Tajemnice ulicy Pańskiej

Name: Tajemnice ulicy Pańskiej
Rating: 5,8 (19 reviews)
Author: Wojciech Koryciński
ISBN: 9788392770879

Okładka książki Tajemnice ulicy Pańskiej

5,8 / 10

Wydawnictwo: Kiklop kryminał, sensacja, thriller

144 str.

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Data wydania:: 2010-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2010-01-01
Liczba stron:: 144
Czas czytania: 2 godz. 24 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788392770879

“Tajemnice ulicy Pańskiej” to debiut prozatorski Wojciecha Korycińskiego. Autor zręcznie łączy różne konwencje m.in. powieść kryminalną i psychologiczny thriller. Losy głównych bohaterów, mieszczańskiej rodziny Wittichów, stanowią pretekst do podjęcia kilku odrębnych wątków, które przenikają się i tworzą swoisty portret społeczeństwa schyłku XIX wieku. Na portret ten wpływają wewnętrzne konflikty i napięcia w sferze kultury, stanowiąc główną motywację działań bohaterów. Od początku powieści czytelnik zostaje uwikłany w rzeczywistość, w której od jednoznacznych odpowiedzi
ważniejsze są odkrywcze pytania. Z nimi czytelnik pozostaje sam, jak adept sztuk magicznych, który rozpoczyna wędrówkę ku oświeceniu.

Średnia ocen

5,8 / 10

2 opinii 19 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Tajemnice ulicy Pańskiej w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,2

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Tajemnice ulicy Pańskiej

Średnia ocen

5,8 / 10

19 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Tajemnice ulicy Pańskiej

Sortuj:

551

543

Wileta

03.03.2019

6 / 10

Na półkach: , , , , ,

„(…) Świdnica jest więzieniem. Tu każdy ma coś na każdego.” - tak autor określa małe miasteczko koło Wrocławia, w którym umieszcza akcję swojej debiutanckiej powieści kryminalnej, o charakterze eseistycznym, z 2010r. Miasteczku, w którym sam mieszka i pracuje.
Na przełomie wieku w mieście pojawia się seryjny morderca, który zabija różne osoby, bez względu na wiek czy płeć, tj. bez konkretnego wzoru. Wśród podejrzanych znajdują się stali mieszkańcy Schweidnitz, jak i goście przybywający do miasta na święta Bożego Narodzenia. Ambitny młody podkomisarz Julius Wittich ze względu na brak klucza w kolejnych zabójstwach, ma trudny orzech do zgryzienia. Próbując rozwikłać zagadkę podejrzewa nawet swojego gościa - kuzyna Maxa, który spędza u niego święta. Kto jest zabójcą?...
Powieść jednowątkowa, rozwiązanie zagadki szybkie i przewidywalne. Kryminał bardzo krótki, o niewymyślnej tematyce i niezłożonej sprawie, na jeden… góra dwa wieczory. Plusem jest wartka akcja, przerywana momentami opisami zabytków świdnickich i legendy o gryfie. Dzięki nim odbywamy podróż w czasie i możemy poczuć tę mroczność XIX - sto wiecznej Świdnicy. Atutem powieści czyniącą ją czymś więcej niż zwykłym „czytadłem” jest piękny język pisarza. Autor opisując prozę małomiasteczkowego życia stosuje wykwintne porównania i obcojęzyczne zapożyczenia, czasami nawet za trudne dla „niedzielnego” czytelnika pragnącego tylko rozrywki. Ponadto stosuje rzadziej używane w potocznym języku określenia rzeczy i osób, jak również trudne do wymówienia nazwy ulic i obiektów znajdujących się w Świdnicy za czasów II Rzeszy. W efekcie powieść wymaga większego skupienia. Jak autor widzi alkoholika? - „Otworzyły się drzwi, a w nich pojawił się mężczyzna o zapadłych policzkach. Nerwowe tiki zwracały uwagę przypadkowych obserwatorów, wprawiając ich z zakłopotanie. Nieprzystawalność mężczyzny drażniła. A że był to stan permanentny, patrzono na niego najpierw z zakłopotaniem i obawami, potem ze wstrętem. …. Niewygodny świadek naszego niskiego pochodzenia, którego trzeba usunąć, by nie obudził dawnych demonów. (…)”
Polecam fanom kryminałów RETRO i wszystkim, którzy mają już dość we współczesnych czytadłach efekciarskiego i sloganowego języka. Jak pokazuje autor, można inaczej.
Powieść przeczytana w ramach: #Wyzwanie LC2019 (marzec 2019). Litera rozpoczynająca imię pisarza W-ojciech, rozpoczyna również moje imię.

