False Gods

Herezji Horusa ciąg dalszy.
Pierwsza część cyklu czyli „Wywyższenie Horusa” uważam za świetną, niestety miałem spore obawy jako że rzadko udaje się utrzymać poziom w kolejnych częściach które siłą rzeczy są częściami środkowymi.
Bez owijania. Udało się. Jest nawet lepiej.
Horus który w pierwszej książce jest bardziej symbolem niż bohaterem tutaj jest już konkretną postacią z krwi i kości z konkretną historią i motywacją. Książka ma o wiele większy rozmach niż część pierwsza, o wiele mroczniejsze wątki i co ciekawe zważywszy że piszą różni autorzy - czuć podobne pióro, a jednocześnie całość jest lepsza od jedynki, co pachnie vibem „Imperium Kontratakuje”.
Pierwotnie miałem przeczytać tylko 3 części serii, ale już zamówiłem kolejne dwie a w planach jeśli ogólnie (dopuszczając drobne wpadki) poziom się utrzyma pewnie skończy się na tym, że łyknę całą kilkudziesieciotomową serię.
Ku chwale Imperatora.

Herezji Horusa ciąg dalszy.
Pierwsza część cyklu czyli „Wywyższenie Horusa” uważam za świetną, niestety miałem spore obawy jako że rzadko udaje się utrzymać poziom w kolejnych częściach które siłą rzeczy są częściami środkowymi.
Bez owijania. Udało się. Jest nawet lepiej.
Horus który w pierwszej książce jest bardziej symbolem niż bohaterem tutaj jest już konkretną...

Herezja kiełkuje. Do wszechobecnej wojny dołączyć wiec muszą rozterki bohaterów i nowe kierunki, w których uda się każdy z nich. Kto pozostanie lojalnym Imeratorowi? Kto nie porzuci dzieła Mistzra Wojny? I chociaż, w teorii, wiemy kto jest, czy też powinien być, dobry, a kto wyciąga rękę do Chaosu, to odpowiedzi nie są całkowicie jednoznaczne.
Człowiek, nawet największy, nie jest odporny na pokusy i podstępny i nigdy nie brakuje tych, co chcą to wykorzystać.
Dodatkowy plus za Filipa Kosiora ❤️

Herezja kiełkuje. Do wszechobecnej wojny dołączyć wiec muszą rozterki bohaterów i nowe kierunki, w których uda się każdy z nich. Kto pozostanie lojalnym Imeratorowi? Kto nie porzuci dzieła Mistzra Wojny? I chociaż, w teorii, wiemy kto jest, czy też powinien być, dobry, a kto wyciąga rękę do Chaosu, to odpowiedzi nie są całkowicie jednoznaczne.
Człowiek, nawet największy,...

Baza

Baza

Kolejna część nie zawodzi. Jak pierwsza interesowała jednomyślnością legionów i ich skutecznością, ta prezentuje rozdźwięk i jego konsekwencje między składowymi 63. ekspedycji.

Akcja interesująca i wciągająca. Postać Horusa została pogłębiona i w sposób przemyślany przeszła przemianę, którą da się logicznie uargumentować.

Jest to po prostu udana kontynuacja zaczętej opowieści, która zmieniła swój kierunek na jeszcze bardziej interesujący.

Kolejna część nie zawodzi. Jak pierwsza interesowała jednomyślnością legionów i ich skutecznością, ta prezentuje rozdźwięk i jego konsekwencje między składowymi 63. ekspedycji.

Akcja interesująca i wciągająca. Postać Horusa została pogłębiona i w sposób przemyślany przeszła przemianę, którą da się logicznie uargumentować.

Jest to po prostu udana kontynuacja zaczętej...

Dla fanów 40k obowiązkowa pozycja. Dla fanów sci fi coś bardzo ciekawego. Po pierwszej części oczywiście.
Opisywany świat jest niesamowity!!

Dla fanów 40k obowiązkowa pozycja. Dla fanów sci fi coś bardzo ciekawego. Po pierwszej części oczywiście.
Opisywany świat jest niesamowity!!

