Chłopiec w pasiastej piżamie

Książka , która długo czekała na moją uwagę. Gdzieś zarzucona innymi pozycjami, cierpliwie spoczywała na półce czytelniczych marzeń. Awansowała na półkę teraz czytam trochę przypadkiem. Kupiona po atrakcyjnej cenie idealnie wpasowała się w bieżące wyzwanie czytelnicze.
Jest to niemożliwa do spełnienia fikcja, ale jej wydźwięk jest bardzo wymowny.
Dwóch chłopców urodzonych tego samego dnia, podobnych? Nic bardziej mylnego! Wiele ich różni, a dzieli przepaść.
Powieść Johna Boyne’a osadzona jest w realiach II wojny światowej. Zahacza o najbardziej okrutne jej oblicze- obozy koncentracyjne. Tu drut kolczasty dzieli świat na dobry i niemożliwy do zniesienia. Po dwóch stronach tego drutu znaleźli się bohaterowie tej opowieści. Bruno, syn niemieckiego oficera nominowanego na dyrektora obozu nie może pogodzić się z utratą swojego bezpiecznego życia w Berlinie. Szmul syn żydowskiego zegarmistrza, który nigdy nie doświadczył dobrobytu, a teraz życie zepchnęło go w czelulość obozowego zła.
Różni ich doświadczenie i zrozumienie świata, połączy przyjaźń i dziecięca naiwność pojmowania świata. To przyjaźń niemożliwa do spełnienia, ale mocno akcentująca dziecięce podejście do postrzegania rzeczywistości pozbawione uprzedzeń, z których my dorośli nie umiemy się wyzwolić.
W tym miejscu trzeba podkreślić sporą nieścisłość historyczną. Bruno jako syn wysokiego rangą oficera SS w swojej faszystowskiej rzeczywistości podlegałby indoktrynacji choćby w szkole, albo poprzez przynależność do Hitlerjugend. Dlatego książkę należy traktować bardziej jako bajkę dającą pole do opowieści o dziecięcej niewinności i absurdach decyzji dorosłych. To daje autorowi pole to pokazania okrucieństwa wojny, uprzedzeń rasowych i pidziałów ideologicznych. Autor umiejętnie stosuje prosty, dziecięcy język podkreślający jak bardzo sami komplikujemy świat opierając go na swoich lękach.
Moim zdaniem autor chciał pokazać jak trudne bywa życie dzięki naszym, nie zawsze uzasadnionym, uprzedzeniom. Jak prosto pojmujemy świat na początku swojej drogi, i jak z czasem podlegamy wpływom ideologii, które go zdecydowanie komplikują, często czyniąc niemożliwym do zniesienia. Wbrew pozorom dużo tutaj symboli mówiących o podziałach i dehumanizacji. Nie uważam, aby to była lektura dla młodego czytelnika, który zbyt dosłownie potraktuje pokazane treści. To lektura dla tych, którzy chcą zadumać się nad sensem życia. Zdecydowanie uważam, że trzeba ją traktować jak alegorię, a nie dosłowny przekaz.

Książka , która długo czekała na moją uwagę. Gdzieś zarzucona innymi pozycjami, cierpliwie spoczywała na półce czytelniczych marzeń. Awansowała na półkę teraz czytam trochę przypadkiem. Kupiona po atrakcyjnej cenie idealnie wpasowała się w bieżące wyzwanie czytelnicze.
Jest to niemożliwa do spełnienia fikcja, ale jej wydźwięk jest bardzo wymowny.
Dwóch chłopców...

„Chłopiec w pasiastej piżamie” Johna Boyne’a to książka, która porusza najczulsze struny i pozostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To bez wątpienia jedna z tych pozycji, które powinien poznać każdy czytelnik - niezależnie od wieku.

Autor w niezwykle prosty, a momentami wręcz naiwny sposób, co jest w pełni uzasadnione, bo narracja prowadzona jest z perspektywy dziecka - przedstawia dwa równoległe światy, oddzielone drutem kolczastym. Z jednej strony mamy życie poza obozem, pełne pozornej normalności, z drugiej zaś - brutalną rzeczywistość obozu koncentracyjnego. Ten kontrast uderza z ogromną siłą właśnie dlatego, że oglądamy go oczami niewinnego chłopca, który nie rozumie jeszcze mechanizmów rządzących światem dorosłych.

