WE3: The Deluxe Edition

Świetny komiks. Czyta się go szybko i z zapartym tchem, na dodatek jest pięknie zilustrowany i potrafi poruszyć.

Świetny komiks. Czyta się go szybko i z zapartym tchem, na dodatek jest pięknie zilustrowany i potrafi poruszyć.

Jeden z komiksów, do których bardzo lubię wracać co jakiś czas. Świetny pomysł i rysunki, a fabularnie też jest dobrze. Wiadomo - Morrison:). Jak dla mnie petarda!

Jeden z komiksów, do których bardzo lubię wracać co jakiś czas. Świetny pomysł i rysunki, a fabularnie też jest dobrze. Wiadomo - Morrison:). Jak dla mnie petarda!

Jest w tym komiksie potencjał na rozległą opowieść, którą z powodzeniem można by rozpisać na więcej niż jeden tom. I o ile jestem wyznawcą zasady, że mniej znaczy więcej, to w tym przypadku chciałoby się więcej. Chciałoby się bardziej przywiązać do bohaterów, poznać ich przeszłość. Morrison postanowił jednak sprowadzić całość do prostej historyjki, niemal przypowieści, ze - zdawałoby się - z góry powziętą tezą. Szkoda. Niemniej jest to kawałek przyzwoitej roboty, dobrze pomyślanej i dobrze zrealizowanej, którą przy odrobinie dobrej woli można potraktować jako treatment i storyboardy dla świetnie zapowiadającego się filmu. Na 15 minut czytania.

Jest w tym komiksie potencjał na rozległą opowieść, którą z powodzeniem można by rozpisać na więcej niż jeden tom. I o ile jestem wyznawcą zasady, że mniej znaczy więcej, to w tym przypadku chciałoby się więcej. Chciałoby się bardziej przywiązać do bohaterów, poznać ich przeszłość. Morrison postanowił jednak sprowadzić całość do prostej historyjki, niemal przypowieści, ze -...

Nadrabiając zaległości i przy okazji próbując wyrobić sobie jakieś zdanie o współczesnej twórczości Morrisona przeczytałem WE3. To dobry komiks zgarniający pozytywne recenzje, więc daruję sobie długie wywody i przejdę do rzeczy: jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to muszę powiedzieć, że raziło mnie to, za co Morrison jest najbardziej chwalony przez swoich wyznawców. Wszelkie efekciarskie zabiegi formalne, które zastosowali twórcy, są tu kompletnie bezcelowe i niejako oddalone od wydźwięku komiksu - są to ciekawe, pozornie inteligentne zagrywki, ale ostatecznie puste i szpanerskie. Bo jeśli graficzno-narracyjna erudycja autorów sprowadza się tylko do efektownego przedstawienia strzelaniny, to jest to w jakiś sposób marnowanie talentu i potencjału, jaki w nich tkwi. WE3 to prosta i wzruszająca historia, dlatego uważam, że ubieranie jej w tak grafomańską stylistykę mijało się z celem. Jeśli oceniać osobno obie płaszczyzny, to oczywiście jest to dobre rzemiosło (komiks zdecydowanie polecam ),ale niestety razem nie zagrało to dobrze. Całość zamienia się w kicz*. To jak grafomańska solówka dobrego technicznie gitarzysty, który, by zwrócić na siebie uwagę, struga rysia na wieśle w utworze, w którym wystarczyłaby linia basu i melorecytacja.

*ktoś może powiedzieć, że już sam pomysł na ten komiks jest kiczowaty. Od razu mówię - Moore zrobił komiks o pierdolonym "czymś z mokradeł" i nie był to kicz, więc nie mówcie, że nie można.

Nadrabiając zaległości i przy okazji próbując wyrobić sobie jakieś zdanie o współczesnej twórczości Morrisona przeczytałem WE3. To dobry komiks zgarniający pozytywne recenzje, więc daruję sobie długie wywody i przejdę do rzeczy: jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to muszę powiedzieć, że raziło mnie to, za co Morrison jest najbardziej chwalony przez swoich wyznawców....