Na terenie Miltona Lumky'ego

Wspaniale wykreowany postapokaliptyczny świat. Przerażający, dziwny i dzięki temu interesujący. Satysfakcjonujące zakończenie, jednocześnie smutne i wesołe. Jedyny mały minus upatruję w głównym wątku powieści, czyli wyruszenie w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu boga przez malarza, by namalować fresk w świątyni - trochę ten motyw jest moim zdaniem naciągany i niezbyt dobrze uzasadniony. Jednak poza tym jedna z najciekawszych powieści, jakie czytałam w życiu.

Powszechnie uważa się, iż "Boże Inwazje. Życie Philipa K. Dicka" Lawrence'a Sutina to najlepsza biografia twórcy "Valis", jaka do tej pory powstała. Nie wiem i pewnie w najbliższym czasie się nie dowiem, gdyż po lekturze tej właśnie pozycji nieśpieszno mi będzie do innych. Wydana w 1989 roku, siedem lat po śmierci PKD, wydaje się bowiem być pracą nad wyraz kompletną i temat wyczerpującą. Czytelnik - zaznajomiony już z twórczością Phila, czy też taki, który pragnie się o nim dopiero dowiedzieć - natrafi tu na prawdziwą i nieocenioną skarbnicę wiedzy o tym niezwykle intrygującym autorze. Biograf wzorowo, sumiennie, kompleksowo i z empatią podchodzi tutaj do podmiotu swego rzemiosła. Wybornie kreśli szczegółowy portret Dicka, jako pisarza (głównie) SF i człowieka, który pięciokrotnie się był ożenił. Portret fascynujący, szczery i dogłębny, a pozostawiający czytelnika finalnie zaspokojonym i prawdziwie sytym! Jeśli ktoś szuka informacji o twórczości autora "Ubika" i pragnie się dowiedzieć, lub do prawdy takiej mocno się przybliżyć, skąd takie, a nie inne pomysły lęgły się w tej ze wszech miar niepośledniej głowie, to szczerze wątpię, by gdziekolwiek indziej mógł trafić na lepiej przyrządzone i podane czytelnicze danie. Albowiem tutaj jest: cudownie gruntownie i absolutnie pasjonująco! Po prostu wybitnie!

Niesłusznie nazywana "jedną z najgorszych powieści Philipa K. Dicka", bo akurat bardzo dobra i typowo Dickowska (mimo obecności drugiego autora). Ciekawi kosmici, w których psychologię czy rozterki Dick rzadko kiedy się zagłębiał w innych dziełach. No i poziom absurdu smakowicie wysoki.

Gdyby nie zakończenie,byłoby więcej gwiazdek. Bo cała książka zgrabnie napisana,dużo wątków,trochę sci-fi,trochę obyczajówki,na końcu deczko za bardzo jak dla mnie zagęszczający się wątek psychotyczny.... i nagle taki bardzo za bardzo przyspieszony koniec

Antologia świetna w warstwie literackiej, choć jak każde wydawnictwo tego typu zawsze będzie budzić kontrowersje w kwestii doboru tekstów, a dokładnie rzecz biorąc, czego/kogo zabrakło i dlaczego. Pozostawmy jednak fanowskie spory na boku, bo selekcja materiału źródłowego to święte prawo redaktora. A komu jego decyzje się nie podobają, może skompilować własny zbiór. Moje główne i najpoważniejsze zastrzeżenie dotyczy aspektu edytorskiego. Ta książka została niechlujnie wydana. I nie przyjmę usprawiedliwienia w stylu "bo takie były czasy". Gdyby ukazała się na początku lat 90., to byłaby okoliczność łagodząca, ale w 2002 r. rynek książki i przemysł wydawniczy były w Polsce już dość ucywilizowane. Dlatego odejmuję jedną gwiazdkę.

Doskonały zbiór opowiadań mistrza. Rzadko się zdarza, aby w 600-stronicowej antologii każdy utwór był na równym i wysokim poziomie. Tutaj tak jest. Wszystkie oryginalne, oparte na dobrym pomyśle, wciągające i intrygujące. Z zaskakującymi puentami. Pozycja obowiązkowa.

