Gagatek

och jaki ten Załganow jest niepoprawny politycznie! jaki niedzisiejszy, nieekologiczny. musiałam mnóstwo wyjaśniać mojemu pięciolatkowi zamierając czasem ze zgrozy (te polowania tylko dla sportu - fuj). do tego miejscami już bardzo archaiczny język przekładu Ireny Tuwim. mimo to warto. dla przygody. dla absurdu. marynistycznych klimatów. geografii a nawet matematyki. E. zachwycony. ja z zastrzeżeniami - doceniam.

Chciałoby się powiedzieć: zupełnie inna książka autorstwa Macieja Wojtyszki. Ale jest tak tylko pozornie. Science-fiction w wersji light z 1985 roku sprowadza się tak naprawdę do nowoczesnych maszyn, urządzeń i rozwiązań (holowizor, aviokopter, videofon, rzutniki laserowe zamiast książek, płytki kredytowe zamiast pieniędzy) oraz zmiany stylu życia w roku 2059. Naturalne tam jest życie przez kilkaset lat, ludzie latają na Księżyc oraz na inne planety, po Ziemi poruszają się z zawrotną szybkością, domów się nie buduje, a sadzi z proszku, po podlaniu którego dom wyrasta, a żywność jest produkowana sztucznie z glonów. Normalną sprawą jest też kriogenika i hibernacja. Właśnie tą dziedziną zajmuje się Aleksander, ojciec Piotrusia i Eli, pary głównych bohaterów. Jego instytut odmraża ludzi zahibernowanych w 1979 roku. A ci konfrontują nowy, wspaniały świat z tym, który pamiętają sprzed 80 lat. I tu wraca nam stary, dobry Wojtyszko, który osadza akcję swoich książek w nierealnych światach. Ale takie wartości, jak człowieczeństwo, dobro, honor czy miłość pozostają u niego realne, i nimi obdarza bohaterów tych opowieści. Tak jest i w "Syntezie".

Hodża Nasreddin, bucharski mędrzec wyrusza w drogę i w końcu znajduje się w Kokandzie. Dzięki swojemu sprytowi zostaje wpuszczony do miasta, ale pech chce, że zainteresuje się nim władca Kokandu. Czy Hodża poradzi sobie na jego dworze? Książka ma już swoje lata, ale jej ogólny morał jest naprawdę uniwersalny. Nie bogactwo jest najważniejsze, a dobre serce. Taką prawdę cały czas stara się nam przekazać Hodża podczas swojej wędrówki. Spotyka bardzo wielu różnorodnych ludzi, z niektórymi się zaprzyjaźnia, innych wolałby już nie spotkać. Książka jest podzielona na dwadzieścia rozdziałów, w każdym dzieje się coś innego oraz w każdym pojawia się pewna zagadka do rozwikłania. Na końcu książki możemy znaleźć odpowiedź na każdą z nich. Znajduje się tam również słowniczek wyrazów mniej znanych. Ale jeszcze jeśli chodzi o samą fabułę. Mamy bardzo silny nacisk położony na to, że bogacze są złymi ludźmi, a nędzarze tymi dobrymi. Przyznam, że jest to trochę krzywdzące, ale wiem też, że nie równa się to z opinią autora. Jest to zapewne zabieg celowy, który ma pasować do czasów, w których książka się dzieje, a jest to bardzo dawno temu. Możemy się tu dowiedzieć także co nieco o kulturze wschodu oraz o mniej znanych faktach historycznych. Sam Hodża Nasredddin to bardzo przyjazna i pozytywna postać, jest dobrym obserwatorem, myślicielem, filozofem, człowiekiem. Jego historię czytało się naprawdę przyjemnie, a zagadki urozmaicały ten czas.

