Stacja Nigdy W Życiu

Książka opublikowana w 1958 roku; ja przeczytałam polskie wydanie z 1969. Pod nieobecność ojca, botanika i podróżnika, rodzina Greyów - matka i pięcioro dzieci - wybiera się na wakacje we Francji. Niestety, gdy docierają na miejsce, okazuje się, że matka jest ciężko chora i musi poddać się leczeniu w lokalnym szpitalu. Dzieci pozostają praktycznie bez opieki. Personel hotelu "Les Oeillets" traktuje je jak uciążliwość, odrobinę życzliwości okazują im jedynie kucharz, nastoletni posługacz i tajemniczy, elegancki Eliot, który pomieszkuje w hotelu i romansuje z jego właścicielką, panną Zizi. Narratorka, trzynastoletnia Cecil, uważnie obserwuje skomplikowaną sieć emocji, intryg i zależności, łączących dorosłych przebywających w hotelu. Miłość, zazdrość i inne okoliczności doprowadzają w końcu do dramatycznych wydarzeń... Powieść dobrze się czyta. Mam problem jedynie z polskim tłumaczeniem tytułu. Rozumiem, że "Renklodowe lato" pewnie nie brzmiało dla wydawcy dość zachęcająco, ale tytułowy inspektor pojawia się dopiero w siedemnastym rozdziale, nie jest proszony o pomoc i tejże pomocy nikomu nie udziela.

Książka o ciekawej konstrukcji - w Polsce wydana w czasach głębokiej komuny zapewne z ukrytym celem wyprania mòzgòw dzieciakom. Opisuje bowiem pod płaszczykiem fantastycznego owocowo-warzywnego świata bunt przeciw arystokracji. Zarazem gdy ja ją czytałem za oknem mieliśmy stan wojenny. I w książce i w realnym świecie sytuacja była podobna. Sadystyczni gliniarze, sędziowie wykonujący polecenia władzy, wyroki od czapy, niewinni ludzie w więzieniach. Bunt bohateròw odczytwałem widząc za oknem komunistyczny aparat represji. Autor - włoski komunista - krytykując feudalizm chyba niechcący stworzył dzieło o uniwersalnym wydźwięku antytotalitarnym!!!

Książka mojego dzieciństwa. Tak zamęczałam mamę, żeby mi czytała, że ta nagrała mi ją na kasetę magnetofonową, czyli stworzyła "audiobooka" lat siedemdziesiątych :). Treść znałam na pamięć, do dziś mogę cytować obszerne fragmenty. Opowiadania są cudowne, uczą wrażliwości, traktują o przyjaźni mimo różnic, o tym, że nie trzeba się bać inności... Wg mnie bardzo wartościowa pozycja.

Chciałoby się powiedzieć: zupełnie inna książka autorstwa Macieja Wojtyszki. Ale jest tak tylko pozornie. Science-fiction w wersji light z 1985 roku sprowadza się tak naprawdę do nowoczesnych maszyn, urządzeń i rozwiązań (holowizor, aviokopter, videofon, rzutniki laserowe zamiast książek, płytki kredytowe zamiast pieniędzy) oraz zmiany stylu życia w roku 2059. Naturalne tam jest życie przez kilkaset lat, ludzie latają na Księżyc oraz na inne planety, po Ziemi poruszają się z zawrotną szybkością, domów się nie buduje, a sadzi z proszku, po podlaniu którego dom wyrasta, a żywność jest produkowana sztucznie z glonów. Normalną sprawą jest też kriogenika i hibernacja. Właśnie tą dziedziną zajmuje się Aleksander, ojciec Piotrusia i Eli, pary głównych bohaterów. Jego instytut odmraża ludzi zahibernowanych w 1979 roku. A ci konfrontują nowy, wspaniały świat z tym, który pamiętają sprzed 80 lat. I tu wraca nam stary, dobry Wojtyszko, który osadza akcję swoich książek w nierealnych światach. Ale takie wartości, jak człowieczeństwo, dobro, honor czy miłość pozostają u niego realne, i nimi obdarza bohaterów tych opowieści. Tak jest i w "Syntezie".

