Jiddu Krishnamurti Dziennik

„Opisując jakąś potrawę możemy wymienić składnik, które należy użyć do jej przygotowania, lecz nigdy słowami nie potrafimy wyrazić ani smaku i zapachu jedzenia ani uczucia sytości, którego doświadczamy. To samo dotyczy zenu. Możemy opisać hierarchię, sposób zachowania się i rytuały w tej duchowej tradycji, ale żaden nawet najbardziej utalentowany pisarz nie jest w stanie przekazać czytelnikowi autentycznego doświadczenia prawdziwej natury zenu. Aby to pojąć należy praktykować zen.” - tymi słowy zaczyna się ta książka. Już na samym początku wypowiedziane zostaje zastrzeżenie wobec wszelkich spekulatywnych prób opisania doświadczenia zen. Żywej praktyki nic nie zastąpi – to trzeba sobie uświadomić już przy wejściu. Książka może stanowić jedynie kompendium wiedzy i informacji o zen czyli właśnie opisuje te składniki. I tym właśnie jest praca Davida Scotta i Tony Doubledaya. Kompendium bardzo zwięzłym i starannym, dokładnie ujmującym to, czego powinien się dowiedzieć na początku zainteresowany tematem. Mamy tu przystępnie przedstawione dane o historii zenu oraz jego praktyce. Czuje się, że to wprowadzenie czynione jest przez osoby kompetentne: autorzy są uczniami wybitnego mistrza zen Genpo Merzela. Sami przyznają, że gdyby nie on, ta książka nigdy by nie powstała. Tym co wyróżnia to opracowanie wśród podobnych jest napisany przez Harry'ego Cooka rozdział „Zen w sztukach wojennych zawierający trudne do znalezienie w literaturze przedmiotu, a bardzo interesujące informacje. Cała książka napisana jest jasnym i przystępnym stylem, zero szumu informacyjnego, za to bardzo porządnie podane konkrety. Początkującego znakomicie wprowadzi w zagadnienie, znającym zaś co nieco temat pozwoli usystematyzować wiedzę. Polecić ja można zarówno pragnącym rozpocząć praktykę zen, jak i poszukującym wiedzy religioznawczej o tej duchowej ścieżce.

Recenzja książki "Praktykowanie potęgi teraźniejszości": "Praktykowanie potęgi teraźniejszości" to inspirujące dzieło, które w przystępny sposób przenika do ducha czytelnika, otwierając drzwi do nowego poziomu świadomości. Autor, posługując się klarownym językiem, ukazuje istotę medytacji i jej roli w budowaniu naturalnego stanu jedności z Bogiem/Istnieniem. Jednym z kluczowych elementów tej książki jest wyważone podejście do relacji z własnym umysłem. Autor zdecydowanie zachęca do nieutożsamiania się z myślami, co stanowi istotną drogę ku wyższemu poziomowi zrozumienia samego siebie. Książka stawia wyzwanie czytelnikowi, proponując mu wzlot ponad strumieniem myśli, co w rezultacie może prowadzić do głębszego zrozumienia samego siebie i świata. Autor skupia się na koncepcji bycia obserwującą obecnością, co stanowi kluczową ideę dla tych, którzy pragną pogłębić swoją praktykę medytacyjną. Przekonuje nas o wartości bycia świadkiem naszych emocji i myśli, co może prowadzić do głębszego zrozumienia własnego wnętrza. Książka podkreśla, jak istotne jest przejście od identyfikowania się z umysłem zatopionym w myślach o przeszłości i przyszłości do pełnego bycia obecnym w teraźniejszości. Wprowadzenie do praktyki obecności, jak to opisuje autor, ma potencjał przemiany świadomości, prowadząc czytelnika od uwięzienia w cyklu myśli do stanu wolności. Podkreśla on również wagę budowania wewnętrznego bogactwa poprzez praktykowanie obecności, co manifestuje się w tworzeniu pola wysokiej częstotliwości. "Praktykowanie potęgi teraźniejszości" nie tylko oferuje praktyczne wskazówki, ale również dostarcza głębokiej refleksji na temat natury umysłu i jego roli w naszym życiu. To lektura, która nie tylko edukuje, ale także inspiruje do poszukiwania głębszego zrozumienia samego siebie i otaczającego świata.

