Czekając na anioły

Historia mnie bardzo wzruszyła i skłoniła do refleksji, nie jest to łatwa lektura, mimo, że książkę czyta się szybko to nie można powstrzymać łez. Nasuwa się pytanie dlaczego los zabiera ukochaną osobę i czy nie może być inaczej. Pięknie została tutaj ukazana miłość rodzica i dziecka, Michael zawsze chciał być wsparciem dla swojego taty w tych trudnych chwilach. Historia zostaje w pamięci na zawsze. "Czekając na anioły" jest powieścią o przemijaniu życia, ale także o wierze, że życie nie kończy się tu na ziemi, lecz po śmierci udajemy się w lepsze miejsce i tam spotkamy naszych bliskich.

Historia mnie bardzo wzruszyła i skłoniła do refleksji, nie jest to łatwa lektura, mimo, że książkę czyta się szybko to nie można powstrzymać łez. Nasuwa się pytanie dlaczego los zabiera ukochaną osobę i czy nie może być inaczej. Pięknie została tutaj ukazana miłość rodzica i dziecka, Michael zawsze chciał być wsparciem dla swojego taty w tych trudnych chwilach. Historia...

Książkę tę czyta się jak powieść obyczajową, ale w bibliotece stoi na półce w kategorii biografie... Chwilami trudno było mi uwierzyć, że ta historia wydarzyła się naprawdę. Autorka współpracuje z agencją pomocy społecznej i zapewnia dom zastępczy dzieciom w nagłych sytuacjach. Ma ośmioletniego syna Adriana i czteroletnią córkę Paulę. Zostaje poproszona o opiekę nad Michaelem, którego ojciec Patryk jest śmiertelnie chory na raka. Piękna książka o miłości, wierze, nadziei. Pokazuje, że nieszczęście nie jest synonimem rozpaczy i że najtrudniejsze doświadczenia można przetrwać dzięki pomocy drugiego człowieka.

Książkę tę czyta się jak powieść obyczajową, ale w bibliotece stoi na półce w kategorii biografie... Chwilami trudno było mi uwierzyć, że ta historia wydarzyła się naprawdę. Autorka współpracuje z agencją pomocy społecznej i zapewnia dom zastępczy dzieciom w nagłych sytuacjach. Ma ośmioletniego syna Adriana i czteroletnią córkę Paulę. Zostaje poproszona o opiekę nad...

,,Czekając na anioły" to książka po którą obawiałam się sięgnąć, znając inne historię opisane przez Cathy Glass oraz mając świadomość że są to prawdziwe historie ciężko było mi się przemóc by ją przeczytać, jednak ta książka różniła się od innych tytułów tej autorki. Ośmioletni Michael nie został skrzywdzony przez rodzine lub innych ludzi, został skrzywdzony przez los, który postanowił najpierw odebrać mu matkę a teraz również i ojca. Patricik był miłym i sympatycznym młodym człowiekiem, a co najważniejsze był kochającym ojcem swojego jedynaka, jednak w obliczu ciężkiej choroby postanowił ostatnie miesiące życia poświęcić na odnalezienie ludzi mogących dobrze zaopiekować się jego ukochanym synem, dzięki kontaktowi z opieką społeczną poznaje Cathy Glass która prowadzi rodzinę zastępczą. ,,Czekając na anioły" jest poruszającą historią o miłości rodzicielskiej oraz wierze i próbie akceptacji rzeczywistości w której kochający rodzić jest ciężko chory. Ta powieść różni się od innych książek tej autorki jednak nie sprawia to że jest chodź odrobine mniej poruszająca.

,,Czekając na anioły" to książka po którą obawiałam się sięgnąć, znając inne historię opisane przez Cathy Glass oraz mając świadomość że są to prawdziwe historie ciężko było mi się przemóc by ją przeczytać, jednak ta książka różniła się od innych tytułów tej autorki. Ośmioletni Michael nie został skrzywdzony przez rodzine lub innych ludzi, został skrzywdzony przez los,...

Tej książki nie należy czytać oczami, tylko sercem.

Oczy mogą wychwycić zbytnią cukierkowość, przesłodzone postacie, kogoś znużą opisy codziennych czynności...

Ale serce nie zważa na takie rzeczy.
Serce czuje to samo, co bohaterowie książki.
Serce czasem się uśmiechnie a innym razem zaciśnie się na nim twarda rzeczywistość.