Nieporozumienie. Ani SF ani Fantasy, ani Horror. Wygląda jak książka z przełomu XIX i XXw typu Borroughs czy Lovercraft. Zło jest wszeteczne, gnijące, śmierdzące, lepkie i odpychające itd
NIelogiczność fabuły. Krucjata szerząca ateizm a równocześnie jej członkowie otaczają boską czcią Imperatora - modlą się do niego. Nawiązania do wierzeń starożytnych, Horus, Tytani, Chaos itd ale brak sensu. Nieśmiertelni Tytani (niektórzy jednak umierają?!) wśród zwykłych ludzi. Brakowało mi tylko Jezusa, Buddy czy Allaha. Szkoda czasu. Przebrnąłem przez dwa tomy i chyba wystarczy.

Nieporozumienie. Ani SF ani Fantasy, ani Horror. Wygląda jak książka z przełomu XIX i XXw typu Borroughs czy Lovercraft. Zło jest wszeteczne, gnijące, śmierdzące, lepkie i odpychające itd
NIelogiczność fabuły. Krucjata szerząca ateizm a równocześnie jej członkowie otaczają boską czcią Imperatora - modlą się do niego. Nawiązania do wierzeń starożytnych, Horus, Tytani, Chaos...

Kolejna część herezji Horusa. Chaos zaciska swe szpony na mistrzu wojny. Horus opuszczony bez wyjaśnień przez swego ojca imperatora popada w obłęd z powodu odpowiedzialności jaka na nim spoczywa. Coraz bardziej ujawnia się największe przekleństwo imperium czyli coraz większa biurokracja i poborcy podatkowi. Część druga herezji znacznie lepsza od poprzedniej. Polecam wszystkim fanom warhammera

Kolejna część herezji Horusa. Chaos zaciska swe szpony na mistrzu wojny. Horus opuszczony bez wyjaśnień przez swego ojca imperatora popada w obłęd z powodu odpowiedzialności jaka na nim spoczywa. Coraz bardziej ujawnia się największe przekleństwo imperium czyli coraz większa biurokracja i poborcy podatkowi. Część druga herezji znacznie lepsza od poprzedniej. Polecam...

Ciekawa ciekawa teraz pora tom 3

Ciekawa ciekawa teraz pora tom 3

Dan Abnett spisał się wyśmienicie, przedstawiając pierwszą część kosmicznej serii. Prostej, acz obfitej we wspaniałe motywy. „Fałszywi Bogowie” to kolejny etap Herezji. Bardziej wzniosły, poważny, trochę więcej w nim makabry i zaryzykuje stwierdzenie, iż stoi jedno oczko niżej od poprzedniczki. Dlaczego? Zdaje mi się, że Graham robi to zbyt pompatycznie. Tak jakby na siłę chciał dorównać tudzież przebić Abnetta. Chwilę się tym bawi, ale w końcu chyba ktoś mu powiedział, żeby trochę zluzował. Wtedy dostajemy opowieść o właściwym upadku. Tylko czy nie wydaje wam się ona trochę zbyt szybka?

Odniosłem wrażenie, iże tutaj ta genialna prostota podskakuje chcąc się wybić, a w efekcie ląduje na kolanach. I tak się w kółko podnosi i podskakuje. No zgrzyta mi stylistka McNeilla oraz trochę nierówne tempo. Widać to było m.in. po scenie ewakuacji rannego Horusa oraz tym, co było później, ale, ale – bez spoilerów. Zamiast nich, krótki opis.

Legion przemianowany na Synów Horusa wraca na zbuntowanego Davina. Mistrz wojny, opętany szałem po zdradzie przyjaciela, postanawia osobiście wymierzyć mu sprawiedliwość. Niestety zostaje ranny mieczem nasyconym mocą Chaosu. Anathema plugawi krew Horusa, a astartes tracą głowę. Dochodzi do wypadku na cywilach, pogłębiają się podziały, a los krucjaty staje pod znakiem zapytania. Tylko jedna osoba znajduje rozwiązanie – Erebus. Rozpoczyna się wyścig oraz rozbrat w Kwadrze, a także całym legionie…

„Fałszywi Bogowie” to ciekawy tytuł. Nieco profetyczny, ale jednocześnie dwuznaczny. Bo kto jest fałszywy? Byty Chaosu? Imperator? Prymarchowie? Astartes? To taki ciekawy smaczek, iż postrzeganie bóstwa zależne jest od statusu istoty będącej niżej… chyba że ktoś popadnie w pychę oraz samouwielbienie.