Sięgnęłam po tę książkę z uwagi na to, że zauważyłam u siebie mocne symptomy jakiegoś okropnego rozbiegania myśli i braku koncentracji na wykonywanych czynnościach. Robiąc coś, szybko przeskakuję na jakiś zupełnie inny temat czy czynność. Kiedyś uważałam, że to całkiem ok i że najważniejsze, że jakoś wszystko ogarniam i dobrze to nawet wychodzi, ale zaczęło mnie to męczyć i psychicznie, i fizycznie. Ta książka miała mnie uratować. Czy to zrobiła? Niespecjalnie, ale to chyba nie wina samej książki czy też jej autora, ale mojego usposobienia. O czym jest ta pozycja? W gruncie rzeczy o tym, o czym możemy wyczytać w tytule. O uważności, która tutaj rozumiana jest jako wchłonięcie przez czynność, jaką wykonujemy. Będąc w niej na 100%, bez złości i pośpieszania samego siebie, bez uciekania myślami do tego, co będziemy robić za chwilę, powinniśmy nauczyć się skupienia i czerpania radości z życia takiego, jakim ono jest. Tak zrozumiałam to, co zostało tutaj napisane. Jest to na pewno piękna filozofia i ufam, że w przypadku wielu osób może się sprawdzić oraz przynieść ukojenie, którego tak potrzebujemy w czasach, którymi rządzi pośpiech. Paradoksalnie spowolnienie i koncentracja mogą przełożyć się na to, że będziemy robić więcej, tyle tylko, że w większym spokoju ducha, bez wywierania presji na sobie i innych. Uważność kojarzona jest tu także z samokontrolą. Jak to wszystko osiągnąć? Wykonując pewne ćwiczenia, do których zachęca autor. I tu chyba w moim przypadku jest pies pogrzebany... Choć nie tylko. Druga rzecz, która mogła przesądzić o tym, że coś mi tutaj nie podpasowało, to moje osobiste przekonanie, że nie da się żyć bez emocji, a niestety w pewnym stopniu tak odbieram to, co chciał przekazać autor. Chyba jestem trochę na bakier z rozmaitymi ćwiczeniami, a raczej z tym, aby robić je systematycznie. Brakuje mi w tym pewnej chęci czy też determinacji, co może bierze się z tego, że nie wiem, czy by mi to mogło faktycznie pomóc... Takie mam refleksje na temat tej lektury, którą mimo to polecam. Sama może kiedyś wrócę do niej. Może za drugim razem potraktuję ją z większą uwagą i wiarą, że podane tu recepty na osiągnięcie tego mitycznego już spokoju faktycznie mi pomogą. https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