--- Dwójka niespełna 14to letnich chłopców - Will Halloway i Jim Nightshade to najbliżsi sąsiedzi i najlepsi przyjaciele. Całe dnie spędzają razem i rozumieją się bez słów. Któregoś październikowego dnia, do Green Town w stanie Illinois, czyli do ich miasteczka, w nocy przyjeżdża koleją tajemniczy lunapark. Chłopcy podglądają jego nocne rozkładanie i są świadkami dziwnych, niewytłumaczalnych zdarzeń, brnąc coraz głębiej w niebezpieczne zagadki i niewytłumaczalne zdarzenia (np. cofająca się karuzela odmładzająca ciało starego pana Coogera do ciała 12to letniego chłopca)... --- To pierwsza powieść w zbiorze, która zawiera elementy magiczne i elementy grozy. Jest też najdłuższa ze wszystkich czterech. Konwencja ta jednak, w połączeniu ze specyficznym, poetyckim sposobem pisania pełnym fikuśnych porównań jest dość męcząca i niełatwa w odbiorze. Do tego fabuła powolna, kolejne wydarzenie, które opisuje trzecioosobowy narrator podążający za Willem i Jimem następują powoli przez co nie pociągają za sobą wskazanej ekscytacji, końcówka zaś odlatuje w klimaty Stranger Things.

Czytając po wielu, bardzo wielu latach te klasyczne opowiadania Bradburego, zorientowałem się z miłym (?) zaskoczeniem, że opisywana przez niego tak krytycznie konsumpcyjno-egoistyczno-narcystyczna Ameryka, to dzisiejsza Polska. Tak jak ona przyziemna i niezdolna do zmierzenia się z czymś, co niepojęte, ponadzmysłowe,, a przede wszystkim - nieprzeliczalne na pieniądze. "Jesteśmy pospolici, zgadza się? I tu, na Ziemi, szczycimy się tym. Nadszedł czas zwykłego człowieka. Jesteśmy dumni ze swej małości" - deklaruje w przerysowany może nieco sposób w "Betoniarce" Ziemianin Marsjaninowi. A gdy ten rozmawia z chętną Ziemianką, to gasi jej apetyty na siebie, gdy wspomina coś o książkach, kiedy ona zaprasza go do kina. W koncu mówi mu, że "przypomina jej komunistę"..... Jako społeczeństwo, jesteśmy gdzieś w tym właśnie miejscu. Nie zestarzało się zupełnie metafizyczne opowiadanie "Człowiek" o spotkaniu na innej planecie z Jezusem - nierozpoznanym przez zadufanego kapitana ziemskiej rakiety. W efekcie, gdy w opowiadaniu "Miasto" tytułowy żywy organizm mści sie okrutnie za Ziemianach za ich winy sprzed tysiącleci, to nawet im przesadnie nie współczujemy. To uczucie pojawia się zaś tylko podczas lektury opowiadania "Ostatnia noc przed końcem świata" - a koniec świata jest tu niemal taki jak u Miłosza: "A którzy czekali błyskawic i gromów Są zawiedzeni A którzy czekali znaków i archanielskich trąb Nie wierzą że staje się już Dopóki słońce i księżyc są w górze Dopóki trzmiel nawiedza róże Dopóki dzieci różowe się rodzą Nikt nie wierzy Że staje się już Tylko siwy staruszek który byłby prorokiem Ale nie jest prorokiem bo ma inne zajęcie Powiada przewiązując pomidory Innego końca świata nie będzie Innego końca świata nie będzie"

W Polsce wydana w 1987, jeszcze za czasów PRL. Przeczytałem ją w 2015 i powiem, że mimo prawie 30 lat od wydania nic nie straciła ze swojej świeżości. Antologia prawie idealna poza paroma drobnostkami typu, że komuś może być za długa i co prawda było trochę naleciałości z tamtego okresu czyli wstawki prl-owskie, ale na szczescie ich było mało. Chyba bez tego ciężko byłoby ją wydać w Polsce. Co do samej lektury to znajdujemy w niej prawie same rodzynki począwszy od lat 40tych a kończąc na latach 70-tych. Jest to zręcznie poukładane. Każde opowiadanie jest poprzedzone krótkim wstępem, i tego mi brakuje w obecnych antologiach, chociaż tak było w "Rakietowe szlaki". Mimo, że część opowiadań już kiedyś przeczytałem, wspominam tą lekturę bardzo dobrze.