Jedna z moich ulubionych książek z dzieciństwa. Teraz czytałam ją 10-latce i 6-latkowi. Byli zachwyceni, co pokazuje, że książka się nie zestarzała. Oczywiście trzeba czasem coś wytłumaczyć (jak np. to, że w książce pojawiają się milicjanci), ale przygody Wsamrazków wciąż wciągają. Poza tym, nadal aktualne jest ekologiczne przesłanie książki. Jeśli macie dostęp do tej pozycji, to bardzo ją polecam.

Po 20 latach pamiętam wciąż genialną rozmowę Grippy z wdową Yang: "Pani jest matką Chińczyka Yanga? - Owszem - Więc jest Pani Chinką? - Nie, skądże - A więc ojciec Chińczyka Yanga był Chińczykiem? - Też nie - No to jak Pani syn został Chińczykiem? - Sama się nad tym często zastanawiam". A potem przylatują kosmici którzy z Ziemianami potrafią się porozumieć tylko polszczyzną z czasów Bolesława Chrobrego. Więcej takich książek!

Drugi tom serii o KAKTUSACH, czyli świetna lekcja historii dla młodzieży, ale i dla dorosłych. Wiktor Zawada wykreował bardzo silne charaktery, a ich przygody, choć czasem mogą wydawać się wręcz absurdalne w realiach wojennych - to są wyjątkowo celnym przeniesieniem walki o wolność dorosłych. WIELKA WOJNA Z CZARNĄ FLAGĄ opisuje trzeci rok okupacji, a drużyna Kaktusów musi poradzić sobie ze zdradą, z niesprawiedliwością i z brutalnym agresorem. Ta książka, to fikcja - ale fikcja, która się zdarzyła... w wersji bardziej przerażającej. Mimo jednak lżejszego tonu - tej opowieści nie można posądzić o choćby najmniejsze banalizowanie wojny. Mamy tu prawdzie emocje, prawdziwe cierpienie i prawdziwą moralność - honor w tej historii nie jest tylko słowem. Bardzo cenię tę serię - został mi do nadrobienia jeszcze tom trzeci. Uważam, że pokazana tu współpraca, przyjaźń, jedność, determinacja, którą widać w małych rzeczach, czasem w drobnostkach - sprawia, że człowiek zaczyna rozumieć, czym jest patriotyzm i prawdziwa odwaga. W tej części nasza ekipa stanie oko w oko z Hitlerjugend i będzie to starcie pamiętne. Czy pokonają wroga? Czy pozostaną sobą, pomimo rozmaitych rozczarowań - a może rozczarowanie przekują w złoto? Skąd wezmą nadzieję, w świecie pozbawionym nadziei? Ach! I humor! Przecież humor jest tu czynnikiem wiodącym, który pozwala z zachwytem przewracać stronę po stronie. Książka została fantastycznie wydana. Piękna tasiemka jako zakładka, twarda okładka, klasyczna spójność, eleganckie szycie i oczywiście ilustracje Ludwika Paczyńskiego, które to ilustracje w swej prostocie są karykaturalnym i celnym odbiciem wojennej rzeczywistości. za wolność! za Polskę! 8/10 tom 2 KAKTUSY Wydawnictwo Zysk i S-ka

Przecudna, prześmieszna, mogę czytać bez przerwy, w ogóle się nie nudzi. Jak zmyślnie Pani Maria ujęła myślenie i zachowania dzieci to niesamowite! wypisz wymaluj moje dziecko! Cudne dialogi, humor. Jedna z moich ulubionych książek, znalazłam ją przypadkiem podczas oczyszczania działki po teściach. Taki polski Mikołajek:) Tylko mam jedną zagwozdkę: dlaczego tam cały czas jest napisane "matka Janka"... a Andrzej to co - gorszy? :P