W tych wierszach czuć miłość i fascynację... bo właśnie takie uczucia wzbudzają koty. Kilka słów ułożonych zgrabnie, połączone rymem, opowiadają z czułością historię kotki. Nie jest to biografia lecz uchwycenie delikatnych i wyjątkowych chwil. To potrafi tylko prawdziwy poeta, który ma prawdziwa muzę. Ta książeczka nie byłaby kompletna, gdyby nie ilustracje jednego z najwspanialszych polskich ilustratorów Janusza Grabiańskiego. Jego koty są puszyste, uśmiechnięte, rozmarzone... aż chce się je głaskać, niemal słychać ich mruczenie. A przecież to raptem kilka pociągnięć pędzlem, kreski otoczenia, Grabiański jest arcymistrzem a zwierzęta, w szczególności koty, wychodziły mu fantastycznie! Dwie najpiękniejsze ilustracje: czarny kot skrada się przez śnieg i takiż sam czarnuszek pod księżycem patrzy w gwiazdy. Te kwiatki pięciołapki - to łapki mojej matki. Tamte cieniutkie wzorki - to pazurki sikorki. Ta dróżka wymieciona - to ślad lisiego ogona. A te górki i dołki, i rowki, i ścieżki - to moja zabawa w śnieżki.

Książka z którą będziemy mieli problem poznawczy. Z jednej strony - skrząca się niezwykłym humorem historia chłopaka z małej gruzińskiej wioski. Nastoletniego Zuriko wychowuje babcia oraz dwu świrowatych wujaszków, którzy w dodatku prowadzą ze sobą wojnę regularnie wycinając bolesne psikusy. Faaajne. Wesołe. Optymistyczne. Zarazem znająć historię ZSSR czujemy fałsz. Tło opowieści to falsyfikat. Fabuła rozgrywa się w końcu lat 30tych jest wspomniana wojna w hitlerem (1941). Tymczasem wieś Zurika to miejsce idylliczne. Ludzie gospodarują, hodują świnki, handlują prosiętami, polują (każdy ma jakąś flintę!) W stągwiach fermentuje winko, pędzą też bimber. Sąsiada - złodziejaszka spotyka kara - polano które zwinął jest faserowane dynamitem. Chłopak zdaje maturę i jedzie do Tbilisi ba studia. Ale gdzie się podziała cała RZECZYWISTOŚĆ: kolektywizacja, kołhozy, powszechna nędza, donosicielstwo, kontyngenty, zakaz opuszczania miejsca zamieszkania, pobór do wojska, milicja, NKWD i drakońskie kary za nielegalne posiadanie broni? Dostajemy bajkę. Gruzińska wieś może wyglądała tak za cara - na pewno nie za Stalina!!!

Urzekła mnie ta książka. Powstała z tęsknoty za mamą, za mamą nieznaną, bowiem nigdy przez swojego syna nie widzianą. Jedenastoletni Alek uświadamia sobie, że każdy człowiek ma mamę, bo przecież inaczej nie może się urodzić. Wie zatem, że gdzieś tam musi być jego mama. Alek jest wychowankiem domu dziecka i choć otoczony jest troskliwą opieką wychowawców oraz darzony przyjaźnią kolegów tęskni za mamą. Pisze więc do mamy listy, bo przecież każda mama powinna wiedzieć, co robi jej dziecko. Tęsknota ta przeszywa czytelnika do szpiku kości, mimo iż ogólnie narracja utrzymana jest w pogodnej formule wakacyjnej przygody. W książce zawarte są piękne całostronicowe czarno-białe i kolorowe ilustracje Małgorzaty Różańskiej.