To moja druga książka na temat życia Philipa K. Dicka. Jestem zaskoczony jaka jest przepaść między tą pozycją, a ,,Boże Inwazje". Jest tutaj pełno cytatów, historia stojąca za każdą książką i krótki opis opisywanych dzieł autora (co może być przydatne osobom, które niekoniecznie są zapoznane z wszystkimi tytułami). Mamy wiele wypowiedzi osób, które były w bliskich stosunkach z Dickiem. Autor książki odnosi się również do innych biografii, które nie zostały wydane w Polsce. Jestem bardzo zadowolony z przeczytania tej książki. Dała mi dokładnie to, czego oczekiwałem od biografii Philipa K. Dicka.

Zazwyczaj w antologii każdy znajdzie coś dla siebie. W tym wypadku, pomimo dużej liczby znanych autorów (Dick, Sheckley, Hamilton, Egan, Willis),nie było to takie oczywiste. Największe wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie autora mniej znanego nad Wisłą - Marka Cliftona. "Co ja zrobiłem" to utwór któremu daje 10/10. Główny bohater ma dar rozpoznawania obcych, którzy rozpoczęli inwazję na Ziemię. Kosmici postawili mu ultimatum: albo tak ich upodobni do Ziemian (w sferze zachowania),że wszystko przebiegnie powoli, spokojnie i niezauważalnie, albo koniec ludzkości będzie szybki i pewnie bolesny. Jak nieuchronną porażkę przekuć w zwycięstwo, cóż wystarczy przeczytać opowiadanie, które mimo optymistycznego zakończenia niesie gorzkie wnioski z obserwacji nas samych. Całkiem poważne i mądre spostrzeżenia podane w konwencji literatury pulpowej. Z subiektywnego punktu widzenia warte przeczytania jest też opowiadanie "Bilet na Tranai" - znowu duża dawka niezbyt pochlebnego obrazu ludzi, podana, jak to zwykle u Sheckleya, w ironicznej formie. I wreszcie staroć z 1906 roku - "Finis" Pollocka. Biorąc pod uwagę rok powstania, to zaskakująco dobra wizja zagłady ludzkości. Sceny kolejnych klęsk dotykających Ziemię, jak w superprodukcjach made in Hollywood. Co z resztą opowiadań? Ponieważ lubię SF to przeczytałem bez większego bólu, ale i bez większych emocji. Ot, takie sobie.

Z całą pewnością John Steinbeck to jeden z najlepszych pisarzy amerykańskich. "Grona gniewu" oraz "Na wschód od Edenu" to arcydzieła. Sięgnąłem sobie po zbiór opowiadań i nie zawiodłem się na lekturze. Proste historie o wiejskich ludziach, zwierzętach, niektóre nieco tajemnicze i bardziej mroczne. Najbardziej spodobał mi się "Johnny Niedźwiedź", nieźle zakręcona historia. Styl Steinbecka pozwala na relaks i odprężenie, po prostu pisarz dostarcza przyjemnej lektury. Nic wielkiego, ale miło spędzony czas.

"Rakietowe Dzieci" to prawdziwa perełka wśród antologii science fiction, która zachwyca zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Zbiór ten, zredagowany przez Wiktora Bukato, to doskonały przykład literatury, która łączy w sobie elementy fantastyki naukowej z głębokimi, emocjonalnymi historiami. Każde z ośmiu opowiadań zawartych w tej antologii to małe arcydzieło, które przenosi nas w różnorodne światy przyszłości, gdzie dzieci odgrywają kluczowe role. Autorzy tacy jak Ray Bradbury, Poul Anderson, Fritz Leiber, Theodore Sturgeon i Frederik Pohl wprowadzają nas w niezwykłe przygody, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Jednym z największych atutów "Rakietowych Dzieci" jest różnorodność tematów i stylów literackich. Każde opowiadanie oferuje coś unikalnego, od wzruszających historii o przyjaźni i rodzinie, po pełne napięcia opowieści o przetrwaniu i odkrywaniu nieznanego. Wszystko to sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Antologia ta jest również doskonałym przykładem na to, jak literatura science fiction może być nośnikiem ważnych społecznych i moralnych przesłań. Historie zawarte w "Rakietowych Dzieci" poruszają takie tematy jak odpowiedzialność, odwaga, empatia i siła ludzkiego ducha, co czyni je niezwykle aktualnymi i uniwersalnymi.