Kontynuacja, czy raczej druga część, ,,Porwania w Tiutiurlistanie": narrator, odpowiadając na usilne błagania Blablaków: kota Mysibrata, Mysiaka i Pukły, udaje się do Blablacji, aby poprzez słowo kroniki zmienić bieg wydarzeń, w państwie, w którym źle się dzieje. I tak oto zostaje ,,porwany w przestworza'', a czytelnik wraz z nim i wspólnie zstępują w krainę baśni, leżącą tuż obok naszej rzeczywistości; zupełnie jak u C. S. Lewisa, tyle tylko, że u Żukrowskiego brakuje szafy, limes jest niewidoczny, przebiega gdzieś nad ziemią (wejście) i pod ziemią, w piwnicy (wyjście). Narracja ciekawa:zasadniczo pierwszoosobowa, ale z prześwitami vaticinium ex eventu, co osłabia napięcie dramatyczne (np. kiedy główny bohater ląduje w studni, wiemy, że przeżyje, bo równocześnie jest w pokoju zatopiony w pracy twórczej). Poza tym wyczuwa się istnienie narratora kroniki, zatem w powieści można dopatrzyć się dwu narratorów: pierwszoosobowego, dającego utożsamić się z autorem i narratora kroniki właśnie. Strategia narracyjna jest wynikiem ogólnej koncepcji fabularnej, polegającej na zstąpieniu we własne dzieło literackie. Mimo to książka wciągająca, pełna niezwykłych przygód. Daje się też dostrzec aluzje polityczne, w powieści zawarto ciekawe uwagi na temat dyktatury, uosobionej w postaci Dyrektora (co to za ciekawe określenie stanowiska dyktatora). To alegoryczna przypowieść o władzy. Jakże znajomo wyglądają zawarte w niej opisy puczu, przewrotu. Trochę jakby vaticinium, już bez eventum. Gdyby ta książka wyszłaby trzy, cztery lata później, chyba zostałaby hitem, byłaby na czasie, ten przewrót, zmiana władzy. Ciekawa, ciekawa. Pod płaszczykiem powieści dla dzieci skrywa intrygującą alegorię.