Powrót do ukochanej książki z dzieciństwa w wieku dorosłym bywa ryzykowny, ale tu na szczęście okazało się, że Mioduszewski naprawdę stanął na wysokości zadania. Odwrócenie tropu dręczonego, ale dzielnego, dobrego i mądrego Jasia, który przez trudy do gwiazd i dostaje jeszcze na koniec rękę księżniczki, zostało tu zrealizowane wspaniale. Kwora jest barwną, żywą postacią, która - choć z początku jest tylko małą dziewczynką - nie poddaje się, fałszywie oskarżona, radzi sobie, pomaga innym, dąży do konkretnych celów wbrew przeciwnościom, odnosi sukcesy, a przy tym da się lubić! Słusznie należał jej się piękny książę w nagrodę (tj. miły myśliwy Udo, który docenia wszystkie jej zalety i ją szanuje). Piękny język, realia Afryki sprzed kilkudziesięciu lat z ciekawymi detalami, zwroty akcji, gepardy, delfiny, naprawdę fajna bohaterka, wciągająca fabuła - same miłe rzeczy.

Książka z lat młodości, ostatnio czytana w ramach powrotu do przeszłości. Nic się nie zestarzała, przygody 6 - latka Pellego u babci w Skani ,u której spędza czas po wypadku swojej mamy. Pewne wartości są ponadczasowe - miłość do ludzi i zwierząt, tolerancja, współczucie to się nie starzeje. Książka czeka na trzecie życie , to moja ukochana książka z dzieciństwa, potem córki, teraz kolej na wnuczkę. Polecam dla wszystkich czytelników niezależnie od wieku.

