Historia cywilizacji amerykańskiej. Era konsolidacji 1861-1945

Zwolennikom jednego z moich ulubionych wodzów książki nie muszę rekomendować. Na temat Napoleona i wojen, które prowadził z lepszym, a pod koniec z katastrofalnym skutkiem oraz konsekwencji jakie z tego powodu poniósł napisano już niezliczoną ilość lepszych i gorszych książek. Ktoś może się spytać: - a nie wystarczy jedna, a dobra ? Pewnie, że wystarczy !!! Ale myślę, że od przybytku głowa nie boli, jak to się mówi, dlatego... to monumentalne dzieło też POLECAM !!! A nuż uznasz, że to najlepsze opracowanie !!!

89/2024 Brytyjskiego historyka Orlando Figesa myślę, że nikomu interesującemu się historią XX wieku nie trzeba przedstawiać. Jest to jeden z najbardziej poczytnych autorów traktujących o historii Rosji oraz uznany sowietolog. W swojej monumentalnej pozycji po raz pierwszy wydanej w 1996 traktującej o rewolucji rosyjskiej za zadanie postawił sobie ukazanie taką jaka ona była. A była jedną wielką tragedią narodów. Autor postawił sobie za cel ukazać pełny obraz rewolucji, nie ograniczając się do 1917 roku. Dzięki temu narracja książki zahacza o poprzednika Mikołaja II, jego ojca Aleksandra III. Jego przedwczesna śmierć była prawdziwą katastrofą dla Rosji. Jego syn nieprzygotowany do sprawowania funkcji cara oraz bez posiadania niezbędnych przymiotów położył podwaliny pod rewolucję, która zmiotła panującą od 300 lat dynastię oraz przyniosła niespotykaną falę cierpienia mieszkańcom. Rewolucja rosyjska nie byłaby możliwa bez szeregu błędów, najpierw cara i jego administracji, a po abdykacji monarchy rządu premiera Aleksandra Kiereńskiego, który miał wielką szansę skończyć raz na zawsze z bolszewikami w lipcu 1917. Niestety zabrakło mu uporu, co kosztowało go porażkę całej rewolucji raptem trzy miesiące później, kiedy w glorii chwały do władzy doszli bolszewicy pod przywództwem Lenina i Trockiego. Początkowa euforia z odsunięcia od władzy Romanowów zamieniła się bardzo szybko w powolną agonię całego narodu. Narracja książki kończy się w momencie śmierci Lenina i powolnym przejmowaniu władzy przez Stalina, którego rządu przyniosły bezpredensowy w dziejach ucisk i zamieniły największy kraj świata w jeden wielki obóz koncentracyjny... *** Autor w bardzo kompleksowy sposób kreśli nie tylko wydarzenia polityczne i militarne, ale daje nam wgląd jak rewolucję widzieli i przeżywali zwykli mieszkańcy Rosji, którzy byli malutkimi trybikami w maszynie opresji. Najpierw carskiej, a po jej upadku po wielokroć straszniejszej, bolszewickiej.

Książka ma już swoje lata bo napisana w 1974. Nadal jednak dobrze się czyta, chociaż jestem ciekaw czy nowe odkrycia historyczne nie zmieniły czegoś w interpetacji faktów. Ba pewno książka pozwala zrozumieć Rosję i rosjan oraz ich zmieniające się państwo i poszczególne grupy społeczne. Nie ma tu opisów wojen i poszczególnych władców ale pokazuje bardziej zmiany w państwie i życie ludzi w państwie na przestrzeni wieków. Na minus: -wiek książki -książka zawiera ilustracje i mapy, jeśli chodzi o ilustracje to są one zgrupowane dwa razy, a mogły by być bardziej przy fragmentach które je dotyczą, dodatkowo mapy powino być więcej szczególnie w późniejszej fragmentach książki. Podsumowując to dla amatora historii to ciekawa pozycja i mogę ją polecieć, mimo swoich wad.