„Kaktusy z Zielonej Ulicy” Wiktora Zawady to książka, którą odkryłem zupełnym przypadkiem gdzieś w gimnazjum. Pomijając lektury, czytałem już wtedy całkiem sporo. Chociaż rysował się mocno kierunek prowadzący w stronę fantastyki, to sięgałem też po inne rzeczy. I tym sposobem, przeglądając u dziadków szafkę z książkami mojej mamy i ciotek trafiłem na taki skarb. Powieść ta jest to świetna młodzieżowa przygodówka osadzona w trudnych realiach II wojny światowej. Autor dokonał niesamowitej sztuki, jaką jest pokazanie wojny z perspektywy dzieci przy zachowaniu daleko idącego autentyzmu życia społecznego i tragizmu okupacji. Wspominam lekturę naprawdę dobrze. Już wtedy interesowałem się historią i zdawałem sobie sprawę z tego, czym była wojna i jakie były jej konsekwencje, więc lektura była ciekawym doświadczeniem. Z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że fabuła weszła mi w głowę, a książkę czytałem kilkukrotnie. Sam fakt, że teraz po latach wciąż siedzi mi w głowie jest chyba dość znaczący. Wiktor Zawada, a właściwie Witold Welcz umieścił swoją opowieść w Zamościu, co na pewno też nie pozostało bez wpływu na mój odbiór, bo chociaż sam pochodzę z Tomaszowa Lubelskiego, to Zamość odwiedzałem wielokrotnie. No i na koniec mój dom rodzinny mieści się przy ulicy Zielonej. Innej, ale jednak. Nie wydaje mi się, żebym specjalnie utożsamiał się z bohaterami powieści, jednak gdzieś ta koincydencja była ciekawa. Tytułowe Kaktusy to grupa przyjaciół, których najlepszy czas dzieciństwa to zabawa w Indian. Wrzesień 1939 roku sprawia, że zamiast zabawy w wojnę muszą stawić czoła prawdziwym wydarzeniom. Obserwują jak zmienia się życie codzienne ich, rodziny i wszystkich wokół pod niemiecką okupacją. Dotychczasowe psikusy i zabawy ustępują pomysłom, jak rzeczywiście mogą zaszkodzić wrogom. Spotykają się z dramatami, takimi jak rozbicie rodziny oraz realnym niebezpieczeństwem. Dziecięce kłótnie odchodzą na bok z racji poczucia braterstwa oraz strachu, który odczuwają mimo okazywanej odwagi, a czasem nawet buty. Dzidek, Bysiek, Milka oraz Jędrek to główni bohaterowie książki, ale ważną rolę odgrywał także Jasiek Cielebąk, który nieco starszy od pozostałych dzieciaków, szybciej i bardziej świadomie wyrabiał sobie zdanie na temat sytuacji. Niesamowitą postacią jest Polcia, pomoc domowa rodziny Centów. Dziewczyna, która potrafiła zrugać Niemca, tak że wziął nogi za pas. Oj, pamiętna scena. No właśnie, są też Niemcy. Zarówno osiedlani na Zamojszczyźnie zwykli ludzie z III Rzeszy, jak i żołnierze. W tym ostatnim gronie znajduje się Herr Pacurek, niepożądany lokator w domu Dzidka, główny wróg Kaktusów. Na konflikcie z nim skupia się lwia część akcji książki. Postacie nie są przerysowane, nie mają cudownych zdolności ani nadmiernego szczęścia. To zwyczajne dzieciaki i ich rodziny oraz znajomi, którzy po ludzku muszą zmierzyć się z potężnymi przeciwnościami losu. I to chyba właśnie ta autentyczność sprawia, że wciąż mam mocne wspomnienia związane z tą książki i co jakiś czas wracają one do mnie i rozpamiętuję sobie tę historię. Styl autora jest bardzo specyficzny, łączący lekkość lektury dla młodzieży z powagą wojennej tematyki. To rzadka sztuka i umiejętność, by tak połączyć te kwestie bez uszczerbku dla którejkolwiek. Świadczę własnym doświadczeniem, bo to dość znaczące, że mimo upływu bodaj 20 lat tak dobrze pamiętam tę książkę i czuję echo emocji, jakie zostały w niej zawarte. To jest moc literatury. Taką literaturę powinna czytać młodzież. Chociaż rozumiem zmiany pokoleniowe oraz zmianę trendów, to „Kaktusy z Zielonej Ulicy” powinny być szerzej znane i promowane. To nie tylko książka przesiąknięta niezwykłym klimatem przyjaźni i zagrożenia. Jest tu wspaniały, nieprzesadny patriotyzm oraz wiele mądrych postaw i zachowań. Co ciekawe, mimo że powieść ukazała się pod koniec lat 60., to nie pamiętam, żeby wciśnięto tam propagandę komunistyczną. Jeśli jest, to wtedy jako dzieciak jej nie dostrzegłem. Z całego serca polecam tę książkę zarówno młodym, jak i starszym czytelnikom. Wszystkie powody wymieniłem wyżej, więc nie będę się powtarzał. Wspomnę tylko, że jest to pierwszy tom trylogii i co dziwniejsze mimo mojego zachwytu nad tym tomem, nigdy nie miałem okazji przeczytać kolejnych. W szkolnej bibliotece ich nie było, w publicznej chyba nie pytałem, a kupić tego nie szło, bo internetowy rynek handlu wtórnego książkami nie był tak rozwinięty jak dziś. Plan uzupełnienia kolekcji będzie dopiero zrealizowany. Wtedy pewnie wrócę z pełną recenzją i okaże się czy z perspektywy starszego, obciążonego większą wiedzą człowieka też będzie tak świetnie. Tekst opublikowany pierwotnie na stronie: https://www.facebook.com/SoFiK.DamianPodoba