Książka Uśmiechnij się bajko jest zbiorem legend i baśni z Warmii i Mazur jakie tutaj dostajemy, które dotyczą tych terenów. Sięgnąłem zaciekawiony mając nadzieje na interesujące i pełne niezwykłych wydarzeń opowieści. Podzielone zostały na dwie części opowiadające legendy o powstaniu kwiatów i baśni związane z Warmia i Mazurami. Książka Uśmiechnij się bajko zaczyna się od legend dotyczącym kwiatów, w których znajdziemy historie niedobrego syna dla matki, opowieść o dwóch braciach wysłanych przez ojca, aby założyli własne grody i piękne opowiadania dotyczące niewidomej księżniczki marzącej o jednym zapominając o konsekwencjach. Nie brakuje również baśni o rybaku zakochanym w niezwykle urodziwej Młynarzównie. Autorka dzięki temu ukazuje jak powstały poszczególne kwiaty w sposób ciekawy i interesujący od samego początku. Nie pozbawiona klimatu, ciepła, miłości i niepokojących zdarzeń staje się dla nas podróżą po świecie bajkowym, gdzie wszystko jest możliwe. Nie brakuje magicznych istot, przestróg i morału jakie dostajemy po przeczytaniu lekko podanego bez nachalności. Każda z nich jest inna i to właśnie jest sporym plusem. Samo wyjaśnienie powstania kwiatów spodobało mi się. Ciekawie napisane legendy ze świetnym klimatem baśniowym jakie wciągają i poprawiają wiele razy humor w czasie czytania. Drugą częścią książki są już baśnie z Mazur i Warmii dotyczące kłobuków, Smętka i codziennych spraw ludzkich w jakich psocą kłobuki. Również one zawierają wiele ciekawych i niecodziennych baśni dotyczących tamtego świata, gdzie wiara była wszędobylska o nich. Jednak w nich wszystkich kłobuki są ciekawskimi stworzeniami, psotnymi, nieraz złośliwymi, lecz także pomocnymi i karzącymi tylko zazwyczaj złych ludzi. Już w pierwszej baśni pod tytułem Fajka widać jak kłobuk staje się przyczyną nieszczęścia, które musi powstrzymać. Na podstawie tego można nauczyć się, ze ciekawość nie popłaca, a skutki mogą być opłakane dla innych. W drugiej Chciwość ukarana jest opowieścią o miłości, chciwości ojca i kłobuka postanawiającego napsocić jak tylko można w dobrym celu. Ofiara Smętka jest historią znalezienia małego dziecka i jego ofiarności wobec niego. O psotnym kłobuku, warmińskim wietrze, Annie rybaczce i dzielnym Marcinem jest opowiada tym razem o miłości i psotnym kłobuku, który musi naprawić wszystko co zepsuł. O mazurskim kłobuku jest przykładnym opowieścią o psocie i konsekwencjach swoich działań dotyczącym służeniu przez rok swojej ofierze. Tabakierka zamykająca baśnie w tym zbiorze opowiada o ciepłym sercu kłobuka chcącego pomóc Smętkowi. Autorka w drugiej części wybrała poruszające, ciepłe i zabawne historie uczące przez morał jaki z nich płynie skierowane do młodego czytelnika, a także do starszego, który uwielbia wszelkiego rodzaju baśnie, legendy lub podania. W książce bohaterowie są zarysowani bardzo dobrze, z lekkością i głębią. Potrafią zaciekawić i ich losami można było zainteresować się. Wzbudzające sympatie i można było polubić ich od samego początku. Niektóre jednak mają do odegrania złych i takie wzbudzają nasza niechęć w czasie czytania. Powodując kibicowanie i trzymanie kciuków za pozytywnych bohaterów. Oprócz postaci z krwi i kości spotykamy również bohaterów rodem z bajek jak mówiące zwierzęta, niezwykły wiatr, syreny i króla ryb. Znalazło się miejsce na psocących kłobuków i starego bożka pruskiego Smętka mieszkającego w dziupli. Wszyscy oni tworzą bohaterów dających się polubić lub nawet wzbudzają sympatie od początku. Bardzo przyjemnie wypadają relacje pomiędzy nimi, które zawierają humor, ironię, przekomarzania i lekkość w czasie rozmów. Można bawić się świetnie podczas czytania przy nich. Tak samo dialogi przyjemne, lekko podane, świetnie napisane, czasami poważne, ale częściej z pewną dozą humoru podane. Dlatego miło i sympatycznie czyta się wciągając nas w opowiadaną legendę lub baśń. Książka Uśmiechnij się bajko jest zbiorem legend o kwiatach i baśni z Warmii i Mazur jakie dostajemy w tym przypadku. Opowieści o powstaniu kwiatów były urocze, pięknie opowiedziane i z morałem jaki wysnuwa się samemu po przeczytaniu. Jak powstał biały wrzos, bratki, przebiśniegi, kaczeńce, oset i storczyki. Autorka przybliża nam legendy z tym związane, gdzie niezwykłe wydarzenia i wybory prowadzą do konsekwencji jakie muszą ponieść bohaterowie. Jednak podane wszystko zostało w baśniowy sposób co spodobało mi się. W drugiej części mamy do czynienia z chciwością, przeciwnościami losu jakie stają na drodze do szczęścia, wykorzystywanie innych do osiągnięciu swojego celu i motyw miłości przezwyciężający wszystko co złe. Podobało mi się pojawienie kłobuków jako psocących, ciekawskich i nieraz złośliwych stworków, które również pomagają ludziom w kryzysowych sytuacjach. Wzbudzają sympatie i można je polubić, a w tym przypadku ich dialogi wraz z działaniem potrafią rozbawić w czasie czytania. Spotykamy bożka Smętka jaki mieszka w dziupli na stuletnim drzewie, który szefuje kłobukami. Stary i wydawać się opuszczony posiada mądrość i widzi znacznie więcej niż innym wydaje się. Ciekawa postać z baśni, która wzbudza naszą sympatie. Karzący wszelakie zło, a nagradzający dobrych ludzi wraz z kłobukami. Same baśnie są przyjemne w odbiorze, lekko napisane, wciągające i nie mogłem oderwać się od nich. Sięgając po małą książkę nie wiedziałem, ze dostanę tak fajne baśnie jakie czyta się samemu szybko pozostawiające po sobie świetnie wrażenie. Bawiłem się przy nich znakomicie od tych z kwiatami po drugie dotyczące kłobuków i Smętka. Mające swój morał ładnie podany, nie nachalnie, zastanawiające i urokliwe. Zabierające nas w świat baśniowy od samego początku i wciągający w wir wydarzeń. Książka Uśmiechnij się bajko jest skierowana do młodego czytelnika, ale nie tylko, bo starszy również może bawić się przy niej bardzo dobrze. Autorka świetnie sobie poradziła z wyborem i zamieszczeniem baśni oraz legend związanych z regionem Warmii i Mazur. Ładne ilustracje dopełniają obrazu całości i rysunki zostały ładnie namalowane w książce. Przyczyniają się do nie tylko zilustrowania wydarzeń, lecz także posiadają swój urok i wypadają klimatycznie. Dlatego świetnie się przy niej bawiłem, miło spędziłem czas i przyjemnie podczas czytania. Książka do której na pewno będę wracać jeszcze nieraz i ciekawy jestem innych pozycji z dorobku autorki, po które chętnie sięgnę jak będę miał ku temu okazje.