Kulturalna dawka narracyjnej grozy, z Lovecraftem jako "poprawiaczem" cudzych tekstów bądź wręcz ghostwriterem. Praktycznie wszystkie opowiadania są napisane ładnym, dość bogatym językiem i bez najmniejszego problemu potrafią wytworzyć specyficzny, mroczny klimat, niekiedy przy okazji rozbudowując Lovecraftowską mitologię Przedwiecznych. Książka jest już dzisiaj bardzo trudno dostępna, ale że teksty Lovecrafta na ogół nie są objęte prawami autorskimi, krążą po rynku w różnych konfiguracjach i jeśli nie trafiły się w późniejszych mieszankach Wydawnictwa S.R./Copernicusa, to pewnie prędzej czy później wyjdą w Bibliotece Grozy Wydawnictwa C&T. Jak już miało to miejsce w przypadku opowiadań pisanych z Zealią Bishop ("Kopiec") i Hazel Heald ("Koszmary"). Najlepsze, najbardziej wartkie i zarazem wciągające, a przy tym odświeżająco oryginalne opowiadania, to otwierająca zbiór "Skrzydlata śmierć", traktująca o szykowaniu krzyżówki morderczych much do dyskretnego wyeliminowania rywala z naukowego świata, oraz "Z otchłani czasu", opisująca dzieje eksponowanej w bostońskim muzeum przerażającej mumii, znalezionej gdzieś na Pacyfiku. Oba teksty powstały we współpracy z Hazel Heald, co prowadzi do prostego wniosku, że trzeba się zaopatrzyć w wydane dwa lata temu "Koszmary", zawierające oprócz powyższych opowiadań ("Z otchłani czasu" nosi tam tytuł "Z bezmiaru eonów") jeszcze trzy inne teksty. Bardzo dobrze wypada też "Groza na plaży Martina", napisana wraz z Sonią H. Green, króciutka, zaskakująco mocna w wymowie nowelka o gorzkich skutkach złowienia morskiej bestii, a i warte uwagi są także dwa opowiadania stworzone dla Zealii Bishop - "Sploty meduzy" i najdłuższe tutaj "Wzgórze", komplementowane przeze mnie przy okazji sporządzania opinii nt. "Kopca". Całkiem przyjemny jest też "Pożeracz duchów" współautorstwa C. M. Eddy'ego, Jr., klasyczna opowiastka grozy o nawiedzonym domu w środku lasu. Pozostałe trzy teksty nie przynoszą aż tak dużej czytelniczej satysfakcji. Tytułowi "Ukochani zmarli", również C. M. Eddy'ego, Jr., to historia dewianta lubiącego obcować ze zwłokami (choć niekoniecznie w kontekście seksualnym),"Elektryczny kat" Adolphe'a de Castro kuleje pod względem klimatu i zbędnie zahacza o mitologię Cthulhu, zaś "Nocny ocean" R. H. Barlowa, napisany wyjątkowo ozdobnym, wręcz poetyckim językiem, morduje przesadną objętością, w której autor/autorzy zapomnieli umieścić konkretną treść (ot, facet wypoczywa nad morzem, i wypoczywa, a niekiedy w nocy czuje się nieswojo). Ogółem jednak zbiór można uznać za udany i wart wieczornej lektury.

To NIE JEST powiesc SF, lecz powiesc psychologiczna. Tak wlasnie wyglada narastajaca schizofrenia: od reakcji, ktore mozna uznac za zbyt daleko idace dziwactwa, przez alienacje (czyli moment, w ktorym zaczyna sie powiesc),az do logicznego wniosku pod sam koniec, gdzie bohater uznaje sam siebie za (...). Dobra ksiazka!

Wiele z tych opowiadań bardzo mi przypadło do gustu, lecz wymienię moich trzech faworytów - są to: "Dziewięć miliardów imion Boga" Arthura C. Clarke'a, "Niestały Księżyc" Larrego Nivena i "Piaseczniki" George'a R. R. Martina. Ta książka zawiera trzy podtytuły: "Złoty wiek", "Nowa fala" i "Pokolenie mediów" i z każdej z tych trzech grup opowiadań wybrałem te najwłaściwsze. Od zawsze fantastyka naukowa była moją zajawką, także zabranie się za tą pozycję okazało się dla mnie nie lada gratką. Jestem pod wrażeniem wyobraźni twórców fantastyki naukowej, jaką mają w swoich mózgach. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom science-fiction.

