Opowieści o pilocie Pirxie

Dla mnie arcydzieło, pierwszy raz czytałem jeszcze w gimnazjum. W ostatnim czasie przeczytałem kolejny raz i historia tak samo mnie wciągnęła. Szczególnie opowiadanie/rozdział "Rozprawa" na początku może sprawiać pozory nudnego ale to tylko pozory...

Dla mnie arcydzieło, pierwszy raz czytałem jeszcze w gimnazjum. W ostatnim czasie przeczytałem kolejny raz i historia tak samo mnie wciągnęła. Szczególnie opowiadanie/rozdział "Rozprawa" na początku może sprawiać pozory nudnego ale to tylko pozory...

Lem równa się paradoks. Retrofuturystyczny, a stawiający boleśnie aktualne dylematy. Patrzący w gwiazdy, a przez to zagłębiający się w ludzką duszę.

Lem równa się paradoks. Retrofuturystyczny, a stawiający boleśnie aktualne dylematy. Patrzący w gwiazdy, a przez to zagłębiający się w ludzką duszę.

Pomimo upływu czasu i zmieniających się w szaleńczym tempie realiów książka porusza tematy uniwersalne i nie trąci babciną szafą. To pisarz, który, jak żaden inny zasłużył na literackiego Nobla. U mnie go ma - za całokształt, a za Pirxa napewno!

Pomimo upływu czasu i zmieniających się w szaleńczym tempie realiów książka porusza tematy uniwersalne i nie trąci babciną szafą. To pisarz, który, jak żaden inny zasłużył na literackiego Nobla. U mnie go ma - za całokształt, a za Pirxa napewno!

Pamiętam, że te opowiadania były lekturą szkolną w podstawówce, jeszcze w czasach PRL. Niestety, za młody byłem, żeby je wtedy docenić i w efekcie na ponad 10 lat zraziłem się do jakiejkolwiek fantastyki, bo myślałem, że wszystko inne też jest takie "trudne". Dopiero po latach Bradbury mnie odblokował.

Pamiętam, że te opowiadania były lekturą szkolną w podstawówce, jeszcze w czasach PRL. Niestety, za młody byłem, żeby je wtedy docenić i w efekcie na ponad 10 lat zraziłem się do jakiejkolwiek fantastyki, bo myślałem, że wszystko inne też jest takie "trudne". Dopiero po latach Bradbury mnie odblokował.

Lem przenosi czytelnika do wizji przyszłości, gdzie eksploracja Kosmosu trwa w najlepsze. Wykreowany świat przypomina ten sam oldskull, charakterystyczny dla futurystycznych obrazów przyszłości z lat 60tych i 70tych. Jednak zjawiska i problemy przedstawione przez autora są uniwersalne i pozostały aktualne do dziś. Cały cykl opowiadań pochłonąłem się jednym tchem. Byłem zafascynowany czytając wątki o inteligentnych robotach, trenowaniu sztucznej inteligencji, kontaktu z innymi cywilizacjami, niemych katastrof w przestrzeni kosmicznej, podróży po Marsie czy Księżycu. Część jego wizji możemy śledzić dziś na własne oczy. Nie bez powodu Lem nazywany jest Mistrzem.

Lem przenosi czytelnika do wizji przyszłości, gdzie eksploracja Kosmosu trwa w najlepsze. Wykreowany świat przypomina ten sam oldskull, charakterystyczny dla futurystycznych obrazów przyszłości z lat 60tych i 70tych. Jednak zjawiska i problemy przedstawione przez autora są uniwersalne i pozostały aktualne do dziś. Cały cykl opowiadań pochłonąłem się jednym tchem. Byłem...

Niezwykle lekka i zabawna, skrywa w sobie dużo mądrości.

Niezwykle lekka i zabawna, skrywa w sobie dużo mądrości.

Klasyka gatunku. Absolutnie nie dla dzieci.

Klasyka gatunku. Absolutnie nie dla dzieci.