Fascynująca lektura! Gruby tom ale bardzo wciągający. Świetnie się czyta, choć jak dla mnie tylko rozdział o literaturze rozwlekły i momentami męczący :P Ale to bez wpływu na bardzo dobrą ocenę całości. Szeroka wiedza autora, bogata bibliografia mają przełożenie na jakość książki. Rzeczowa narracja jest miło urozmaicana ciekawostkami, nieraz zabawnymi anegdotami, towarzyszącymi "wielkiej historii". Lektura obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych historią polityczną, gospodarczą, kultury i sztuki oraz życia codziennego Stanów Zjednoczonych Ameryki, i to niezależnie czy jest się dopiero początkującym czy zaawansowanym w tym temacie!

Zwolennikom jednego z moich ulubionych wodzów książki nie muszę rekomendować. Na temat Napoleona i wojen, które prowadził z lepszym, a pod koniec z katastrofalnym skutkiem oraz konsekwencji jakie z tego powodu poniósł napisano już niezliczoną ilość lepszych i gorszych książek. Ktoś może się spytać: - a nie wystarczy jedna, a dobra ? Pewnie, że wystarczy !!! Ale myślę, że od przybytku głowa nie boli, jak to się mówi, dlatego... to monumentalne dzieło też POLECAM !!! A nuż uznasz, że to najlepsze opracowanie !!!

Jestem pod wrażeniem tak szczegółowego i wnikliwego ujęcia tematu. Dzieło liczące ponad 700 stron nie tylko ujmuje ogromną ilością zawartych w nim informacji dotyczących powstawania Stanów Zjednoczonych, ale przede wszystkim wspaniałym stylem pisarskim oraz barwnym i żywym językiem. Opisując poszczególne aspekty codziennego życia w koloniach, autor podaje wiele zaskakujących ciekawostek i anegdot, dotyczących na przykład obyczajów, jedzenia, trunków, ubiorów, higieny, poszczególnych profesji i tak dalej - przykłady można by mnożyć. W rozdziale VII "Aspekty życia w koloniach w XVII stuleciu" dowiadujemy się o obyczaju, który przetrwał jeszcze do XIX wieku: podczas noclegu w tawernach dzielenia przez obce sobie osoby nie tylko pokojów, ale wręcz łóżek. "Jeden z przywódców kolonii Wirginia, William Byrd, opisuje na przykład nocleg na jednym łóżku z trzema innymi mężczyznami (...)". Oczywiście równie wiele miejsca autor poświęcił sprawom politycznym i wydarzeniom związanym bezpośrednio z powstaniem nowego państwa. Pierwszy raz miałam okazję przeczytać tyle wyczerpujących informacji chociażby o Benjaminie Franklinie, wojnie o niepodległość, w tym armii dowodzonej przez Waszyngtona... Rozpisałam się, a mogłabym to wszystko po prostu skwitować: gorąco polecam, naprawdę warto przeczytać!

Książka ciekawa,styl pisarski jak zawsze świetny u tego autora,jednak razi jakby wybielanie strony republikańskiej . Owszem przedstawione są zbrodnie,egzekucje itp. ale człowiek ma uwierzyć że strona republikańska na przykład dokonała jednego gwałtu na zakonnicy i to wszystko,bo chodzili do burdelu a nacjonaliści to tylko rozpasane zwierzęta,bez czci i honoru? . Dla Mnie to słabe bo republikanie aniołkami na pewno nie byli . Także wyśmiewanie lub raczej ironicznie podejście do dogmatów czy tradycji katolickich ,mimo że nie jestem gorliwym katolikiem, i występki kleru także mnie rażą,uważam za profesjonalne. Peter Heather ,Peter Wilson czy Judith Herrin na przykład to profesjonaliści wysokiej klasy,przy panu Beevorze. Tym bardziej że nie było nawet słowa oburzenia na opis wykopania zwłok zakonnicy i tańców z nią,co jednak robi pospolity motłoch. Na szczęście trochę autor rehabilituje się dobrym nie nużącym opisem konfliktu i stwierdzeniem że zwycięstwo republikanów, również mogłoby się skończyć dla Hiszpanii niewesoło. Także wspomnienia uczestników konfliktu,zaliczam na plus .