Asimov zawsze mnie intrygował. Jako młody chłopak przeczytałem kilka jego książek, ale nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Po wielu latach odbieram prozę autora z większym zrozumieniem. Do niektórych książek trzeba po prostu dorosnąć. Nie jest to książka na poziomie cyklu „Fundacja” czy „Roboty” ale warta przeczytania. Plusy: - jak dla mnie to taki wstęp do Imperium Galaktycznego; - ciekawy pomysł na fabułę, zagrożenie z kosmosu dla istnienia Ziemi; - stopniowa migracja ludzi w przestrzeń kosmiczną do tzw. osiedli; - zarówno wątek pierwszej wyprawy poza Układ Słoneczny jak i Nemezis poprowadzone w sposób ciekawy; - prowadzenie narracji z dwóch perspektyw oddalonych od siebie w czasie; - nawet ludzie urodzeni poza Ziemią mogą odczuwać nostalgię za kolebką ludzkości; - dość dobrze wykreowane postacie głównych bohaterów; - czy warto przeciwdziałać zagrożeniu, które będzie realne za wiele pokoleń; - każdy człowiek ma swoje mocne i słabe strony, wzloty i upadki. Minusy: - ciągłe powtarzanie jakie to niesamowite zdolności posiada Marlena; - zakończenie zbyt szybkie i bajkowe (i żyli długo i szczęśliwie). Ogółem książka dobra.

6.5 Powieść zdecydowanie bardziej niż pozostałe tych autorów nastawiona na fabułę. Ta, mimo że bardzo liniowa, jest dość ciekawa, ale rozwiązanie zagadki w formie długiej ekspozycji grubą krechą oddziela od siebie wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Najlepsze były fragmenty raportu z misji na obcej planecie, których klimat był naprawdę gęsty i tajemniczy; czuję, że leżał w nich ogromny potencjał.