Filozofia wieczysta to ciekawy i ważny głos w kwestii religijności. Bóg immanentny i transcendentny, jednocześnie nieodpowiadający wyobrażeniom poszczególnych religii. Ale Huxley i tak popiera te religie i ich obrzędy jako nabierające obiektywizmu poprzez psychiczne nagromadznie energii w miejscach kultu pozwalające mniej wtajemniczonym duchowo na pośredni kontakt z "Tym". "Teraz wystarczy, iż powiemy, że pogarda obrazoburcy dla sakramentów i symboli, będących rzekomo maskaradą dla głupców, jest całkowicie nieusprawiedliwiona." Segment dotyczący triady Sheldona (mesomorph, endomorph, ectomorph) jest intrygujący jednak sama teoria została już zdebunkowana naukowo. Nawet z codziennej obserwacji można zauważyć że cechy charakterologiczne i ustroju ciała nie zawsze się pokrywają, co więcej jednostki mogą zmieniać cielesny somatyp. Nie widzę mimo to przeciwskazania żeby korzystać z metody Sheldona jako pewnych zlogizowanych ram w celu zauważenia pewnych prawidłowości, tak jak ciekawie zrobił to Huxley zauważając ujścia religijności dopasowane do somatypów i prawidłowość postępu cywilizacyjnego który naciska na przejawianie somatotonii z ubytkiem dla kontemplatorów jak już w czasach autora w radiu, reklamie, kapitalizmie, wychowaniu hitlerowskim. Ciekawie jak Huxley jednocześnie podważył prawdę poszczególnych religii samą w sobie jednak zatwierdzając je jako środek; jednocześnie podważając popularny "dobroludzizm" - "Humanista o dobrych intencjach oraz kingsley'owski chrześcijanin, którzy wyobrażają sobie, że mogą być posłuszni wobec drugiego przykazania, nie poświęcając czasu na pomyślenie choćby o tym, jak najlepiej mogą kochać Boga całym sercem, duszą i umysłem sa ludźmi zaangażowanymi w niemożliwe do zrealizowania przedsięwzięcie nieustannego nalewania z naczynia nigdy nie napełnianego." Problem z bogiem Huxleya mógłby być taki, że skąd mamy wiedzieć bez tradycyjnych religii jakie ma on oceny moralne którymi mielibyśmy się kierować w życiu doczesnym? Rozumiem że bierzemy tu punkty wspólne różnych religii o współczuciu, wyrzeczeniu, miłości bóstwa i bliźniego, ascezie, celu życia jako poznaniu swojego kosmicznego rodowodu. Ale nie jest dla mnie do końca jasne jak wg autora punkty wspólne pośrednich środków mają wyznaczać moralność. A może takiego boga można wręcz zredukować do quantum mocy Nietzschego/można wola u Poe? Z kolei to prowadzi do kolejnego problemu tożsamego z wierzącymi w boga Spinozy. W bogu Spinozy cienka jest granica między ateizmem, i przyciąga on de facto wygodnych ateistów którzy z jakichś osobistych powodów nie chcą się tak określać. Dużo odniesień do buddyzmu czy innych tradycji kulturowych obcych europejczykowi (ale do katolicyzmu też są) co na plus. Książkę polecam, fajnie pogrupowane rozdziały, czasem trochę monotonnie jak w ćwiczeniu kontemplacji.

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

9/10 dlaczego? Bo jest to I ching, bo to najlepsze tłumaczenie (moim zdaniem),bo jest to najlepsza interpretacja oryginalnego tekstu, (mam porównanie, posiadam kilka wydań, różnych opracowań, kilku tłumaczy),bo jest po prostu przydatna. Jeżeli chcę się wyciszyć, poznać sposób na jakiś problem (wiem, to przesądy światło ćmiące) to sięgam po I ching, akurat w tym wydaniu. Myślę, że trzeba do tej książki, posiadać jednak pewną wiedzę, kulturową, psychologiczną, trzeba mieć podstawy, bo takie użycie dla samych "wróżb" to jednak czysta rozrywka, nie mająca większego sensu. Choć może wciągnąć i zauroczyć. (tak więc musicie uważać, aby nie wpaść w pułapkę I Ching - powaga!).

"Księga Mirdada" autorstwa Mikhaila Naimy to prawdziwa perła duchowej mądrości, dzieło ponadczasowe, które śmiało można określić mianem mistycznego arcydzieła. To książka niezwykła, o transformacyjnym potencjale, potrafiąca być katalizatorem głębokich zmian. Czytając ją, doświadczyłem kilku niezwykle inspirujących przeżyć duchowych, które wykraczają daleko poza zwykłą literacką refleksję. Alegoryczna narracja, pełna głębokich metafor, znakomicie koresponduje z treścią przesyconą duchowymi prawdami. Naimy z niezwykłą lekkością prowadzi czytelnika w stronę przekroczenia dualności, ukazując świat w perspektywie jedności, co odpowiada na najbardziej fundamentalne pytania egzystencjalne. Słowa Naimy'ego przypominają nam o naszych własnych pragnieniach, lękach i nadziejach, poruszając nas nie tylko intelektualnie, ale i emocjonalnie. Lektura ta sprawia, że zatrzymujemy się na chwilę, by zastanowić się nad sensem swojego życia i kierunkiem, w jakim zmierzamy. "Księga Mirdada" posiada niezwykłą moc transformacyjną, a każde przeczytane zdanie staje się zaproszeniem do duchowego przebudzenia. To dzieło nie tylko obowiązkowe dla każdego poszukującego sensu życia – to prawdziwa przygoda prowadząca do przemiany świadomości. Oceniam ją na 10/10 jako wyjątkowy skarb literacko-duchowy, który z powodzeniem może zmienić życie każdego, kto odważy się sięgnąć po jej mądrość z otwartym umysłem i sercem. O jej wyjątkowości najlepiej świadczy opinia kontrowersyjnego, lecz niezwykle wpływowego guru duchowego, Osho, który uznał, że spośród milionów prób uchwycenia niewyrażalnej prawdy, jedynie „Księdze Mirdada” się to udało.