Czy była szansa na uniknięcie 123. lat? Z upadku można się sporo nauczyć, jeśli chociażby zobaczyć w Stanisławie Auguście Poniatowskim człowieka. Można tę lekcję przejść z Brytyjczykiem, który robił doktorat z Poniatowskiego w Cambridge. Profesor Richard Butterwick momentami ożywczą interpretacją opisuje polsko-litewskie państwo późno-nowożytne akcentując polityczno-społeczne uwarunkowania. „Światło i płomień. Odrodzenie i zniszczenie Rzeczypospolitej (1733-1795)” w dużym stopniu jest oparte o osobowości wpływające na losy milionów. Lekturę akurat tej wersji zdarzeń, które Polacy znają w swoim mniemaniu świetnie, bardzo dobrze uwypukla kontekst najnowszej historii (posłowie do polskiego wydania powstało latem 2022). Wszelkie problemy wewnętrzne, które z ekspansjonistycznej wizji jutra tworzą niepewność, najlepiej eksternalizować. Rzeczpospolita była świetnym poligonem i buforem dla militaryzacji sąsiadów, bo nie potrafiła (i nie mogła) własnej anarchii wyplenić. Książka nie jest w treści nowatorska, poza kilkoma odcieniami interpretacji, przywołanymi relacjami obywateli brytyjskich z epoki i grupą materialnych odkryć z ostatnich lat. Wyszła interesująca alternatywa dla ‘narodowej autobiografii’ i przede wszystkim dla ‘swojskich kolein’, które nam utrudniają grupowanie przyczyn i okoliczności czy proces separacji detali od punktów zwrotnych w dziejach. Książka podtytułem trochę wprowadza w błąd. Okres panowania Augusta III stanowi jakieś 10% objętości tekstu głównego. Stąd jest skupiona na świetle (oświeceniowych reformach za rządów ostatniego króla) i płomieniu (konfliktach, przemocy zbrojnej i rozbiorach). Historyk z takiej periodyzacji uczciwie i sensownie tłumaczy się w posłowiu. Sama praca ma sporo atutów. Dzięki specyficznemu autorstwu, wprowadza oczywistą świeżość. Rodzime historie okresu upadku (chociażby słynna synteza Rostworowskiego przywołana przez Brytyjczyka wielokrotnie) referują dzieje z perspektywy emocjonalnej, którą uformowała kultura, chociażby romantyzm. Kościuszko, Kiliński, Virtuti Militari, obiady czwartkowe,… - tu wszystko zostało pozbawione bagażu mitotwórczego. W jakimś stopniu nasze kompleksy można podleczyć, gdy chwali ktoś z zewnątrz czy prostuje nieuzasadnioną dumę. Przez całą książkę powraca motyw wpisania polskiego trudu reform w kontekst otoczenia. Niesamodzielność rządów Wettinów, gdy imperialna Rosja pilnowała bez skrupułów interesów, a jeszcze bardziej rola swoistego kondominium epoki rozbiorów, wzmacnia unikatowość zrywu reformatorskiego. Butterwick na tym kontraście utkał główną narrację. Rozbudowane analizy reakcji różnych koterii i prądów schyłkowej magnaterii na ogólnym poziomie to odtworzenie ‘typowego szkolnego dyskursu’ z areną w postaci Sejmu. W skali bliższej jednostkom, Butterwick bardzo dobrze opisał nastroje reformatorów i magnaterii. Przywołał sporo z ich korespondencji publicznej i prywatnej. Budując napięcie ostatnich dekad istnienia kraju, odtworzył zagubienie, strach i niedowierzanie (chociażby emocje roztrzęsionego Potockiego i innych Targowiczan na wieść o II rozbiorze) upadających rodów. Warto chyba sobie jeszcze raz zrekapitulować postawy, pośród których były takie, gdzie ważniejsze od tego w jakim kraju się budowało klientelę, było to, ile wiosek oddawało hetmanowi/wojewodzie pańszczyznę. Warto jeszcze wspomnieć o kilku nowościach w historiografii europejskiej. Profesor sporo miejsca poświęcił na dyskusje polskiego republikanizmu, w szczególności wpisując go w europejską myśl nowożytną filozofii politycznej. Nie zapomniał również o przywołaniu kilku badań dotyczących percepcji konfederacji targowickiej w kręgach imperialnych, gdy na kilka lat otwarto archiwa rosyjskie. Interesujące spostrzeżenia czy dobrze dobrane zestawienia politycznych zjawisk nie zastąpią jednak kilku poziomów istnienia I RP, których jest zbyt mało. Obyczajowość jest nieco zdawkowa, nawet jeśli pojawia