Nowe opowiadania guslarskie

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Dopełnienie opowiadań z cyklu. Przezabawna i genialna rzecz. Polecam!

Dopełnienie opowiadań z cyklu. Przezabawna i genialna rzecz. Polecam!

Pierestrojka Bulyczowowi nie posluzyla. wydaje sie, ze wszystkie opowiadania napisane od okolo 1988 roku to juz tylko odcinanie kuponow. niby postacie te same, a jednak nie, niby fabula podobna, a jednak jakas inna. nie czyta sie juz tego tak fajnie jak poprzedniego zbioru. czuc znuzenie i chyba wyczerpanie tematu przez autora. nadal jednak jest to dobre.

Pierestrojka Bulyczowowi nie posluzyla. wydaje sie, ze wszystkie opowiadania napisane od okolo 1988 roku to juz tylko odcinanie kuponow. niby postacie te same, a jednak nie, niby fabula podobna, a jednak jakas inna. nie czyta sie juz tego tak fajnie jak poprzedniego zbioru. czuc znuzenie i chyba wyczerpanie tematu przez autora. nadal jednak jest to dobre.

Jeśli o mnie chodzi to krótkie teksty są bardzo fajne ale przy dwu ostatnich (tych dłuższych) nieco się zmęczyłem. Kir niewątpliwie był mistrzem krótkiej formy. Skondensowana treść z puentą i wieloma filozoficznymi myślami typu darmowego sera w pułapkach na myszy to jego środowisko naturalne. Nie twierdze że dłuższe teksty są złe czego najlepszym dowodem są "Rycerze na rozdrożach" ale to już inny świat do którego nas wielki Kir nie przyzwyczaił. Pozdrawiam

Jeśli o mnie chodzi to krótkie teksty są bardzo fajne ale przy dwu ostatnich (tych dłuższych) nieco się zmęczyłem. Kir niewątpliwie był mistrzem krótkiej formy. Skondensowana treść z puentą i wieloma filozoficznymi myślami typu darmowego sera w pułapkach na myszy to jego środowisko naturalne. Nie twierdze że dłuższe teksty są złe czego najlepszym dowodem są "Rycerze na...

Ten zbiór jest bez rewelacji, za wyjątkiem "Rejonowych zawodów w domino" - tej ciężkiej groteski się łatwo nie zapomni. Ale generalnie chyba najsłabsza z wydanych w Polsce antologii guslarskich. Mocno rozczarowywuje powieść "Wielce szanowny mikrob" - space opera, w którą autor nawrzucał chyba wszystkie żarciki i wice, które mu do głowy przyszły, sensu to za wiele nie ma (choć miejscami, oczywiście, można się uśmiechnąć).

Ten zbiór jest bez rewelacji, za wyjątkiem "Rejonowych zawodów w domino" - tej ciężkiej groteski się łatwo nie zapomni. Ale generalnie chyba najsłabsza z wydanych w Polsce antologii guslarskich. Mocno rozczarowywuje powieść "Wielce szanowny mikrob" - space opera, w którą autor nawrzucał chyba wszystkie żarciki i wice, które mu do głowy przyszły, sensu to za wiele nie ma...

Kolejny zbiór opowiadań.
Jak zwykle w przypadku opowiadań czytany pomiędzy innymi książkami.
Specyficzny humor Bułyczowa sprawia, że czasami trudno powstrzymać się od wybuchu śmiechu.
Plusy:
- humorystyczne pokazanie absurdów radzieckiej rzeczywistości (Polsce też można przypiąć podobną łatkę);
- zabawne pokazanie wad i przywar bohaterów (chyba wszyscy je mamy);
- czyta się lekko i przyjemnie, z „sentymentem” kto pamięta tamte realia;
- pokazanie zachowań ludzi w różnych sytuacjach, które i w dzisiejszych czasach się nie zmieniają;
- pełny relaks po stresującej pracy.
Minus - to powtarzające się dość często opowiadania z innych zbiorów, co mnie trochę denerwowało.
Ogółem ciekawy zbiór opowiadań, warty przeczytania przez miłośników tego typu literatury z przymrużeniem oka. Najlepsze to „Rozum zniewolony”, „Pieprzyk”.
Polecam w ramach relaksu.

