocen
5
0 ocen
4
1 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinie i dyskusje o książce Szafirowa Róża. Tom 2

avatar
69
62
Mateusz
05.10.2025
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane

W ostatnim tomie autor pokazał, iż potrafi prowadzić akcję inaczej niż styl GTA, który zdominował dwa pierwsze tomy. Oprócz ciągłego gonienia z miejsca na miejsce, jest więc wojna, polityka i jeszcze więcej spiskowania. Niestety żaden z tych zabiegów nie pomógł. Im dłużej trwa ta seria, tym bardziej na jaw wychodzi banalność fabuły i dwuwymiarowość bohaterów.

Każdy problem i kryzys rozwiązywany jest niemal bez wysiłku, odzierając powieść z jakiegokolwiek napięcia. Nawet śmierć jednego z bohaterów w finałowej walce jest dodana niemal na siłę, jakby autor czuł, iż ktoś musi zginąć, bo inaczej zwycięstwo będzie wyglądało na zbyt proste. Zabieg ten także nie pomógł; w moim odczuciu zwycięstwo zostało osiągnięte niemal bez wysiłku i przy symbolicznym oporze antagonistów.

Jakikolwiek entuzjazm i poczucie świeżości, który odczuwałem czytając tom pierwszy, zniknęły całkowicie. Czytając ostatni tom, chciałem po prostu skończyć to, co zacząłem, a bohaterowie i ich losy przestały mnie obchodzić gdzieś w połowie książki.

Być może w epoce, w której ta seria została napisana, czytało się ją inaczej, ale w 2025 wypada niezwykle blado.

W ostatnim tomie autor pokazał, iż potrafi prowadzić akcję inaczej niż styl GTA, który zdominował dwa pierwsze tomy. Oprócz ciągłego gonienia z miejsca na miejsce, jest więc wojna, polityka i jeszcze więcej spiskowania. Niestety żaden z tych zabiegów nie pomógł. Im dłużej trwa ta seria, tym bardziej na jaw wychodzi banalność fabuły i dwuwymiarowość bohaterów.

Każdy problem...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
13
4
jahula
23.12.2024
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Ciężko mi ocenić tą książkę/serię obiektywnie.
Mam świadomość, że patrzę na nią przez różowe okulary.
Błędy logiczne, niespójności fabularne, czasami nawet niespójni bohaterowie.
A jednak...
Jest to piękna baśń która potrafi dać radość z czytania. U bardziej wrażliwych wywoła nawet dreszczyk przygody.
Ma wartość moralizatorską - dobra pozycja dla starszej młodzieży, tym bardziej że książka starzeje się godnie.
Koniec końców, czytałem tą serię już trzy razy. Jestem pewien, że w wolnej, leniwej chwili jeszcze do niej wrócę.

Ciężko mi ocenić tą książkę/serię obiektywnie.
Mam świadomość, że patrzę na nią przez różowe okulary.
Błędy logiczne, niespójności fabularne, czasami nawet niespójni bohaterowie.
A jednak...
Jest to piękna baśń która potrafi dać radość z czytania. U bardziej wrażliwych wywoła nawet dreszczyk przygody.
Ma wartość moralizatorską - dobra pozycja dla starszej młodzieży, tym...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
33
1
Klaudien
07.09.2024
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane

niestety po tym jak ehlana i sparhawk zaczęli być razem porzuciłam tą książkę. seria ogólnie całkiem niezła ale ten element zupełnie nie przypadł mi do gustu.

niestety po tym jak ehlana i sparhawk zaczęli być razem porzuciłam tą książkę. seria ogólnie całkiem niezła ale ten element zupełnie nie przypadł mi do gustu.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

790 użytkowników ma tytuł Szafirowa Róża. Tom 2 na półkach głównych
  • 641
  • 142
  • 7
287 użytkowników ma tytuł Szafirowa Róża. Tom 2 na półkach dodatkowych
  • 186
  • 36
  • 30
  • 25
  • 4
  • 3
  • 3

Tagi i tematy do książki Szafirowa Róża. Tom 2

David Eddings Eddings Szafirowa Róża

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Młodsi bogowie David Eddings, Leigh Eddings
Ocena 5,4
Młodsi bogowie David Eddings, Leigh Eddings
Okładka książki Kryształowa gardziel David Eddings, Leigh Eddings
Ocena 5,5
Kryształowa gardziel David Eddings, Leigh Eddings
Okładka książki Najdroższa David Eddings, Leigh Eddings
Ocena 5,6
Najdroższa David Eddings, Leigh Eddings
więcej
David Eddings
David Eddings
David Eddings (ur. 7 lipca 1931, zm. 2 czerwca 2009) – amerykański pisarz fantasy, najbardziej znany jako autor cykli Belgariada i Malloreon. Urodził się w Spokane w stanie Waszyngton, dorastał w Seattle. Studiował literaturę angielską w Reed College, potem na University of Washington. Między studiami w college'u a magisterskimi odbył służbę wojskową w jednostce piechoty amerykańskiej stacjonującej w Niemczech. Pracował w firmie Boeing oraz wykładał w college'u literaturę angielską. 27 października 1962 ożenił się z Judith Leigh Shell, która (jako Leigh Eddings) jest współautorką wielu jego książek, choć dopiero w jego ostatnich książkach jest to wspomniane na okładkach. Jako pisarz debiutował głównonurtową powieścią High hunt w 1973, jednak sławę przyniósł mu dopiero cykl fantasy Belgariada. Przez ostatnie lata życia mieszkał w Carson City w stanie Nevada.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Szafirowa Róża. Tom 2 przeczytali również