się nieco zdań o życiu biedoty na warszawskiej Pradze. Perełki w postaci opisu zaczątków policji państwowej czy pierwsze pra-partie typu nowoczesnego – to raczej wyjątki. Istotne różnice historyczne między Koroną i Litwą nie doczekały się wzmiankowania. Historyk książkę napisał jakby była kontynuacją wcześniejszej historii szlacheckiej. Jeśli tekst miał trafić na rynek brytyjski jako zamknięte dzieło, to pozostawia sporo zagadek. Ponieważ dużo miejsca zajmują opisy reform i kolejne etapy ustawodawstwa Rzeczypospolitej, to przemilczenia o wielu mechanizmach mogą dezorientować. Sejmiki, ich relacje z sejmem, rodzaje konfederacji, typy sejmów i proces elekcji – to wszystko jest nieusystematyzowane i pojawia się wprost, jeśli akurat jest potrzebne w wywodzie. W przypadku gospodarki, również wprowadzanej tylko wtedy, gdy stanowiła element próby konkretnych reform, jest tylko nieco lepiej. Na szczęście przy odrobinie wyobraźni, można sobie dopowiedzieć niewolnicze konsekwencje stwierdzenia: „Gospodarczy wpływ reform na majątki szlacheckie średniej wielkości, z których wiele nie mogłoby funkcjonować bez darmowej pracy, mógł okazać się zabójczy.” Wciąż jednak brakowało mi danych liczbowych, które urealniałyby opisy. System walutowy kraju i dodatkowo trzech państw zaborców komplikują ocenę wartości kroplówek uzyskiwanych przez Skarb w wyniku reform i zawieszają w próżni imperialistyczne wydatki Prus, Rosji czy ich poziomu pasożytowania na I RP. Nieco zawiodłem się na wątku mieszczańskim. W książce ‘czarna procesja’ formalnie się nie pojawia, a postulaty najmłodszej warstwy społecznej rozpłynęły się w uniwersałach, napomnieniach czy kolejnych artykułach Konstytucji. Być może Brytyjczyk obiektywnie ocenił ‘mizerię’ tego zrywu Dekerta i innych i jako detale po prostu zignorował? „Światło i płomień” nie jest przełomem. To raczej ‘powtórka z historii’. W kilku jednak punktach bardzo przydatna naszej martyrologii, być może słusznym poglądom wielu Polaków, które w wielości alternatyw sami w sobie czasem deprecjonujemy. Butterwick nie słodzi historii, nie jest też ‘po angielsku zdystansowany’. Szeroką wiedzą o epoce, sumiennie relacjonuje fakty. Sam Poniatowski w ostatecznej ocenie pozostaje nowoczesnym władcą, pracowitym monarchą świadomie korzystającym z prerogatyw. Warsztat pisarski profesora zaowocował ciekawym dynamizmem opowieści, więc lektura nie jest monotonna. Okres 1772-1795 jest w zasadzie jednorodnie (bez wyczuwalnych momentów szczególnie wyróżnionych, poza Sejmem Wielkim) prowadzonym dyskursem nad polską polityką wewnętrzną i zagraniczną. Z elementów technicznych, zabrakło indeksów i być może słowniczka kluczowych pojęć (głównie w związku z mechanizmami parlamentaryzmu szlacheckiego, o czym wspomniałem wyżej). W zasadzie to dobry podręcznik licealny, jako lektura przed maturą. Może nieco karmić nasze ego piękne wpisanie historii XVIII-wiecznej Rzeczypospolitej Obojga Narodów w poetykę greckiego dramatu w podsumowaniu: „Publiczne spory między reformatorami a tradycjonalistami stały się katalizatorem ożywienia kulturalnego, ale też rozbudziły naiwny optymizm co do przyszłych perspektyw Rzeczypospolitej, nieznajdujący bynajmniej uzasadnienia w sytuacji międzynarodowej. Wszystko to zostało osiągnięte dzięki wyborowi umiarkowanego kursu między Scyllą absolutnej monarchii a Charybdą rewolucyjnego terroru. W 1792 roku Rzeczpospolita budziła obawy sąsiadów, gdyż była statkiem dobrze przygotowanym do wypłynięcia na globalne wody XIX wieku. Statek ten został więc wielokrotnie ostrzelany z dział i zatopiony.” Zapewne z kolejnymi wiekami ta epoka będzie zyskiwać nowe warstwy nieuchronnego odrealnienia. Wciąż jednak musimy przepracowywać te kilka dekad upadku, jako lekcję dla zbiorowości; przynajmniej w czasie, gdy dane nam żyć akurat w środkowoeuropejskich nizinach z dość krótkimi i labilnymi tradycjami demokratycznymi. 7.0 - DOBRE z mini plusem