Mały chłopiec zmuszony do bardzo szybkiej dorosłości.
On i jego Tata.
Trudno powstrzymać łzy czytając jego historię.
Dziecięce, przepiękne modlitwy, wiara w cud a jednocześnie zdawanie sobie sprawy, że zbliża się tragiczny koniec.
I ludzie otaczający dzieciaczka.
Pełni serca, niosący wszelką pomoc i otuchę.

Nie potrafię opisać wszystkich uczuć jakie mną targały podczas lektury.

Piękna książka.

8/10.

Tej książki nie należy czytać oczami, tylko sercem.

Oczy mogą wychwycić zbytnią cukierkowość, przesłodzone postacie, kogoś znużą opisy codziennych czynności...

Ale serce nie zważa na takie rzeczy.
Serce czuje to samo, co bohaterowie książki.
Serce czasem się uśmiechnie a innym razem zaciśnie się na nim twarda rzeczywistość.

Mały chłopiec zmuszony do bardzo szybkiej...

Właściwie chciałam przeczytać inną powieść z dorobku Cathy Glass, ale w bibliotece jej nie było. Z dostępnych pozycji ten tytuł zwrócił moją uwagę. Sprawiał takie przyjemne wrażenie. I taka jest ta opowieść. Smutna, ale całkiem sympatyczna. Jednak po inne książki tej autorki raczej nie sięgnę. Po pierwsze: o autorce wiedziałam tylko, że w swojej twórczości podejmuje tematykę traumatycznego dzieciństwa. Nie miałam pojęcia, że to prawdziwe historie dzieci, którymi opiekowała się jako opiekunka zastępcza. I chociaż podziwiam ją za pracę, jaką wykonywała prowadząc dom tymczasowy, czytając takie książki chciałabym mieć ten luksus, by po jej zamknięciu móc pomyśleć, że, na szczęście, to tylko literacka fikcja (Oczywiście zdaję sobie sprawę, że życie potrafi pisać scenariusze, których ludzka wyobraźnia nie ogarnia). Po drugie: nie odpowiada mi styl autorki. Te wszystkie gładziutkie, okrąglutkie zdania. Niemal teatralne zachowanie bohaterów, którzy nie mówią, a wypowiadają swoje kwestie. I jeszcze to każdorazowe, drobiazgowe wymienianie wszystkich czynności i szczegółowe objaśnianie wszelkich motywów. Czułam się jak dziecko, któremu trzeba wszystko tłumaczyć. Choć może to wina zawodu autorki, która swoich czytelników traktuje jak dzieci, którymi się opiekowała.

Właściwie chciałam przeczytać inną powieść z dorobku Cathy Glass, ale w bibliotece jej nie było. Z dostępnych pozycji ten tytuł zwrócił moją uwagę. Sprawiał takie przyjemne wrażenie. I taka jest ta opowieść. Smutna, ale całkiem sympatyczna. Jednak po inne książki tej autorki raczej nie sięgnę. Po pierwsze: o autorce wiedziałam tylko, że w swojej twórczości podejmuje...

Patrick jest wesołym, dowcipnym i mądrym Irlandczykiem. Jest też kochającym ojcem małego Michaela, poza którym nie widzi świata i który jest jego całym światem. Jest też śmiertelnie chory, mając w perspektywie kilka miesięcy życia. Z tego powodu zgłosił się do opieki społecznej w celu znalezienia zawczasu domu dla swojego jedynego dziecka. Tym sposobem trafił w ręce Cathy Glass - wieloletniej opiekunki, matki Pauli i Adriana. Postawiona przed nietypową sytuacją przyjmuje do siebie przerażone dziecko, świadoma, że nie zostało zabrane od patologicznej rodziny, a świadomie przekazane w ręce opiekunki.

W tej książce wszystko jest inne - począwszy od sposobu, w jaki Michael trafił do Cathy, przez całą sytuacją, aż do relacji Cathy z rodzicem. Trafiamy w ciężki dla niej moment, bo jest w trakcie rozwodu z mężem, przez co cała sytuacja wydaje się dodatkowo skomplikowana. Choć uwielbiam książki Cathy i zazwyczaj czytam je bardzo szybko, tutaj leżała zaczęta przez długi czas obok łóżka i nie czułam potrzeby do niej wracać. Może to być związane też z faktem, że już ją czytałam w 2014 roku, czego kompletnie nie pamiętam.

Praca Cathy jest ciężka, a ona sama zdaje się być aniołem. Uwielbiam jej osobę, jej piękne, mądre dzieci i darzę ogromnym szacunkiem to, co robi. Najbardziej w tym wszystkim żale jest dzieci, które do niej trafiają, ale czytanie o tym, jak wiele z nich odzyskuje wiarę w dorosłych ludzi i w siebie podnosi serducho na duchu.