W hołdzie królowi Terry Pratchett
W hołdzie królowi
Terry Pratchett Robert Silverberg Andre Norton Emma Bull Patricia A. McKillip Mike Resnick Dennis L. McKiernan Stephen R. Donaldson Martin H. Greenberg Poul Anderson John Brunner Harry Turtledove Gregory Benford Peter S. Beagle Karen Anderson Charles de Lint Karen Haber Barry N. Malzberg Elizabeth Ann Scarborough Judith Tarr Jane Yolen
T. Pratchett, Trollowy most, [w: ] Praca zbiorowa, pod red. M. H. Greenberg, W hołdzie królowi Ciekawa książką jest ten zbiór opowiadań poświęcony Tolkienowi, zatytułowana jest "W hołdzie królowi". Opowiadań jest 20, wypowiadają się różni znani autorzy fantastyki, nie tylko fantasy. Jednym z nich jest Terry Pratchett i z tego co kojarzę twórczość tego autora to opowiadanie jest raczej wyjątkowe. Bo klimatem rzeczywiście jakoś tam pasuje do klimatu Tolkiena, bo tam są między innymi trolle. Pasuje też, może nawet bardziej do klimatu twórczości Sapkowskiego, bo jak wiemy trolli i całej armii dziwnych stworów w twórczości polskiego mistrza fantasy nie brakuje. Pod względem samych trolli gry Wiedźmin 2 i Wiedźmin 3 są niesamowite. W dwójce w parze trollowej była drama, bo facet troll znalazł czarodziejkę Triss, jak wyleciała z portalu, a jego samica, była okropnie zazdrosna. A trójka to już w ogóle cała masa genialnych questów z tymi sympatycznymi i wielkimi stworami, bywa, że groźnymi. Na porządku dziennym były teksty typu "takie duże bum i nie ma torfuna" są świetne. Albo jak Talar uczy trzy trolle Oga, Poga i Roga przeklinać, a te go przetrzymują, bo "my być wielkie pany i chcemy mieć buty jak człowieki", wzięło się to stąd, że przykrywką szpiegowską Talara był wóz z warsztatem szewskim i trafił na trollowe towarzystwo. Był też troll patriota, który służył w redańskim wojsku, wysyłał Geralta po farby, żeby namalować białoczerwonego redańskiego orła, który przypomina naszego, ale tego gracz/widz bez problemu się domyśla. To tak tytułem specyficznego, półżartobliwego wprowadzenia, bo o to też chodzi, żeby czasem wesoło było, przy okazji tego wirtualnego dyskursu o książkach. No ale zacznijmy, co tu się dzieje w tym opowiadaniu, które wybrałem do recenzji. Głównym bohaterem jest Cohen Barbarzyńca, właściwie nie ma konkretów kim on jest. Wiemy tylko, że jest awanturnikiem, charakternikiem, i jak napatoczą się jakieś potwory, to podobnie jak robią to wiedźmini w innym uniwersum, zabija je. Zapewne często bierze wynagrodzenie w jakiejś wartościowej walucie, za tego typu przysługi. Aż pewnego dnia w trakcie peregrynacji przez liczne fantastyczne krainy trafił na tytułowy trollowy most. Troll pilnujący mostu, był zachwycony, że taka wybitna osobistość się pojawiła, żeby go zgładzić. Kazał ściągnąć całą troll'ową rodzinę, żeby obejrzała tą batalię, której wynik był oczywisty do przewidzenia. No ale wydarzył się cud, troll otrzymał coś w rodzaju prawa łaski. Przeżył. No tutaj ten spojler jest konieczny, żeby wyjaśnić, co pojawiło się w głowie bohatera. Wynikło to w rozmowie z koniem, i tu mamy coś podobnego w Wiedźminie 3, a konkretnie w dodatku "Krew i wino". W polskim dubbingu Płotką był Wojciech Mann, znany dziennikarz radiowy i to zrobiło wrażenie jak się to oglądało. Nie ma wyjaśnienia jak to było z koniem Cohena, ale tak czy siak ten koń gadał ile wlezie. No ale wróćmy do tej pogaduszki z wiernym towarzyszem podróży Cohena, koniem. Obaj rozmawiali o tym, że świat się zmienia i duża w tym robota samego Cohena, że trolle, gobliny, z nim łatwego życia, nie miały, do tego stopnia że prawie wszystkie zostały uśmiercone. Cohen, mimo, że sam się do tego przyczynił, stwierdził, że ten świat się zmienił, stał się jakiś taki byle jaki. Pojawił się też motyw ekologiczny, bowiem było nie było potwory jako element ekosystemu świata fantastycznego broniły przyrodę przed nadmierną ekspansją ludzi, i co za tym idzie wyniszczenia przyrody. W prozie Sapkowskiego też było coś podobnego. Największy rwetes był o