Zbrodnia nie zawsze doskonała

Jest to poniekąd ciężka lektura ze względu na język, jednak jest to celowe ponieważ autor chce wprowadzić nas w lata przedwojenne. Autor sprawił, że czytelnik naprawdę wczuwa się w ten klimat. Nie jest to książka którą czyta się w celu zrelaksowania, czytającMarionetkilepiej sięnaprawdę skupić na naszej lekturze ponieważ możemy się nieco pogubić.

Sympatyczny mały kryminałek, którego akcja w jakiś sposób kojarzyła mi się ze starą serią Z jamnikiem czy Srebrnym kluczem. Treść za to bardzo współczesna, miła w lekturze, chociaż opisująca dość drastyczne morderstwa. Wciąga od pierwszych stron, zakończenie trochę jak w amerykańskich thrillerach. Jedno, co wydało mi się mało przekonujące, to scena w parku: zamiast aresztować podejrzanego policja prowadzi rozmowy i przypala mu papierosy.

W kamienicy w centrum Parmy ginie stara kobieta, a dochodzenie prowadzi Komisarz Soneri, jak większość postaci jest indywidualistą. Okaże się przy tym, że nikogo - nawet swych najbliższych - nie znał tak dobrze, jak mu się wydawało. Inne oblicze Włoch. Zadawnione urazy, surowa mentalność apenińskich górali, nielegalne aborcje. Oto Italia, jakiej nie znamy. Autor niemal od początku zdradza, że to, kto zabił, jest w tym przypadku najmniej istotne. Soneri odkrywa nie tylko to, że jego ukochana Parma jest przeżarta lichwą, narkotykami i korupcją, ale też że miejscowi lichwiarze, łapówkarze i dealerzy są niczym w porównaniu z tymi, którzy właśnie się pojawili i sięgają zbyt wysoko, by prowincjonalny komisarz policji mógł im zagrozić. „Pokoje do wynajęcia” jest powieścią o uniwersalnym przesłaniu, gorzkim portretem nowoczesnego miasta. Przeczytana 07.05.2022

Bardzo mi się spodobała. Z początku byłam trochę nieufna, bo nie lubię kryminałów o przestępczości zorganizowanej, a zwłaszcza finansowej, ale to było opisane bardzo sprawnie. Ciekawy, bardzo staranny język, długie, okrągłe zdania. Autor zastosował wiele wyrażeń, które praktycznie wyszły z użycia w mowie potocznej. Przydałoby się może trochę więcej ironii, czarnego humoru, bo lubię takie zabiegi w kryminałach. Polecam

Kryminał którego akcja toczy się w XlX wieku. Napisany prostym językiem dlatego czytało się bardzo dobrze. Pojawia się kilka zagadek i niewyjaśnionych morderstw a napięcie rośnie powoli. Niestety autorka zupełnie nie poradziła sobie z zakończeniem gdyż trudno wywnioskować w jaki sposób komendant prowadzący śledztwo odkrył mordercę. Pomimo małych mankamentów powieść czyta się miło, lekko i przyjemnie. Polecam.