więcej Pokaż mimo to

181

109

mietek112

04.07.2016

6 / 10

Na półkach: ,

Sięgnąłem po tę książkę z lekkim ociąganiem, ale nie zawiodłem się. Historia toczy się dynamicznie, a czyta się ją szybko i bez znudzenia.
Historia tyle bliska mi, gdyż dzieje się w moim rodzinnym mieście - w Świdnicy, czyli w Schweidnitz. Dzięi niej mogłem spacerować, jeździć dorożkami po ulicach XIX-wiecznego miasta, z których znaczna cześć przetrwałą do dnia dzisiejszego.

Polecam.

więcej Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

27 użytkowników ma tytuł Tajemnice ulicy Pańskiej na półkach głównych

Przeczytane 20
Chcę przeczytać 7

13 użytkowników ma tytuł Tajemnice ulicy Pańskiej na półkach dodatkowych

Posiadam 6
Kryminał 1
T_Kryminały RETRO 1
Ulubione 1
Muszę mieć 1
52 książki (2014) 1
Z_2019 1
Polscy autorzy 1

Tagi i tematy do książki Tajemnice ulicy Pańskiej

Świdnica gryf Schweidnitz

Inne książki autora

Więcej

6,6

Niebieskie zakony Wojciech Koryciński

więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Przystanek śmierć

Tomasz Konatkowski

Jest taki klimat w Warszawie, który najlepiej czuć z okna tramwaju. Miasto przesuwa się wolno, ludzie wsiadają i wysiadają, każdy jedzie w swoją stronę. „Przystanek Śmierć” Tomasza Konatkowskiego właśnie od tej strony mnie wciągnął. To kryminał, który zaczyna się bardzo „po warszawsku” i od pierwszych stron daje poczucie, że zwykła trasa może nagle zaprowadzić w bardzo nieoczywiste miejsce. To historia mocno osadzona w komunikacyjnej codzienności miasta. Tramwaje nie są tu tylko tłem. Dla miłośników tych pojazdów to prawdziwa gratka, bo autor zna temat od podszewki. Są konkretne linie, przystanki, techniczne smaczki i rytm pracy miasta widziany z perspektywy torów. Śledztwo prowadzone jest spokojnie, bez fajerwerków, ale z dużą uważnością na detale, dialogi i obserwację ludzi, którzy na co dzień mijają się w wagonach, zupełnie nie zwracając na siebie uwagi. Bardzo spodobało mi się to, że Warszawa żyje tu razem z bohaterami, a tramwaje spinają całą opowieść w logiczną, miejską całość. To kryminał dla tych, którzy lubią historie bliskie rzeczywistości i takie, które pokazują miasto od środka, a nie z pocztówki. Jeśli lubicie tramwaje, Warszawę albo po prostu dobrze napisany, spokojny kryminał, warto sięgnąć po tę książkę.

LilkaBegilka

oceniła na83 miesiące temu

Wilcza wyspa

Tomasz Konatkowski

To druga część książki z komisarzem Adamem Nowakiem, w roli głównej. Tym razem, na jedną z warszawskich przystani rzeka wyrzuca ciało młodego mężczyzny. Ofiarą okazuje się być syn szwedzkiego biznesmena, który zaginął jakiś czas temu w niewyjaśnionych okolicznościach. W między czasie ktoś morduje hindusa, czy ta spraw może mieć związek z podtekstem rasowym ? Komisarz teraz musi zmierzyć się z serią dziwnych spraw. Jakby tego było mało, pod Zamkiem Królewskim zostają odnalezione ludzkie szczątki, czyje one są i do kogo należą ? Cała opowieść przedstawiona przez autora jest, niezwykle ciekawa i zaskakująca.

