Oblicza sprawiedliwości

Sama w sobie książka dobra. Wiele opowiadań zapadło mi w pamięci, a ich tytuły ”mówiły” jedno a w treści było zupełnie co innego niż to o czym myślałam na początku(więc 0 spoilerów.) Minusem jest to, że poznałam sporo bohaterów na raz i trochę mylą mi się wątki, aczkolwiek opowiadania same w sobie przyjemnie, zmuszają do rozmyśleń i wywołują wiele emocji.

„Ułaskawienie”, wydane w Polsce także pod tytułem „Wielki gracz” autorstwa Pana Johna Grishama, opowiada historię Joela Backmana – prawnika i niegdyś jednego z najpotężniejszych lobbystów w Waszyngtonie. To człowiek mający dostęp do ściśle tajnych informacji dotyczących systemów satelitarnych oraz globalnej inwigilacji. Skazany na dwadzieścia lat więzienia za rzekomą zdradę stanu, niespodziewanie zostaje ułaskawiony przez ustępującego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Szybko okazuje się jednak, że akt łaski nie jest wyrazem współczucia, lecz elementem starannie zaplanowanej operacji służb specjalnych. Backman zostaje potajemnie wywieziony do Włoch i otrzymuje nową tożsamość. Ma rozpocząć życie od zera – uczyć się języka i funkcjonować w obcym kraju – lecz w rzeczywistości staje się przynętą. Amerykańskie służby liczą, że zagraniczne wywiady, przekonane o jego wiedzy na temat tajnego systemu satelitarnego, spróbują go porwać lub zlikwidować. Rozpoczyna się cicha, międzynarodowa gra, w której Backman musi sam odkryć, kto na niego poluje, i wykorzystać własne informacje, by przetrwać. Wraz z rozwojem akcji bohater przechodzi wyraźną przemianę: dawny cyniczny „gracz”, przyzwyczajony do manipulowania innymi, sam staje się pionkiem w rękach potężnych instytucji. Powieść łączy elementy thrillera szpiegowskiego z psychologicznym portretem człowieka pozbawionego wpływów i zmuszonego do walki o przetrwanie. Polecam‼️

Lubię tego autora. Jeszcze ani razu się na nim nie zawiodłem. Czytając tę książkę, cały czas miałem takie wrażenie, że wiem co się zaraz wydarzy. Ostatecznie działo się całkiem coś innego. I dzięki temu ta książką jest dla mnie rewelacyjna. Zdecydowanie trzyma w napięciu do ostatniej kartki.

"Ostatni sędzia " to intrygująca i dobrze się czytająca klasyka powieści kryminalnych, której akcja tocząca się w realiach małego amerykańskiego miasteczka odsłania ułomności systemu sądowniczego. Jest tu brutalny gwałt i morderstwo oraz kara nieadekwatna do czynu co w efekcie przyczynia się po kilku latach do kolejnych zbrodni. A wszystko to poznajemy dzięki narratorowi, który jest właścicielem miejscowego, lokalnego tygodnika.

Pierwsza część książki jest rewelacyjna. Cela skazańca, krzesło elektryczne i wielki dramat dziennikarza, któremu świat nagle wywrócił się do góry nogami. Bardzo przejmująca, dramatyczna końcówka. Ale to był dopiero środek, a nie koniec. Potem jest znacznie gorzej. Miałem wrażenie, że pisali to jacyś posługacze, a pisarz wrócił do biurka, by postawić ostatnią kropkę. Dłużyzny, męczące wspomnienia, straszne dialogi, duszna atmosfera, błyskotliwe porównania typu: „Noc owinęła się dookoła niego jak niedopasowany garnitur.” Na szczęście są pewne elementy humorystyczne: penetracja wygódki, szaleńcze jazdy wynajmowanymi samochodami, wystraszona policjantka nosząca broń w torebce, dziennikarz z notesem, dzika pogoń detektywa za młodym Murzynem, uparcie nazywanym zabójcą (zabójca to, zabójca tamto). No i jest jeszcze babcia z dubeltówką. I jest trzech tłumaczy, którzy chyba na zmianę pracowali nad powieścią, i są redaktorzy, i są liczne pomyłki w druku. O ile pierwszą część oceniłbym nawet na „10”, to dalszy ciąg najwyżej na trzy gwiazdki, więc wychodzi 6,5.