Big Brother w nowym wydaniu? Nie, ponieważ tajemniczy Głos nie pojawia się w życiu pozostałych osób jako ten, który ma im umożliwić wypłynięcie na szerokie wody. Jest Prokuratorem i Sędzią dla Kaprala, Szczęściarza, Przystojniaka i Proroka - czterech mężczyzn, których pozornie nic ze sobą nie łączy. A jednak jest wspólny mianownik – Głos i krzywdy doznane przez niego w przeszłości. „Każdy z was wyrządził mi kiedyś krzywdę, która spowodowała, że staczałem się coraz niżej, po równi pochyłej życia. Na pewno mnie nie pamiętacie, bo taką sama krzywdę wyrządziliście dziesiątkom, a może nawet setkom innych, niewinnych ludzi.” Zamyka ich w jednym pomieszczeniu, aby ich ukarać, zemścić się za własne krzywdy oraz krzywdy doznane przez inne osoby. (…) Karą za to, co zrobiliście, będzie śmierć. (…) Jednak być może nie zasługujecie wszyscy na ten wyrok, a jedynie suma waszych win wymaga takiej kary. (…) Dlatego nie zabiję każdego z was, lecz tylko jednego.” Dodajmy: jednego, wskazanego przez pozostałych. Czy uwięzieni mężczyźni poddadzą się bezwolnie jego woli i zdają się na los? Kto będzie ofiarą? Te pytania nurtują czytelnika, ale chyba nawet biegły znawca tego gatunku może czuć się nieco zaskoczony rozwojem akcji. Podsumowaniem mogłyby być słowa: „Tu spotkały się cztery najgroźniejsze żywioły współczesnego świata, których się bał i nienawidził. Bogactwo, które nie liczy się z niczym. Brak moralności, który niszczy uczucia. Fałszywa wiara, która mami zbawieniem. Bezrozumna siła, która używana najpierw nawet w najszlachetniejszych intencjach, z czasem może przekształcić się wyłącznie w destrukcję. To miejsce stało się ich grobem.” Ale czy rzeczywiście tak się stało? Warto przeczytać i samemu sprawdzić. Lektura nie jest obszerna, jednak zachęca do odpowiedzenia sobie na niełatwe pytania. Panie Jacku! Dziękuję za zaproszenie do spotkania z Pana twórczością. Chętnie sięgnę po kolejne Pana powieści.

Szwedzki kryminał w wersji soft. Zaczyna się mocno -od telefonu i wędrówki w środku śnieżycy, by finalnie odnaleźć uduszonego i wiszącego na żyrandolu malarza-amatora, który u schyłku życia pragnie być znany.. więc zaczyna malować świnie z głową Mahometa. Komu się tym naraził? Kto go zabił, jakie były motywy zabójcy, czy syn ofiary oraz pochodząca z Libanu policjantka znajdą prawdziwego zabójcę? Opowieść jest wielowątkowa, barwna, akcja niespieszna, ale się dzieje. Finał historii nieco zaskakuje, nie żałuję ani minuty spędzonej nad tą książką. Polecam.

Całkiem niezłe krótkie utwory kryminalne i nie tylko. Najbardziej podobały mi się zaskakujące puenty to jest to czego oczekuje się w takiej literaturze. Opowiadania Pana Jana Wróbla tchną jakimś radosnym optymizmem. Chyba raczej do książki nie wrócę, ale na kilka wieczorów bardzo przyjemna lektura.

Serię "Super kryminał" widywałem co jakiś czas na witrynach sieci kiosków inmedia, ale jakoś zawsze przechodziłem obok nich obojętnie. Jako wzrokowiec oceniałem to co widziałem, czyli format książki, jakość papieru i okładkę. Jakoś do mnie nie przemawiały. Kiedy otrzymałem propozycję napisania o tej książce, po krótkim namyśle zgodziłem się. Nie spodziewałem się niczego, co mnie jakoś zaskoczy, a jak było...? Historia rozpoczyna się od sceny napadu, a sam autor nam serwuje na dzień dobry odkrycie sprawców tego godnego potępienia czynu. Do więzienia na długie lata trafia niewinny człowiek, który jednak w czasie rozprawy i ogłoszenia wyroku poprzysięga zemstę na tych, którzy wrobili go w to przestępstwo. Autor pokazuje nam kolejne sceny życia po wyjściu Johna Stevensona, któremu niewiele zostało życia. Poznajemy również osoby, które kiedyś stanęły po drugiej stronie i widzimy perypetie które towarzyszą w ich życiu. Oczywiście giną kolejne osoby, którym Stevenson poprzysiągł zemstę. Kto zabija? Książka jakoś specjalnie mnie nie urzekła. Mały format i niezbyt rozbudowane rozdziały nie przekonały mnie do tego, abym sięgnął po kolejne tomy. Fabuła niestety przewidywalna. Nie znalazłem nic, co by mnie zaintrygowało. Czyta się szybko. Dobra lektura dla niewymagających. Można potraktować jako książkę na niedzielne popołudnie.