Borys Pasternak, niczym Jane Eyre, jako nauczyciel trafia do dworu, którego mieszkańcy skrywają wiele tajemnic. Bardzo dobra kontynuacja "Złotego wilka", połknęłam w mniej niż dobę i ciężko było się oderwać. Tym razem akcja odbywa się podlwowskiej wiosce w górach, ogarniętej naftową gorączką. Świetnie oddany klimat miejsca, wsi ukrytej między wzgórzami, pogrążonej w mroku - brak elektryczności nieomal namacalny. Przy tym tło obyczajowe bardzo dobrze zarysowane, obok siebie żyją Rusini, Polacy, Żydzi, wszyscy ekstremalnie biedni prócz właścicieli ziemskich, gdzieś w tle majaczą pierwsi rewolucjoniści. Przy okazji poprzedniej powieści Rychtera wspominałam, że sporo w tym klimacie odnajduję prozy Kalmana Segala, ale nie jest to powielenie, a raczej nawiązanie. Bo też tutaj mamy powieść detektywistyczną, wartką, która trzyma w napięciu aż do samego końca. Brawo!

ewah

ocenił na710 miesięcy temu

Marcowe fiołki

Philip Kerr

'Marcowe fiołki' to wciągająca i pochłaniająca lektura, która w mistrzowski sposób przenosi czytelnika do Berlina lat 30. XX wieku. Powieść przedstawia nam cynicznego, choć dającego się lubić detektywa, Berniego Gunthera, którego unikalny sposób działania jest głównym atutem. Tym, co czyni tę książkę tak fascynującą, jest jej oryginalne i drobiazgowo oddane tło. Akcja rozgrywa się w okresie międzywojennym, a konkretnie w nazistowskich Niemczech lat 30. – w czasach ogromnej niestabilności politycznej, powszechnych nastrojów antyżydowskich i narastających napięć. To sceneria, która idealnie pasuje do gatunku detektywistycznego, ponieważ chaos i niepewność epoki stanowią bogate tło dla historii w stylu noir. Atmosfera powieści sama w sobie jest bohaterem. Wyczuwalne poczucie niepokoju i grozy przenika każdą stronę, skutecznie oddając ostatnie, burzliwe lata Republiki Weimarskiej. To silne poczucie miejsca i czasu jest prawdopodobnie największą siłą książki, często przyćmiewając samą główną zagadkę kryminalną. Chociaż bardziej pociągała mnie atmosfera powieści niż konkretna zbrodnia, którą bada Bernie, ta pierwsza część serii jest doskonałym wprowadzeniem. Pozostawiła mnie zaintrygowanego i chętnego do kontynuowania lektury pozostałych powieści o Berniem Guntherze.

Seva

oceniła na77 miesięcy temu

Gwiazda Polarna

Martin Cruz Smith

Uwielbiam książki podróżnicze, a jak dzieją się na morzu to podwójnie uwielbiam. Na "Gwiazdę Polarną" trafiłam zupełnie przez przypadek. Lubię autora Wilbur Smith, a tutaj jest Smith ale Martin... i ta jakoś książka znalazła się u mnie. Bardzo się cieszę, że na nią trafiłam. Akcja dzieje się na statku-przetwórni o pięknej nazwie "Gwiazda Polarna" u wybrzeży Alaski. Arkady Renko, politycznie niepoprawny obywatel, zostaje poproszony o rozwiązania zagadki śmierci jednej z dziewcząt pracujących na statku. I tak oto zaczyna się cała przygada... Świetnie się to czyta i do końca trzyma w napięciu.

KasiaKoj

ocenił na106 lat temu

Statek

Stefán Máni

"Statek" niewątpliwie ma swój klimat. Duszny, mroczny i dławiąco wilgotny. Postacie są barwne, niezwykle żywe o bogatych osobowościach. Palacz to mój ulubieniec - filozof, cynik ze złośliwym spojrzeniem. Czysta abominacja, wizualna karykatura człowieka czcząca Wielkiego Przedwiecznego. Bardzo, bardzo żałuję, że ten wątek nie zawładnął historią, aczkolwiek lekturę zaliczam do udanych.