To, co w „Pierwotnym strachu” kupiło mnie bez reszty, to głębia, z jaką Diehl potraktował psychologię bohaterów. Często w thrillerach prawniczych wszystkie „diagnozy” i motywacje są traktowane po macoszemu, byle tylko popchnąć akcję do przodu. Tutaj jest inaczej. Świetnym zabiegiem było wprowadzenie postaci psycholożki zajmującej się schizofrenią, która przy okazji wyjaśnia pewne mechanizmy. Martin Vail jako protagonista jest nie jest ani dobrym gliną, ani złoczyńcą. To człowiek uwikłany w system, który sam jest mocno wadliwy. Trudno nie odnieść wrażenia, że amerykański wymiar sprawiedliwości to jeden wielki, przerażający cyrk. Diehl bezlitośnie pokazuje, że amerykański sąd to miejsce, gdzie wygrywa ten, kto lepiej sprzeda swoją opowieść, a nie ten, kto ma rację. Chociaż najlepiej swoją opowieść sprzedał główny oskarżony i zakończenie totalnie mnie zaskoczyło. Okazało się, że w tym całym sądowym teatrze, gdzie wszyscy uważali się za genialnych reżyserów, to oskarżony napisał najlepszy scenariusz i odegrał go bezbłędnie.

"Wyższa konieczność" to kolejna pozycja Michaela Crichtona, którą udało mi się odkurzyć i odrestaurować w formie ebooka. To bardzo popularny autor sprzed około dwóch dekad, którego najpopularniejszymi powieściami zaczytywałem się w tamtym czasie. "Wyższa konieczność" to bardzo już stary thriller medyczny, jedna z pierwszych powieści tego autora. Został napisany w roku 1968, kiedy aborcja w USA była całkowicie zakazana. Ale, co może wydawać się zadziwiające, argumenty za i przeciw aborcji są identyczne, które od wielu już lat wałkują nasi politycy, księża i przeróżnej maści etycy. Szkoda tylko, że nikt o zdanie nie pyta samych kobiet... Bardzo dobrze czytało się tą powieść, była wciągająca i przypomina nieco niektóre thrillery medyczne największego chyba mistrza tego gatunku, Robina Cooka. Lekarz chińskiego pochodzenia, Artur Lee, zostaje aresztowany za rzekome przeprowadzenie aborcji na młodej kobiecie, córce bardzo wpływowej lekarskiej rodziny, która wkrótce potem umiera. Jedynym, który usiłuje mu pomóc i dojść prawdy, jest jego przyjaciel, patolog, John Berry. Ryzykuje bardzo wiele, nie tylko swoją karierą, ale też własnym bezpieczeństwem... W dzisiejszych czasach powieść może razić niektórymi sformułowaniami, czy technicznymi aspektami, ale jeśli weźmie się na to poprawkę, jest bardzo ciekawą lekturą, równie mocno trzymającą w napięciu jak współczesne thrillery. Zainteresowanym jak najbardziej polecam!

No to naprawdę świetny kryminał, może trochę dokumentalizowany. Oparty o prawdziwą historię. To co uwielbiam u Crichtona - są opisy stosunków społecznych z epoki, dane, ciekawostki. Całe tło - po modnemu mówiąc - świetny research wszystkiego. No i lubię styl. Historia z XIX wieku, fajnie patynowana. Bardzo polecam.