To, co ważne… „Porwanie” Wolf Haas wyd. G+J Książki rok: 2012 str. 232 Ocena: 4/6 Nie wiem, czy kiedykolwiek byłabym w stanie przeżyć to, co musiała przejść jedna z bohaterek powieści Wolfa Hassa. Wydaje mi się to… niewyobrażalne i nieznośne. Nawet teraz, nie mając nawet najmniejszych szans, na znalezienie się choćby w podobnej sytuacji do tej, w której postawiona została pani doktor Kressdorf, nie potrafię uspokoić serca i rozszalałych myśli. Bo jak można przejść do porządku dziennego nad sprawą nagle znikającego, dwuletniego dziecka? Jak można zrozumieć i logicznie wytłumaczyć, że w jednej chwili ktoś jest, a sekundę później już go nie ma? Nie wiem… i nie mam pojęcia jak, i czy w ogóle, udało się to przeżyć tej kobiecie. Jedno jest pewne, taki dramat zostawia po sobie ogromne rany, które mogą już nigdy się nie zabliźnić. Co dokładnie wydarzyło się w życiu austriackiej ginekolożki? Pozwólcie, że postaram się przybliżyć Wam to odrobinę. Patrząc z boku, wydawać by się mogło, że pan Simon podejmując jakiś czas wcześniej decyzję o zmianie miejsca zatrudnienia oraz stanowiska pracy, samoistnie skazał się na pewnego rodzaju degradację społeczną. No bo w końcu, kto to widział, by szanowany policjant rzucał wyuczony i wypraktykowany zawód by zostać… szoferem. Takie rzeczy zwykle nie mają miejsca. Zwykle nie oznacza jednak nigdy. No i właśnie w opisywanym przeze mnie przypadku rzecz się ma zgoła inaczej. Bo prowadzenie samochodu, dla pana Simona rzecz jasna, to spełnienie marzeń. A gdy jeszcze może prowadzić ten samochód i od czasu do czasu zerkać we wsteczne lusterko, by zobaczyć uśmiechniętą twarzyczkę malutkiej Helenki, to już w ogóle cud, miód i orzeszki, jak to się potocznie mówi. A taką okazję miewa w zasadzie codziennie, bo to właśnie Helena jest jego stałą pasażerką. Może Was to nieco dziwić, dwuletnia dziewczyna posiadająca własnego szofera? Cóż jednak poradzić, jeśli ma się bardzo zapracowanych rodziców, którzy pracują w różnych częściach Europy? Siłą rzeczy dziecko prowadzi raczej koczowniczy tryb życia i większą część dnia spędza na tylnym siedzeniu BMW. I tak oto, pewnego dnia, w drodze od jednego z rodziców do drugiego okazuje się, że pan Simon zapomniał zatankować samochód. To mu się nigdy wcześniej nie zdarzyło, zawsze skrupulatnie pilnował, by w momencie zapakowania maluszka do fotelika bak był pełen i umożliwiał dojechanie z punktu A do punktu B. Jak się jednak okazuje, nie tym razem. Kierowca zjeżdża więc z wyznaczonej trasy, tankuje samochód, pucuje czyste szyby (mazanie ich pianą niezwykle rozśmiesza dziewczynkę) i udaje się do sklepu, by zapłacić. Spędza tam jednak dłuższą chwilę, ponieważ postanowił uszczęśliwić swoją małą pasażerkę czekoladą, nie mógł się jednak zdecydować, jaki smak najbardziej przypadłby do gustu Helence. Po kilku minutach pan Simon udaje się w końcu w kierunku odstawionego na boczny parking samochodu, gdzie okazuje się, że dziecka już nie ma. Nic nie daje mruganie oczami. Nie pomaga używanie magicznego pilota, który jak na zawołane zamyka i otwiera drzwi samochodu. Nie przynosi również skutku obchodzenie terenu stacji i zaglądanie w różne zakamarki. Dziecka nie ma. Zaginęło, zniknęło. W końcu kierowca wpada w panikę, choć, muszę być szczera, jest to bardzo dziwny rodzaj paniki. Pan Simon zaczyna szaleć, dostaje się do sklepu i informuje obecnych, że… coś zostało skradzione z jego samochodu. Nie wspomina jedynie, że tą skradzioną rzeczą, jest dziecko. Czemu były policjant postępuje tak nielogicznie? Dlaczego reaguje aż tak emocjonalnie? Jakie skutki przyniosą te jego działania? Gdzie go doprowadzą? Jak zareagują rodzice maluszka, gdy dowiedzą się, co się wydarzyło? Gdzie podziała się Helenka? Kto i dlaczego ją zabrał? Na te, i na wiele innych pytań, odpowiedzi znajdziecie w powieści napisanej przez Wolfa Haas’a zatytułowanej Porwanie. Jeśli idzie o zupełną szczerość, to… czegoś mi w tej powieści brakowało. Trudno jest mi jednak jednoznacznie określić, co to takiego było. Temat zdecydowanie był trafiony. Nieczęsto mam okazję znaleźć na rynku książkę, której tematyka poruszałaby tego typu problemy. Zapewne z tego właśnie powodu tak niecierpliwie wyczekiwałam chwili, w której będę miała okazję sięgnąć po tę powieść. Gdy w końcu przyszła jej pora, z wielkim ożywieniem rozpoczęłam lekturę, która niestety okazała się zupełnie inna od moich wyobrażeń. Po pierwsze, główny bohater. Choć nawet polubiłam pana Simona, to zdecydowanie nie mogę zaliczyć go do grona moich faworytów. Był taki jakiś… dziwny. Po drugie, narracja. Książka została napisana w pierwszej osobie, ale z perspektywy zupełnie nam nieznanego bohatera, opisującego wydarzenia mające miejsce w powieści. Do tego wszystkiego dochodzi chronologia wydarzeń która, delikatnie mówiąc, jest poplątana. W jednej chwili autor opisuje jakieś wydarzenia, by już za chwilę cofał się do przeszłości. Albo, co moim zdaniem jest dużo gorsze, autor przewiduje przyszłość, wypowiadając ustani narratora teksty w stylu „jeszcze nie zwariował, ale za trzynaście godzin zwariuje naprawdę”. Nie wiem, skąd u mnie taka awersja do tego typu zwrotów, ale bardzo mnie one drażnią. Każdy potencjalny czytelnik dodatkowo wiedzieć powinien, że zdecydowana większa część powieści zawiera przemyślenia narratora o tym, o czym myślał w danej chwili pan Simon. I choć znajdziemy w tych przemyśleniach wiele istotnych informacji, to niestety nie zawsze są one napisane w na tyle interesujący sposób, by czytelnik miał ochotę je przeczytać. Więcej zarzucić książce nie mogę. Zasadniczo jest ona dobrą powieścią, ale zawiera pewne drażniące mnie elementy, które dla innych mogą nie stanowić żadnego problemu. Jak już wcześniej wspomniałam, pomysł na temat przewodni książki był bardzo ciekawy, a i jego realizacja według mnie zasługuje spory plus. Ogólnie książkę oceniam dobrze i zachęcam Was do jej przeczytania. Może uda Wam się mnie przekonać, że pomyliłam się w mojej ocenie?