Czasy II wojny światowej. Siasiek i Nisia przemierzają Polskę w poszukiwaniu utraconego JA. Perypetie dwojga dzieciaków a zarazem już dorosłych z wyboru losu, opisuje lektura . Czas wojenny to wspólna pomoc, czas pokory wobec danego nam losu, ciągłe ukrywanie, ciągła ucieczka przed złem i walka z nim. Dzieciaki dorastają, wraca pamięć ludzi życzliwych.

Chodziła w przebraniu starej kobiety, i (ponoć) nie była wybitną poetką, bo była dobrym człowiekiem, czyli Anna Kamieńska. Nie wiem jaką była poetką, ale jej 'Marianna' jest niezwykle dojrzała jak na książkę dla dzieci. Pierwsza część to opis stopniowego wynurzania się scalonego-utrwalonego-uporządkowanego z otchłani rozproszonego-wodnistego-nieuporządkowanego, czyli tego co prawdopodobnie dzieje się z dzieckiem w miarę upływu czasu. Przypomina mi to też moment na tripie psychodelicznym w którym bezkształtne, zlane z otoczeniem 'coś' zaczyna skupiać się w jednym punkcie, zamarza w nim, i 'postanawia' oddzielić się na dobre. Książka nieco szorstka, i przesiąknięta nastrojem spokojnej rezygnacji właściwym dla starców, i ludzi pozbawionych nadziei, ale zarazem jest to wszystko łagodne. Jedna z najlepszych rzeczy jakie dane mi było spotkać się w literaturze dziecięcej.

Podobno Stiller nie był z tej książki zadowolony... nie miał racji. Wspaniałe, z pięknymi ilustracjami. Jedna z ulubionych ksiazek mojego dziecinstwa. Jest wersja dla dorosłych pod tytułem "Zardzewiały miecz". Nie wszystkie bajki tam są, ale przeczytać warto.