Eliza

oceniła na65 miesięcy temu

Granatowa krew

Wiktor Hagen

Znalazłem w koszu z książkami, w Kerfurze (za 6.99 PLN) i przyznaję, że czytało mi się lepiej niż niejeden 5x droższy 'hit z Empiku'. Ciekawa sprawa kryminalna, interesujące (niektóre) postaci. Nużące jedynie momenty z życia prywatnego głównego bohatera (sprawy dot. Żony, dzieci, wyjazd do rodziców) czy nieco rozwlekłe opisy. które wtrącone zostały jakby na siłę. Zakończenie sensowne i dobrze podsumowujące całą kryminalną sprawę.

Robert

ocenił na63 lata temu

Długi weekend

Wiktor Hagen

Tę część przeczytałam omyłkowo jako ostatnią i cieszę się, bo pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenia ( trzeci tom cyklu aż tak bardzo mi się nie podobał). Jedyne nieodparcie negatywne wrażenie z lektury, jakie mi pozostało - nie jest to wada, bo opisane świetnie - to metoda wychowywania, a raczej formowania, bliźniaków. Gotowy przepis na narcystycznych socjopatów. Dreszczyk zgrozy nawiedza mnie wciąż od nowa.

MLB

ocenił na74 lata temu

Szurmo

Jean-Claude Izzo

„NIE DA SIĘ ZMUSIĆ PRAWDY, ŻEBY WYSZŁA NA JAW” * Izzo to kompletnie nieznany w Polsce autor; wydano u nas zaledwie trzy jego książki z serii „Trylogia marsylska” i można je dostać tylko w antykwariatach. Jeśli jednak lubicie ambitniejsze kryminały, warto poszperać w internetach albo w bibliotece. Autor ujął mnie postacią detektywa. Fabio Montale jest Włochem z pochodzenia, i nie tylko to łączy go z komisarzem Montalbano – bohaterem cyklu powieści Camilleriego. Montale czyta Conrada, słucha jazzu, Brassensa i Brela, uwielbia dobrą kuchnię i wino („nie mam najmniejszego zaufania do ludzi, którzy jedzą mało i byle co”),jest czuły na kobiece wdzięki, nie ma oporów przed wymierzaniem sprawiedliwości na własną rękę i kocha swoje miasto – Marsylię („W Marsylii jesień zachowuje posmak lata niekiedy nawet do końca października. Wystarczy powiew wiatru, by znów zapachniało tymiankiem, miętą i bazylią”). I cóż ja poradzę, że kocham takie klimaty? Że przemawia do mnie subtelne, ironiczne poczucie humoru („Uwielbiam tę facetkę! Jak umrę, to na pewno jej będzie mi brakować najbardziej. To znaczy, prędzej będzie odwrotnie, ale wolę o tym nie myśleć”). Nie mogę sobie odmówić w tym miejscu dygresji. Czytając „Szurmo” od razu przypomniała mi się niedawno wymęczona „Biała gorączka” Ellroy’a. Tam zniechęciłam się do bohatera „od pierwszego wejrzenia”, tu jest dokładnie odwrotnie. Może również dlatego, że detektyw Montale traktuje z szacunkiem wszystkich ludzi, niezależnie od ich koloru skóry, wyznania czy orientacji seksualnej. Za takie zresztą podejście do podejrzanych został wyrzucony z policji, w której poziom korupcji dorównuje policji w Los Angeles opisywanej przez Ellroy’a. Dlaczego jednak w tej powieści zagęszczenie zła nie przeszkadzało, a w „Białej gorączce” uwierało nieznośnie? Odpowiedź dał mi Wiesław Myśliwski, kiedy niedawno przypadkiem trafiłam na rozmowę z autorem w jednej ze stacji telewizyjnych: „literatura ma prawo być tragiczna, ale nie ma prawa odbierać nadziei”. Izzo daje nadzieję. Nie wyjaśnię co znaczy słowo szurmo, może namówię was, żebyście sami to sprawdzili. Ja już sobie zamawiam pozostałe tomy. „Szurmo” to druga część, która jest samodzielną całością, ale chyba lepiej czytać po kolei. *cytat z książki www.czytacz.pl