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

Kiedy jako młody człowiek chętnie sięgałem po publikacje z serii „Klub Siedmiu Przygód” ciekawił mnie wymieniony czasem na skrzydełku obwoluty tytuł „Mister Di”. Za młodu nie powiodło się; książkę przeczytałem dopiero teraz. Wcześniej proza Pana Jerzego do mnie jakoś nie przemawiała, tymczasem Pan Di(abeł) okazał się zaskakująco przyjemny w czytaniu. Owszem, nie sposób zauważyć patyny czasu – powiedzonka ówczesnej młodzieży były inne, o czynach społecznych mało kto pamięta. Mam też wątpliwość, czy problemy dzisiejszych młodych ludzi są podobne, czy także czują kompleks niższości względem osiągnięć rodziców i jest to ich wyłączna rozterka przed wejściem w dorosłość. Ale sam pomysł, przywodzący na myśl początkowe karty „Mistrza i Małgorzaty” bardzo nośny i ciekawie poprowadzony, z dyskretną nutą humoru. Na pewno zapamiętam scenkę na lotnisku w Genewie (Brandys :-) oraz bijatykę w tramwaju zakończoną zabawną, milicyjną matematyką. Nie wiem, czy chciałbym się zamieniać z kimkolwiek na osobowości, bo jakżeż trudno wejść w cudze buty. Ale głównemu bohaterowi gratuluję umiejętności znalezienia optymalnych rozwiązań. Jeżeli miałbym wskazać słabsze strony książki, to zapewne ostatnie 40 stron - fabuła traci wtedy impet, jakby Autor nie był pewien zakończenia. Generalnie, wielce OK.

208. rocznica urodzin oraz 132. rocznica śmierci Edwarda Leara. 12 maja to Międzynarodowy Dzień Limeryków, które zawdzięczamy spopularyzowaniu przez Edwarda Leara. Angielski rysownik i poeta pochodził z wielodzietnej rodziny, wychowywany przez starszą siostrę Annę, nie otrzymał starannego wykształcenia, od dzieciństwa wykazywał zdolności plastyczne. Rysowanie stanie się pasją i sposobem zarabiania pieniędzy już od piętnastego roku życia, pięknie przedstawiał świat ptaków. Zdolność zjednania sobie ludzi i krąg wpływowych przyjaciół na stanowiskach i kręgach arystokratycznych, otworzyły mu drzwi na dwór królowej Wiktorii (uczył rysunku), ale na dwory w Europie i licznych podróży po świecie. W 1846 roku zostały wydane 'Księgi nonsensów", które zawierały żartobliwe wierszyki ale kwintesencję stanowią ilustracje wykonane przez autora W limerykach Leara pierwsze i ostatnie wiersze zwykle kończą się tym samym słowem, a nie rymowaniem. Trudno doszukiwać się w tych małych formach literackich, zabawie słowem jakiegoś głębszego sensu i logiki, i pozbawione linii uderzenia lub punku zawieszenia ale anarchonizmy urzekają klimatem XIX wiecznym. # Pewien stary pan Jan z Ałma-Aty wprawiał sowy w pijaniu herbaty. "Gdy się jada wciąż myszki, można dostać skręt kiszki", mawiał do nich pan Jan z Ałma-Aty. # Raz pewien człowiek z Kalkuty miał bardzo skrzypiące buty. Więc pytano go: "Czy te buty ze skóry szyte, czy też z czego, człowieku z Kalkuty?" # Pewien starszy mężczyzna z Hong-Kongu grywał dniami całymi na gongu. Rzekł mu sąsiad: "Wybaczę, że grasz w tempie vivace, ale wciąż pieśń Schuberta o pstrągu?!..." # Pewien starszy mężczyzna z Quebecu zwrócił się do robaka: "Robeku! Pełzniesz mi przez serwetę, lecz i tak wnet cię zgnietę!" -- Ta wymowa jest typowa w Quebecu. # Pewien starzec o ogromnej brodzie narodowi oświadczył: "Narodzie! Klęska to żywiołowa: cztery Skowronki, Sowa, Czyż i Kwoka gnieżdżą się w mej brodzie!" # Pewien pan nagłe rzekł: "Ale draka! Patrzcie, z krzaka wystaje dziób szpaka!" Na pytanie: "Co z tego?" Odparł: "Panie kolego, szpak jest pięć razy większy od krzaka!" # Raz na mleku zamówiwszy ryż gość w tym ryżu znalazł zdechłą mysz. Kelner na to rzekł: "Ciszej, nie pokazuj pan myszy, bowiem inni goście zechcą tyż!"