Wspaniała lektura o życiu przesiąkniętym mistycyzmem: ukazuje piękno i realność duchowości, która jest dostępna dla wszystkich tych, którzy chcą ją odkryć i nią podążać. Autor odkrywa te prawdy przed czytelnikiem i pokazuje, jak je zastosować w życiu. Prawdziwa perła duchowości!

„Możesz być szczęśliwy już teraz – niezależnie od okoliczności. Nie musisz się odchudzać, nie musisz mieć pieniędzy na inwestycje giełdowe ani uznawać Jezusa za swego osobistego zbawcę. Zamiast tego potrzebne ci jest proste zrozumienie istoty rzeczy i wiedza, jak zastosować je w życiu”. Powyższy cytat niepokojąco przypomina „mądrości” z poradników, które pojawiają się obecnie jak grzyby po deszczu – a jeden głupszy jest od drugiego. Na szczęście nie z tego typu poradami mamy tu do czynienia. Peter J. Vernezze przybliża nam myśl stoicką, która pomaga uzyskać zdrowszy pogląd na rzeczywistość, co w dzisiejszych czasach odwrócenia wartości, zagubienia, manipulacji i dezinformacji (a także ogłupiających reklam i odmóżdżających poradników) jest potrzebne każdemu człowiekowi. Spostrzeżenia autora po części pokrywają się z wnioskami Olivera Burkermana, który w swoim „Poradniku dla pesymistów” wykazał destruktywny wpływ pozytywnego myślenia na ludzką psychikę, odwołując się między innymi do stoicyzmu właśnie. Przyjrzyjmy się więc, w jaki sposób doktryna stoicka może nam pomóc poradzić sobie z osobistymi wyzwaniami i przywrócić w naszym życiu równowagę oraz właściwą perspektywę. Ostrzegam jednak: nie jest to proste. Nic, co dobre, nie przychodzi bowiem łatwo. (...) Peter J. Vernezze analizuje różne sytuacje z ludzkiego życia, wykazując, w jaki sposób nasze błędne podejście do nich czyni nas nieszczęśliwymi. Chcemy dorównać nieosiągalnym, wyidealizowanym i komputerowo podrasowanym wzorcom, lansowanym przez media, poszukujemy hollywoodzkiej miłości, walczymy ze starością, która w kulturze gloryfikującej młodość stygmatyzuje. Dlatego ciągle poprawiamy swój wygląd, zmieniamy partnerów jak rękawiczki, a w dojrzałym wieku zachowujemy się jak nastolatki – i wciąż jesteśmy sfrustrowani i nieszczęśliwi. (...) Poświęcamy mnóstwo czasu i energii na gromadzenie dóbr i codzienne zajmowanie się nimi: sprzątamy nasze mieszkania, pucujemy samochody, pielęgnujemy trawniki. Pracujemy bezustannie, by zarobić na jeszcze więcej rzeczy, z których najczęściej nie mamy czasu skorzystać – więcej książek, których nie przeczytamy, więcej programów, których nie obejrzymy, więcej gadżetów niż potrzebujemy. Poświęcając się rzeczom niezależnym od nas, całkowicie zaniedbujemy to, co najważniejsze: własne wnętrza. Czyż może dziwić, że mimo wzrastającego dobrobytu jesteśmy coraz bardziej nieszczęśliwi? Fragmenty recenzji opublikowanej na blogu: https://zapiskinamarginesie.pl/2019/04/22/dont-worry-be-stoic/