las Brokilon, bowiem driady nie dopuszczały okolicznych królów do tego, żeby zajmowali ich ziemie, a ludzie, którzy tam trafiali byli zabijani strzałami z łuku, bo driady były dobrze w tym wyszkolone. Upiekło się Geraltowi, został z poselstwem wpuszczony do lasu. Jak wiemy wiedźmin poznał tam Ciri i zaczęło się to całe zamieszenia z przeznaczeniem. Potwory, zarówno u Sapkowskiego, jak i Pratchetta były pożyteczne jak się okazuje, bo chroniły przyrodę przed niekorzystnymi zmianami klimatu. Szkoda, że tutaj w sensie dosłownym nie było mowy o jakiejś Ithlinie, no ale opowiadanie raczej jest krótkie i koncept autor miał cholernie intrygujący. No i dałem dowód na to, że jest ono cholernie treściwe. Czyta się je bardzo fajnie, daje do myślenia. Zaraz pojawiają się analogie do Tolkiena i Sapkowskiego. Bo przecież u Tolkiena też mamy drzewa entowe, z którymi czarodziej Saruman ma na pieńku. Czytelnik rozumiejąc te analogie literackie z pewnością docenia kunszt Pratchetta i innych twórców, którzy wzięli udział w projekcie jakim jest książka zatytułowana". W hołdzie królowi". Opowiadania są świetne, warto je przeczytać. Książka jest świetna.
Krzysztof Baliński - awatar Krzysztof Baliński
ocenił na73 lata temu
Zielony Jeździec Kristen Britain
Zielony Jeździec
Kristen Britain
Początek mojej przygody z fantastyką to szukanie polecajek. Ta książka była u kogoś na 1 miejscu. Zdobyłem. Po latach zmusiłem się do przeczytania. No cóż. Dziś jestem dużo bardziej świadomy książek fantastycznych i zapewne tej pozycji bym nie mial. Książka młodzieżowa. Trochę za długa. Średnia.
Piotr Kamiński - awatar Piotr Kamiński
ocenił na61 rok temu
Polgara Czarodziejka David Eddings
Polgara Czarodziejka
David Eddings Leigh Eddings
To ostatnia z książek uzupełniających najsłynniejszy cykl Davida Eddingsa: „Belgariadę”. Obok pięciotomowej serii „Malloreon” i powieści „Belgarath czarodziej”, wydanej w Polsce w trzech częściach historię przedstawionego uniwersum dopełnia opowieść snuta przez Polgarę, córkę najstarszego człowieka w stworzonym przez autora świecie. Polgara wraz ze swą bliźniaczą siostrą urodziły się w momencie, gdy Belgarath wykradł Klejnot Aldura z Mallorei. Rozpoczął się czas proroctw, okres, w którym każda z przeciwstawnych Konieczności zamiast wprost przekazywać wskazówki odnośnie dalszego postępowania, jak miało to miejsce wcześniej, zaczęła przemawiać za pomocą obłąkanych szaleńców. Wszelkie zebrane przez obie strony konfliktu proroctwa wróżą kilka ważnych dla dziejów świata wydarzeń. Zgodnie z nimi, Torak nieraz spotka się z uczniami Aldura, a każda z konfrontacji przyniesie długotrwałe skutki. Ogólny zarys tego, co działo się przez siedem tysiącleci od stworzenia świata został bardzo dobrze przedstawiony w opowieści Belgaratha. Historia, jaką prezentuje nam Polgara jest uzupełnieniem wspomnień ojca. Poznajemy kulisy wydarzeń, w których bezpośrednio uczestniczyła umiłowana uczennica Aldura, jednocześnie znacznie lepiej zgłębiając jej charakter oraz motywy postępowania. Mamy okazję przyjrzeć się ogromnej roli, jaką odegrała w Arendii, dzięki której mianowano ją na księżną Erat. Swoje księstwo czarodziejka przez wieki przekształciła w Sendarię, jaką znamy z „Belgariady”. Jednak rola Polgary nie ograniczała się do Arednii i księstwa Erat, uczennica Aldura niejednokrotnie interweniowała również w innych rejonach świata, by w końcu, po wymordowaniu prawie całej królewskiej linii Rivy, skupić się na ochronie jego potomków. Podobnie jak opowieść snuta przez ojca, historia przedstawiona w książce kończy się wraz z przyjściem na świat Gariona, więc do samego końca wypełnia lukę w opowieści o losach Pogromcy Boga. Ta powieść to przede wszystkim pamiętnik Polgary, jej sposób prowadzenia narracji jest nieco bardziej frywolny od bardzo kronikarskiego stylu, w jakim przedstawiona jest historia Belgaratha. Często natrafimy na bezpośrednie zwroty do czytelników opowieści- jacy towarzyszyli Polgarze w