Londyn we krwi?! Oby tylko! Był jeszcze w spermie i kale! Chociaż ciśnie mi się na usta dosadniejsze słowo potoczne, bardziej adekwatnie oddające brutalny, agresywny świat męskiej władzy bezpardonowo osiąganej nie tylko w polityce, ale i uwidocznianej w życiu seksualnym bohaterów. Bo to bardzo męski świat. Mało w nim kobiet, a jeśli były, to stanowiły dopełnienie, a raczej tło, jako żony lub kochanki. A jeśli już pojawiały się w roli partnerek zawodowych, posiadały silną, zdecydowaną, również agresywną osobowość. To ścisły klub, do którego nie może należeć każdy czytelnik, bo ten świat może się albo podobać, albo napawać obrzydzeniem. Nie tylko licznymi, brutalnymi scenami analnymi, ale i wszechodczuwalnym złem, którym przesiąknięci byli bohaterowie. No, może poza głównym bohaterem, inspektorem Johnem Carlyle’em z londyńskiej policji. Ja należałam to tej drugiej grupy czytelników. Chociaż przyznam się, że właśnie ta niedostępność i chęć zajrzenia za nią, pociągała mnie. Czytałam więc, trochę się krzywiąc, a jednocześnie przerzucając kartki ponaglana niezdrową ciekawością świata polityki i władzy, by poznać kolejne sekwencje układanki, z których inspektor Carlyle musiał nie tylko ułożyć obraz zdarzenia rozegranego w 1984 roku wśród studentów najbardziej elitarnego klubu na najbardziej elitarnej uczelni, kierującego się zasadą – reguły są dla innych, ale i znaleźć tego, który mu te elementy podrzucał. Mordercę nietypowego, bo chcącego być złapanym. Mściciela gotowego ponieść karę w imię niepopularnej sprawiedliwości. I, mimo że kluczowe wydarzenie z przeszłości było najważniejszym, bo inicjującym akcję fabuły, to jednak autor nie zdecydował umieścić go w intro. Chcąc skomplikować główny wątek i utrudnić mi rozwiązanie zagadki kryminalnej, rozpoczął powieść od morderstwa. Ważnego, ale jednocześnie pierwszego z kilku następnych, wplatając między nie i wydarzenia teraźniejsze, dygresyjne migawki z przeszłości ofiar i inspektora. Do tego dołożył dwa wątki niosące przesłanie sprawiedliwości i uczciwości, scalające historię studentów, a potem polityków decydujących o… właściwie o wszystkim. Dokładnie tak, jak napisano na okładce tytułowej. Jednak mimo tych zabiegów opowieść była dla mnie bardzo poprawna, napisana zgodnie z regułami dobrego warsztatu pisarskiego. W moim przypadku oznaczało to brak współzawodnictwa z prowadzącym sprawę, a tym samym niezbyt ekscytujące odkrywanie kolejnych tropów śledztwa razem z inspektorem Carlyle’em i doznawanie olśnień oraz skojarzeń faktów dokładnie w tym samym momencie, co śledczy. Od kluczowej sceny z przeszłości opowieść stała się dla mnie wręcz przewidywalna. Brakowało mi mężczyzny mądrzejszego i szybszego ode mnie. Takiego, który byłby o jeden krok przede mną. Adrenaliny, jaką daje niepewność i nieprzewidywalność fabuły z finałowym zaskoczeniem. Sznurka uwagi, na którym inspektor poprowadziłby mnie tam, dokąd by zechciał. No, ale skoro wpuszcza się do elitarnego klubu dla mężczyzn kobietę, to może zdarzyć się wszystko. naostrzuksiazki.pl