Książkę tę czytałem w liceum, polecana przez mojego wychowawcę, jako arcydzieło i wstęp do sci-fi, niestety nie ukończyłem jej bo po prostu wiała nudą. Po prawie 20 latach sięgam ponownie po Opowieści o pilocie Pirxa i muszę powiedzieć szczerze, ponownie mam podobne wrażenie. Ponownie jak to z zbiorem opowieści bywa, jedne są niezłe inne totalnie z czapy niestety. Dlaczego wieje nudą? Pod płaszczykiem opowiadań o przygodach Pirxa, Lem przemyca swoje przemyślenia i filozofie, niekiedy trafne, a nie kiedy mocno zdezaktualizowane. Nie można odmówić autorowi wizjonerstwa, ale do obecnych czasów narósł ogrom archaizmów, posiadał sporą wiedzę na temat analizowanych tematów ale też sporo domysłów. Pirx mam wrażenie, że został jakimś kosmicznym detektywem z kosmicznymi rozkminami, i tak jak napisałem o ile test, albatros i odruch warunkowy były świetnymi opowiadaniami, tak Rozprawa (po mocnym wstępie) jak i Ananake byli średniakami, a pozostałe opowiadania nie warte wspomnienia bo taki terminus czy wypadek czy polowanie były po prostu głupie. Lem też ma manierę nie kończenia wątków, otwierania ich, analizowania, brnięcia mocno w nie by następnie zmienić temat i olać dany wątek. Tak samo jest z zakończeniami jego powieści, nie mają jednoznacznego morału i niby zmuszają do przemyśleń ale to są przemyślenia na poziomie uczniaka z podstawówki. Plot twisty w jego opowieściach też nie są jego mocną stroną - co widać mocno w opowiadaniu Rozprawa. Mocą tej powieści jest filozofia, ale jak to bywa rozterki i rozmyślenia Lema brną czasem w dziwne rejony. Rozwodzi się nad pierdółkami nadając ich ciężkie znaczenie, a znowu wartościowe myśli szybko ucina. Czy powieść broni się po ponad 60 latach? Myślę, że tak nie było to żadne WOW, nie było odkrywcze, po prostu kawałek niezłej literatury, ale żadne arcydzieło.

Książkę tę czytałem w liceum, polecana przez mojego wychowawcę, jako arcydzieło i wstęp do sci-fi, niestety nie ukończyłem jej bo po prostu wiała nudą. Po prawie 20 latach sięgam ponownie po Opowieści o pilocie Pirxa i muszę powiedzieć szczerze, ponownie mam podobne wrażenie. Ponownie jak to z zbiorem opowieści bywa, jedne są niezłe inne totalnie z czapy niestety. Dlaczego...

Biorąc pod uwagę że większość opowiadań została napisana prawie 60 lat temu a wiele z poruszanych w książce problemów dopiero dzisiaj nabiera właściwego znaczenia trzeba sobie jasno uświadomić niezwykłą przenikliwość autora, żeby patetycznie nie powiedzieć geniusz Lema, dla którego opowiadane historie stają się kanwą i pretekstem do bardziej ogólnych, wręcz egzystencjalnych rozważań. Opowiadanie "Rozprawa" dla mnie jedno z najlepszych, zwłaszcza w kontekście trwającej debaty na temat rozwoju AI.

Biorąc pod uwagę że większość opowiadań została napisana prawie 60 lat temu a wiele z poruszanych w książce problemów dopiero dzisiaj nabiera właściwego znaczenia trzeba sobie jasno uświadomić niezwykłą przenikliwość autora, żeby patetycznie nie powiedzieć geniusz Lema, dla którego opowiadane historie stają się kanwą i pretekstem do bardziej ogólnych, wręcz egzystencjalnych...

Jedna z najlepszych książek Lema. Pomimo tego, że po latach trąci myszką w pewnych aspektach (wszyscy palą papierosy, w tym na statkach kosmicznych),to w innych broni się zaskakująco dobrze, czego nie można powiedzieć o wielu pozycjach współczesnych Pirxowi. To jedna z wcześniejszych książek Lema, gdzie jeszcze starał się o techniczną poprawność (szczególnie to widać w opisach kwestii nawigacyjnych) później zarzuci to na rzecz Wielkich Pytań oraz Istoty Rzeczy. Czy słuszenie? Nie jestem pewien.

Jedna z najlepszych książek Lema. Pomimo tego, że po latach trąci myszką w pewnych aspektach (wszyscy palą papierosy, w tym na statkach kosmicznych),to w innych broni się zaskakująco dobrze, czego nie można powiedzieć o wielu pozycjach współczesnych Pirxowi. To jedna z wcześniejszych książek Lema, gdzie jeszcze starał się o techniczną poprawność (szczególnie to widać w...