Najbardziej poruszającym elementem powieści jest relacja dwóch chłopców: Bruna i Szmula, urodzonych tego samego dnia, a jednak postawionych po dwóch przeciwnych stronach rzeczywistości: Niemca i Żyda. Ich szczere, dziecięce rozmowy, obserwacje i spostrzeżenia są niezwykle trafne, a przy tym tak prostolinijne, że aż rozdzierające serce. W ich niewinności kryje się najprawdziwsza ocena tego, co działo się podczas wojny i relacji pomiędzy ofiarami i katami - bez patosu, bez osądzania, a jednak boleśnie dosadna.

To właśnie ta dziecięca perspektywa sprawia, że książka jest tak wyjątkowa. Boyne pokazuje ogrom tragedii poprzez drobne gesty, niezrozumiałe pytania i niewinne przyjaźnie. Dzięki temu czytelnik doświadcza emocji w sposób niezwykle intensywny, niemal osobisty.

Zakończenie powieści jest absolutnie fenomenalne - przejmujące, zaskakujące i pozostawiające czytelnika w stanie głębokiego poruszenia. To jeden z tych finałów, o których nie da się zapomnieć.

„Chłopiec w pasiastej piżamie” to książka, która wzrusza do łez, skłania do refleksji i przypomina o tym, jak ważne są empatia, niewinność i człowieczeństwo. To lektura obowiązkowa -piękna, bolesna i niezwykle potrzebna.

„Chłopiec w pasiastej piżamie” Johna Boyne’a to książka, która porusza najczulsze struny i pozostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To bez wątpienia jedna z tych pozycji, które powinien poznać każdy czytelnik - niezależnie od wieku.

Autor w niezwykle prosty, a momentami wręcz naiwny sposób, co jest w pełni uzasadnione, bo narracja prowadzona jest z...

Wyjątkowo mocno przeżyłam tą historię dwóch chłopców. Wywołała u mnie skrajne emocje, więc warto ją przeczytać.

Wyjątkowo mocno przeżyłam tą historię dwóch chłopców. Wywołała u mnie skrajne emocje, więc warto ją przeczytać.

Bardzo przejmująca książka ale dla mnie za ciężka.

Bardzo przejmująca książka ale dla mnie za ciężka.

Niestety znałem tę opowieść z ekranizacji, więc dokładnie wiedziałem, dokąd zbliżałem się z każdym przeczytanym zdaniem. Zaskoczenia nie było, ale emocji i tak nie brakło.
Wiem, że niektórzy z czytelników zarzucają tej powieści mało prawdopodobną fabułę. Mnie jednak wszystko, co kojarzy się z wojną, wydaje się absolutnie nieracjonalne i nieprawdopodobne, a przecież się wydarzyło. Nie czytałem więc tego, jak zapisu wydarzeń historycznych, zamiast tego dałem się porwać opowieści o dziecięcej przyjaźni bez względu na wszystko, ciekawości drugiego człowieka, naiwności w postrzeganiu świata... Świetna rzecz!

Niestety znałem tę opowieść z ekranizacji, więc dokładnie wiedziałem, dokąd zbliżałem się z każdym przeczytanym zdaniem. Zaskoczenia nie było, ale emocji i tak nie brakło.
Wiem, że niektórzy z czytelników zarzucają tej powieści mało prawdopodobną fabułę. Mnie jednak wszystko, co kojarzy się z wojną, wydaje się absolutnie nieracjonalne i nieprawdopodobne, a przecież się...

To poruszająca i warta przeczytania pozycja, ale jako fanka literatury pięknej widzę też pewne ograniczenia.

To poruszająca i warta przeczytania pozycja, ale jako fanka literatury pięknej widzę też pewne ograniczenia.

Ahistoryczne bzdury. Nie polecam

Ahistoryczne bzdury. Nie polecam

Lata temu obejrzałam film, zrobił na mnie duże wrażenie. Książka nie dostarczyła już tych emocji.

Lata temu obejrzałam film, zrobił na mnie duże wrażenie. Książka nie dostarczyła już tych emocji.

Historia zbudowana na kłamstwach.

Historia zbudowana na kłamstwach.

No nie ma co ukrywac jest to bardzo smutna lektura. Warto ja znac, bo na pewno wzbogaca i uczy. Zostawia ze spora refleksja. Czyta sie bardzo szybko, bo to w zasadzie ksiazeczka, a nie ksiazka. Na jeden dluzszy wieczor. Najlepiej jesienny/zimowy i melancholijny.

No nie ma co ukrywac jest to bardzo smutna lektura. Warto ja znac, bo na pewno wzbogaca i uczy. Zostawia ze spora refleksja. Czyta sie bardzo szybko, bo to w zasadzie ksiazeczka, a nie ksiazka. Na jeden dluzszy wieczor. Najlepiej jesienny/zimowy i melancholijny.