To niesprawiedliwe, kiedy dwoje autorów osaczy swoją opowieścią jednego, biednego, wolno kojarzącego, za motylkiem i kwiatkiem po drodze fabuły wypatrującego, czytelnika. Czyli mnie. Wtedy powieść przybiera postać historii z cechami ADHD opowiadaną flegmatykowi, ledwo nadążającemu za podwójnym, zmiennym torem myślenia opowiadających o bohaterach z imionami, nazwiskami i, żebym się nie leniła w myśleniu skojarzeniowym, z dodatkowymi pseudonimami, ksywami i operacyjnymi kryptonimami. Przeskakujących z jednej postaci na inną, co chwilę nową, z pełnym przytoczeniem dziejów jej życia i powodów, dla których znalazła się w konkretnym punkcie opowieści. Z sięgającej zenitu emocji akcji decydującej o życiu i śmierci bohaterów do spokojnego lasu, pięknego zachodu słońca i relacji, co w tej chwili robi inny bohater (najczęściej, wykończony życiem, zapijał je wiadomo czym),który miał odegrać najważniejszą rolę w nadchodzącej siedmiomilowymi krokami scenie. Się działo! A ja otumaniona, osaczona, obolała po kolejnym skoku a to z samolotu na ziemię, a to z wiaduktu na pociąg, a to z jednego samochodu do drugiego, nie wytrzymałam i zaczęłam nieśmiało pytać – Ale gdzie ten nieboszczyk, skoro napis na książce wyraźnie to zapowiadał, a ja nawet nie poczułam do tej pory jego trupiej woni? I dlaczego uciekam razem z pracownicą reklamy żądną sponsorów i przygód Tanią, karcianym pasożytem Igorem i dziennikarzem Dimą, po jakichś wyboistych wertepach i leśnych ostępach? Dlaczego zapalona świeca dymna w lecącym samolocie naszego rejsu urosła w oczach władz moskiewskich do rangi ataku terrorystycznego? I który normalny pilot oddaje stery samolotu pasażerskiego dwunastoletniemu chłopcu? Dlaczego tropi nas Departament Antyterrorystyczny FSB czyli dawniejsze KGB? Żebym bardziej się bała i szybciej uciekała? I dlaczego ściga nas mafia z giwerami i mafiosem, który "nigdy nikogo osobiście nie zabił i na dodatek nigdy niczego nie ukradł – osobiście?" Co ja takiego zrobiłam autorom? Bo to, że winny był któryś z towarzyszy ucieczki nie podlegało dyskusji! Pytanie – który? I dlaczego po kartkach biegał mi taki pająk, zmuszając do szybkiego kartkowania z powodu wstrętu do takich żywiątek? Czy to już był mobbing czytelniczy czy jeszcze zawrotne tempo akcji? I na koniec pytanie najważniejsze i ostateczne w zdesperowanej dezorientacji ostatkiem sił wydobyte ze stężałych od zdziwienia ust – Ale o ssso chośi?! Jak to o co? – odpowiedziała mi Tania. O przygodę chodzi! O zabawę! O rozrywkę! Bo to okazało się być jej życiem. Jej marzeniem! Jej przygodą! A że po drodze znalazł się i denat, a właściwie nieboszczka, i powód ucieczki (baaardzo mały i jeszcze bardziej cenny),a zarazem pościgu, to w tej opowieści jest o tyle ważne, o ile dało przyczynę do szalonej, nieprzewidywalnej, niekontrolowanej, niebezpiecznej, improwizowanej, zwariowanej przygody. Przypominało mi to zdobywanie góry, podczas której okropnie marudziłam, by na jej szczycie poczuć satysfakcję. Spojrzeć za siebie i zobaczyć trasę, jaką przemierzyłam z Tanią, Igorem i Dimą – "Moskwa – Gorowiec – Prieobrażenskoje – Sankt Petersburg – Swietłowsk – Lappeenranta – Helsinki". Aż żal się było z wariatami rozstawać! Ale to jeszcze nie koniec! To dopiero pierwsza z przygód szalonej Tańki. Następna jazda w czerwonym autobusie bez trzymanki, bez pasów bezpieczeństwa, za to z jednym spadochronem na dwóch pasażerów, w kolejnej części "Wszystkie dziewczyny kochają brylanty". Tylko lojalnie uprzedzam – flegmatykom, żółwiom, ślimakom i cierpiącym na arachnofobię wstęp wzbroniony, chyba że na własną odpowiedzialność! http://naostrzuksiazki.pl/