Sięgnąłem po tą książkę gdyż szukałem odpowiedzi związanej z działaniem bomb atomowych i całej historii związanej z jej budową i otrzymałem to czego szukałem. Nie ma chyba książki, która w bardziej dokładny sposób pokazuje detale związane z tą bronią a jeśli komuś to nie wystarczy to już chyba zostaje mu dokumentacja techniczna i podręczniki fizyki. Te partie książki czytało się świetnie. Jednak oprócz tego są tam długie fragmenty, które czytało się ciężko, trudno było utrzymać koncentrację. To były opisy, że tak powiem z pogranicza filozofii, psychologii, trochę polityki, których nie bardzo rozumiałem, nie bardzo chciałem zrozumieć i nie bardzo mnie interesowały. Cieszę się jednak, że przeczytałem ale również że już ją skończyłem.

Kopalnia wiedzy o wojnach włoskich, z perspektywy francuskiej. W książce opisane są dokładnie losy kolejnych wojen. Od ich polityczno- militarnych przyczyn, poprzez przebieg i końcowy efekt danego etapu. Mimo przyjętej perspektywy francuskiej autor nie pomija kluczowych wydarzeń w państwach biorących udział w wojnie. Wartościowe jest również wprowadzenie do tematu w tym przede wszystkim opis czym była condotta i jaki miała wpływ na politykę poszczególnych państw i państewek. Według mnie na lekki minus jest podawanie dokładnych danych o liczbie wojsk poszczególnych formacji w konkretnych bitwach (raczej to już smaczki dla ekspertów w temacie). Przydałoby się trochę więcej o sytuacji w Hiszpanii i relacjach w rodzinie Habsburgów oraz o reformacji dla pełnego kontekstu. Tak czy inaczej świetna pozycja. Dla mnie to 7,5 /10.

Znakomita książka, którą pomimo prawie 1000 stron, czytałem z niesłabnącym entuzjazmem. Niemal doszczętnie obrazuje balansowanie polskiej dyplomacji po nitkach sieci powiązań w polityce mocarstw w okresie międzywojennym. Józef Piłsudski doskonale rozumiał trudne położenie Polski w okowach dwóch potężnych sąsiadów, tylko chwilowo osłabionych, jednak mających ciągłe aspiracje do samostanowienia. W tej nierównej grze pomiędzy Polską a odradzającymi się Niemcami oraz nieprzewidywalnymi Sowietami, udało się jednak prowadzić politykę lawirowania, która dała kilka lat spokoju i wytchnienia. Co kryło się za kulisami rozmów doprowadzających do paktu o nieagresji z Rosją i deklaracji o niestosowaniu przemocy z Niemcami ? Krzysztof Rak wyłożył to z zegarmistrzowską precyzją, w sposób niesamowicie rzetelny a mnie uświadomił, że w polityce nie liczy się arytmetyka a raczej dynamika zmian. A tych z kolei nie zawsze da się przewidzieć…

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności. POLECAM !!!