Nathan Bailey to dwunastolatek , do niedawna pensjonariusz zakładu poprawczego dla chłopców. Nathan nie jest złym dzieciakiem , jak sam o sobie mówi . Tak jakoś jego krótkie życie mu się poukładało że trafił do poprawczaka . Za co trafił ? ano za kradzież samochodu wujka Marka . W tym miejscu można zadać sobie pytanie , jak źle musi być traktowane dziecko , by odważyć się na taki desperacki krok ? Nathan został '' przydzielony '' wujkowi przez sąd , kiedy ojciec chłopca zginął w wypadku a matka nie żyła już wcześniej . Nathan bardzo dobrze wspomina swego ojca , twierdzi że te lata spędzone z nim w domu to najszczęśliwsze lata jego nie długiego życia . Czytając o tym co mu się potem '' przydarzyło '' nie da się nie przyznać mu racji . W domu poprawczym dla chłopców wcale nie jest lepiej niż u wujka , chłopiec przechodzi naprawdę ciężkie chwile i brutalne traktowanie zarówno przez współlokatorów jak i przez personel tego przybytku . Oczywiście tutaj też zawsze rację ma dorosły , nigdy nastolatek . Któregoś dnia jeden ze strażników szumnie tutaj zwanych wychowawcą prowadzi Nathana do opuszczonej wygłuszonej celi i zwyczajnie próbuje go zabić...Dwunastolatek instynktownie czuje że to nie przelewki i że jeśli chce przeżyć musi zabić on...Tak się też staje , Nathan zabija wychowawcę i ucieka i teraz zaczyna się wielka tytułowa '' Ucieczka Nathana ''. Ucieczkę tę śledzi cały kraj , dzięki mediom a ściślej mówiąc dzięki redaktorce o pseudonimie '' Dziwka '', prowadzącej w radio audycję na gorący temat jakim jest Nathan i jego ucieczka . Do tej właśnie audycji dzwoni sam główny dwunastoletni bohater . Książka niezła , fajnie się czyta bo akcja postępuje wartko . Troszkę to naiwne , że dwunastolatek wyprowadza w pole (przez jakiś czas) całą policję i jeszcze innych ścigających go , jak się okazało w dalszej części książki . Ale może udało mu się to bo jak mówi jeden z policjantów '' Nie myślisz jak dziecko ''. Moim zdaniem postać chłopca też jest dobrze '' napisana '' , wierzę że tak mógłby zachować się dwunastolatek , gdyby został do tego zmuszony . Wydaje mi się również , że tak naprawdę nie chodziło wcale o super odmalowanie tego pościgu , czy o utrzymanie wielkiej akcji przez całą książkę , chodziło raczej o to co zresztą Nathan w pewnym momencie wykrzykuje '' Bo dorośli zawsze mają rację , a dzieci zawsze kłamią '' , czyż to nie jest prawda ? Często gęsto bierzemy za prawdę i dobrą monetę to co ktoś powiedział o naszym dziecku , nie pytając jego samego , ja było naprawdę ? A my sami , przypomnijmy sobie jak byliśmy dziećmi , pewnie sporo z nas słyszało tekst '' Siedź cicho , dzieci i ryby głosu nie mają ''. Zastanawiałam się też przez jakiś czas dlaczego autor obdarzył panią redaktorkę z radia akurat pseudonimem '' Dziwka '' . Wydaje mi się że chodziło o to że media są jak dziwka , która idzie z tym kto jej więcej zapłaci . W przypadku radia , kto jej da większą '' słuchalność '' w statystykach . Polecam tę już '' pełnoletnią '' książkę :) bo z 1997 roku , może nie jest najwyższych lotów , ale prowokuje do pewnych refleksji i przemyśleń , a przecież między innymi o to też chodzi w czytaniu książek .