Bardzo interesująca lektura uświadamiająca, że mamy wpływ na siebie, swój świat, otoczenie, jeśli tylko uznamy działanie Obecności Jam Jest- Boskiej Energii Miłości. Zaprezentowane tu afirmacje wprowadzają dość głęboko w tematykę Wyższej Jaźni i w przeciwieństwie do kodów podświadomości, które kierują do wnętrza siebie, wskazują na Boga- Istotę Wszechrzeczy. Treści tu zawarte dają wiele do myślenia, zwłaszcza dla tych, którzy nie zadowalają się tylko fizycznym aspektem życia...

"Drogowskazy" Daga to zdecydowanie nie są, jakby się mogło wydawać na pierwszy rzut oka, złote myśli. To głębokie przemyślenia spisywane latami i wyraźnie widać w tych zapiskach dojrzewanie Autora. Dag Hammarskjöld na podstawie doświadczeń z własnego życia oraz wybranych biblijnych cytatów zwraca naszą uwagę na to, co jest najważniejsze. W sposób poetycki ukazuje nam drogę prowadzącą do zbawienia, a jego "drogowskazy" są zbieżne z kierunkiem obieranym przez innych uduchowionych chrześcijan. Ten, swego rodzaju, pamiętnik został upubliczniony (zgodnie z wolą Autora) już po śmierci Daga, co mnie nie dziwi, ponieważ, oprócz uniwersalnych wartości, zawiera również intymne treści. Autor najwyraźniej też się obawiał, że wydanie dziennika zniszczy w nim pokorę, a rozbudzi pychę i dumę, o czym także wspominał między wierszami. Dag pisze o zaparciu się siebie, o zaufaniu i wypełnianiu woli Bożej niemal w tym samym tonie zawierzenia, co o. Dolindo. Przypomina czym jest modlitwa a czym nie jest. Podkreśla wagę intencji i wewnętrznych motywacji. Nie spodziewałam się, że takie dzieło może wyjść spod pióra pragmatycznego polityka, sekretarza generalnego ONZ.