jej wyprawach, a których zdążyliśmy poznać na kartach „Belgariady” i „Malloreonu”. Czarodziejka niejednokrotnie ujawnia motywy, jakie nią kierowały, mogliśmy się ich jedynie domyślać podczas lektury pozostałych powieści osadzonych w tym samym uniwersum. Dzięki temu księżna Erat przybiera nieco bardziej sympatyczne oblicze, choć nadal jej protekcjonalność oraz pewna doza arogancji może irytować. Jest to nie tyle kronika wydarzeń, co bardziej pamiętnik, czym znacząco różni się od tego, co Eddingsowie zaproponowali w książce „Belgarath czarodziej”, znajdziemy tu również znacznie więcej emocji, uczuć oraz prywatnych, niekiedy nawet bardzo, spraw narratorki. Polgara przez kolejne stulecia dojrzewa, by w końcu stać się tym, kogo mieliśmy okazję poznać na kartach „Pionka proroctwa”- powieści otwierającej Belgariadę. Była to dość przyjemna lektura, jednak zdecydowanie przeznaczona dla tych, którzy mają za sobą już wszystkie wcześniejsze opowieści dotyczące świata stworzonego przez Eddingsa za sobą. Powieść stanowi dobre uzupełnienie obu pięciotomowych cykli i powinna przypaść do gustu fanom autora. Nie polecam natomiast sięgania po tę książkę tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z pisarzem, będzie dla nich zbyt niejasna i ogólnikowa, a co więcej w znacznej mierze zdradzi najciekawsze wątki, z jakimi spotkać się można na kartach „Belgariady”, „Malloreonu” oraz „Belgaratha czarodzieja”.
Bacha85 - awatar Bacha85
ocenił na610 lat temu
Siewca burzy Tom Lloyd
Siewca burzy
Tom Lloyd
Ocena moja została podwyższona z powodu przekonującej recenzji, traktującej część pierwszą tego cyklu jako przydługawy wstęp. Ksiązka ta, bowiem, w rzeczywistości jest rażąco nudna i pełna tak zagmatwanych retrospekcji, przeskoków akcji, "bzdetnych" opisów i kompletnie nietrzymających się kupy wynurzeń filozoficznych, że aż sama jestem dumna, że dotrwałam do końca. Jeśli jednak część druga nadal będzie trzymać ten niechlubny fason, to piznę ją w najczerniejszą czeluść biblioteczki a Panu, za którego namową/opinią się męczyłam pojadę strzelić z "plaskacza".
jovvi - awatar jovvi
ocenił na63 lata temu
Wyprawa Kedrigerna John Morressy
Wyprawa Kedrigerna
John Morressy
Czytało mi się dobrze. Autor ma poczucie humoru i dużo pomysłów (np. ucieczka bohatera do naszych czasów). Jedna refleksja. Wydawnictwo (Pruszyński) traktowało fantastykę jako coś gorszego. Czytałem wspomnienia Andrzeja Pilipiuka i wiem, że tak było do powst. Fabryki Słów. W I tomie bohaterka na okładce ma skrzydła, które pojawiają się dopiero w tym tomie. Jakość tkwi w szczegółach.
Piotr Kamiński - awatar Piotr Kamiński
ocenił na83 lata temu
Niechętny szermierz Dave Duncan
Niechętny szermierz
Dave Duncan
Jejku, jak ja kocham ten cykl. On ma wszystko wspaniałego bohatera, wspaniały świat, świetną koncepcję "klanów" i hierarchii, religię, doskonały humor. Wszystko mi się tu podoba. To moje ulubione książki. (Dorównuje im w moim serduszku tylko "Kwestia wyboru" MarMaxa Borowskiego, może dlatego, że Tegrom kojarzy mi się bardzo z Shonsu, a może bo tam też jest świetny świat i humor).
Lena_Witoszek - awatar Lena_Witoszek
ocenił na101 rok temu
Jednym zaklęciem Lawrence Watt-Evans
Jednym zaklęciem
Lawrence Watt-Evans
Lekka i niezobowiązująca jednotomowa fantasy dla młodzieży. Przygoda jest, magia jest, Humor jest, Wątek romantyczny jest. Przemocy brak, treści watpliwych dla dzieci brak. Nie wiem czego moznaby oczekiwać więcej od przygodowego, optymistycznego fantasy, w starym stylu, kierowanego do młodzieży.
Krzyszt - awatar Krzyszt
ocenił na71 rok temu
Mistrz Zagadek z Hed Patricia A. McKillip
Mistrz Zagadek z Hed
Patricia A. McKillip
Paticia A. McKillip autorka, która w piękny sposób opisuję tajemniczość, piękno świata i postaci. Brak schematyczności i przewidywalności. Niejednokrotnie przy niej zasnąłem, i nie było to spowodowane nudą, ale barwnym językiem, mistycznym obrazem i jego głębią, w której tak polubiła zatapiać się moja wyobraźnia. Kolejna książka, która mnie urzekła, myślę, że sięgnę po kolejną cześć.