„Nieodłączną towarzyszką upadku stała się przestępczość.” Chociaż po pierwszy tom sięgnęłam dopiero po przypadkowym zapoznaniu się z drugim ("Cień"),a więc z ogólną znajomością tego, co poprzedzało akcję w „Feniksie”, to i tak znakomicie bawiłam się spędzając czas z powieścią o rozbudowanej strukturze kryminalnej i sensacyjnej. Podtrzymana ścisła więź z kluczową postacią umocniła się, zaś wejście w sekrety Karen z przeszłości stały się jednym z mocnych motorów napędowych podążania za scenariuszem zdarzeń. Ktoś zabił partnera zawodowego Karen Sharpe i jego informatorkę, co natychmiast przykuło wnikliwą uwagę reprezentantów wydziału dochodzeniowego. Jednak bardzo długo nie pojawiał się żaden rozsądny motyw zbrodni, mnożyły się pytania na temat tego, co się wydarzyło, ale niczego nie można było być pewnym. Karen nie podporządkowała się głównym ścieżkom dochodzenia, ignorowała polecenia dowódcy, preferowała chodzenie własnymi ścieżkami, co wzbudzało niepokój u nadinspektora Johna Munro. Z czasem, strefa cienia w głowie kobiety poszerzała obszar działania. Dynamiczna akcja, ciekawe zwroty akcji, spójność wątków, konsekwencja w portretowaniu kluczowej postaci. Przyjemny relaks z wieloma niewiadomymi i niedopowiedzeniami, a także intrygującą, waleczną i bezwzględną główną bohaterką. bookendorfina.pl

Na rynku wydawniczym nie brakuje romansów oraz powieści obyczajowych, w większości dedykowanych kobietom . A czy znajdzie się coś takiego jak „romans dla mężczyzn”?! Nigdy wcześniej o tym nie myślałem, ale z każdą kolejną stroną powieści „Spencerville” Nelsona DeMille’a nie mogłem opędzić się od myśli, że o to na taką trafiłem. I nie chcę być źle zrozumiany – uważam, że to była jedna z lepszych pozycji jakie miałem okazję ostatnio przeczytać. Zimna wojna się zakończyła i amerykański rząd nie potrzebuje już wszystkich tych, którzy swojemu kraju służyli. W ten o to sposób, Keith Landry – były żołnierz i oficer wywiadu – po 25 latach wraca do rodzinnego miasta, Spencerville, z mocnym postanowieniem rozpoczęcia swojego życia na nowo na rodzinnej farmie. Być może byłoby to prostsze, gdyby w mieście nie mieszkała nadal Annie Baxter, jego pierwsza miłość. Przed wyjazdem Keith’a na wojnę, spędzili razem kilka lat w szczenięcym związku, rozkoszując się owocami pierwszego – i być może najmocniejszego – zakochania. Nie pomaga też fakt, że przez te wszystkie lata prowadzili listowną korespondencję, nie dając do końca wygasnąć tej jednej iskrze. Do tej pory brzmi cliche? To poczekajcie dalej. Mężem Annie jest Cliff Baxter, szkolny rywal Keith’a, któremu zawsze zazdrościł wszystkiego – od popularności, na pięknej dziewczynie kończąc. Cliff jest obecnie szefem policji, do tego o maniakalnej wręcz żądzy kontroli nad swoim otoczeniem, a przede wszystkim – nad Annie. Znamy ten schemat doskonale, (trójkąt miłosny, gdzie dwoje chce, ale trzeci przeszkadza),jest on obecnie mocno wyeksploatowany w literaturze i filmie),lecz pomimo tego „Spencerville” to powieść godna uwagi. Moim zdaniem przede wszystkim na język jakim posługuje się Autor oraz doskonałe osadzenie w czasie względem akcji. Można sobie zadać pytanie – ponieważ, okej, jest romans. Ale skąd pomysł, że dla mężczyzn? Wszystko kryje się w całej małomiastecznowej warstwie, istnie thrillerowej grze w kotka i myszkę, kiedy to ścierają się ze sobą Keith i Cliff – szef policji czuje się zagrożony, a wszyscy wiemy, że drapieżnik staje się najbardziej niebezpieczny gdy jest przyparty do muru. Nie ma nic do stracenia. I być może nie otrzymujemy w „Spencerville” nic odkrywczego, ale jednak warto zwrócić uwagę na to, że jest to powieść z 1993. A to by oznaczało, że wiele dzieł o podobnych motywach powstało już po niej. Jej największą siłą jest warsztat Autora, który mnie osobiście urzekł. Pierwsza połowa książki to nieśpieszne tempo powieści obyczajowej. A jazda bez trzymanki zaczyna się później, gdy intryga nabiera tempa. I jest ona poprowadzona doskonale.

