The Confession

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Thriller prawniczy to tylko Grisham. Od niego zaczęłam rozkochiwanie się w książkach i zawsze do niego wracam.

Thriller prawniczy to tylko Grisham. Od niego zaczęłam rozkochiwanie się w książkach i zawsze do niego wracam.

Do bólu przewidywalna przez co nudna, o górnolotnym charakterze i czarno-białych postaciach na granicy karykatury. Jestem zawiedziony.

Do bólu przewidywalna przez co nudna, o górnolotnym charakterze i czarno-białych postaciach na granicy karykatury. Jestem zawiedziony.

O tym, żeby się nie przyznawać do przestępstw, których się nie popełniło.
Umierający na raka mózgu recydywista, obecnie przebywający na zwolnieniu warunkowym, zwierza się pastorowi, że jest sprawcą morderstwa, za które kto inny został skazany na karę śmierci, a do zaplanowanej egzekucji zostało już tylko kilka dni. Rozpoczyna się więc wyścig z czasem.
Naprawdę miałam już Grishama spisać na straty i pogodzić się z tym, że skończył się na Kill'em All, ale jednak udało mi się znów natrafić na coś całkiem udanego w jego wykonaniu. To fabuła z tykającym w tle zegarem, aż gęsta od napięcia. A jednak forma emocjonującego thrillera, choć sama w sobie wystarczyłaby za fundament niezłej książki, jest tutaj tylko pretekstem do rozważań na temat kary śmierci i jej zasadności, metod pracy policji i ogólnie wszelkich patologii trawiących wymiar sprawiedliwości. Naczytałam się na tyle dużo na temat niesłusznych skazań i skandalicznie niekompetentnie prowadzonych śledztw (nie tylko tych amerykańskich),żeby niestety mieć pewność, że Grisham w tej kwestii niczego nie wyolbrzymia.
Są tu też jednak pewne minusy. Całość jest nieco tendencyjna (w jakimś stopniu jest to książka z tezą),co szczególnie wyraźnie widać w sposobie portretowania bohaterów, którzy mają nie budzić sympatii czytelnika (zwłaszcza szukająca poklasku matka ofiary robi takie wrażenie postaci wyciętej z gotowego szablonu). Nie jest to też książka jakoś wyjątkowo oryginalna w dorobku Grishama - temat kary śmierci poruszał już lata wcześniej w "Komorze" (jeszcze nie czytałam, być może tam skupia się na innych aspektach tego zagadnienia),a opisy zamieszek na tle rasowym znalazły się choćby w "Czasie zabijania". I nie wiedzieć czemu tłumacz z uporem maniaka używa określenia strony sieci (ktokolwiek gdziekolwiek kiedykolwiek użył takiego słownego dziwoląga?) zamiast zwykłych swojskich stron internetowych.
Nie powiedziałabym jednak, żeby te mankamenty wpływały jakoś znacząco na przyjemność z czytania. To niezła rozrywka, dostarczająca przy okazji materiału do pewnych przemyśleń nieco głębszej natury.

O tym, żeby się nie przyznawać do przestępstw, których się nie popełniło.
Umierający na raka mózgu recydywista, obecnie przebywający na zwolnieniu warunkowym, zwierza się pastorowi, że jest sprawcą morderstwa, za które kto inny został skazany na karę śmierci, a do zaplanowanej egzekucji zostało już tylko kilka dni. Rozpoczyna się więc wyścig z czasem.
Naprawdę miałam już...

Mocna pod kazdym wzgledem.

Mocna pod kazdym wzgledem.

Jak to Grisham, z jednej strony książki podobne do siebie, zazwyczaj z wątkiem przewodnim: karą śmierci, z drugiej strony raz na 5 lat, taki Grisham wchodzi jak złoto. I jak zawsze, po lekturze, człowiek ma wątpliwości co do ostatecznego rozwiązania. Dobra książka.

Jak to Grisham, z jednej strony książki podobne do siebie, zazwyczaj z wątkiem przewodnim: karą śmierci, z drugiej strony raz na 5 lat, taki Grisham wchodzi jak złoto. I jak zawsze, po lekturze, człowiek ma wątpliwości co do ostatecznego rozwiązania. Dobra książka.

Temat kary śmierci to temat trudny . Zasadność, podstawa, przykazanie nie zabijaj , aspekty moralne czy też możliwość pomyłki.
Siedemnastoletni chłopak ze średniego miasteczka w Teksasie zostaje wrobiony w brutalne morderstwo z gwałtem swojej szkolnej koleżanki. Mimo braków jakichkolwiek dowodów, a jedynie na podstawie wymuszonego po kilkunastogodzinnym przesłuchaniu zeznaniu , które zostaje wycofane, po krótkim procesie zostaje skazany na karę śmierci.
Spędza w celi śmierci 9 lat ...
Książka daje do myślenia. Jak zwykle u Grishama dobrze napisana , z dobrym tempem.

Temat kary śmierci to temat trudny . Zasadność, podstawa, przykazanie nie zabijaj , aspekty moralne czy też możliwość pomyłki.
Siedemnastoletni chłopak ze średniego miasteczka w Teksasie zostaje wrobiony w brutalne morderstwo z gwałtem swojej szkolnej koleżanki. Mimo braków jakichkolwiek dowodów, a jedynie na podstawie wymuszonego po kilkunastogodzinnym przesłuchaniu...

Akcja toczy się w południowej Ameryce — czarnoskóry chłopak zostaje niesłusznie oskarżony o popełnienie morderstwa i zmuszony do przyznania się do winy. Proces kończy się wyrokiem śmierci. Okazuje się, że raz złożone zeznania, nie jest tak łatwo odwołać… a już na pewno nie w Teksasie z którego pochodzi bohater książki.

