Moja służba w Legii Nadwiślańskiej: Wspomnienia z Hiszpanii oraz Rosji 1807-1812

Napoleon, jeden z moich ulubionych dowódców. Napisano o nim niezliczoną ilość książek: opisów bitew, kampanii, taktyki, strategii itd.
Pisali o nim autorzy z różnych krajów, krytycznie, mniej krytycznie i książki pełne zachwytu. Każdy znajdzie coś dla siebie i czytelnik i pisarz.
Wydaje mi się jednak, że najbardziej szczere są pamiętniki, naturalnie jako dodatek do w/w opracowań.
W każdej wojnie najważniejszy jest żołnierz i wszystko co jego dotyczy.
Może opisy szeregowego żołnierza, czy oficera przedstawiają tylko jakiś mały element zmagań wojennych, z punktu widzenia wielkiej strategii nieistotny, ale za to subiektywny i szczery. Pozwalają w namacalny, czasami bardzo brutalny sposób przeżyć spotkanie opisującego z wrogiem w walce, twarzą w twarz. Przeczytać o rabunkach, gwałtach, ale również o życiu żołnierza na biwaku, w marszu, jak spędza wolny czas, co myśli, co czuje.
Autor (1789 - 1868 ),co za biografia!!!
" W 1808 opuścił służbę pruską i wstąpił jako porucznik do legii nadwiślańskiej. Kampanie hiszpańskie ( Saragossa, Walencja i inne ),trzykrotnie ranny, w 1810 r krzyż Virtuti militari i Legii. Pod Smoleńskiem mianowany kapitanem, ciężki ranny pod Tarutinem. W 1813 r. wraca do służby, ranny pod Lipskiem dostaje się do niewoli. W 1816 r. wraca do wojska pruskiego. W 1828 r. powołany do Berlina na profesora szkoły wojskowej. W 1848 r. tłumił powstanie Mierosławskiego w woj. poznańskim, po kampanii otrzymał stopień generała. Polak z przypadku i krótko, chociaż był na dobrej drodze do spolszczenia.
Polaków zwalczał z obowiązku, bez nienawiści.
Pamiętniki są mają dużą wartość źródłową, pisane są z niepospolitym talentem. " fragmenty z " Tezeusz. "
Wyjątkowo ciekawie napisane wspomnienia, opisuje wszechobecny rozlew krwi, los rannych i chorych. Nie powstrzymuje się od krytyki dowódców i ich decyzji.
Polecam.

Napoleon, jeden z moich ulubionych dowódców. Napisano o nim niezliczoną ilość książek: opisów bitew, kampanii, taktyki, strategii itd.
Pisali o nim autorzy z różnych krajów, krytycznie, mniej krytycznie i książki pełne zachwytu. Każdy znajdzie coś dla siebie i czytelnik i pisarz.
Wydaje mi się jednak, że najbardziej szczere są pamiętniki, naturalnie jako dodatek do w/w...

Nie mogę zgodzić się z przedmówcą. Książkę się czyta dość dobrze, masa unikalnych informacji o wojnie w Hiszpanii i Rosji. To typowy pamiętnik żołnierza. Brandt nie jest powieściopisarzem, żeby mu zarzucać ciężki styl, dla mnie było to fajnie napisane. Można przenieść się dzięki niemu do Wielkiej Armii i poczuć jej "desprit de corps"

Nie mogę zgodzić się z przedmówcą. Książkę się czyta dość dobrze, masa unikalnych informacji o wojnie w Hiszpanii i Rosji. To typowy pamiętnik żołnierza. Brandt nie jest powieściopisarzem, żeby mu zarzucać ciężki styl, dla mnie było to fajnie napisane. Można przenieść się dzięki niemu do Wielkiej Armii i poczuć jej "desprit de corps"

Książka naprawdę informatywna, zarówno w części poświęconej kampanii na półwyspie iberyjskim jak i w części z kampanii rosyjskiej. Sporo opisów i informacji o terenie przez który żołnierze maszerowali czy na którym walczyli, pewien zmysł obserwatora etnograficznego, sporo danych o przemarszach, biwakach, morale etc. Co z tego skoro czyta się to zwyczajnie słabo i zwyczajnie męczyłem się mimo, ze tematykę wojen napoleońskich bardzo lubię?
Wydanie też jest bardzo staranne, nic do zarzucenia nie mam. Ocena wysoka dlatego, ze takie pozycje czyta się dla zawartych w niej informacji ale naprawdę źle mi się to czytało.

Książka naprawdę informatywna, zarówno w części poświęconej kampanii na półwyspie iberyjskim jak i w części z kampanii rosyjskiej. Sporo opisów i informacji o terenie przez który żołnierze maszerowali czy na którym walczyli, pewien zmysł obserwatora etnograficznego, sporo danych o przemarszach, biwakach, morale etc. Co z tego skoro czyta się to zwyczajnie słabo i...