Akcja powieści rozgrywa się na początku lat osiemdziesiątych na angielskiej prowincji, w Yorkshire. Dwójka detektywów Pascoe i jego przełożony Dalziel nie prowadzą tej sprawy razem, a raczej wzajemnie się wspierają. Podejmują różne tropy, które nasuwają podejrzenia, a w momencie kiedy jeden zarzut zostaje odparty, wyłania się inne morderstwo z przeszłości, które w jakiś sposób łączy się z podejrzanym. Autor wprowadza wielu bohaterów, oprócz tytułowej dwójki mamy dwóch policjantów, jednego oryginalniejszego od drugiego. Ważną rolę odegra żona Pascoe a także Dick „Dandys” Elgood, prowodyr śledztwa. W tej książce nie znajdziecie hektolitrów krwi, ciągłego strachu przed mordercą, trupów również jest niewiele. Historia toczy się dość leniwie, mam wrażenie, że to klasyczny angielski kryminał, pokazujący pracę wydziału kryminalnego, przedstawiający angielską klasę średnią, z wszystkimi jej grzeszkami, powiązaniami i grą pozorów. Wydaje się trochę nudno prawda? A jednak czytałam tą książkę z zainteresowaniem, co jest wynikiem wciągającego stylu pisarza jak i bardzo ciekawych bohaterów. Są to bardzo realistyczne postacie, z wszelkimi wadami i zaletami, charakterystyczne i dające się lubić. Autor tak poprowadził akcję, żeby stworzyć swego rodzaju dylematy moralne w innym miejscu niż policyjne biuro. Podobało mi się powolne odkrywanie prawdy, łączenie faktów. Bohaterowie o niektórych sytuacjach dowiadywali się równolegle, z różnych źródeł, czasem przypadkiem, a czasami dzięki dociekliwości i dobremu łączeniu elementów układanki. Autor do samego końca zostawił czytelnika w niepewności, czy podejrzany jest winny czy też nie. Zakończenie dało mi do myślenia. Mamy tak naprawę do czynienia z dwiema równoległymi śledztwami - kradzieże w domach bogatych mieszkańców oraz podejrzenie o morderstwo. Więcej na http://ksiazkowewyliczanki.blogspot.com/2015/04/dalziel-sciete-gowy-reginald-hill.html