Sumienie Ameryki Ralph Emerson to postać chyba dość ‘osobna’ w amerykańskim XIX-wiecznym świecie intelektualnym. Oracjami wywierał wpływ na myślenie Amerykanów o ich własnych grzechach wynikających z niewolnictwa, szukał konstrukcji psychiki ‘obywatela Nowego Świata’, sondował możliwości pełniejszego samorealizowania się przedstawicieli nauk przyrodniczych. Poszukiwał drogi ‘uduchowionego platonizmu’, która pozwalałaby na pełniejsze, bo głębsze, życie człowieka. „Wybór pism filozoficznych” to próbka filozofii Emersona z kilkoma okolicznościowymi tekstami i wstawkami liryki. Mimo niewielkich rozmiarów, książka pozwala na kilka eksperymentów w umyśle człowieka, który pojawił się na Ziemi kilka pokoleń po autorze. Trochę przekonań Emersona straciło na blasku, stanowi obraz epoki wiktoriańskiego ‘noblesse oblige’ i arystokratycznego elitaryzmu, który pociągał cześć amerykańskich nuworyszy. Eseista z tego modelu potrafił jednak wydobyć uniwersalistyczne komponenty dla postaw godnych naśladowania. Pytając o sens uprawiania nauki, o wartościowy sposób doboru lektur, o potrzebny każdemu poziom uduchowienia, ciekawie akcentuje psycho-społeczną konstrukcję człowieka (i to w dobie przed Williamem i Henrym Jamesami) – równowagę, umiar w kategoryczności sądów, potrzebę dogłębnego zanurzenia się w mechanizmy przyrody. Głównym tekstem zbioru, jest namysł Emersona nad obowiązkami uprawiających nauki (bardziej w rozumieniu przyrodników – nawet amatorów - czyli z szeroko zdefiniowanym odbiorcą). Dość romantyczne myślenie o jedności z naturą z jednej strony urzeka, z drugiej jednak wymaga kilku uwspółcześniających korekt. A może wystarczy odczytać Emersona językiem naszej normalności i użyć kilku synonimów? Sumiennie nawołuje do pokory, ciekawości i otwartości na inspirującą moc świata nieuczestniczącego w werbalnej codzienności człowieka, który czasem zbyt mocno wikła się w pozory, męczy własną ‘wyjątkowością’, choć sam nie wie jak do tego doszło i co stracił. To taka ‘esencjonalna’ i urealniona wersja przemyśleń Thoreau i jego „Walden”. Język Emersona jest dla mnie mieszanką ciekawych argumentów i kontrolowanej (a przez to skutecznej) egzaltacji. Nieważne czy napomina prezydenta van Burena w sprawie Indian, czy domaga się sprawiedliwości dla Johna Browna (tego od Norwida),czy domaga się niezależnego sądownictwa, zawsze jest szczery i przekonujący. W dojrzałej formie wyznawanego humanizmu potrafi, wbrew koniunkturze, domagać się odpowiedzialnej i przepracowanej moralności: „Obawiam się, że w żadnym wypadku nie można polegać na jakimkolwiek rodzaju czy formie umowy: nie, nie można polegać na uświęconych formach, ani w najmniejszym stopniu na kościołach, ani też na bibliach. Co prawda ktoś mógłby powiedzieć, że chrześcijanin nie powinien trzymać niewolników; ale chrześcijanie trzymają niewolników. Oczywiście oni nie mają odwagi czytać Biblię? Czyż oni nie czytają? Oni Biblię cytują, cytują Pawła, cytują Chrystusa, żeby usprawiedliwić niewolnictwo. Jeśli niewolnictwo jest dobre, to kłamstwo, kradzież, podpalenie, zabójstwo – każde z osobna i wszystkie razem są dobre i powinny być podtrzymywane przez społeczności Unii. Te rzeczy pokazują, że żadne formuły, ani konstytucje, ani prawa, ani umowy, ani kościoły, ani też Biblia nie są same w sobie pożyteczne. Diabeł wije sobie w nich wszystkich wygodne gniazdko. Nie ma żadnego innego wsparcia, jak tylko w głowie, sercu i mięśniach człowieka.” Powyższy cytat, to istota Emersonowkiego wkładu do zbiorowego sumienia, szczególnie dla protestanckiego południa wyjałowionego z istoty nowotestamentowego przesłania, które odczytywali wybiórczo, a czasem zaledwie literalnie. Choć nie trafiła do mnie poezja Emersona, to stanowiąc istotny składnik twórczość eseisty, dopełnia obrazu wnikliwego człowieka, jego wrażliwość i preferencje w poszukiwaniu emocjonalnego spełnienia. „Wybór pism filozoficznych” to dobry wstęp do dziedzictwa Emersona. Pozwala czytelnikowi szybko zdecydować, czy chce zagłębić się w świat myśli autora. Szkoda, że po polsku nie ma wielkiego wyboru. Zdecydowanie pomocny ‘detoks’ na choroby cywilizacyjne i zagubienie w bylejakości. DOBRE plus – 7.5/10 ############## {opinię bardzo dobrze pisało się z podkładem „Echoes” Pink Floyd z komentarzami i tłumaczeniem 'młodego' Beksinskiego https://www.youtube.com/watch?v=XP8_5TCuCsI }

dla adeptów Zen - pozycja obowiązkowa. dla poszukujących swojej duchowej drogi na pewno będzie ciekawym i inspiującym punktem wyjściowym. język i forma jest zrozumiała i bardzo sugestywna, treść jednocześnie jest blisko życia i pełna z niego przykładów. polecam