Świetnie napisana książka o zapomnianym XIX-wiecznym konflikcie, a to była pierwsza nowoczesna wojna w Europie. Charakteryzowały tę wojnę: olbrzymie straty ludzkie, wykorzystanie potęgi przemysłu, ważna rola opinii publicznej, profesjonalna organizacja opieki medycznej na polu boju. Solidne 8/10. Orlando Figes jest znanym historykiem Rosji i ZSRR. Lubię go czytać, bo świetnie, jasno i zajmująco pisze, to dosyć rządka cecha wśród historyków. W tej książce zajmuje się wojną krymską, toczoną przez Anglię i Francję w sojuszu z Turcją przeciw Rosji. To ważny i zapomniany konflikt, o którym nic nie wiedziałem. Jak się okazuje, wojna krymska była niezwykła pod wieloma względami. Po pierwsze olbrzymie straty: „Co najmniej 750 000 żołnierzy zginęło w walce lub zmarło z powodu chorób.” Nikt nie liczył strat poniesionych przez ludność cywilną, ale też były olbrzymie. Dalej, miała charakter religijny: car Mikołaj I uważał, że „prowadzi wojnę religijną, krucjatę, wypełniając rosyjski obowiązek obrony chrześcijan w Imperium Osmańskim.” jego celem było rozciągnięcie prawosławnego imperium aż do Konstantynopola i Jerozolimy. Z kolei „Dla Brytyjczyków i Francuzów była to krucjata w obronie wolności i cywilizacji europejskiej przeciwko barbarzyńskiej i despotycznej Rosji, której agresywny ekspansjonizm stanowił realne zagrożenie nie tylko dla Zachodu, ale i całego chrześcijaństwa.” Była to też pierwsza wojna, którą prowadzono z wykorzystaniem nowych technologii przemysłowych, zaawansowanej broni, linii kolejowych, nowatorskiej logistyki i komunikacji, również z reporterami wojennymi i fotografami przebywającymi na polu boju. Dalej, była to pierwsza wojna, do której wybuchu doprowadziła presja ze strony prasy i opinii publicznej – chodzi głównie o opinię brytyjską, jednoznacznie antyrosyjską. Inna nowość tej wojny, to początki systematycznej organizacji opieki medycznej dla rannych na polu boju. Po stronie brytyjskiej zajmowała się tym sławna Florence Nightingale, po rosyjskiej – Nikołaj Pirogow, pionier systemu chirurgii polowej, przyjętego przez inne państwa dopiero w czasie I wojny światowej. Ciekawie opisuje Figes armię rosyjską, oto tworzyli ją głównie niepiśmienni i fatalnie wyszkoleni chłopi pańszczyźniani. Poza tym wojska carskie traciły ludzi w tempie znacznie szybszym od innych europejskich armii, bo słabo wyszkoleni oficerowie bez skrupułów szafowali życiem żołnierzy. Niemniej zdecydowana większość rosyjskich żołnierzy nie zginęła w bitwie, lecz zmarła od ran i z powodu chorób. Główną przyczyną chorób było potworne traktowanie żołnierzy: powszechnie ich bito w bestialski sposób. Poza tym fatalne żywienie sprawiało, że żołnierze byli wycieńczeni i podatni na choroby. Jakoś brzmi to znajomo... W tym nowoczesnym konflikcie Rosja ze swą zacofaną gospodarką opartą na pańszczyźnie stała na straconej pozycji. I rzeczywiście, wojnę przegrała, ale nie ucierpiała zbytnio pod względem terytorialnym, jedynie została poniżona i utraciła dominującą pozycję w Europie; odzyskała ją dopiero po 1945 roku. Jak już wspomniałem, książka jest znakomicie napisana, zwłaszcza olbrzymie błędy dowódców wojskowych mnie intrygują, opisuje ich Figes wiele. To bardzo ciekawa lektura mająca pewne odniesienia do czasów współczesnych.