lukgottie - awatar lukgottie
ocenił na613 godzin temu
Niedoczarowany miecz Lawrence Watt-Evans
Niedoczarowany miecz
Lawrence Watt-Evans
Zaskakująco dobre. Niestety, jak to kiedyś bywało, książka jest częścią serii, która nie miała szczęścia w Polsce. Najpierw Amber wydał tylko jeden tom (i to drugi z serii) "Jednym zaklęciem", a kiedy w 2001 roku MAG podjął się kontynuacji, wydał jedynie trzy. A szkoda. Mając za sobą dwa pierwsze tomy, rozumiem, ze jest to seria o magii, to ona jest prawdziwym bohaterem. Może nie ma tutaj technikaliów, to raczej podejście uproszczone i mityczne (runy, occultum, słowa i rytuały) a mimo to spektakularne. Autor ma przewrotne poczucie humoru i pakuje swoich bohaterów w zabawne sytuacje. Narracja jest neispieszna, mimo, że przeżywamy z Valderem w sumie kilkadziesiąt lat. Książka ma ukryty morał (podobnie jak "Jednym zaklęciem") sytuacja nigdy nie jest beznadziejna i zawsze można znaleźć "obejście". Przyjemny kawałek starszej fantastyki.
Lis Gracki - awatar Lis Gracki
ocenił na82 miesiące temu
Pozłacany łańcuch Dave Duncan
Pozłacany łańcuch
Dave Duncan
a griffith miał taki cienki mieczyk i parował nim ciosy jedną ręką wiesz supernierealistyczne, ale gdyby w mandze chodziło o realizm to ludzie by myśleli że japonia to pewnie jeden z afrykańskich krajów btw, jest megarealistyczna historia fantasy bardzo podobna steve duncan zaczyna się trylogia od książki 'pozłacany łańcuch' chyba tam jest coś takiego że jest gildia fechtmistrzów zależnie od tego czy są bardziej silni czy bardziej zręczni to mają rapiery albo pałasze griffith ma rapier a guts pałasz tam jest ceremonia łączenia fechmistrza z panem przebija mu serce pan, a potem musi mu służyć do końca życia fechtmistrz jestem praktycznie pewien że Miura to czytał Dave Duncan dwa razy tę trylogię przeczytałem raz za młodu i teraz na starość, za młodu tylko pierwszą część, strasznie długo byłem pod silnym wrażeniem jak doskonale została skonstruowana tam opowieść też
Draco Volantus - awatar Draco Volantus
ocenił na104 lata temu
Głos dla księżniczki John Morressy
Głos dla księżniczki
John Morressy
"Głos dla księżniczki" to solidna, lekka i dość wesoła fantastyka, pozbawiona jednak humorystycznych wodotrysków, do których przyzwyczaili nas giganci gatunku. W interesujący sposób łączy ograne już schematy z nowymi pomysłami fabularnymi. Nie wiem, czy wystarcza to, by uznać ją za element kanonu fantasy, ale z pewnością lektura książki Morressy'ego nie jest straconym czasem. Oceniam ją na 6/10.
Literatur Fantastyczny - awatar Literatur Fantastyczny
ocenił na61 rok temu
Rubinowy Rycerz David Eddings
Rubinowy Rycerz
David Eddings
"Rubinowy rycerz" jest powieścią niemal identyczną w swej konstrukcji i stylu co pierwszy tom sagi. Niestety, nie jest to już wyłącznie zaletą. Schematyczna konstrukcja opowieści, liniowość narracji, nieustanne gnanie do przodu w tempie nie pozwalającym czytelnikowi na odpoczynek i chwilę refleksji stają się nieco nurzące. Powieść nie jest zła i nadal w miarę dobrze się ją czyta, ale wyraźnie widać, iż autor zna tylko jedną sztuczkę i powtarza ją w kółko.
Mateusz Cetnar - awatar Mateusz Cetnar
ocenił na67 miesięcy temu
Jad Lorda Foula Stephen R. Donaldson
Jad Lorda Foula
Stephen R. Donaldson
Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto
Xargos - awatar Xargos
ocenił na72 miesiące temu
Odkupienie Althalusa David Eddings
Odkupienie Althalusa
David Eddings Leigh Eddings