Dziwnie niepokojącą, ale niewątpliwie interesująca książka, przy czym jej kontrowersyjna forma będąca dialogiem autora z samym Bogiem, jest tutaj najmniejszym problemem. Kiedy się ją czyta, wszystko składa się w logiczną, piękną i niemal utopijną całość. Koncepcja zakładająca stworzenie przez Boga rzeczywistości, w celu doświadczenia samego siebie, jest jedną z najbardziej interesujących, o jakich ostatnio czytałem. Aż chcę się w to wierzyć: rób co chcesz, Bóg i tak cię kocha i jest zawsze obok ciebie. Jedyne czego słuchaj to własnej intuicji. Piekła nie ma. Twórz, pij, baw się, zabijaj jeśli potrzebujesz i nie żałuj. Sęk w tym, że jakby się nad tym zastanowić, to jest to ni mniej, ni więcej, tylko kryptoreklama satanizmu! Nie żeby mi to przeszkadzało. Nie jestem chrześcijaninem, po prostu zaznajomiłem się z ideologią grup satanistycznych i potrafię dostrzec te podobieństwa. Problem w tym, że co niektórym może przeszkadzać fakt, że nieświadomie igrają z rzeczami, których świadomie się boją lub którymi gardzą. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że wizja autora bije spójnością wszystkie główne ideologie filozoficzno-religijne tego świata, które w większości zwyczajnie rozsypują się w rękach, kiedy się nad nimi pochylić! Polecam, ale z dużą dozą ostrożności i podejrzliwości.