Kolejny zbiór opowiadań.
Jak zwykle w przypadku opowiadań czytany pomiędzy innymi książkami.
Specyficzny humor Bułyczowa sprawia, że czasami trudno powstrzymać się od wybuchu śmiechu.
Plusy:
- humorystyczne pokazanie absurdów radzieckiej rzeczywistości (Polsce też można przypiąć podobną łatkę);
- zabawne pokazanie wad i przywar bohaterów (chyba wszyscy je mamy);
- czyta się...

Zbiór dowcipnych, absurdalnie uroczych i uszczypliwych opowiadań. Są one trochę nierówne, jak w każdym zbiorze, ale większość zdecydowanie trzyma poziom. Pod koniec są dwie dłuższe opowieści, z których jednej ("Światy równoległe") nie doczytałam, bo znudziła mnie w trakcie. Generalnie zresztą krótsze formy Bułyczowa przemawiają do mnie bardziej niż dłuższe. Tak czy owak - polecam.

Zbiór dowcipnych, absurdalnie uroczych i uszczypliwych opowiadań. Są one trochę nierówne, jak w każdym zbiorze, ale większość zdecydowanie trzyma poziom. Pod koniec są dwie dłuższe opowieści, z których jednej ("Światy równoległe") nie doczytałam, bo znudziła mnie w trakcie. Generalnie zresztą krótsze formy Bułyczowa przemawiają do mnie bardziej niż dłuższe. Tak czy owak -...

Kir Buczyłow jest mistrzem w swojej klasie.
Bezlitośnie rozprawia się z komunizmem oraz socjalistycznymi paradoksami. Robi to za pomocą świetnych porównań, ciekawych anegdot i ponadczasowych morałów. Wszystko napisane językiem prostym i przyjemnym dla odbiorcy.

Kir Buczyłow jest mistrzem w swojej klasie.
Bezlitośnie rozprawia się z komunizmem oraz socjalistycznymi paradoksami. Robi to za pomocą świetnych porównań, ciekawych anegdot i ponadczasowych morałów. Wszystko napisane językiem prostym i przyjemnym dla odbiorcy.

Nowe nie tak dobre jak stare, ale i tak trzeba przeczytać. Bułyczow jak zawsze z ciętą ironią rozprawia się bezlitośnie z rzeczywistością. Nawet w słabszej formie pisał tak, że dla wielu poziom ten pozostanie na zawsze nieosiągalny.

Nowe nie tak dobre jak stare, ale i tak trzeba przeczytać. Bułyczow jak zawsze z ciętą ironią rozprawia się bezlitośnie z rzeczywistością. Nawet w słabszej formie pisał tak, że dla wielu poziom ten pozostanie na zawsze nieosiągalny.

Niechętnie sięgnęłam po fantastykę, a okładka i tytuł nie zachęcały zbytnio. A tu proszę ... rosyjski autor napisał przyjemną książkę, czyta się ją szybko, nie jest typu Lema, czego się obawiałam, pokazuje zabawnym okiem ludzi, ich wady i życie codzienne. Elementem fantastyki była tu Galaktyka z planetami, które zamieszkiwały różne rozumne stwory. Ciekawie Bułyczow opisywał inne planety, na każdą miał inny pomysł. Zdecydowanie sięgnę po kolejne przygody Udałowa i professora M. :)

Niechętnie sięgnęłam po fantastykę, a okładka i tytuł nie zachęcały zbytnio. A tu proszę ... rosyjski autor napisał przyjemną książkę, czyta się ją szybko, nie jest typu Lema, czego się obawiałam, pokazuje zabawnym okiem ludzi, ich wady i życie codzienne. Elementem fantastyki była tu Galaktyka z planetami, które zamieszkiwały różne rozumne stwory. Ciekawie Bułyczow opisywał...