Książka dość ciekawa, intrygująca, ale nie nazwałabym jej jakąś wybitną czy pozostającą w pamięci na długo. Wstawki komediowe co chwila pojawiające się w narracji głównego bohatera na pewno bardzo ubarwiły całą powieść w typowym stylu noir. Detektyw nie jest płaski, ma swoją historię i charakter. Zlecenie, które dostaje już na początku powieści na pewno zachęca do czytania dalej, gdyż wydaje się bardzo osobliwe. Detektyw odwleka je jak najdłużej może, przyjmując inne zlecenia i chcąc nie chcąc dowiadując się coraz więcej o tajemniczej hrabinie, która kazała mu szukać kota. Końcówka nie zawodzi, ale też nie pozostawia niedosytu. Ot, takie czytadełko na raz.

Jestem w księgarni mam 10 zł,mało sam wiem.Ale jest półka książki,po bardzo niskiej cenie. Od 6 do 22 zł.Jedną z nich jest Plan Sary,moje ulubione kryminały retro.Już nie tylko Lewandowski,Krajewski,Wroński.Nazwisko Jaszczuk nie znałem,kupiłem w ciemno. I oczarowałem się,Plan Sary to świetny retro kryminał.Taki jaki zawsze chciałem przeczytać. Autor zabiera nas do Lwowa,rok 1938.Miasto pełne kontrastów:bogaci,kontra biedni,Żydzi,Polacy,Ukraińcy. Od wytwornych dam,po cichodajki uliczne. Co ciekawe,bohaterami tropiącymi występek są dziennikarze Kuriera. Autor widać kocha Lwów,bo opisuje także jego takie prywatne oblicze,jak spacery ludzi.Jak kuchnię lwowską,czy gwarę. A ja cieszę się,że te 10 zł mądrze wydałem.

Przyznam, że jestem trochę zaskoczona jak zbieżne są moje wybory książkowe. Trzeci kryminał w tym roku i trzeci rozgrywający się zimą. Tym razem padło na surową Finlandię. Detektyw Joenntaa stracił żonę i od tego czasu jego święta to dyżur na posterunku i alkohol. Dokładnie takie same mają być te bieżące. Wszystko zmienia się gdy w drzwiach posterunku pojawia się młoda prostytutka. Wybija go ona z marazmu, w którym się znalazł. Ale to nie ona przykuje uwagę. Następnego ranka detektyw zostaje wezwany do ciała znalezionego w lesie. Zabitym okazuje się policyjny patolog. Krótko przed śmiercią był on gościem w popularnym talk-show. Wkrótce zostaje także zamordowany drugi z gości tego wieczora - wytwórca manekinów a sam gospodarz zostaje ranny. Wszystko koncentruje się wokół programu, który kogoś wprawił w taką wściekłość, że skłonił go do zbrodni. ,,Zima lwów" to kryminał surowy, zimny, bardzo precyzyjny i skrupulatnie zmierzający do celu. I mimo, że zagadka kryminalna jest ciekawa i nietuzinkowa to zdecydowanie więcej mówi o charakterze bohaterów. Jest opowieścią o surowych, zamkniętych w sobie ludziach, którzy nie umieją sobie radzić z traumą, śmiercią, żałobą. Są jak manekiny, wysoko funkcjonujące roboty obdarte z uczuć, na wierzchu chłodne, surowe ale wewnątrz pogubione i nie radzące sobie z uczuciami. Autor doskonale oddaje ten klimat, właściwie nie robiąc nic. Krótkie rozdziały, precyzyjnie skonstruowane sceny, niejednoznaczni bohaterowie. To wszystko wystarczy by czuć chłód i samotność. Właściwie ma się wrażenie, że cały czas panuje przytłaczający mrok i zima. ,,Zima lwów" może nie jest jakimś przełomowym kryminałem ale zdecydowanie odbiega od tego co ostatnio czytałam. Nie ma sielskiej, familiarnej atmosfery Fjallbacki czy Lipowa. Nie ma mrocznych tajemnic z przed lat. Nie ma szokujących zwrotów akcji. Jest tylko czyjś ból, czyjaś rozpacz, która musiała znaleźć ujście. Jest żałoba, jest mrok, jest pustka. Ten kryminał jest tak surowy jak finlandzka zima. I chyba dlatego tak bardzo przykuwa uwagę. Dlatego tak bardzo oddziałuje na emocje. Z pewnością jest warty uwagi.