Bardzo lubię film na podstawie tej książki – „Bez przedawnienia” , ale dopiero niedawno odkryłem , że faktycznie istnieję książka i , gdy trafiła w moje ręce zacząłem czytać i przyznam szczerze , że książka jest tylko dobra. Film był zdecydowanie lepszy. Czytając książkę w ogóle nie czułem żadnych emocji , a postacie były miejscami bardzo irytujące. Szczególnie wkurzająca była córka bohaterki. Dobrze , że film z Niej zrezygnował

W tej emocjonującej opowieści śledzimy nie tylko zawirowania akcji, ale także głęboko osadzone wątki emocjonalne. Joe Leland to postać, która przez całe życie zmagała się z wyzwaniami, dzięki czemu czytelnik łatwo może się z nim utożsamić. 😢📚 Jego determinacja w ratowaniu córki i walka z przestępcami dodaje książce niesamowitego napięcia, które trzyma w najmocniejszym uścisku aż do ostatniej strony. 🔥 Co więcej, Thorp w genialny sposób buduje atmosferę Los Angeles lat 80-tych, co przenosi nas w czasie i pozwala poczuć się, jakbyśmy byli częścią tej historii. 🌆 Każda scena jest opisana tak szczegółowo, że niemal czujemy się, jakbyśmy osobiście przemierzali korytarze Klaxon Oil, biorąc udział w dramatycznych wydarzeniach. Nie sposób pominąć również dialogów, które są niezwykle realistyczne i pełne napięcia. W wielu momentach miałam wrażenie, że słyszę głos Leland'a i jego przemyślenia, które sprawiają, że staje się on jeszcze bardziej autentyczny. 🎭 Jeśli szukasz książki, która wciągnie Cię od pierwszej do ostatniej strony, to “Nothing Lasts Forever” jest idealnym wyborem! 🤩 Przez te wszystkie elementy, Roderick Thorp stworzył powieść, która nie tylko zainspirowała wielki hit kinowy (Szklana pułapka),ale także sama w sobie jest historią wartą opowiedzenia. 💖 Porównując książkę do filmu, muszę przyznać, że jej głębia i emocjonalna siła czynią ją znacznie lepszą. Zachęcam wszystkich do przeczytania tej niesamowitej książki! 📖✨

Z początku myślałem ze będzie to książka opowiadająca o złodziejaszkach którym coś pójdzie nie tak i w zasadzie się dużo nie pomyliłem. Choć ich plan był doskonały i był by się powiódł, bardzo podobał mi się opis wejścia do wagonu z fantami i odkryciu masakry która miała tam miejsce. A potem akcja nabierała tempa. Napad na magazyn broni, rozmowa wywiadu o terrorystach, czy cały opis machiny potrzebnej do działania rządu w sytuacji kryzysowej. Zdziwiłem się z jaka łatwością odparto pierwszy atak na pociąg, i jaka swobodę pozostawiono zakładnikom. Moja sympatie zdobyła tutaj para staruszków którzy działali by uratować pociąg, by być „ potrzebnym” Dobrze się czyta, książka nie nudzi, choć czasem wydaje mi się ze czasem za łatwo głównym bohaterom udaje się realizować swoje plany

Nie wiem skąd mam tę książkę, nie znam w ogóle autora, no i taka niespodzianka!!! Książka mnie wciągnęła, zaciekawiła, podobała się, na pewno inne tytuły tego autora wezmę też do ręki... Co to treści, jedną rzecz się domyśliłam :) druga mnie zaskoczyła!!! Ech- Wy faceci, faceci...

Niby to ma być na poważnie, bo podparte fizyką i chemią, ale jakoś nie mogę tego traktować na serio. Może właśnie dlatego, że trochę się na naukach ścisłych znam. Czyta/słucha się to jak przygodową powieść dla młodzieży z ograniczoną wyobraźnią i niewielkimi oczekiwaniami. Pewnie gdybym to czytał na koniec podstawówki ( w moim okresie Verne’owskim) to by mi się podobało. Teraz słuchałem tego z lekkim uśmiechem i kołaczącym w głowie pytaniem “serio?!”