One silent night

Chyba jedyny tom którego nie dałam rady przeczytać dokładnie. Skakałam tylko ze sceny na scenę żeby nie przegapić jakiś ważnych wydarzeń. Nie znoszę Strykera, a Zephyra to już maskara, przez to ich wątek romantyczny nie był w stanie w ogóle mnie zainteresować...

Chyba jedyny tom którego nie dałam rady przeczytać dokładnie. Skakałam tylko ze sceny na scenę żeby nie przegapić jakiś ważnych wydarzeń. Nie znoszę Strykera, a Zephyra to już maskara, przez to ich wątek romantyczny nie był w stanie w ogóle mnie zainteresować...

Po niesamowitym tomie o Acheronie ciężko zacząć kolejny tom, żeby się nie rozczarować, ale ta opowieść o Strykerze i Zaphyrze nie rozczarowuje i również trzyma w napięciu. Tym razem Stryker najpierw trochę nabroi, budząc Wojnę, żeby zabił Acherona i Nicka, ale szybko szuka wsparcia właśnie u nich, bo ten wymknął się spod kontroli i zaczął zagrażać również nim. Dowiadujemy kim naprawdę jest Nick, kiedy wychodzą na jaw jego uśpione siły, pojawia się też Jared, jego wróg połączony z nim życiową nicią, a więzień Zaphyry, byłej żony Strykera. Zakończenie jet bardzo intrygujące i nie wiadomo, do czego doprowadzi.

Po niesamowitym tomie o Acheronie ciężko zacząć kolejny tom, żeby się nie rozczarować, ale ta opowieść o Strykerze i Zaphyrze nie rozczarowuje i również trzyma w napięciu. Tym razem Stryker najpierw trochę nabroi, budząc Wojnę, żeby zabił Acherona i Nicka, ale szybko szuka wsparcia właśnie u nich, bo ten wymknął się spod kontroli i zaczął zagrażać również nim. Dowiadujemy...

Och zdecydowanie moja ulubiona część DH, chociaż końcówki nie mogę wybaczyć. Niemniej jednak uwielbiam Strykusia.

Och zdecydowanie moja ulubiona część DH, chociaż końcówki nie mogę wybaczyć. Niemniej jednak uwielbiam Strykusia.

Minęło sporo czasu ( dobrze ponad pół roku ) kiedy ostatni raz trzymałam książkę z serii DH w rękach. Analogiczznie był to oczywiscie acheron, który wywarł na mnie takie wrazenie, że stwierdziłam, że autorka nie mogła by już mnie niczym zaskoczyć i z pewnością był to szczyt jej pisarskich umiejetności. Potrzebowałam oddechu, ale oczywiscie kiedy człowiekowi zaczyna zwalać się na głowe duzo roboty (sesja lada dzień...) to nagle jest tyle innych rzeczy do zrobienia i tyyyle innych książek do przeczytania... I tak oto siedzę i piszę swe wypociny na temat One Silent Night.
Zgarnełam ebooka jakis rok temu kiedy jeszcze nie byłam w stanie znaleźć tłumaczenia, a że nie chchiało mi się poszukiwań wznawiać, zadowoliłam się wersją anglojęzyczną i jak zwykle jestem samej sobie wdzieczna za tę decyzję :)
Ale wracając do poprzedniej myśli... rzeczywiście Sherri nie udało się przebić tą częścią Acherona, choć nie jest to też najgorsza książka z serii.
Czytałam równolegle z nią Infinity i Invincible ( Chronicles of Nick) i sam wątek Nicka zaczyna mnie troszkę denerwować... Ale nie o nim chcę pisać:P

Przechodząc do meritum... Strykerius i Zephyra.
Moim skromnym zdaniem udana para. Podobał mi się wątek nieugiętej i bezlitosnej kobiety która nie okazywała swoich uczuć. Jej dialogi ze Stryker'em są obłędne.
Sam pan i władca daimonów zaskakuje. Moze nie aż tak, ponieważ w części z Wrenem i Maggie( chyba!?) pokazał swoją łagodniejszą stronę.

Przez jedną szaloną chwilę myslałam, że daimony zaczną się zmieniaćw niesmiertelnych i nie będą zmuszone polować na ludzkie dusze co doprowadzi do pokoju między nimi a łowcami, nie wspominając o pewnym 'alliance' zawartym między 3 osobami, których nie spodziewałabym się widziec razem:)
Wyszło jak wyszło....

Z dziwnych rzeczy ktore zapadają w pamięć po przeczytaniu ksiażki:
-demon Nim (uważam, że był przeuroczy)
-Po co Zephyra poof'nęła się na znikającą wyspęi zabrała ze sobą Tory skoro ta potem wgl nic nie zrobiła... to było bez sensu :)

Przeczytana w jedną noc, co świadczy o kunszcie pisarki. To naprawdę nie jest jej najlepsze dzieło a i tak nie mogłam się oderwać no i nawet się popłakałam kilka razy:P
Polecam!

ps. kolejna część to dream warrior,eh. A ja tak tęsknię za Kyrianem i Valeriusem:(

Minęło sporo czasu ( dobrze ponad pół roku ) kiedy ostatni raz trzymałam książkę z serii DH w rękach. Analogiczznie był to oczywiscie acheron, który wywarł na mnie takie wrazenie, że stwierdziłam, że autorka nie mogła by już mnie niczym zaskoczyć i z pewnością był to szczyt jej pisarskich umiejetności. Potrzebowałam oddechu, ale oczywiscie kiedy człowiekowi zaczyna zwalać...