Ocena: 7,5/10 Jeśli podoba Ci się poniższa recenzja, wpadnij na bloga Milczenie Liter. *** KRÓTKO Wiele możliwych interpretacji, żywy język, świetne pióro i nieskrępowana wyobraźnia umiejscawiają baśniowe dykteryjki Waltera de la Mare gdzieś pośrodku literatury dziecięcej i „dorosłej” sprawiając, iż każdy czytelnik, niezależnie od swej metryki, zazna takiej samej radości z lektury - choć niekoniecznie z tych samych powodów. *** DŁUŻEJ Chociaż Walter de la Mare pozostawił po sobie wielką spuściznę, w tym kilkadziesiąt opowieści grozy, polski czytelnik dostaje do rąk bardzo skromny wycinek jego twórczości. Składa się na niego kilka rozproszonych po różnych zbiorkach opowiadań oraz "Piękna Berenika" – kolekcja ośmiu baśniowych historii. De la Mare świetnie czuł się w prozie dziecięcej, w 1947 roku otrzymał nawet nagrodę Carnegie Medal za zbiór "Collected Stories for Children". Nagrodę tę otrzymali w późniejszych latach m.in. C.S. Lewis (1956 r. za "Ostatnią bitwę"),Terry Pratchett (2001 r. za "Zadziwiającego Maurycego i jego edukowanych gryzoni"),czy Neil Gaiman (2010 r. za "Księgę cmentarną"). "Collected Stories for Children" zawiera 17 opowieści, z czego osiem wybrał polski wydawca. Skąd taka decyzja i dlaczego wybrano akurat te opowiadania – nie mam pojęcia, ale wyczuwam w powietrzu wątek finansowy. Wielka szkoda. I od razu przyznam, że de la Mare mnie pozytywnie zaskoczył. "Piękna Berenika" to zbiór baśni. Nie przepadam za bajkami, te są jednak napisane naprawdę świetnie. Wartka akcja, przekonywujący bohaterowie, i jakieś takie wszechobecne przeczucie, że autor tylko puszcza do nas oko. Podczas lektury bawiłem się przednio. Kolejnym atutem książki jest plastyczny, giętki język. W oryginale zachwyca, aż chce się przeżuwać i miętosić w ustach soczyste słowa i rymowane zwroty jak na przykład: „nothing but a dumb, tumebledown, hugger-mugger antiquated old hodmadod”. To opis stracha na wróble, (akurat te opowiadanie polski wydawca wyciął),zachwycił także członków kapituły Carnegie. Polski przekład staje na wysokości zadania, a tłumacz i poeta Łukasz Nicpan dwoi się i troi by oddać wszystkie językowe frykasy. Zazwyczaj udaje mu się ta sztuka. "Spod krzaczastych brwi wpatrywał się w takich chwilach chmurnym wzrokiem w połyskliwe, gładkie włosy córki, jakby pragnął na zawsze zakuć ich blask w ciężkim spojrzeniu, niepomny – zda się – na to, że przemijanie, pleśń, rdza i przypadek są nieodłączną częścią życia na ziemi, na której nie cichną nigdy głuche, miarowe, nieubłagane kroki Czasu". Gawędy Waltera de la Mare są prawdziwie czarodziejskie, w dobrym tego słowa znaczeniu. Pełne niewymuszonego uroku, ukrytych smaczków, doprawione szczyptą tajemnicy i niesamowitości. "Piękna Berenika" to przemyślane, pełne smaku połączenie Alicji z krainy czarów, braci Grimm i Edgara Allana Poe. Nawet jeśli odrzucają Was czarodziejskie marynarki, złośliwe wróżki, dziwne karły, czy Król Ryb, warto dać szansę brytyjskiemu pisarzowi. Mimo pewnej dozy przewidywalności, jaką narzuca z góry bajka i legenda, autor potrafi zaskoczyć. Konia z rzędem temu, kto domyśli się zakończenia "Mucho-Marii". Miłośników grozy zainteresować mogą szczególnie dwie historie, zahaczające wyraźnie o rejony niesamowitości. "Chrzestna Alicji" opowiada historię 17-letniej Alicji, która pewnego dnia otrzymuje zaproszenie od swej matki chrzestnej. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że matka chrzestna ma 350 lat, a Alicja nigdy wcześniej się z nią nie widziała. Pełna niepokoju, udaje się z matką do małej mieściny, gdzie w zarośniętym parku znajdował się pałac, w którym mieszkała staruszka. Zapraszając młodziutką chrześnicę, realizuje ona pewien plan, chce jej bowiem ofiarować coś niezwykłego… "Alicja zgromadziła z czasem bogatszą niż większość dziewczynek kolekcję lalek (…). Twarz żadnej z nich nie była wszelako tak zimna i beznamiętna jak ta, na którą teraz patrzyła – przechylona na bok, w mantylce i czepku ze srebra i koronek, pozbawiona wyrazu, bez cienia smutku, bez śladu uśmiechu. Drobniutkie zmarszczki, które nie oszczędziły nawet powiek, upodobniały ją do sporządzonej z niezwykłą dokładnością mapy. Niczym poszukiwacz skarbów, wbijający wzrok w plan tajemniczej wyspy, pochylała się Alicja nad tą twarzą – gdy wtem małe oczka otworzyły się i przeszyły ją czujnym, badawczym spojrzeniem". Z kolei "Tajemnicze ślady" to rzecz obowiązkowa dla każdego miłośnika grozy i kotów. Poznajemy starą pannę Chauncey, mieszkającą w domu ukrytym pośród wrzosowisk. Od zagrody najbliższego sąsiada dzieliły ją prawie 2 kilometry. Oprócz niej, jedynym lokatorem Domu na Rozstajach – bo tak się zwał – był kot Mruks. De la Mare nie bawi się w żadne hocki-klocki i sztuczne pompowanie narracji zbędnymi opisami przyrody. Już pierwsze zdanie opowieści zaostrza apetyt na jego dalszy ciąg: "Dopiero po wielu wspólnie przeżytych latach panna Chauncey zauważyła, że w zachowaniu jej kota jest coś niezwykłego, wręcz niepokojącego". Warto wspomnieć o zakończeniu, dość nietypowym, bo otwartym. W historiach z dreszczykiem z tamtych lat nie była to zbyt częsta praktyka. Dwa wspomniane wyżej opowiadania należą do najlepszych. Reszta to baśniowe przypowieści, zbliżone poziomem. Ale uwaga uwaga: w "Pięknej Berenice" nie ma ani jednego słabego punktu. Wszystkie opowiadania są co najmniej niezłe. Dobre wrażenie potęgują ciekawe ilustracje Anny Bauer. Z pozoru mało ekspresyjne (przypatrzcie się twarzom – są pozbawione jakiejkolwiek mimiki, zmarszczek – w żaden sposób nie odzwierciedlają wieku postaci),kryją jednak w sobie jakiś wykoślawiony urok. Pod tym względem przypominają opowiadania Waltera de la Mare. Wiele możliwych interpretacji, żywy język, świetne pióro i nieskrępowana wyobraźnia umiejscawiają baśniowe dykteryjki Waltera de la Mare gdzieś pośrodku literatury dziecięcej i „dorosłej” sprawiając, iż każdy czytelnik, niezależnie od swej metryki, zazna takiej samej radości z lektury - choć niekoniecznie z tych samych powodów.