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

Media nas atakują poradnikami dotyczącymi maksymalnego wykorzystania swojego życia i cieszenia się z tego. Życie jest jednak inne niż pokazują nam wszelkie publikacje opisujące niezwykle szczęśliwych ludzi. Ono ma swój początek, wzloty, upadki i kres. Żaden z poradników nie napisze nam wprost, że robienie kariery, nauka i gromadzenie dóbr i tak się skończy wraz ze śmiercią. One zwykle nas utwierdzają, że nasze szczęście zależy od naszego dorobku i relacji z ludźmi. Jedno, co je łączy z książką Dalajlamy XIV to przekonanie, że świat zmieniamy od siebie. To tam w sobie musimy inaczej spojrzeć na siebie, swoją pracę, naukę, bo otoczenie właśnie przez widzimy przez własną osobę. Uciekanie od przeszłości czy przyszłości jest tu ucieczką od własnej osoby, dla której powinniśmy chcieć wszystkiego, co najlepsze. Na pewno nie możemy traktować tej książki, jako poradnika. Ma on nam służyć do refleksji nad prostymi sprawami naszego życia i pomóc wyciszyć swoje bulgoczące negatywne emocje, które kierowane pozornie na otoczenie odbijają się na nas. Jest to doskonała książka dla każdego. Ja znalazłam kilka interesujących mnie zdań, którymi dzielę się z Wami, aby oddać klimat przemyśleń i zachęcić do lektury. W tego typu książkach ważne jest nie tylko jednorazowe przeczytanie, ale ciągłe powroty, myślenie o słowach, wzorcach. W chwilach upadku czy złości warto zajrzeć i nabrać dystansu. „Nie wystarczy po prostu coś usłyszeć albo przeczytać; powinniście się starać wykorzystywać nauki w praktyce duchowej, ponieważ jedynie wtedy przyniosą one prawdziwy pożytek”. „Cierpienie jest skutkiem niewłaściwych i negatywnych uczynków, natomiast szczęście jest rezultatem działań pozytywnych”. „Tradycje religijne zaspokajają różne potrzeby psychiczne ludzi. Jednak wszystkie te metody i formy praktyki łączy wspólny cel: pomaganie ludziom, by stali się dobrymi i prowadzili lepsze życie”. „Szlachetny umysł, pragnący dobra innych, przynosi wyjątkowy owoc. Jest głównym źródłem szczęścia, odwagi i powodzenia w życiu. Gdy nasze umysły pełne są podejrzeń i złej woli, automatycznie sądzimy, iż inni źle o nas myślą”. „Tak więc nawet w odniesieniu do naszego zdrowia fizycznego, gdy radzi nam się odpoczynek, powinniśmy przyjąć «postawę życzliwości», ponieważ jest to najlepszy sposób uniknięcia niepokoju”. „Najważniejsze nasze złe uczynki, popełniane pod wpływem przeszkadzających uczuć, zostały zebrane i nazwane dziesięcioma szkodliwymi działaniami. Do czynów fizycznych zalicza się zabijanie, kradzież i złe prowadzenie się seksualne. Czyny słowne obejmują kłamstwo, dzielącą mowę, szorstką mowę i czcze plotkowanie. Do błędów popełnianych w myślach należą zawiść, szkodliwe zamiary i błędne poglądy”. „Rozwijanie szlachetnego umysłu pragnącego dobra innych jest rzeczą cudowną. Nawet jeżli realizujemy własne dążenia, to im bardziej rozwijać będziemy umysł pragnący dobra innych, tym szybciej spełnią się również nasze cele. Rozwijanie takiego umysłu przynosi więc wielki pożytek. Przede wszystkim musimy zrozumieć, że los innych istot jest związany z nami”. „Współczucie należy rozwijać wobec wszystkich czujących istot. Wyróżnianie jakiejś grupy czujących istot, jako przyjaciół lub krewnych i poczucie szczególnej bliskości wobec nich jest w gruncie rzeczy przywiązaniem, a nie prawdziwym współczuciem. A skutkiem obsesyjnego przywiązania jest cierpienie. Dlatego powinniśmy traktować innych równo, bez stronniczości, przywiązania i nienawiści”. „Budynki świata zewnętrznego, niezależnie jak dobrze wykonane, rozsypią się i zniszczeją. To, co stworzymy w umyśle, przetrwa o wiele dłużej”. „Żadne stworzenie nie przewyższa człowieka potencjałem i zdolnościami działania z pożytkiem”. „Jeżeli będziemy umieli rozwijać taki umysł przynoszący pożytek innym czującym istotom, automatycznie zdobędziemy wielką zasługę, źródło szczęścia i spokoju. Gdy poświęcimy się zaspokajaniu dążeń innych istot, nasze zostaną zaspokojone przy okazji”. „Śmierć nie ma szacunku dla starszeństwa czy wieku. Jest jak gra losowa”. „Każdy wie, że któregoś dnia nadejdzie śmierć. Problem w tym, że zawsze sądzimy, iż nastąpi to kiedyś, w odległej przyszłości. I ciągle zajmujemy się naszymi doczesnymi sprawami”. „Zmuszanie innych do robienia czegokolwiek, nawet czegoś wartościowego, nie zda się na nic”. „Jesteśmy zwierzętami społecznymi; żyjemy w społeczeństwach, w których podstawą egzystencji jest współpraca i wzajemna zależność. Współpraca opiera się na fundamencie miłującej dobroci wobec siebie nawzajem”. „Zwykle gdy ludzie są zdrowi i wolni od chorób, chełpią się, że nie wierzą w przeszłe czy przyszłe życie. Lecz gdy pojawia się groźba śmierci, przypominamy sobie wszystkie złe uczynki. Nasz umysł wypełnia skrucha, ból i nieszczęście”. „W dzisiejszych czasach są ludzie, którzy cierpią, ponieważ nie mogą mieć dzieci. Odwiedzają specjalistów i lamów w nadziei, że wreszcie urodzi im się dziecko. Odmawiają specjalne modlitwy i biorą lekarstwa tylko po to, żeby mieć dzieci. Z innymi jest odwrotnie. Cierpią właśnie dlatego, że urodzi się dziecko. Myślą o aborcji. Ludzie, którzy pragną dziecka, traktują jego przyjście na świat jako znalezienie skarbu. Ale gdy się urodzi, a potem wyrośnie na niesforną, nieposłuszną osobę, staje się źródłem niepokoju”.

Autor książki zabiera nas w filozoficzną podróż po Indiach. Mamy tu skrót najważniejszych pojęć dotyczących tego kraju. I tak poczynając od bogów, poprzez mantrę, jogę, pielgrzymki do miejsc świętych, poznajemy obyczaje hindusów. Opisane jest rozumienie duszy, śmierci, stworzenia świata i astrologii, medytacji, itp. W książce znajdziemy biografie sławnych tego kraju, jak Budda, Mahatma Gandhi, Mahariszi Maheś Jogi, itp. Polecam tym wszystkim, którzy pragną poznać religię indyjską w pigułce.