W tej obszernej noweli Steinbecka świat jest o wiele brutalniejszy, a ludzie bardziej bezwzględni, niż w poprzedniej jego mojej książce “Tortilla Flat”, również dziejącej się w kalifornijskim Monterey. W świecie przedstawionym generalnie nie jest zbyt przyjemnie, bo to jednak dość bezwzględna Ameryka lat 20. To kraj, który, owszem, stwarza szansę zaradnym, przedsiębiorczym, energicznym, z kapitałem przynajmniej kulturowym, ale nie bardzo dba o tych, którzy z różnych przyczyn takich możliwości nie mają, by już nie mówić o tych wymagających społecznego wsparcia. Taka oto główna diagnoza wrażliwego Autora: “- Cechy, jakie podziwiamy w ludziach – uprzejmość i szlachetność, otwartość uczciwość, mądrość i uczucie – są w naszym systemie charakterystycznymi cechami porażki. A te cechy, którymi pogardzamy – chamstwo chciwość, zachłanność, podłość, egoizm – są cechami powodzenia. Ludzie podziwiają pierwsze, ale lubią osiągnięcia drugich”. Pojawiają się też pytania o cenę mitu o harówce dającej profity: “Jaka jest korzyść dla człowieka, gdy zdobędzie cały świat, jeśli przypłaci swój majątek wrzodem na żołądku, impotencją czy gruźlicą?”. Bohaterem zbiorowym jest tytułowa ulica, żadna pryncypalna czy główny deptak kalifornijskiego miasta. Raczej taka, na którą nie zachodzą ci, którzy nie muszą. To ta “gorsza” strona miasta, przy której sklepiki imigrantów, dom publiczny i inne takie różności…. “Syreny wyją znowu, i ociekający tłuszczem, śmierdzący, zmęczeni Włosi, Chińczycy i Polacy, mężczyźni i kobiety, wyłażą z hal i wloką się pod górę do miasta, a ulica Nadbrzeżna znowu staje się sobą – spokojna i czarodziejska”. I od razu trafiamy na pełne empatii spojrzenie Autora: “Jej mieszkańcy to jak się ktoś kiedyś wyraził, +"dziwki, alfonsi, szulerzy, i skurwysyny+. Gdyby ten ktoś spojrzał z innej strony, powiedziałby może +święte kobiety, aniołowie, męczennicy i zacni ludzie+, i też miałby słuszność”. Mamy tu lekką idealizację tych, którzy być może w pełni na nią nie zasługują, bo mało kto jest grzecznym chłopcem czy “porządną” dziewczyną. Każdy jednak opisany jest bez oceniania - tej zmory nie tylko małych miasteczek - za to nie bez swoistej czułości. Tak czy inaczej, to mocny kawałek realistycznej prozy na temat wykluczonych - jednego z głównych tematów Steinbecka w tym czasie. Najjaśniejszą postacią jest ewidentnie Doktor, który nie jest może formalnie lekarzem, ale pomaga wszystkim potrzebującym . “Gdy jakiś przypadek przerastał jego siły, telefonował do miejscowych lekarzy, i czasami rzeczywiście któryś przychodził, jeśli sprawa wyglądała poważnie. Ale dla rodzin wszystko było poważne”. Opiekuje się on lekko niepełnosprawnym chłopcem, synem pracownicy seksualnej, ale do czasu….. “– Frankie... Nie powinieneś był tego zrobić – powiedział Doktor. Ciężki kamień przytłaczał mu serce. – Nie moglibyście go zwolnić za moim poręczeniem? - Wątpię czy sędzia się na to zgodzi – powiedział komendant. – Otrzymaliśmy wyniki badań psychiatrycznych. Wie pan co z nim jest? - Tak. Wiem - powiedział Doktor. - I wie pan, co się może stać, gdy on będzie starszy? – Wiem – potwierdził doktor, a kamień przytłaczał jego serce straszliwym ciężarem. – Lekarz uważa, że najlepiej będzie oddać go do zakładu”. Ulubionym zajęciem Doktora jest łapanie ośmiornic, gdzie np. takie cudowne zdania wybitnego stylisty: “Wre skrzętne, rozkoszne i mordercze życie. Tu jakiś krab wyrywa nogę swemu bratu. Ukwiały rozwijają się jak słodkie i wspaniałe kwiaty, zapraszając każde zmęczone czy wystraszone stworzenie, by spoczęło w ich ramionach, a gdy jakiś krabik czy inny głuptasek zalewowy da się skusić temu zielono-purpurowemu zaproszeniu, płatki zwijają się, kłujące komórki wystrzelają tysiące narkotycznych igieł w łup, który staje się słaby i jakby senny, podczas gdy żrące soki trawienne rozpuszczają jego ciało”. “Doktor miał pewną cechę, której nie mógł się pozbyć. Gdy ktoś zadał pytanie, Doktorowi zdawało się, że chce znać odpowiedź. Przynajmniej Doktor tak zawsze robił. On sam nigdy nie pytał, jeśli nie pragnął wiedzieć, i nie mógł pojąć ludzi, którzy pytają, a nie są ciekawi odpowiedzi. Patrzył na siebie jak na krystaliczne jezioro rozsądku, a na swoje życie – jak na mętne szkło zapoznanych cnót”. Obiektywizm cechuje nawet opis trzęsącej okolicą ferajny Macka (specjalność: wymuszenia, szantaże, tzw. “opieka” sklepików czy małych biznesów): “Mack i chłopaki unikają pułapki, obchodzą truciznę, wymijają sidła, zaś pokolenie