Kolejna z przeczytanych ostatnio książek, w których czułem się, jakbym wrócił do dawno niewidzianego, znajomego, przyjaznego miejsca. Myślę o „Belgariadzie” (i „Malloreonie”),w których zaczytywałem się w późnej podstawówce i wczesnym liceum, a zwłaszcza o charakterystycznym humorze przewijającym się przez te cykle: sarkastycznym, a jednocześnie prostym i dobrodusznym. „Odkupienie Althalusa” to opowieść z zupełnie innego świata, z innymi krainami, religiami i postaciami, ale humor jest tu ten sam. Podobnie jak potoczystość języka i „lubialność” bohaterów. Wydawałoby się więc, że to książka do pochłonięcia w kilka wieczorów, prawda? Zwłaszcza że cała historia – rzecz niebywała u Eddingsów! – zamyka się w jednym, acz opasłym tomie. A jednak nie. Zaskakująco się męczyłem. I po przeczytaniu nie do końca wiem, czym. Możliwe, że stężeniem humoru (w „Belgariadzie” on był jednak trochę bardziej zróżnicowany i mniej nachalnie dawkowany, tu zaś prawie wszyscy rozmawiają ze sobą ze swadą i zgryźliwością charakterystyczną dla Silka/Kheldara). A może dlatego, że tak jak tam poszczególne krainy i nacje zarysowane były mocną, charakterną kreską, tak tu zlewały mi się ze sobą i stanowiły niezbyt wciągającą, jednorodną masę. Nieszczególnie zżyłem się z geografią, historią czy socjologią tego świata. A jednak jest w nim dużo fajnych fabularnych pomysłów i krzepkich postaci, jak bohater tytułowy albo bogini Dweia, przez co nie miałem wrażenia, że czytam odgrzewanego kotleta opakowanego w nową okładkę. Mimo wszystko polecam, jeśli ktoś lubi Eddingsów. Mocne 6/10.
Daniel Janus - awatar Daniel Janus
ocenił na65 lat temu
Diamentowy Tron David Eddings
Diamentowy Tron
David Eddings
Nieco mniej znany cykl/seria autora "Belariady" Davida Eddingsa, jednego z moich ulubionych autorów fantasy z dawnych lat. Zaczytywałem się obydwoma będąc nastolatkiem. Wróciłem po latach z ciekawości jak odbiorę go, jako dorosły, w dodatku o wiele bardziej oczytany czlowiek. Źle nie jest... Ciekawa historia, pomysły, zakony rycerskie, różnego rodzaju bogowie, starsi i młodsi, intrygi kościelno/polityczne, magia, trolle i przed wszystkim – jak to u niego – zróznicowane i barwne postaci, bohaterowie. Poczynając od drobnego złodziejaszka, poprzez samych rycerzy w tym głównego bohatera, na różnego rodzaju spotykanych przez nichprzyjaciół. Nie ma zbyt wiele przemocy, czy różnego rodzaju wątpliwych scen (jak chociażby u Ziemiańskiego) - typowe można by powiedzieć, ale przyjemnie napisane High Fantasy, mające w dodatku , podobnie jak "Belgariada", kontynuuacje. Teoretycznie dla ludzi w każdym wieku, ale praktycznie raczej dla młodszych czytelników (nastolatków i tzw young adult). Ewentualnie dla ludzi mniej obeznanych z gatunkiem, lub też właśnie szukających takiej właśnie, lżejszej nieco, łatwiejszej i przyjemniejszej lektury. Starszego, względnie bardziej doświadczonego czytelnika, aczkolwiek czyta się przyjemnie, może razić nieco język, względnie momentami "naiwność" typowa dla tego podgatunku. (high fantasy) Bohaterom niezależnie od różnych przeciwności, wszystko się udaję, mało kto ginie, a jeśli już to przeważnie ci źli. Czarne jest czarne, a białe, białe. I wszystko jasne. Sentyment pozostał, nadal szybko i z przyjemnością się czyta, pomimo, że któryś tam raz, ale widać różnicę w porównaniu z bardziej "dorosłymi" pozycjami z tego gatunku (Rothfus, Sanderson, Erikson, Sapkowski itp) Dam 7/10 jeśli idzie o ten podgatunek, rodzaj fantasy.
Maciek - awatar Maciek
ocenił na75 miesięcy temu
Wieża Zielonego Anioła: Płonąca wieża Tad Williams
Wieża Zielonego Anioła: Płonąca wieża
Tad Williams
To finał i dlatego oceniam przede wszystkim jako część cyklu, a nie tylko pojedynczą książkę. Pod wieloma względami to idealny finał – przede wszystkim autor doskonale gra czytelnikowi na nosie. Czegoś się spodziewamy, opierając się na konwencjach gatunkowych i całym dotychczasowym rozwoju fabuły, a dostajemy coś zupełnie innego, a jednak perfekcyjnie logicznego. Autor pozostaje w schematach fantasy posttolkienowskiego, ale jednocześnie je wygina i kreatywnie wykorzystuje. A zatem musimy oglądać bitwę, ale prawdziwe rozstrzygnięcie następuje w bardziej kameralnej przestrzeni (jeśli można walącą się Wieżę Zielonego Anioła nazwać kameralną) i bardziej na płaszczyźnie duchowej niż materialnej. Jednak sama bitwa, mimo że ma rozmach, miejscami bardzo zgrzyta. Zdarzają