Rudolfina

oceniła na99 miesięcy temu

Blady przestępca

Philip Kerr

Podobnie jak w "Marcowych fiołkach" Philip Kerr pisze z wielką dbałością o szczegóły. Zna topografię Berlina i realia życia w nazistowskim państwie. Jeśli chodzi o bohaterów, to wydaje się, że lada chwila zejdą z kart powieści, na których są opisani. Początkowo akcja toczy się powoli, a autor stopniuje dramatyczne napięcie. Z pewnością wzorował się na kultowych klasykach z gatunku czarnego kryminału, a przy okazji świetnie ukazuje nazistowską megalomanię. No i to wymowne zakończenie.

libreria_bianca

oceniła na81 rok temu

Protokół budapesztański

Adam LeBor

Znakomity thriller polityczny. Zarzuty pod kątem wolnego rozgrywania się akcji o tyle nietrafione, iż to nie była książka szpiegowska, a czytelnicy chyba zbyt mocno sugerowali się porównaniami do Ludluma. Jedyne moje zastrzeżenie to finał przez to, że tak szybko rozegrany, pozostawiający uczucie niedosytu. A sama fabuła zatrważająco przystająca do aktualnej sytuacji w Europie, mimo że przerysowana na potrzeby fikcji literackiej.

Głównym jej bohaterem jest Robert Pruski - redaktor naczelny „Głosu Torunia” i do rąk którego pewnego dnia trafia list od czytelniczki, której rodzice w latach osiemdziesiątych zginęli w tajemniczych okolicznościach. Badając sprawę makabrycznej zbrodni, Pruski cofa się do lat osiemdziesiątych. Szybko okazuje się, że trupów jest co najmniej kilka. Brak natomiast mordercy. Starannym tuszowaniem całej sprawy zajmowała się toruńska SB, a tropy prowadziły za wschodnią granicę. Czytając książkę „, zawsze zwracam uwagę na język powieści. Głuchowskiemu w tej kwestii nie można nic zarzucić: sprawnie posługuje się polszczyzną (co, niestety wbrew pozorom, nie jest powszechną umiejętnością). Zacięcie reportażysty uwidacznia się nie tylko we wspomnianych wyżej potoczystych dialogach, ale także w malowanym przez Głuchowskiego obrazie polskiej wsi – ani spokojnej, ani wesołej. Swemu własnemu warsztatowi reporterskiemu zawdzięcza, że potrafi takie historie opowiadać w szybkim tempie, umiejętnie budując napięcie i wciągając nas w daną akcję. Choć „Umarli tańczą” to kryminał, brakuje w nim typowej dla gatunku zagadki „kto zabił?”. To wiemy niemal od początku, co wcale nie przeszkadza, aby przeczytać tę książkę.

Stefan Horn

ocenił na89 miesięcy temu

Złoty wilk

Bartłomiej Rychter

Wspaniały klimat powieści, przypominał mi nieco ten z twórczości Kalmana Segala. Wielki plus za egzotykę karpacką. Czytało się bardzo dobrze, ciężko było się oderwać. Popieram jednak któregoś z przedmówców, że końcówka trochę niedopracowana. Brakowało mi też jakiejś mapki, dla zorientowania się w topografii miasta. Pochodzę z Sanoka, ale nawet ja się nieco gubiłam, gdy użyte były dawne nazwy miejsc lub też nieistniejących (bram itp.).

ewah

ocenił na811 miesięcy temu

Aleja samobójców

Marek Krajewski Mariusz Czubaj

Coś nowego po przychodach EBernharda Mocka, czy naszego poczciwego łysego z Lwowa. Pater i jego śledztwo w sprawie śmieci i zniknięcia jednego z podopiecznych domu spokojnej starości są ok, nic więcej . Według mnie było kilka momentów które przyciągały, natomiast reszta, nie zostanie na długo w pamięci. Czekam na kolejne, aby się przekonać do naszego nowego bohatera, pana Patery