Tu jest ciężej, bo Michael jest dobrym, mądrym dzieckiem, który ma kochającego ojca. Śmiertelna choroba Pata sprawia, że tej książki nie lubię bardziej, jestem zła na niesprawiedliwość świata i odbieranie tak cudownych ludzi, bo poprzez karty powieści pokochałam ich mocno. Ich relację, ich miłość, ich przywiązanie i chciałabym więcej tych emocji. Fakt, że Pat i Cathy mieli się ku sobie, a moja szalona wyobraźnia już widziałam go w dalszych powieściach druzgocze moje biedne serduszko i rozrywa je na kawałki.

Sytuacja Michaela to mimo wszystko słoneczko przebłyskujące poprzez czarne chmury i choć sytuacja wydaje się tragiczna, a dla wrażliwszych nie obejdzie się bez morza łez i tony chusteczek, to mimo wszystko kończy się dobrze. Nie tak, jak powinna, ale jest dobrze, mimo iż wspominając to, czuję smutek i zbliżające się łzy. Także jeśli potrzebujecie sobie popłakać - Cathy przychodzi na ratunek.

Więcej na http://kasikowykurz.blogspot.com/2019/10/cathy-glass-czekajac-na-anioy.html

Patrick jest wesołym, dowcipnym i mądrym Irlandczykiem. Jest też kochającym ojcem małego Michaela, poza którym nie widzi świata i który jest jego całym światem. Jest też śmiertelnie chory, mając w perspektywie kilka miesięcy życia. Z tego powodu zgłosił się do opieki społecznej w celu znalezienia zawczasu domu dla swojego jedynego dziecka. Tym sposobem trafił w ręce Cathy...

Wzruszająca książka. Popłakałam się z dwa jak nie trzy razy.

Wzruszająca książka. Popłakałam się z dwa jak nie trzy razy.

Temat wzruszający, pomysł na treść interesujący, a jednak... tylko"może być" i 4 punkty, choć przeczytałam, nawet szybko, bo dałam się wciągnąć temu trudnemu tematowi.
Co zatem było aż tak złe? Sposób pisania oczywiście. Jakby ktoś napisał bardzo szczegółowy plan i odhaczał punkt po punkcie. Toporny styl bez polotu i weny literackiej. I non stop czytamy to samo, bo każdy dzień jest właściwie zestawem tych samych czynności. Bohaterka kąpie najpierw młodszą córkę, potem starszego syna, albo i nowego lokatora, następnie każdego tuli do snu po kolei, rano robi im śniadanie i odwozi do szkoły i przedszkola. I tak w kółko. Cała książka to zestaw takich czynności, plus telefony i opowiadanie tych samych wydarzeń dwóm lub trzem osobom, tyle że nieco innymi słowami. Nie wiemy, kim jest bohaterka, dlaczego jest rodzicem zastępczym, co robi poza opieką nad dziećmi, gotowaniem, praniem i sprzątaniem i spaniem :) No i ten zestaw cudownych ludzi bez wad! Ta cudowna wiara w boga nawet u małego chłopca, który traci drugiego już rodzica.... Jakieś to takie.... jednostronne, nieżyciowe. Nudne?
Zmarnowana historia.

Temat wzruszający, pomysł na treść interesujący, a jednak... tylko"może być" i 4 punkty, choć przeczytałam, nawet szybko, bo dałam się wciągnąć temu trudnemu tematowi.
Co zatem było aż tak złe? Sposób pisania oczywiście. Jakby ktoś napisał bardzo szczegółowy plan i odhaczał punkt po punkcie. Toporny styl bez polotu i weny literackiej. I non stop czytamy to samo, bo każdy...

Wyjątkowo się dłużyła

Wyjątkowo się dłużyła

Długo czekałam na książkę, która poruszy serca tak głęboko jak tylko sie da. Piękna i magiczna opowieść i powołaniu, smutku, umieraniu i zarazem miłości i nadziei. Autorka ma niebywały talent opisywania rzeczy trudnych w prostych i dostępnych słowach, tak bardzo realnych że wręcz nierzeczywistych.

Długo czekałam na książkę, która poruszy serca tak głęboko jak tylko sie da. Piękna i magiczna opowieść i powołaniu, smutku, umieraniu i zarazem miłości i nadziei. Autorka ma niebywały talent opisywania rzeczy trudnych w prostych i dostępnych słowach, tak bardzo realnych że wręcz nierzeczywistych.