Horus jest w tej książce wyraźnie zmęczony. Wydarzenia z poprzedniej części nieco wymazały w nim dyplomatę, ustępując miejsca gniewowi. Musi się zmagać z biurokratami, ukochany ojciec walnął mu na plecy potężny ciężar, którego wie, że nie jest w stanie unieść. Ba! Wręcz przyznaje, że Mistrzem Wojny powinien zostać jeden z jego braci. Ten ból oraz ładunek emocjonalny jest tutaj widoczny, ale nie dość przekonywający. W końcu przyznanie się do słabości następuje po tym, jak dał się wyprowadzić z równowagi w dość… żałosny sposób. O wiele lepiej autorowi wychodzi ukazanie rozpadu solidarności wśród astartes, ale i tutaj zabrakło pewnych scen. Jest to naturalnie narracyjnie w porządku, gdyż obserwujemy świat z perspektywy tych pozytywnych bohaterów, niemniej poczułem niedosyt.

Dostajemy też szansę zagłębić się w uniwersum. Przedstawione zostają relacje między prymarchami, stosunek do Imperatora, a także cywilów. Rozłamy społeczne występujące na zbyt wielu płaszczyznach. Urzędnicy sprawujący władze, irytujący swym zachowaniem wszystkich dookoła. W końcu nieobecny władca. Zewsząd widać, że to wszystko może runąć w każdej chwili.

Pisarstwo Grahama McNeilla, jak już wspomniałem, wydaje mi się nieco gorsze. Nie znaczy to jednak, że jest złe! To wciąż dobra książka przepełniona akcją, a także emocjonującymi opisami starć tudzież bitew. Niemniej zdaje mi się, że autorowi najlepiej wyszły fragmenty spowiedzi Horusa czy wprowadzania „nowych rządów”. Miejscami motywacje wydają się niestety totalnie naiwne i niegodne kogoś, kto dzierży tytuł Mistrza Wojny. Tak, jest widoczny konflikt. Tak, jest widoczny ciężar. Tylko czy ukazane sceny wystarczyły, aby uzasadnić czyny ulubionego syna Imperatora? Wydaje mi się, że gdyby tę książkę pisał Abnett, wizja ta byłaby spójniejsza, a tak dostaliśmy trochę zgrzytów, zanim tryby zaczęły współgrać.

Książka bardzo mi się podobała. Filip Kosior równie genialny trzymał wysoki poziom. Osobiście kupuje przedstawione motywy, ale zwracam uwagę na mankamenty, dlatego odejmuje pół punkta w skali ocen i przyznaje powieści 7,5/10.

Dan Abnett spisał się wyśmienicie, przedstawiając pierwszą część kosmicznej serii. Prostej, acz obfitej we wspaniałe motywy. „Fałszywi Bogowie” to kolejny etap Herezji. Bardziej wzniosły, poważny, trochę więcej w nim makabry i zaryzykuje stwierdzenie, iż stoi jedno oczko niżej od poprzedniczki. Dlaczego? Zdaje mi się, że Graham robi to zbyt pompatycznie. Tak jakby na siłę...

Kontynuacja Wielkiej Krucjaty, kontynuacja kolejnych zmagań wojennych oraz kontynuacja poszerzenia macek Wielkiej Herezji, która coraz mocniej zacieśnia swoją pętlę wokół Horusa. Wreszcie zaczęło się dziać więcej niż w poprzedniej pozycji, Chaos nie jest już tylko przedstawiony jako rzadki przypadek działań sił osnowy, a daje już o sobie znać na całego.

Ciężko rozpisać coś więcej nie spoilerując, jednego można być jednak pewnym, fani WH40K na pewno dobrze się tutaj odnajdą. Historia zapowiada się wyśmienicie, jak zresztą najbliższe tomy.

Kontynuacja Wielkiej Krucjaty, kontynuacja kolejnych zmagań wojennych oraz kontynuacja poszerzenia macek Wielkiej Herezji, która coraz mocniej zacieśnia swoją pętlę wokół Horusa. Wreszcie zaczęło się dziać więcej niż w poprzedniej pozycji, Chaos nie jest już tylko przedstawiony jako rzadki przypadek działań sił osnowy, a daje już o sobie znać na całego.

Ciężko rozpisać coś...