ehhh mięso, mięso! Kryminał jakich mało. W trakcie czytania co chwilę wybuchałam śmiechem. Nietuzinkowe, momentami głupawe dialogi, postaci, które przywodzą na myśl najbardziej nierozgarniętych durniów no i Fajfusówna wokół której kręci się większość akcji. Wszystko to skłąda się na niezły ubaw dla czytelnika :) Duży minus za brak zakończenia z happy endem :(

Hannibal Smoke, detektyw wizjoner porusza się drogą pisarza „Pięknych Myśli” – swojego ojca (czy oby na pewno jest ich autorem?),rozwiązując zagadki serca, morderstw, ludzkich ułomności, wgłębiając się w podświadomość umysłu. Co się dzieje jeśli rzeczywistość staje się następstwem literackiej fikcji? „Kochamy dla siebie, a nie przeciwko komuś”? Kto z nas nie ma czarodziejskiej szufladki, w której znika spacerując po własnym śnie? „Jeśli mężczyzna lubi kobietę, nigdy nie może powiedzieć nic ponadto”? Czy można założyć, że ludzkie emocje są praktyczne, a rozterki łatwe do pokonania? „Nie chcesz krzywdzić, ale kiedy inni się angażują, a ty traktujesz ich jak poczekalnię”… Czym dla samego detektywa jest uczucie?: „Pan ma piękne myśli, tylko nikt ich nie spotyka”. Warto sięgnąć po Emplarium, gdyż jest to zaczarowany kryminał w klimacie romantycznych uniesień, uczuć którymi każdy człowiek chciałby być obdarzony, kochać i być kochanym. Ja już nie mam cząstki swojej duszy, wymieniłam ją na inną … Warto odświeżyć swoje uczucia, marzenia zaglądając do Emplarium.

Nużąca podróż pociągiem przywołuje na myśl tylko jedno słowo: sen! Ale czemu nie pójść na bogato i nie skusić się na klika? Kryminał szybko się czyta, szybko rozwija się fabuła, brak zbędnych opisów i rozwlekłych monologów wewnętrznych. Szybko, jak sen, który nie pozostaje na długo w pamięci.Jak dobrze mówią interocepcyjne paradygmaty, po przebudzeniu nasze samopoczucie jest warunkowane przez marzenia senne. A ja nadal śnię o dobrym polskim kryminale... może być nawet z wątkiem paranormalnym, niech stracę.

Na początku poznajemy małego chłopca, nad którym znęcają się koledzy. A następnie krok po kroku oglądamy to, co wyrosło z tego malca. Morderca. Specyficzna książka, odwrotna niż inne. Z reguły bohaterem jest policjant, który krok po kroku odnajduje sprawcę. Tu sprawca jest znany, niemal siedzimy w jego głowie i widzimy jakie ma przemyślenia i jak popełnia kolejne zbrodnie, a policja jest trochę z boku.