Donte Drumm zostaje oskarżony o zgwałcenie i zamordowanie białej koleżanki z liceum i skazany na śmierć. Dzieli los innych, niesłusznie oskarżonych mężczyzn, czekających na wykonanie wyroku.

Na jego miejscu, tak naprawdę powinien być Travis Boyett — to właśnie on popełnił czyny zarzucane Dontemu, ale udało mu się uniknąć kary. Boyett nie rozumie, dlaczego niewłaściwy człowiek siedzi w więzieniu i czeka na śmierć… i do tej pory jakoś szczególnie go to nie obchodziło.

Travis odsiedział 9 lat w więzieniu za popełnienie innych przestępstw i nadszedł dzień jego warunkowego wyjścia na wolność. Chce się przyznać do winy, by niewinny człowiek nie został stracony. Czy jest to spowodowane wyrzutami sumienia? Czy fakt, że ma nieoperacyjnego guza mózgu, popycha go do tej decyzji? Lekarze nie dają mu szans na przeżycie… A może to po prostu gra z jego strony? Czy Travis przyzna się do popełnienia czynu? A jeśli tak, czy będzie umiał to udowodnić?

Nawet, jeśli zdecyduje się na ten krok i przyzna się do popełnionego czynu, udowodnienie tego, może okazać się o wiele trudniejsze trudniejsze, niż skazanie niewinnego Donte. W końcu, sędziowie, prokuratorzy i policjanci nie lubią przyznawać się do błędu. A to jest Teksas — liczba wyroków skazujących na śmierć jest ogromna.

Wydawać by się mogło, że fabuła książki była już powtarzana wielokrotnie, nie tylko w innych książkach, ale także filmach: czarnoskóry chłopak skazany na smierć za niewinność… Czy warto zatem sięgnąć po tę książkę? Zdecydowanie tak.

“Zeznanie” Johna Grishama to nie jest jedynie historia przeprawy sądowej, zbierania dowodów i próby wyciągnięcia niewinnego chłopaka z więzienia… To walka z czasem, prokuraturą i sądami, gdy do stracenia człowieka pozostało niewiele czasu. To historia bliskich, którzy chcą ocalić Dantego. To opowieść o matce zamordowanej nastolatki, która pragnie sprawiedliwości. I w tym wszystkim, jest też Travis, dla którego czas zupełnie nie ma znaczenia. On się nie spieszy. Dla niego nie jest ważne ile czasu pozostało chłopakowi… czy mimo wszystko, uda mu się zapobiec straceniu niewinnego chłopaka? Czy podejmie właściwą decyzję na czas? Cy zdąży, nim pokona go choroba?

To nie jest historia, taka jak wszystkie. Zaskoczy Was początek, przebieg historii i jej nagłe zwroty akcji. Na pewno zaskoczy Was też zakończenie. Polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Albatros.

Akcja toczy się w południowej Ameryce — czarnoskóry chłopak zostaje niesłusznie oskarżony o popełnienie morderstwa i zmuszony do przyznania się do winy. Proces kończy się wyrokiem śmierci. Okazuje się, że raz złożone zeznania, nie jest tak łatwo odwołać… a już na pewno nie w Teksasie z którego pochodzi bohater książki.

Donte Drumm zostaje oskarżony o zgwałcenie i...

Intensywnie myślałam o tej książce w te dni, kiedy nie miałam okazji przeczytać choćby jednego rozdziału. Nadal myślę, już po skończonej lekturze. Towarzyszyło mi całe spektrum emocji, od złości, przez solidaryzowanie się z niektórymi bohaterami, nawet jakieś niewielkie poczucie mściwej satysfakcji, choć przyćmione innymi odczuciami. Trochę sobie popłakałam, kilka razy się uśmiechnęłam. Jedna z dwóch moich ulubionych napisanych przez Grishama, i jedna z ulubionych w ogóle, takich na całe życie.
/eng

Intensywnie myślałam o tej książce w te dni, kiedy nie miałam okazji przeczytać choćby jednego rozdziału. Nadal myślę, już po skończonej lekturze. Towarzyszyło mi całe spektrum emocji, od złości, przez solidaryzowanie się z niektórymi bohaterami, nawet jakieś niewielkie poczucie mściwej satysfakcji, choć przyćmione innymi odczuciami. Trochę sobie popłakałam, kilka razy się...

Zacznijmy od tego, że obok kryminału to nawet nie stało, tym bardziej thriller to też nie jest. Jest to za to dramat społeczny, ale bardzo nudny, przez co nawet nie wzrusza, choć myślę, że autor tego by chciał. Rzecz dzieje się w latach dwutysięcznych, a jednak czuć tu wyłącznie lata osiemdziesiąte ubiegłego stulecia. Pan autor napisał na końcu książki, że nie życzy sobie wytykania mu błędów, no ale jak czytam, że w 1997 roku ustawiono stronę internetową na poszukiwanie zaginionej osoby, ale w 2007 tylko faksem przyjmowano uchylenie wykonania kary śmierci, za to całą dokumentację sądową prowadzono wyłącznie elektronicznie, to mam szczękościsk. No i to tyle ode mnie.
Temat ważny, dlatego pięć gwiazdek zamiast trzech, a trzy dlatego, że poza irytacją w żaden inny sposób mnie ta książka nie poruszyła.

Zacznijmy od tego, że obok kryminału to nawet nie stało, tym bardziej thriller to też nie jest. Jest to za to dramat społeczny, ale bardzo nudny, przez co nawet nie wzrusza, choć myślę, że autor tego by chciał. Rzecz dzieje się w latach dwutysięcznych, a jednak czuć tu wyłącznie lata osiemdziesiąte ubiegłego stulecia. Pan autor napisał na końcu książki, że nie życzy sobie...