Przygoda w czystej postaci! Zastanawiałam się, co takiego można zmieścić na tak niewielu stronach ? Ominięcie opisów przyrody , strachu i ulubionych lodów sprawiło , że to co ważne w historii było widoczne w stu procentach i zostało zręcznie skompresowane. Daje to świetną historię przygodową dwojga chłopców w sam raz do przeczytania w momencie gdy przyciśnie nas nuda. Każdemu rodzicowi poleciłabym, aby przeczytał to swoim dzieciom ;)

Kontekst całej książki jest kontrowersyjny. Autor wyraźnie sprzyja wietnamskim komunistom, ale musimy pamiętać, w jakim czasie to napisano. Wojciech Żukrowski opisuje tutaj własne przeżycia w obozie partyzantów z Vietcongu, jednakże nie koncentruje się na nich, a na opowieściach jednego z nich, który przyjął pseudonim Kuok Viet. A jego opowieści są piękne! To stare wietnamskie legendy i baśnie. Obce polskiemu czytelnikowi, a szkoda, bo warto je poznać. Każda z nich opatrzona jest wyraźnym morałem, jak to baśnie. Choć można tam znaleźć również opowieści prawdziwe, jak ta o wielkim pytonie. Warto zagłębić się w nieznaną bliżej kulturę Wietnamu i poznać te historie. A jeśli kogoś razi polityczna otoczka, to można ją pominąć, bowiem książka jest napisana w taki sposób, że można czytać same opowieści. A legendy są warte poznania: O kamiennym psie, o mocarnym dziecku, o poważaniu, o usłużnej tykwie...

