Wstęp do filologii klasycznej wraz z metodologią pracy umysłowej i naukowej

Polska filolog klasyczna, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Urodziła się w Baku, gdzie jej ojciec był pracownikiem kolei. Do Polski rodzina Małunowiczów przyjechała w 1919 roku, a w 1922 roku osiadła w Wilnie. Leokadia Małunowiczówna ukończyła Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej w Wilnie (matura 1929),następnie studiowała historię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Stefana Batorego. Na studiach wraz z Antonim Gułubiewem i Stanisławem Stommą współtworzyła uniwersyteckie czasopismo "Pax". Dyplom magisterski uzyskała w 1936 roku, będąc już asystentką w Katedrze Filologii Klasycznej. W roku 1938 uzyskała stypendium z Funduszu Kultury Narodowej na roczne studia w Rzymie. Po II wojnie światowej znalazła zatrudnienie jako asystentka na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, tam też uzyskała stopień doktora (promotorem pracy Treść i zakres terminu "Sacramentum" u Hilarego z Poitiers był Stanisław Skimina). W wyniku czystki z 1949 roku została zwolniona wraz z grupą innych naukowców z Wilna. W 1950 roku została adiunktem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Od 1953 roku kierowała filologią łacińską, początkowo obejmując kierownictwo seminarium, a w chwili formalnego powołania II Katedry Filologii Klasycznej w 1965 roku zostając jej kierownikiem. Praca badawcza Leokadii Małunowiczówny koncentrowała się głównie na problematyce chrześcijańskiej antyku, a przede wszystkim na procesach rodzenia się i wzrostu chrześcijaństwa. Z jej inicjatywy w 1969 roku został na KUL powołany Międzywydziałowy Zakład Badań nad Antykiem Chrze­ścijańskim, noszący obecnie nazwę Instytutu Badań nad Antykiem Chrześcijańskim[1]. Filologią klasyczną łacińską na KUL Leokadia Małunowiczówna kierowała aż do śmierci w 1980 roku.