sandomingo

ocenił na69 miesięcy temu

Szczurobójca

Sławomir Orłowski

Po pierwszych kilku stronach miałem nieodparte wrażenie, że już kiedyś, gdzieś (czyt. na kartach innej książki) spotkałem głównego bohatera. I wydaje mi się, że nie popełnię gafy, jeśli stwierdzę, że Rincewind ze Świata Dysku stworzonego przez sir Terrence'a Pratchetta z pewnością jest dalekim krewnym (Dawida) Pabiana Globa. No a poza tym wartka akcja, wyborny humor i czająca się w ciemnościach Groza w duecie ze swoją kuzynką Śmiercią. Wyborna mieszanka, która, moim skromnym zdaniem, powinna przynieść autorowi miano "polskiego Pratchetta". Niestety, dotychczas nigdzie nie spotkałem się z innym tworem Sławomira Orłowskiego, przez co nie chciałbym chwalić dnia przed zachodem słońca. Wszak na tytuł "polskiego Pratchetta" trzeba sobie zasłużyć nie tylko jakością historii i tekstu, ale też ilością tytułów. I życzyłbym sobie, żeby móc niedługo w ich obfitości przebierać bez końca.

Palaiologos

ocenił na612 lat temu

Boska Trucizna

Anton Cziż

Historia bardzo klimatyczna. Rosja, Sankt Petersburg, początek XX wieku. Rewolucjoniści, agenci, szpiedzy, przeróżne służby policyjno-państwowe. Oczywiście jak Rosja to też mamy mroźną śnieżną zimę, biały krajobraz, trupy w śniegu lub ciała w przeręblach zamarzniętej rzeki. Postacie ciekawe, dobrze zarysowane, zapadają w pamięć (choć nadmiar pań w czarnych woalkach gmatwa akcję, ale chyba taki był zamiar). Nie brak też komizmu postaci w różny sposób uzyskiwanego. Sama zagadka kryminalna niezbyt wyszukana, ale czyta się dobrze, gdyż akcja jest wartka, liczne zwroty wydarzeń, zawieszenia. Polecam