Świetna książka! Mimo, że jest to powieść przygodowa dla dzieci to czyta się ją naprawdę dobrze. Fakty o Korei przedstawiane w książce jest rzetelne i ciekawe tak, że mogą zaskoczyć nawet dorosłego. Zdecydowanie polecam tę książkę dorosłym jako namiastkę literatury faktu, ale także dzieciom, bo książka mimo swojego wieku może nadal uczyć i zarażać pasją do podróżowania i zainteresowania Azją (w szczególności Koreą). Jeszcze raz polecam!

Arcydzieło. Koronkowa, przemyślana opowieść. Poetycka i harmonijna , jak japońska kaligrafia. Zdobyła moje serce w dzieciństwie. (Trochę się bałam Ducha Choroby, ale to było wliczone w fascynację.) Nie warto się wymądrzać, na temat znaczenia imienia dziewczynki. Może w Obie ukrywa się sama Świrszczyńska, dojrzała kobieta? Ja odnalazłam tam siebie i odnajduję do dziś, będąc już babką. A co do potraw, to wiele z chińskiej kuchni zaczerpnęła Japonia i nie warto się czepiać. Nie warto szukać dziury w całym jedwabnym kakemono. Lepiej się nim po prostu cieszyć. "Jakiegoż to gościa mieliśmy" w postaci Anny Świrszczyńskiej.

Mówi się, że książki przenoszą czytelnika do innego świata… tyle że sama bardzo rzadko doświadczam tego uczucia. Nie potrafię już od dawna odciąć się otaczającej mnie rzeczywistości i szukać ukojenia w świecie, który prezentuje literatura. I nagle zaglądam całkiem spontanicznie do takiej książeczki jak „Zwierzaki i zioła” i… coś się zmieniło. Przyznaję, że książeczkę nabyłam bardziej dla ilustracji pana Janusza Grabiańskiego, jak dla dzieł pani Kazimiery Iłłakowiczówny. Jednak właśnie te wierszyki mocno mnie przybliżyły do tych beztroskich i ciepłych czasów z dzieciństwa. Dzieci, zwierzęta, natura i fantazja tworzyły piękny i nostalgiczny pejzaż, do którego nieraz powrócę.