Powiem jedno Wydawnictwo Napoleon V wydaje fenomenalne książki dotyczące Wojny Siedmioletniej 1756-1763. Do Rossbach i Lutyni 1757 Ch.Duffego i Wojny Siedmioletniej w Europie Szabo, dołącza ta pozycja. Nie powiem , lubię książki bardziej dotyczące Europy ,ale po Wojnach Napoleońskich Mikaberidze polubiłem konflikty,kampanie na innych kontynentach. Właściwie jak było już to pisane,autor bardziej oparł się na konflikcie francusko- brytyjskim ,ale to Mi nie przeszkadzało . Opis kampanii czy w Ameryce Północnej ,czy Indiach w prosty i nie nużący przedstawiał wydarzenia . Dla Mnie szczególnie przyjemnie i merytorycznie było przedstawienie masakry po poddaniu Fortu Henry który własćiwie znam tylko po obejrzeniu filmu Ostatni Mohikanin. Także charakterystyka postaci takich jak Pitt,Newcastle czy Choiseul czy Hardwicke pozwoliło zrozumieć czym się te postacie kierowały. Książka warta miejsca na półce każdego miłośnika wojny siedmioletniej.

Książka obszerna i dobrze napisana. Bardzo dobrze też wydana, jeśli chodzi o mapy i zdjęcia z tamtego okresu, szczególnie że są one w dobrych miejscach. (Map mogło być trochę więcej, szczególnie na końcu). Jedyny zarzut jaki mam to wyczuwalna stroniczość, mam wrażenie że można to było napisać bardziej bezstronie ale wiadomo przy takim temacie ciężko o powstrzymanie emocji. Polecam

14/2026 Pierwsza wojna światowa znajduje się w cieniu swojej następczyni. I nie można się temu dziwić. W latach 1939-1945 wszystko było niestety największe i najbardziej krwawe. Jednakże nie można zrozumieć II wojny światowej bez zapoznania się z historią Wielkiej Wojny, bo dwadzieścia lat, które je dzielą to tak naprawdę pauza, która dzieli jeden długi konflikt na dwie części. Zresztą w 1919 po konferencji pokojowej w Paryżu Ferdinand Foch, marszałek Francji podczas I wojny światowej popisał się wielką przenikliwością i stwierdził, że: „To nie pokój, lecz zawieszenie broni na dwadzieścia lat”. „Trafił” wręcz idealnie. Osobnym aspektem jest, iż wojna z lat 1914-1918 położyła podwaliny pod wiele wynalazków, które miały kluczowy skutek dla biegu nie tylko wojen, ale cywilizacji ogólnie. Czy to jeśli chodzi o medycynę, politykę czy gospodarkę wiele zjawisk, które nas otacza było stworzone na potrzeby prowadzenia wojny totalnej, nieznanej jeszcze do początków XX wieku. Tytuł książki uważam za o tyle adekwatny, bo po zamachu w Sarajewie na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga, tak naprawdę Europa popełniła samobójstwo i już nigdy później nie była tak wielka, jak na początku 1914 roku... *** Książka Andrzeja Chwalby jest kompleksowym opisem wszystkich aspektów Wielkiej Wojny. Od zmagań na wszystkich frontach wojny na lądzie, przez raczkujące lotnictwo, marynarkę wojenną, wojnę wywiadów aż po skutki dla społeczeństw poszczególnych państw. Wszystkie te historie są okraszone świetnym piórem Autora i bardzo przyjemne w odbiorze. Jest to jedno z lepszych opracowań podejmujących tematykę I wojny światowej na naszym rynku wydawniczym, zarówno jeśli chodzi o treść, jak i sposób podania informacji.