się momenty komiczne tam, gdzie powinno być wzniośle i heroicznie – chociażby gdy ojciec Strangeyard chodzi wokół Isgrimnura „jak piesek obszczekujący byka” (a to moment dramatycznego wysiłku i rozpaczy). W ogóle cała ta bitwa wydaje się nieważna i mała, a jeśli to miał być odpowiednik bitwy u Czarnej Bramy Mordoru, to wypadło blado. I jeszcze kilka uwag o całym cyklu. Światotwórstwo jest tu raczej proste, a nawiązania bardzo transparentne, nawet na płaszczyźnie imion. Erkynlad to Anglia czasów heptarchii, Rimmersgard to kraje wikingów, Hyanestir kraje celtyckie, a Nabban to jak sądzę Bizancjum. To bywa irytujące, bo autor pozostaje w rozkroku między „prawdziwą” fantastyką, a powieścią historyczną stylizowaną na fantasy w stylu Kaya. Dzięki temu jednak czytelnik nie czuje się zagubiony – nie trzeba szerokich wyjaśnień, od razu wiemy, czego się spodziewać w kwestii zwyczajów, religii czy kultury materialnej. Rasy fantastycznie nie są może wyjątkowo kreatywne, ale koncept jasnych i ciemnych elfów (czyli Sithów i Nornów),bezpośrednio zapożyczony z mitologii celtyckiej, został dobrze wyzyskany. Niby mamy klasyczny konflikt światła i ciemności, ale jest w tym kilka ciekawych zmian – chociażby to, że demoniczny antagonista był księciem jasnych elfów i tak naprawdę miał słuszność. Gdy pogrzebać w ogólnej filozofii, to okazuje się, że idzie w poprzek dziedzictwa Tolkiena (takiej analizy, choć powierzchownie, dokonał Majkowski w „W cieniu białego drzewa”). Ogólnie dobra rozrywka z kilkoma bardzo dobrymi momentami i kilkoma słabymi, przede wszystkim dłużyznami.
Silmarien - awatar Silmarien
ocenił na63 lata temu
Klejnot w czaszce Michael Moorcock
Klejnot w czaszce
Michael Moorcock
Michael Moorcock należy do moich ulubionych pisarzy i dość regularnie wracam do niektórych napisanych przez niego powieści. Do "The History of the Runestaff" wracam raczek rzadziej niż częściej, bo te powieści nie należą do najlepszych dokonań Mistrza, ale i tak czyta się je całkiem przyjemnie. Co my tu mamy? Konstrukcja świata jest dość prosta, bo w pierwszym tomie dowiadujemy się, że to po prostu Europa i Azja w dalekiej przyszłości i po wielkiej katastrofie. M. Moorcock stworzył świat prosty i niezbyt bogaty w szczegóły, choć kilka ciekawych pomysłów się w nim znalazło. Autor zgrabnie łączy typowy europejski feudalny charakter świata z niewielką obecnością magii i bliżej nieokreślonej zaawansowanej technologii. Fabuła jest bardzo prosta (można jeszcze prościej?) i sprowadza się właściwie do konfliktu pomiędzy kilkoma głównymi wyrazistymi postaciami. Drugoplanowych postaci jest niewiele i są znacznie mniej wyraziste. Całość czyta się szybko i przyjemnie i taki jest główny cel napisania i wydania tych powieści - dostarczenie niewymagającej rozrywki. Dzisiaj praktycznie nikt już nie pisze w ten sposób, ale warto sprawdzić... jeśli ktoś lubi nieskomplikowaną fantastykę z lat 60-tych i 70-tych XX wieku. Tako rzecze ostatni fan staroszkolnej fantastyki!
Patryk Szczupakowski - awatar Patryk Szczupakowski
ocenił na616 dni temu
Zapomniane bestie z Eldu Patricia A. McKillip
Zapomniane bestie z Eldu
Patricia A. McKillip
Piękna. Niezwykle liryczna, wspaniale napisana, z magią wylewającą się z każdej strony. Przypominała mi książki pana Beagle’a. To takie naprawdę klasyczne fantasy, ze smokami, magami i nieograniczoną władzą, jaką daje poznanie czyjegoś prawdziwego imienia. Króciutka historia, a tyle treści w sobie niesie – od samotności, przez czary, aż po rozgrywki polityczne. Zachwycałam się każdą stroną. I przeczytałam w tej książce chyba najpiękniejszą definicję miłości, z jaką się do tej pory spotkałam. Right in the feels. Nie jest to może nic wyrywającego z butów, nie ma tu zawrotnej akcji, wszystko rozgrywa się powoli, bez zbędnego patosu, klimat jest niezwykle baśniowy. Miałam wrażenie, że to bardzo niedzisiejsza książka. Mało kto tak teraz pisze, a szkoda. “Zabrał moje serce i zaproponował mi je z powrotem. A ja myślałam, że jest niegroźny.”