Edrisan

ocenił na712 lat temu

Solea

Jean-Claude Izzo

„NIEULECZALNA MELANCHOLIA”* To nie jest kryminał. To jest nawet antykryminał. Nie ma zagadki. Od początku wiemy, kto stoi za morderstwami i mamy wszechogarniające przeczucie, że ta historia nie może skończyć się dobrze. „Solea”, czyli ostatnia część trylogii marsylskiej - to przejmująca opowieść o niespełnionej miłości, przyjaźni, śmierci i zemście (w tej właśnie kolejności) napisana przez poetę. Mroczniejsza niż noc zimowa za kręgiem polarnym. To książka dla ludzi o mocnych nerwach, którzy odważą się zanurzyć w ten mrok. Fabio Montale jest człowiekiem, który kocha prawdziwie i pragnie kochać, ale za brak szczęścia w miłości nieustannie obwinia siebie. Trudno się obcuje z bohaterem, który uważa, że jest „zawsze spóźniony, zawsze przegrany”. „Życie cuchnie śmiercią. (…) Powąchałem rękę. Ten sam wstrętny odór. Ja też cuchnę śmiercią.” „Solea” pochłonęła mnie totalnie. Jean-Claude Izzo należy do tych nielicznych pisarzy, z którymi łączy mnie metafizyczna więź. Czytam książkę i nurkuję w niej jak mogę najgłębiej, wstrzymując oddech, aż prawie tonę. Kiedy bohater słucha jazzu i ja wrzucam „In a Sentimental Mood” Coltrane’a i Ellingtona, żeby sobie leciało w tle. Kiedy Montale pije wino, sprawdzam, gdzie można je kupić, no i niestety okazuje się, że wina z tych apelacji nie są dostępne w Polsce. Czytam, i co chwilę zaginam rogi, żeby zaznaczyć fragmenty, które chciałabym zapamiętać. Wynotowuję je również dla was, może też uznacie je za ważne. „Jak wytłumaczyć, że ‘kocham cię’ przez wierność dla miłości, której nigdy nie było różni się od ‘kocham cię’ w imię prawdy miłości, której szczęścia doznajesz każdego dnia?” „Przede mną jeden prawdziwy prezent, jaki życie mi podarowało. (…) Morze i niebo. Nieskazitelne. Bez końca. I to zrodzone z nich (…) światło. Nieraz myślałem sobie, że wziąć kobietę w ramiona to tak, jakby przygarnąć do siebie całą tę radość idącą z nieba ku morzu.” „Zawsze pojawiasz się za późno (…) Nie potrafisz dogonić śmierci. I życia też nie potrafisz dogonić. Ani przyjaźni. Ani miłości. Zawsze spóźniony, zawsze przegrany”. „Za długo żyję bez wiary w życie. (…) Czy uwierzyłem, że drobne codzienne przyjemności wystarczą do szczęścia i dlatego zrezygnowałem z marzeń, prawdziwych marzeń? A tym samym skreśliłem przyszłość? Nie ma przede mną jutra, nie spodziewam się świtu, który teraz właśnie wstawał.” „Teraz nie ma już w Marsylii ani jednej osoby, do której (…) mógłbym powiedzieć: ‘A pamiętasz…?’ Przyjaźń to właśnie to: suma wspólnych wspomnień, które można wyłożyć na stół obok pięknego okonia, zapiekanego w koprze. Tylko to ‘a pamiętasz…’ pozwala się zwierzać z najbardziej intymnych doznań (…).” I jeszcze wiersz Louisa Brauquiera, cytowany przez głównego bohatera: „Idę do ludzi mojej ciszy Powoli idę do tych, o których mogę milczeć; Przyjdę z daleka, wejdę i usiądę. Zaczerpnę tego, co potrzebne, bym znów ruszył w drogę”. Dalsza droga Jeana-Claude’a Izzo była, niestety, krótka. Zmarł dwa lata po publikacji książki. Recenzent „Le Monde” tak napisał o „Solei”: „Nieuleczalna melancholia. W niej cały urok i siła książek Izzo.”* Trudno o celniejsze podsumowanie. Jeżeli przekonałam was do autora, to tylko podpowiadam, że trylogię marsylską najlepiej czytać po kolei: najpierw „Total Cheops”, potem „Szurmo” i „Solea”. Szczerze odradzam czytanie od końca. www.czytacz.pl

Rudolfina

oceniła na817 dni temu

Lód nad głową

Piotr Głuchowski

"Lód nad głową" Piotra Głuchowskiego z cyklu: Robert Pruski to kryminał, a może raczej thriller polityczny z elementami sensacji, od pierwszej strony, zapewnia sporo skoków ciśnienia i jest bezlitosny - szokuje, przeraża i przede wszystkim - fascynuje. Historia, którą opowiada Głuchowski, jest zupełnie nieprawdopodobna, ale chwytliwa i wciągająca. Wypadki toczą się w szybkim tempie, sytuacja zmienia się z godziny na godzinę i na pewno nie jest nudno. Jest to udana kontynuacja. Choć muszę się przyznać, że "Umarli tańczą" podobała mi się bardziej. Pruski właściwie jest tylko jednym z bohaterów i niechcący uruchamia wydarzenia, a następnie równie niespodziewanie dowiaduje się o tym, co się stało i w związku z tym musi wkroczyć do akcji. Na pierwszy plan wysuwa się jego student Paweł i przede wszystkim Maja, dziewczyna Pawła. Młodzi odkrywają spisek sięgający najwyższych sfer, a tym samym pakują się w ogromne kłopoty. Tym większe, że przy całym natłoku wydarzeń, informacji, bohaterów i politycznego tła za wszystkim można nadążyć. I co ciekawe - dzieje się to wręcz intuicyjnie. Książka składa się z trzech części i każda z nich faktycznie jest inna. Od początku wiele rzeczy nie było jasnych, a to, co odkryli studenci, było tak skomplikowane i wręcz niemające końca, sięgające tak wysoko, że niknące w chmurach. "Lód nad głową" od początku do końca trzyma poziom. Polecam.

Stefan Horn

ocenił na89 miesięcy temu

Cytaty z książki Tajemnice ulicy Pańskiej

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Tajemnice ulicy Pańskiej