e book Miałam wątpliwości co właściwie sądzę o tej książce i jak ją mam ocenić. Początkowo myślałam, że będzie to klasyczna monografia historyczna, zupełnie jednak monografią nie jest i zdecydowanie bliżej tu do reportażu historycznego. Mamy tu dość dokładny opis początku inwazji Niemców na Związek Radziecki, autorka zarysowuje tło wydarzeń oraz nastroje polityczne i postaci głównych "bohaterów" odpowiedzialnych za tragedię frontu wschodniego. Jest to początek. Kolejne rozdziały, to właściwie (poparta wypowiedziami) relacja świadków tragedii jaka dotknęła Leningradczyków. Lwia część książki to opowieść o głodzie, który dotknął miasto i odmienia się go przez wszystkie przypadki. Tak jak wiem iż jest to temat najbardziej bolesny i najważniejszy, tak ciągnie się naście rozdziałów i w zasadzie dominuje książkę kompletnie. Mniej więcej w połowie orientujemy się, że już nie bardzo wiemy w zasadzie co z tymi najeźdźcami w roku 42 się dzieje. Owszem wiemy, że gdzieś tam są jacyś Niemcy, wiemy, że front się zbliża, z relacji świadków wiemy, że słyszą w tle bomby i eksplozje, ale brakuje tu balansu pomiędzy częścią reporterską, a tą typowo historyczną i to jest mój największy zarzut... Na koniec autorka "wraca na front", ale środek książki jest kompletnym reportażem. Pomijając to.... Nadal... Jest to bardzo ciekawa, lekko napisana(choć w kontekście treści słowo lekko zgrzyta),przystępna książka, która nie przytłoczy, a oferuje sporo informacji oraz jest świadectwem ofiar tego strasznego, podłego czasu w historii. To jest największą wartością tej książki. Na pewno nie jest to książka, która zaskoczy czy będzie dużą dawką wiedzy dla historyka, ale nie każda książka musi taką książką być. Na pewno warto przeczytać i na pewno jest to pozycja, która rewelacyjnie sprawdzi się jeśli chcemy dowiedzieć się czegoś o oblężeniu, a boimy się przytłoczenia mnogością dat, szczegółowych opisów kampani itp Ta książka tego z pewnością nie zrobi. Nie jest to ani wada, ani zaleta, a jedynie jej cecha. Dobra i ciekawa pozycja.

Wyczerpująco opisany przebieg wojny Hitlera ze Stalinem. Autor szczegółowo opisuje operacje ,,Barbarossa" czyli atak na Związek Sowiecki. Mamy do czynienia z wybitnym, zdolnym strategiem wojskowym. Podoba mi się w tej książce krytyka Hitlera, który uważał, że jest nieomylny. Nie słuchał własnych generałów. Sam obejmował stanowisko naczelnego dowódcy wojsk. Być może gdyby nie walka na wiele frontów, udałoby mu się zdobyć ZSRR. Przeliczył się z liczebnością wojsk armii sowieckiej. Była słabiej wyszkolona, ale ilościowo było ich więcej. Nie przygotował się do sowieckich warunków pogodowych. Zima, błoto. Po mojemu autor opisał idealnie konflikt nazistów z komunistami. Hitler jednak nie zdołał zapewnić przestrzeni życiowej dla narodu niemieckiego. Wielbiciel historii drugiej wojny światowej i wojskowości będzie zadowolony. Cały wysiłek wojsk niemieckich poszedł na marne, przez arogancję i "nieomylność" führera.

Tym razem też nota 9. Tak, oba tomy są wybitne! Czy drugi jest lepszy, jak twierdzi wielu recenzentów, nie sądzę, trudno wyrokować. Nie mniej czytanie obu było historyczną ucztą, która niczym Nihon gunkoku shugi rozpłynęła się w promieniotwórczym pyle, aż szkoda...

Książka jest podzielona na 3 części. Pierwsza i trzecia utrzymane w bardziej narracyjnej formule. Te dwie części stanowią jasny punkt tej niesłychanie szczegółowej rozprawy o przyczynach wybuchu I wojny światowej. Część druga pozbawiona jest spójnej narracji i skupia się na szczegółowym i nieco przytłaczającym opisie stanu polityki europejskiej. Druga część jest zarazem najdłuższą, ale warto przez nią przebrnąć, nie tylko ze względu na mnóstwo szczegółowych informacji, ale również dlatego, że stanowi pomost między pozostałymi, o wiele ciekawszymi częściami. Jeżeli chodzi o tezy i głębię przemyśleń autora 10/10.