zapędzonych w pułapkę, zatrutych, uwikłanych w sidła ludzi wymyśla im i nazywa ich nicponiami, zakałami społeczeństwa, łobuzami, złodziejami, łajdakami, włóczęgami”. “Ojciec nasz, który jest w naturze, który obdarował życiem kojota, pospolitego brązowego szczura, wróbla, muchę domową i mola, musi żywić ogromną i przemożną miłość do nicponi, zakał społeczeństwa i włóczęgów, Macka i chłopaków”. “Potrafi zabić wszystko z potrzeby, ale nawet nie zrani czyjegoś uczucia dla przyjemności” Książka niestety ma wszystkie wady swojego czasu co do stosunku do kobiet: wyższościowego jeśli nie pogardliwo-dyskryminującego. Ale zdarzy się i takie zdanie: “Próbowała wszelkich sposobów zarabiania pieniędzy – papierowe kwiaty, hodowla pieczarek, króliki na mięso i futra – natomiast jej małżonek ze swojego leżaka pomagał jej radami, rozważaniami i krytyką”. Nieco o niezmiennej naturze ludzkiej: “Łatwo mówić: +Czas wszystko wyleczy+, +ludzie zapomną+ i tym podobne truizmy, jeśli człowiek sam nie jest zamieszany w daną sprawę, ale jak jest zamieszany, wtedy czas stoi w miejscu, ludzie nie zapominają, a człowiek znajduje się w środku czegoś, co się nie zmienia”. I jeszcze o domu uciech, opisanym bez “oburzu”, niczym u Hrabala (który notabene co rusz przychodzi mi na myśl podczas lektury…). “Przy lewej granicy placu mieści się wysoce moralny i dostojny burdel Dory Flood – przyzwoity, czysty, uczciwy, staromodny zakład rozrywkowy, gdzie mężczyzna może wypić kufel piwa z przyjaciółkami. Nie jest to żadna tania i wulgarna nocna spelunka, ale dzielny cnotliwy klub, założony, prowadzony i kierowany przez Dorę, która to, madama i panna od 50 lat, potrafiła przez stałe praktykowanie właściwego jej taktu i uczciwości, dobroczynności i pewnego realizmu zjednać sobie respekt ludzi inteligentnych, wykształconych i miłych. I z tego samego powodu jest nienawidzona przez ograniczone i lubieżne społeczeństwo zamężnych dziewic, których małżonkowie szanują dom, ale nie lubią go zbytnio”. “Występując przeciwko prawu, a przynajmniej przeciwko literze prawa, musi dwa razy więcej szanować prawo niż ktokolwiek inny. U Dory nie może być pijaków, bijatyk ani wulgarności, bo ją zamkną. Ponadto ponieważ prowadzi nielegalny interes, musi szczególną uwagę zwracać na filantropię. Z Dory każdy doi forsę Jeśli policja urządza zabawę na fundusz emerytalny i każe daje dolara, Dora musi dać 50 dolarów. (...) I ze wszystkim jest tak samo: Czerwony Krzyż, fundusz opieki społecznej, harcerze – zawsze listę ofiar rozpoczynają nieopiewane przez nikogo, niesławne, bezwstydnie brudne pieniądze grzechu”. Inne cytaty: “Raz tylko przez pomyłkę kasę zamknięto i nikt nie znał szyfru zamka. A w szafie pozostała otwarta puszka sardynek i kawałek sera roquefort. Zanim specjalista, który ustawiał zamek, nadesłał szyfr, w kasie zrobiło się małe zamieszanie. (...) Po wspomnianych kłopotach z kasą ogniotrwałą zabroniono trzymać w niej jedzenie. Przechowuje się je w szafach na akta”. “Mówią, że szkoły poprawcze uczą występku i kryminalizmu, widać jednak Magda źle uważał na lekcjach. Wyszedł ze szkoły poprawczej tak nieświadom występku i kryminalizmu, jak ułamków i pisemnego dzielenia”. - Co tu było? - spytał. Mack wbił oczy w podłogę, a kropla krwi spadła mu z ust do piwa. Poruszył znowu wargami. – Ja i chłopaki chcieliśmy urządzić panu przyjęcie. Myśleliśmy, że wróci pan do domu w nocy. Doktor kiwnął głową. – Widzę - powiedział. – I jakoś wszystko wymknęło nam się z rąk – ciągnął dalej Mack. – Przepraszam, ale nie mogę powiedzieć nic na swoje usprawiedliwienie. “Serce miał równie rozbite jak usta. (...) Przypominał sobie wszystko, cokolwiek złego w życiu zrobił, i wyglądało na to, że nigdy nie zrobił nic dobrego”. “Wdał się w bójkę z jakimś żołnierzem i świadomie ją przegrał. Przez to poczuł się trochę lepiej, ponieważ pobił go człowiek, którego mógłby rozłożyć jedną ręką”. “Nareszcie zrobił się jakiś wyłom w ścianie zła”. “Ktoś powinien napisać uczoną rozprawę o moralnym, fizycznym i estetycznym wpływie modelu T Forda na naród amerykański. Dwa pokolenia Amerykanów wiedziały więcej o fordowskim zaworze wlotowym niż o clitoris, o planetarnym systemie przekładni niż o planetach w ogóle”.

Dobre, klimatyczne s-f. Wciąga. Pewnie miło by było gdyby w historii było troszkę więcej odpowiedzi na pojawiające się pytania, ale kto wie, czy wtedy ta opowieść byłaby tym czym jest? Warte przeczytania, zwłaszcza że klasyk, i do tego krótki więc nie zajmie dużo życia :)