Dawno dawno temu jedną z lektur uzupełniających w szkole podstawowej była "Atlantyda, wyspa ognia" - sympatyczna przygodowa opowieść, która mogła otworzyć przed młodym człowiekiem bramy do szeroko pojętej fantastyki. Autorem tej książki jest Maciej Kuczyński, którego "Kask" wpadł mi ostatnio w ręce. Tę niewielką napisaną w latach 70 powieść dla młodzieży należy już chyba złożyć do grobu i dać jej zaznać wiecznego odpoczynku. No tak mi się przynajmniej wydawało... Fabuła realizuje stary jak świat (fantastyki) motyw niezwykłego przedmiotu/wynalazku, który wpada w ręce zwykłego śmiertelnika, w naszym przypadku nastolatka odkrywającego niesamowite możliwości, jakie daje na pozór zwyczajny motocyklowy kask. Przedmiot ów umożliwia nie tylko zaglądanie do sąsiednich mieszkań lub obserwacje naszej planety z orbity okołoziemskiej, ale można dzięki niemu również manipulować rzeczywistością. Nasz bohater, uczeń, którego życie dość wiarygodnie przedstawił Kuczyński, rzecz jasna bada możliwości kasku i jednocześnie uczy się odpowiedzialności za swoje działania. Problemy, z którymi konfrontuje się chłopak, stają się coraz poważniejsze i zmuszają go do lawirowania pomiędzy upajaniem się namiastką wszechmocy a powstrzymywaniem się od spektakularnych ale mało przemyślanych działań. Długo zastanawiałem się, jak rozgryźć ten "Kask". To przecież zwykła młodzieżowa przygodówka. Streścić mam ją tylko? No jak to tak? I nagle dotarło do mnie, że książka ta mogłaby stanowić znakomitą bazę dla twórców gier komputerowych. Mamy bohatera, czynnik fantastyczny, sposobność do zdobywania kolejnych punktów doświadczenia, następujące po sobie misje - a to uratować rozbitka dryfującego po bezmiarach oceanu, a to w subtelny sposób poprawić los rodziny, która zmaga się z alkoholizmem i bezrobociem. Podejmujemy decyzje, które mają swoje konsekwencje. Gdyby naszą grę wkomponować jeszcze w tło obyczajowe lat 70, któremu autor poświęcił całkiem sporo miejsca, mielibyśmy zgrabną niemal edukacyjną całość. Poznajemy mentalność młodszych i starszych (materializm w kraju realnego socjalizmu miał się całkiem nieźle), wchodzimy do szkoły, w której obserwujemy odwieczną zabawę w kotka i myszkę pomiędzy uczniami a ciałem pedagogicznym. Literatura młodzieżowa szybko się chyba starzeje - powolne tempo "Kasku" pomimo niewielkich rozmiarów książki i galopady wydarzeń może zniecierpliwić współczesnego czytelnika. Dziś tnie się i montuje inaczej poszczególne sceny, zdania są krótsze, akcję pchają do przodu dialogi, a nie rozbudowane monologi wewnętrzne. Książkę Kuczyńskiego wspominać będą chyba tylko ci, dla których zamknęła się ona w sarkofagu miłych wspomnień z własnej młodości. Chyba trochę jednak szkoda...

Przygody fajne, zabawne i napisane rewelacyjnym językiem (swietna szkoła stylu kulturalnej wypowiedzi dla dzieci). Tylko gwałtownie zakończone, jestem pewien, że początkowo planowane to było jako coś większego. No i już w dzieciństwie nie mogłem wybaczyć autorowi, że tak bezwzględnie wykończył Karampuka w finale.

Niedawno odwiedziłem targi książki w Warszawie i byłem zaskoczony, jak wiele dziecięcych tytułów o kotach. Wygląda na to, że futrzaki wreszcie zajęły we współczesnej literaturze miejsce, na które zasługują. Wcześniej tak nie było. W dzieciństwie byłem katowany psami. Pucami i Bursztynami, szczekadłami jeżdżącymi koleją, różnego rodzaju szczeniaczkami, kundlami, białymi kłami. Oczywiście nie oznacza to, że kotów nie było. Jan Tetter jeszcze w latach 70. Opublikował dwie książeczki o przygodach Ryżego Placka. Pięknie ilustrowane i okraszone skromną ilością tekstu, opowiadały historie z życia trójmiejskich kotów. Takie zwykłe historie, w których zwierzaki mają swoje problemy i spory, ale zawsze wychodzą z nich obronną łapą. Nie wszystkie, jasna sprawa. Zbójcy też należą do rodu kotów, ale wychowali się w porcie i nie nabrali ogłady. Zadzierają zarówno z Ryżym Plackiem, jak i jego bratem Puszkiem. Kończy się to dla nich marnie. Sama historia jest dynamiczna, choć utrzymana w starym stylu. Humor nie przypomina tego, do którego przyzwyczajone są wychowane na współczesnych kreskówkach dzieci. Mniej to zabaw językowych, więcej dialogów pełnych dość poważnie brzmiących gróźb. A jednak Ryży Placek i trzynastu zbójców bardzo przyjemnie się czyta. Nie bez powodu to był hit. Dziesięć lat po premierze doczekał się słuchowiska wydanego na płycie TonPressu, później wznowienia, a obecnie bywa wykorzystywany przez szkolne teatrzyki (co można zobaczyć na YouTube). Koty wciąż rządzą, jak widać. Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!