minyard - awatar minyard
ocenił na81 miesiąc temu
Smok i Jerzy Gordon R. Dickson
Smok i Jerzy
Gordon R. Dickson
Smok i Jerzy cierpi na podobny problem jaki otacza cykl Kroniki Amberu. Fantasy pisane w latach 70-tych zatrzymało się jakością w tamtych latach i nie można go zreformować na współczesne realia gatunku. W odróżnieniu jednak od powieści Amberu Zelazny'ego, Smok i Jerzy bawi czytelnika aurą nostalgii i magicznego świata wyjętego rodem z najlepszych baśni. W książce, na wskroś brytyjskiej - co jest wielokrotnie podkreślane, znajdziemy częste odniesienia do historii Anglii, powieści o Robin Hoodzie czy mitów arturiańskich, co okraszone zostaje wspaniałym humorem Monthy Pythona wyjętym z kinowego Świętego Graala. Fabuła, często nieprzewidywalna w zamyśle i bogata w ciekawy bestiariusz jak harpie, olbrzym, piaszczomroki, ciemne moce czy tytułowe smoki, przypomina konstrukcją pierwszy tom Władcy Pierścieni Tolkiena, a jej drużyna składa się nie tylko z rycerzy i łuczników, ale też smoków i mówiącego wilka wyruszających po porwaną „księżniczkę". Jedynym zawodzącym elementem jest brak ukazania szerszego spektrum bitew o zamki, co obserwujemy tylko z punktu widzenia bohatera przemienionego w tytułowego smoka. Pozycja mocno osadzona w realiach Średniowiecza, pomimo upływu ponad 40 lat dalej zachwyca swoją lekkością i zabawą konwencją.
antyseba - awatar antyseba
oceniła na76 lat temu
Herold zmierzchu Tom Lloyd
Herold zmierzchu
Tom Lloyd
Drugi tom „Królestwa Zmierzchu” pióra T. Lloyda zapowiada się nad wyraz ciekawie. Isak kontynuuje swoją drogę do Tirahu, aby przyjąć oczekiwaną pozycję księcia Farlan. Towarzyszy mu lojalny Vesna, Tila, Minh oraz raniony Carel. Co spotkają na swojej drodze? Czy wszyscy suzereni przyjmą władzę Isaka? Lord Styrax planuje podbój stolicy Chetse, a jego syn co raz bardziej ulega wpływowi dziwnej zbroi. Jak skończy się ta sytuacja dla dziedzica Lorda Styraxa? Jakie dalsze ruchy planuje Wybrany? Tymczasem w Scree Biały Krąg planuje utwardzić swoją władzę. Zhia (Ostia) powraca z Narkangu i zajmuje swoje miejsce w koterii. Żadna z członkiń Kręgu jeszcze nie zdaje sobie sprawy, że Scree stało się miejscem kulminacyjnym, które ściągnie do siebie największe osobistości i indywidua Krain. Czy Azaerowi uda się doprowadzić swój niecny plan do końca? Drugi tom na tle pierwszego wypada bardzo dobrze. Autor nie uchyla rąbka tajemnicy aż do końca powieści, budując napięcie. Opisy odwiedzanych miejsc, miast, ludzi, relacji między nimi wyszły pisarzowi niesamowicie. Ot chociażby wampirzyca, która zadurzyła się w członku Bractwa, którzy pomimo strachu, przeciwności losu i różnic między nimi starają się coś między sobą zbudować. Lloyd bardzo sprawnie oddaje nastroje panujące w Scree. Napięcie w mieście rośnie, podkreśla to dodatkowa duchota i żar słoneczny, brak wiatru, wszechobecny smród, brak snu wśród mieszkańców – doznania tak intensywne, że można je kroić nożem. Droga Isaka jaką pokonuje, żeby zostać dobrym władcą jest przedstawiona w świetny sposób. Nie jest on herosem, któremu wszystko się udaje i wszystko dostaje podane na tacy. Jest przedstawiany w odcieniach szarości i potrzeba mu wiele potknięć, albo wypomnień ze strony przyjaciół i lojalnych poddanych, żeby czasami sobie coś uzmysłowił. Jego droga ku lepszemu życiu Krain jest wręcz fenomenalna, a odkrywanie co raz to większych pokładów własnej magii intensyfikuje jego przemianę. Reasumując: Wydarzenia zaczynają się rozkręcać. Do gry wchodzi co raz więcej aktorów (stąd dramatis personae na kilka ładnych stron :) ) i każdy reprezentuje sobą co innego. Jest tu wiele wątków, wszystkie mistrzowsko prowadzone, a ich splot zadziwi wielu. Świetna książka, nie czekając biorę się za trzeci tom.
Maciej Walasik - awatar Maciej Walasik
ocenił na94 lata temu

Cytaty z książki Szafirowa Róża. Tom 2

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Szafirowa Róża. Tom 2